Psyche
alle pijlers
Van sterke vrouw naar....?
vrijdag 30 maart 2012 om 12:35
Lang getwijfeld of ik nu wel of niet een topic wil openen. Ik herken soms stukjes van andere TO's maar het lijkt nooit helemaal de lading te dekken, vandaar dan toch maar een eigen topic.
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
zondag 15 april 2012 om 23:49
Onzeker: ik zie nu je post pas.
Even een hart onder de riem voor jou, wat een heftig verhaal..en wat zul jij moe zijn.
Ik ben blij dat ons topic jou ook herkenning gaf. Voel je vrij om mee te praten. Ik denk dat het ons allemaal helpt, en ervaringen zijn welkom.
Hapto is voor mij persoonlijk een hele goede ervaring. Er worden meer tips gegeven. Ik denk dat je voor jezelf moet proberen uit te vogelen wat jou het beste past.
Ik ga nu slapen. Slaap lekker Onzeker, en ook alle andere dappere vrouwen hier.
En even nog; ik ben niet naar die verjaardag geweest. Uiteindelijk was het niet eens een keuze. Ik was zo moe dat i'm hetvgewoonweg niet kon opbrengen. Voelde heel tegenstrijdig maar heb van de rust genoten.
Even een hart onder de riem voor jou, wat een heftig verhaal..en wat zul jij moe zijn.
Ik ben blij dat ons topic jou ook herkenning gaf. Voel je vrij om mee te praten. Ik denk dat het ons allemaal helpt, en ervaringen zijn welkom.
Hapto is voor mij persoonlijk een hele goede ervaring. Er worden meer tips gegeven. Ik denk dat je voor jezelf moet proberen uit te vogelen wat jou het beste past.
Ik ga nu slapen. Slaap lekker Onzeker, en ook alle andere dappere vrouwen hier.
En even nog; ik ben niet naar die verjaardag geweest. Uiteindelijk was het niet eens een keuze. Ik was zo moe dat i'm hetvgewoonweg niet kon opbrengen. Voelde heel tegenstrijdig maar heb van de rust genoten.
maandag 16 april 2012 om 11:18
maandag 16 april 2012 om 12:27
Hee lieve mensen,
Even een korte hallo en fijn dat jullie blijven schrijven. Wens jullie allemaal heel veel warmte en sterkte!
Gaat hier bij mij even matig. En ik schaam me ervoor. Warrig, wisselvallig eigenlijk vooral. Zo intens genieten van een telefoongesprekje met een vriendin en soms hoor ik juist weer van m`n vriend dat ie vind dat ik alles te zwart zie.. en kan ik dat ontkennen maar eigenlijk is het ook zo. Denk dat ik in een cirkel zit (note to myself: het is een spiraal, die omhoog gaat).. Vooral als ik er over na denk..gedachten over de toekomst maken me somber. Dingen nu doen en zijn maken me krachtiger. Maar met alle energie dingen willen doen die goed voor me zijn brengt m`n hoofd juist weer op hol, veel te m`n best doen om beter te worden, heeft geen zin heeft. * Wandel, mediteer, rust, dans, schilder, lach, kijk naar het positieve * zelfs dat is niet de oplossing, Zucht weer die grenzen vinden, vallen en opstaan. het blijft bewust zijn van waar ik zelf behoefte aan heb. en ondertussen wel de kleine dingen doen.
Sadeceden: geloof dat wat je beschrijft een grote angst van me is. Dat ik herstel zonder te hebben geleerd van het voorgaande. Heb je dat niet?
Wil niet te veel over na denken en toch er ook sterker uitkomen. Arg, weer die bewijsdrift! Hoop dat ik er met de gesprekken met de arbeidsdeskundige wijzer wordt.
Even een korte hallo en fijn dat jullie blijven schrijven. Wens jullie allemaal heel veel warmte en sterkte!
Gaat hier bij mij even matig. En ik schaam me ervoor. Warrig, wisselvallig eigenlijk vooral. Zo intens genieten van een telefoongesprekje met een vriendin en soms hoor ik juist weer van m`n vriend dat ie vind dat ik alles te zwart zie.. en kan ik dat ontkennen maar eigenlijk is het ook zo. Denk dat ik in een cirkel zit (note to myself: het is een spiraal, die omhoog gaat).. Vooral als ik er over na denk..gedachten over de toekomst maken me somber. Dingen nu doen en zijn maken me krachtiger. Maar met alle energie dingen willen doen die goed voor me zijn brengt m`n hoofd juist weer op hol, veel te m`n best doen om beter te worden, heeft geen zin heeft. * Wandel, mediteer, rust, dans, schilder, lach, kijk naar het positieve * zelfs dat is niet de oplossing, Zucht weer die grenzen vinden, vallen en opstaan. het blijft bewust zijn van waar ik zelf behoefte aan heb. en ondertussen wel de kleine dingen doen.
Sadeceden: geloof dat wat je beschrijft een grote angst van me is. Dat ik herstel zonder te hebben geleerd van het voorgaande. Heb je dat niet?
Wil niet te veel over na denken en toch er ook sterker uitkomen. Arg, weer die bewijsdrift! Hoop dat ik er met de gesprekken met de arbeidsdeskundige wijzer wordt.
maandag 16 april 2012 om 12:36
quote:framb00sjes schreef op 15 april 2012 @ 14:36:
Het is ook altijd heel extreem: of ik werk mezelf kapot, of ik doe (zoals nu) weken niets, heb momenten van rust en reflectie en voel me 'tot leven komen'. Op een of andere manier vind ik 'een beetje studie', leuke dingen, sociale dingen etc zo enorm moeilijk om te combineren. Als ik het al combineer wil ik ook dat weer supergoed en strak georganiseerd doen en moet ik de hele tijd dat stemmetje dat zegt 'je bent nu aan het falen' negeren.
Framboosje, welkom. ik wou dat ik goede tips voor je had, maar misschien later. Liefs!
Het is ook altijd heel extreem: of ik werk mezelf kapot, of ik doe (zoals nu) weken niets, heb momenten van rust en reflectie en voel me 'tot leven komen'. Op een of andere manier vind ik 'een beetje studie', leuke dingen, sociale dingen etc zo enorm moeilijk om te combineren. Als ik het al combineer wil ik ook dat weer supergoed en strak georganiseerd doen en moet ik de hele tijd dat stemmetje dat zegt 'je bent nu aan het falen' negeren.
Framboosje, welkom. ik wou dat ik goede tips voor je had, maar misschien later. Liefs!
maandag 16 april 2012 om 12:38
quote:boedhabuikje123 schreef op 15 april 2012 @ 23:49:
En even nog; ik ben niet naar die verjaardag geweest. Uiteindelijk was het niet eens een keuze. Ik was zo moe dat i'm hetvgewoonweg niet kon opbrengen. Voelde heel tegenstrijdig maar heb van de rust genoten.Wat fijn, vooral ook dat je er van hebt genoten! Soms komt het goed als je het laat gaan zoals het gaat
En even nog; ik ben niet naar die verjaardag geweest. Uiteindelijk was het niet eens een keuze. Ik was zo moe dat i'm hetvgewoonweg niet kon opbrengen. Voelde heel tegenstrijdig maar heb van de rust genoten.Wat fijn, vooral ook dat je er van hebt genoten! Soms komt het goed als je het laat gaan zoals het gaat
maandag 16 april 2012 om 14:07
lieve meiden allemaal,
wat fijn dat er meer mensen herkenning vinden in dit topic. Voel je allemaal welkom. Ik denk dat we veel kunnen hebben aan het delen van elkaars ervaringen.
lieve jellefish: pffff wat kan je jezelf soms gek maken he? ik ben zelf een tijd heel erg bang geweest depressief te zijn of te worden. Bang om in een diep zwart gat te vallen waar ik de komende jaren niet meer uit zou komen. En ik was er ook zo op gefocused: als ik een negatieve gedachte had, (of een negatieve dag of week ) dacht ik meteen: ZIEJEWEL; niks niet burn out, hartstikke depressief. En dat betekende dan in mijn hoofd dat ik mezelf een schop onder de kont moest geven in plaats van lief zijn voor mezelf. Jajajaja. Maar toen ik erin zat, leek het heel logisch...
Ook het zo gericht zijn op 'goede' activiteiten is herkenbaar. Grappig hoe je dan precies hetzelfde perfectionisme loslaat op je genezingsproces he. nou ja grappig, ook gewoon strontverlvelend, want zie er maar eens vanaf te komen. Ik kwam er laatst achter dat ik andere vragen aan mezelf aan het stellen ben. In plaats van te vragen: wat is nu 'goed' om te doen met alle verstandelijke redenaties daarbij (sociale activiteit, want goed omdat ik me anders isoleer, of rust, want goed omdat ik moet uitrusten, of sporten, want goed omdat endorfinenen en conditie, of alleen zijn, of of of...) vraag ik nu steeds vaker 'waar heb ik nu ZIN in'.
Dat ik dat eerder niet kon is niet gek, ik had nog niet zo veel binding met mijn binnenwereld en mn lijf. Dus die vraag leverde gewoon nog niet zo op. En echt vanzelf, gewoon door de tijd en door de ontwikkeling die ik doorgemaakt heb in alle worstelingen, is dat hoofd wat rustiger geworden. En is de stress iets m inder.
hoop dat je hier iets aan hebt. voor jou.
BB: lekker dat je kon genieten van het niks doen. Heb ik ook, als ik eenmaal echt op ben (ehm nu ook een beetje dus) kan ik echt genieten van niks doen. Juist als je wat meer energie hebt, is het lastiger he?
LIEFS!
wat fijn dat er meer mensen herkenning vinden in dit topic. Voel je allemaal welkom. Ik denk dat we veel kunnen hebben aan het delen van elkaars ervaringen.
lieve jellefish: pffff wat kan je jezelf soms gek maken he? ik ben zelf een tijd heel erg bang geweest depressief te zijn of te worden. Bang om in een diep zwart gat te vallen waar ik de komende jaren niet meer uit zou komen. En ik was er ook zo op gefocused: als ik een negatieve gedachte had, (of een negatieve dag of week ) dacht ik meteen: ZIEJEWEL; niks niet burn out, hartstikke depressief. En dat betekende dan in mijn hoofd dat ik mezelf een schop onder de kont moest geven in plaats van lief zijn voor mezelf. Jajajaja. Maar toen ik erin zat, leek het heel logisch...
Ook het zo gericht zijn op 'goede' activiteiten is herkenbaar. Grappig hoe je dan precies hetzelfde perfectionisme loslaat op je genezingsproces he. nou ja grappig, ook gewoon strontverlvelend, want zie er maar eens vanaf te komen. Ik kwam er laatst achter dat ik andere vragen aan mezelf aan het stellen ben. In plaats van te vragen: wat is nu 'goed' om te doen met alle verstandelijke redenaties daarbij (sociale activiteit, want goed omdat ik me anders isoleer, of rust, want goed omdat ik moet uitrusten, of sporten, want goed omdat endorfinenen en conditie, of alleen zijn, of of of...) vraag ik nu steeds vaker 'waar heb ik nu ZIN in'.
Dat ik dat eerder niet kon is niet gek, ik had nog niet zo veel binding met mijn binnenwereld en mn lijf. Dus die vraag leverde gewoon nog niet zo op. En echt vanzelf, gewoon door de tijd en door de ontwikkeling die ik doorgemaakt heb in alle worstelingen, is dat hoofd wat rustiger geworden. En is de stress iets m inder.
hoop dat je hier iets aan hebt. voor jou.
BB: lekker dat je kon genieten van het niks doen. Heb ik ook, als ik eenmaal echt op ben (ehm nu ook een beetje dus) kan ik echt genieten van niks doen. Juist als je wat meer energie hebt, is het lastiger he?
LIEFS!
maandag 16 april 2012 om 15:06
Dag lieve meiden. Bedankt voor alle berichten weer. Ik word iedere keer weer een beetje blij als ik zie dat er gereageerd is op dit topic.
Voor ons allemaal een knuffel, omdat we zo hard werken ( al herkennen we dat niet altijd voldoende:-))
Het is een beetje lastig reageren via mobiel dus ik doe het een beetje hap snap.
Jellyfish, ik herken het wel hoor wat je zegt, dat je de dingen soms te zwart ziet. Op goede momenten vraag ik me af of het komt omdat ik soms het gevoel heb midden op zee te dobberen en geen clue heb, waar ik heen moet. Dat dit soms moedeloos en paniekerig is, lijkt dan wel logisch. Je gaat ergens heen, je hoopt dat het de goede weg is, soms voel je dat ook, maar soms ook helemaal niet. Dan twijfel je of je de goede koers gaat. We weten het immers niet zeker en daar mag je dan best soms negatief of somber over zijn.
Op hele zware dagen denk ik, dit komt nooit meer goed. Jij noemt het herstellen zonder te leren, ik omschrijf het dat ik dan soms bang ben omdat dat het dan feitelijk een soort van onvermogen is. En dan kan ik leren wat ik wil, het wordt niet beter. Dit is een angstbeeld die ik soms niet weg kan relativeren, dan word ik ook (ook door mezelf) negatief genoemd. Ook die angst voor het hebben van een depressie herken ik dan, of nog erger de persoonlijkheidssoornis van mijn moeder. Gruwel!
Wat ik dan nu maar probeer om te accepteren (en oh, wat gaat dat me makkelijk af, NOT) dat ook die twijfel er kennelijk bijhoort.
Anahata: wat ik jou al de hele tijd wil vragen. De hulp die jij hebt, heb je dat helemaal zelf moeten regelen? Krijg jij begeleiding vanuit de ziektewet of laten ze je daar verder met rust? Zijn er gesprekken en/of trajecten vanuit het UWV of is het alleen een kwestie van je melden bij de UWV arts? Dat vrijwilligerswerk? Hebben ze jou daar bij geholpen of heb je dat helemaal alleen moeten uitzoeken. Je hoeft niet te antwoorden hierop hoor, maar ik ben gewoon benieuwd hoe dat gaat vanuit ziektewet.
Ik heb vanuit mijn bedrijfsarts een advies voor een landelijk rebalidatiecentrum gehad. Vandaag had ik daar een orienterend gesprek. Eerste indruk was erg goed, ze pakken het heel compleet aan in mijn ogen. Ik krijg over een aantal weken een twee daagse "meting". Daar wordt dan mijn fysieke en mentale belastbaarheid gemeten. Wederom psychologische onderzoeken maar ook sociale en extentiele onderzoeken. Dus ook veel aandacht voor zingeving en wat wil je nu echt in je leven?
Aan de hand van de resultaten wordt dan een programma speciaal voor mijn behoeften uitgeschreven waarbij het hele lichaam in balans moet gaan komen. Zal ongeveer 10 uur per week zijn, dus best erg intensief. Dit voor 16 weken. Het klinkt mij als erg goed. En wil die meneer van de week gaan bellen dat ik dit wil doen. ( en mezelf niet op de kop geven als dit achteraf niet de goede keuze zou blijken te zijn:-))
Wat ik prettig vind is dat er weer een concrete doelstelling is met een afgebakende tijd. Want ik merk dat die negatieve gevoelens over de zin van alles, meer worden omdat ik me nu zo stuurloos voel.
Pfff...niet alles nagelezen nu vanwege mobiel forummen. Vergeef me de typfouten en de onlogische zinnen:-).
Voor ons allemaal een knuffel, omdat we zo hard werken ( al herkennen we dat niet altijd voldoende:-))
Het is een beetje lastig reageren via mobiel dus ik doe het een beetje hap snap.
Jellyfish, ik herken het wel hoor wat je zegt, dat je de dingen soms te zwart ziet. Op goede momenten vraag ik me af of het komt omdat ik soms het gevoel heb midden op zee te dobberen en geen clue heb, waar ik heen moet. Dat dit soms moedeloos en paniekerig is, lijkt dan wel logisch. Je gaat ergens heen, je hoopt dat het de goede weg is, soms voel je dat ook, maar soms ook helemaal niet. Dan twijfel je of je de goede koers gaat. We weten het immers niet zeker en daar mag je dan best soms negatief of somber over zijn.
Op hele zware dagen denk ik, dit komt nooit meer goed. Jij noemt het herstellen zonder te leren, ik omschrijf het dat ik dan soms bang ben omdat dat het dan feitelijk een soort van onvermogen is. En dan kan ik leren wat ik wil, het wordt niet beter. Dit is een angstbeeld die ik soms niet weg kan relativeren, dan word ik ook (ook door mezelf) negatief genoemd. Ook die angst voor het hebben van een depressie herken ik dan, of nog erger de persoonlijkheidssoornis van mijn moeder. Gruwel!
Wat ik dan nu maar probeer om te accepteren (en oh, wat gaat dat me makkelijk af, NOT) dat ook die twijfel er kennelijk bijhoort.
Anahata: wat ik jou al de hele tijd wil vragen. De hulp die jij hebt, heb je dat helemaal zelf moeten regelen? Krijg jij begeleiding vanuit de ziektewet of laten ze je daar verder met rust? Zijn er gesprekken en/of trajecten vanuit het UWV of is het alleen een kwestie van je melden bij de UWV arts? Dat vrijwilligerswerk? Hebben ze jou daar bij geholpen of heb je dat helemaal alleen moeten uitzoeken. Je hoeft niet te antwoorden hierop hoor, maar ik ben gewoon benieuwd hoe dat gaat vanuit ziektewet.
Ik heb vanuit mijn bedrijfsarts een advies voor een landelijk rebalidatiecentrum gehad. Vandaag had ik daar een orienterend gesprek. Eerste indruk was erg goed, ze pakken het heel compleet aan in mijn ogen. Ik krijg over een aantal weken een twee daagse "meting". Daar wordt dan mijn fysieke en mentale belastbaarheid gemeten. Wederom psychologische onderzoeken maar ook sociale en extentiele onderzoeken. Dus ook veel aandacht voor zingeving en wat wil je nu echt in je leven?
Aan de hand van de resultaten wordt dan een programma speciaal voor mijn behoeften uitgeschreven waarbij het hele lichaam in balans moet gaan komen. Zal ongeveer 10 uur per week zijn, dus best erg intensief. Dit voor 16 weken. Het klinkt mij als erg goed. En wil die meneer van de week gaan bellen dat ik dit wil doen. ( en mezelf niet op de kop geven als dit achteraf niet de goede keuze zou blijken te zijn:-))
Wat ik prettig vind is dat er weer een concrete doelstelling is met een afgebakende tijd. Want ik merk dat die negatieve gevoelens over de zin van alles, meer worden omdat ik me nu zo stuurloos voel.
Pfff...niet alles nagelezen nu vanwege mobiel forummen. Vergeef me de typfouten en de onlogische zinnen:-).
maandag 16 april 2012 om 15:37
hey BB,
ik ga later even op je vraag antwoorden. Ik wil nu even kwijt dat ik echt zoooooooooooooooooooooo moe ben. En dat ikd an ga twijfelen aan al mn activiteiten van de komende week. Shit! alles afzeggen? of wel doen, maar rustig aan/eerder weg? pffff. Ik heb een tijdje geleden met mezelf afgesproken dat ik in deze staat eigenlijk gewoon geen beslissingen kan nemen . Wat betekent dat ik vandaag alleen over vandaag ga nadenken. krijg vanavond iemand te eten. Is wel gezellig en ook wel even afleiding. Plus lekker koken, vind ik leuk. Dus dat laat ik staan. En dan zie ik wel weer hoe ik me morgen voel.
Zo shit dat dit soort uckbenweerzomoeditgaatdusechtserieusnooitoverikbenechteensuperernstiggeval-momenten blijven komen! Maar ik weet dat het overgaat.!
zo. Wilde dit even hier kwijt. BB, klinkt goed dat programma. Of vooral jouw toon erover, want dat is het belangrijkste. Volgens mij zie je het wel zitten, dus dan is het gewoon goed! Wanneer zou het programma dan echt beginnen? of weet je dat niet?
liefs
ps. ik kom vandaag niet meer terug (reminder voor mezelf )
ik ga later even op je vraag antwoorden. Ik wil nu even kwijt dat ik echt zoooooooooooooooooooooo moe ben. En dat ikd an ga twijfelen aan al mn activiteiten van de komende week. Shit! alles afzeggen? of wel doen, maar rustig aan/eerder weg? pffff. Ik heb een tijdje geleden met mezelf afgesproken dat ik in deze staat eigenlijk gewoon geen beslissingen kan nemen . Wat betekent dat ik vandaag alleen over vandaag ga nadenken. krijg vanavond iemand te eten. Is wel gezellig en ook wel even afleiding. Plus lekker koken, vind ik leuk. Dus dat laat ik staan. En dan zie ik wel weer hoe ik me morgen voel.
Zo shit dat dit soort uckbenweerzomoeditgaatdusechtserieusnooitoverikbenechteensuperernstiggeval-momenten blijven komen! Maar ik weet dat het overgaat.!
zo. Wilde dit even hier kwijt. BB, klinkt goed dat programma. Of vooral jouw toon erover, want dat is het belangrijkste. Volgens mij zie je het wel zitten, dus dan is het gewoon goed! Wanneer zou het programma dan echt beginnen? of weet je dat niet?
liefs
ps. ik kom vandaag niet meer terug (reminder voor mezelf )
maandag 16 april 2012 om 15:53
quote:boedhabuikje123 schreef op 16 april 2012 @ 15:06:
Anahata: wat ik jou al de hele tijd wil vragen. De hulp die jij hebt, heb je dat helemaal zelf moeten regelen? Krijg jij begeleiding vanuit de ziektewet of laten ze je daar verder met rust? Zijn er gesprekken en/of trajecten vanuit het UWV of is het alleen een kwestie van je melden bij de UWV arts? Hm, ik ben dan wel niet Anahata, maar wil hier toch even op reageren, omdat ik ook benieuwd ben. Zit zelf nl. ook in de ziektewet, en mag morgen bij de UWV-arts op het matje komen. Waarschijnlijk word ik 'gezond' geschreven, terwijl ik me zo niet voel. Ik zie enorm op tegen de druk van solliciteren, en veel afgewezen worden. Doet niet goed aan je gevoel van eigenwaarde, wat nog heel minimaal is. Vanuit het UWV helaas geen traject voor mij; als dit wel mogelijk is, hoor ik het graag.
Anahata: wat ik jou al de hele tijd wil vragen. De hulp die jij hebt, heb je dat helemaal zelf moeten regelen? Krijg jij begeleiding vanuit de ziektewet of laten ze je daar verder met rust? Zijn er gesprekken en/of trajecten vanuit het UWV of is het alleen een kwestie van je melden bij de UWV arts? Hm, ik ben dan wel niet Anahata, maar wil hier toch even op reageren, omdat ik ook benieuwd ben. Zit zelf nl. ook in de ziektewet, en mag morgen bij de UWV-arts op het matje komen. Waarschijnlijk word ik 'gezond' geschreven, terwijl ik me zo niet voel. Ik zie enorm op tegen de druk van solliciteren, en veel afgewezen worden. Doet niet goed aan je gevoel van eigenwaarde, wat nog heel minimaal is. Vanuit het UWV helaas geen traject voor mij; als dit wel mogelijk is, hoor ik het graag.
dinsdag 17 april 2012 om 14:13
quote:boedhabuikje123 schreef op 16 april 2012 @ 15:06:
Ik heb vanuit mijn bedrijfsarts een advies voor een landelijk rebalidatiecentrum gehad. Vandaag had ik daar een orienterend gesprek. Eerste indruk was erg goed, ze pakken het heel compleet aan in mijn ogen. Ik krijg over een aantal weken een twee daagse "meting". Daar wordt dan mijn fysieke en mentale belastbaarheid gemeten. Wederom psychologische onderzoeken maar ook sociale en extentiele onderzoeken. Dus ook veel aandacht voor zingeving en wat wil je nu echt in je leven?
Aan de hand van de resultaten wordt dan een programma speciaal voor mijn behoeften uitgeschreven waarbij het hele lichaam in balans moet gaan komen. Zal ongeveer 10 uur per week zijn, dus best erg intensief. Dit voor 16 weken. Het klinkt mij als erg goed. En wil die meneer van de week gaan bellen dat ik dit wil doen. ( en mezelf niet op de kop geven als dit achteraf niet de goede keuze zou blijken te zijn:-))).
BB, Wat een goed bericht! Een op jouw behoeften afgestemd programma, met zingeving, lichaam en geest. Er klinkt nog enige twijfel in je stukje. Vind je het spannend? Heb je er al verder over nagedacht (/gevoeld) of je het wilt doen?
"uckbenweerzomoeditgaatdusechtserieusnooitoverikbenechteensuperernstiggeval-momenten blijven komen! Maar ik weet dat het overgaat.!"
A: je maakt me in elk geval aan het lachen, waarschijnl ook omdat het zo herkenbaar is. Als je erin zit voelt het echt zo ja..
Gelukkig hebben we het grotere vertrouwen dat het overgaat!
Ik zeg nu trouwens bij elke (informele) afspraak die ik maak dat er een kans is dat ik het nog last-minute afzeg. Dan krijg ik vaak als reactie dat dat helemaal goed is. En het geeft mij een hoop lucht.
Echt vreemd maar pas gister is (door de reacties hier op wat ik de vorige keer schreef en door een gesprek met n collega) bij mij het inzicht gekomen dat ik alles doe om aan mezelf (en anderen) te bewijzen dat ik niet depressief ben!
(en inderdaad ook NIET op m`n moeder lijken!)
Sinds ik rond m`n 18e zo diep in de put zat, heb ik na een poosje besloten vooral altijd positief te gaan denken etc etc.
Voelt nu alsof ik een plantje ben waarvan de bloemen zich steeds naar de zon toe keren en met de zon meebewegen. Alleen maar gericht op de zon. Ondertussen groeit het onkruid aan m`n voeten steeds hoger en benauwd me steeds meer, maar ik wil het niet zien... te eng?
Ik weet nog niet hoe ik het wel kan gaan zien.., maar ik geloof dat de bereidheid er wel is want ik zie nu de realiteit niet.
Dikke allemaal
Ik heb vanuit mijn bedrijfsarts een advies voor een landelijk rebalidatiecentrum gehad. Vandaag had ik daar een orienterend gesprek. Eerste indruk was erg goed, ze pakken het heel compleet aan in mijn ogen. Ik krijg over een aantal weken een twee daagse "meting". Daar wordt dan mijn fysieke en mentale belastbaarheid gemeten. Wederom psychologische onderzoeken maar ook sociale en extentiele onderzoeken. Dus ook veel aandacht voor zingeving en wat wil je nu echt in je leven?
Aan de hand van de resultaten wordt dan een programma speciaal voor mijn behoeften uitgeschreven waarbij het hele lichaam in balans moet gaan komen. Zal ongeveer 10 uur per week zijn, dus best erg intensief. Dit voor 16 weken. Het klinkt mij als erg goed. En wil die meneer van de week gaan bellen dat ik dit wil doen. ( en mezelf niet op de kop geven als dit achteraf niet de goede keuze zou blijken te zijn:-))).
BB, Wat een goed bericht! Een op jouw behoeften afgestemd programma, met zingeving, lichaam en geest. Er klinkt nog enige twijfel in je stukje. Vind je het spannend? Heb je er al verder over nagedacht (/gevoeld) of je het wilt doen?
"uckbenweerzomoeditgaatdusechtserieusnooitoverikbenechteensuperernstiggeval-momenten blijven komen! Maar ik weet dat het overgaat.!"
A: je maakt me in elk geval aan het lachen, waarschijnl ook omdat het zo herkenbaar is. Als je erin zit voelt het echt zo ja..
Gelukkig hebben we het grotere vertrouwen dat het overgaat!
Ik zeg nu trouwens bij elke (informele) afspraak die ik maak dat er een kans is dat ik het nog last-minute afzeg. Dan krijg ik vaak als reactie dat dat helemaal goed is. En het geeft mij een hoop lucht.
Echt vreemd maar pas gister is (door de reacties hier op wat ik de vorige keer schreef en door een gesprek met n collega) bij mij het inzicht gekomen dat ik alles doe om aan mezelf (en anderen) te bewijzen dat ik niet depressief ben!
(en inderdaad ook NIET op m`n moeder lijken!)
Sinds ik rond m`n 18e zo diep in de put zat, heb ik na een poosje besloten vooral altijd positief te gaan denken etc etc.
Voelt nu alsof ik een plantje ben waarvan de bloemen zich steeds naar de zon toe keren en met de zon meebewegen. Alleen maar gericht op de zon. Ondertussen groeit het onkruid aan m`n voeten steeds hoger en benauwd me steeds meer, maar ik wil het niet zien... te eng?
Ik weet nog niet hoe ik het wel kan gaan zien.., maar ik geloof dat de bereidheid er wel is want ik zie nu de realiteit niet.
Dikke allemaal
dinsdag 17 april 2012 om 15:45
hey lieve meiden,
voel me vandaag weer ietsje rustiger. Wel naar mn 'werk' gegaan, maar ook besloten om even een tandje terug te doen. Hoe moeilijk ik het ook vind, hoeveel oordelen ik er ook over heb, het geeft me wel een beetje lucht. ben gewoon echt te moe. EN het heeft zo geen zin om dat te forceren, puur omdat ik vind dat ik het moet kunnen. Ben wel zo blij met de plek die ik gevonden heb. De mensen daar zijn zo lief.
quote:boedhabuikje123 schreef op 16 april 2012 @ 15:06:
Anahata: wat ik jou al de hele tijd wil vragen. De hulp die jij hebt, heb je dat helemaal zelf moeten regelen? Krijg jij begeleiding vanuit de ziektewet of laten ze je daar verder met rust? Zijn er gesprekken en/of trajecten vanuit het UWV of is het alleen een kwestie van je melden bij de UWV arts? Dat vrijwilligerswerk? Hebben ze jou daar bij geholpen of heb je dat helemaal alleen moeten uitzoeken. Je hoeft niet te antwoorden hierop hoor, maar ik ben gewoon benieuwd hoe dat gaat vanuit ziektewet.
Antwoord op deze vraag. Ik heb pas net met het UWV te maken, omdat ik tot voor kort nog onder contract stond bij mn werkgever. Ik moet zeggen dat het UWV me best meevalt. Moest me idd melden bij de verzekeringsarts, die heeft me nog even ziekgemeld verklaard. En geadviseerd om ergens een plek te vinden om te reintegreren. Daar heb ik niet echt begeleiding bij gekregen, wat ik begreep gaan ze daar ook pas echt wat aan doen/druk op zetten als je weer 'moet' werken van ze. En dat is bij mij nog niet het geval. Ik vond het maar ingewikkeld, hoe zou ik ooit een nieuwe werkgever vinden waar ik rustig zou kunnen opbouwen? geen idee hoe anderen dit aanpakken. Ik heb gelukkig uiteindelijk via een paar omwegen zelf een plek gevonden waar ik vrijwillig aan de slag kan en kan opbouwen in uren. Ik heb nu een vast contactpersoon bij het uwv bij wie ik moet aangeven hoeveel uur ik nu werk en hoe ik opbouw. En als ze te lang niets van mij horen, zal ik opgeroepen worden door haar of door de arts, zodat ze kunnen inschatten hoe het gaat.
ondanks dat ik wel veel zelf moet uitzoeken, valt het me allang mee dat ik zoveel ruimte en begrip van ze krijg. Aan de andere kant vin dik dat ook soms moeilijk, want als ze me zo veel ruimte geven, moet het wel heel erg met me gesteld zijn
Maakt dit wat duidelijk? ik ben soms wel bang te herkenbaar te zijn, maar goed aan de andere kant geloof ik dat het niet heel erg is als mensen me hier zouden herkennen. Behalve toekomstige werkgevers dan, maar dat zal wel meevallen. Vind het zelf lastig inschatten: vinden jullie me te herkenbaar schrijven?
Jellyfish: over herkenbaar gesproken.... Fijn dat je zo'n inzicht hebt gehad. Constant bewijzen niet depressief te zijn... niet naar het onkruid aan je voeten kijken. Toen de angstwolken bij mij af en toe wat afnamen en ik naar beneden durfde te kijken, bleek het onkruid aan mn voeten ook minder groot dan ik gedacht had
En bij elke afspraak roepen dat ik op het allllllllerlaatste moment KAN afzeggen doe ik ook! Al weten de meesten om me heen het nu wel na al die tijd.
voel me vandaag weer ietsje rustiger. Wel naar mn 'werk' gegaan, maar ook besloten om even een tandje terug te doen. Hoe moeilijk ik het ook vind, hoeveel oordelen ik er ook over heb, het geeft me wel een beetje lucht. ben gewoon echt te moe. EN het heeft zo geen zin om dat te forceren, puur omdat ik vind dat ik het moet kunnen. Ben wel zo blij met de plek die ik gevonden heb. De mensen daar zijn zo lief.
quote:boedhabuikje123 schreef op 16 april 2012 @ 15:06:
Anahata: wat ik jou al de hele tijd wil vragen. De hulp die jij hebt, heb je dat helemaal zelf moeten regelen? Krijg jij begeleiding vanuit de ziektewet of laten ze je daar verder met rust? Zijn er gesprekken en/of trajecten vanuit het UWV of is het alleen een kwestie van je melden bij de UWV arts? Dat vrijwilligerswerk? Hebben ze jou daar bij geholpen of heb je dat helemaal alleen moeten uitzoeken. Je hoeft niet te antwoorden hierop hoor, maar ik ben gewoon benieuwd hoe dat gaat vanuit ziektewet.
Antwoord op deze vraag. Ik heb pas net met het UWV te maken, omdat ik tot voor kort nog onder contract stond bij mn werkgever. Ik moet zeggen dat het UWV me best meevalt. Moest me idd melden bij de verzekeringsarts, die heeft me nog even ziekgemeld verklaard. En geadviseerd om ergens een plek te vinden om te reintegreren. Daar heb ik niet echt begeleiding bij gekregen, wat ik begreep gaan ze daar ook pas echt wat aan doen/druk op zetten als je weer 'moet' werken van ze. En dat is bij mij nog niet het geval. Ik vond het maar ingewikkeld, hoe zou ik ooit een nieuwe werkgever vinden waar ik rustig zou kunnen opbouwen? geen idee hoe anderen dit aanpakken. Ik heb gelukkig uiteindelijk via een paar omwegen zelf een plek gevonden waar ik vrijwillig aan de slag kan en kan opbouwen in uren. Ik heb nu een vast contactpersoon bij het uwv bij wie ik moet aangeven hoeveel uur ik nu werk en hoe ik opbouw. En als ze te lang niets van mij horen, zal ik opgeroepen worden door haar of door de arts, zodat ze kunnen inschatten hoe het gaat.
ondanks dat ik wel veel zelf moet uitzoeken, valt het me allang mee dat ik zoveel ruimte en begrip van ze krijg. Aan de andere kant vin dik dat ook soms moeilijk, want als ze me zo veel ruimte geven, moet het wel heel erg met me gesteld zijn
Maakt dit wat duidelijk? ik ben soms wel bang te herkenbaar te zijn, maar goed aan de andere kant geloof ik dat het niet heel erg is als mensen me hier zouden herkennen. Behalve toekomstige werkgevers dan, maar dat zal wel meevallen. Vind het zelf lastig inschatten: vinden jullie me te herkenbaar schrijven?
Jellyfish: over herkenbaar gesproken.... Fijn dat je zo'n inzicht hebt gehad. Constant bewijzen niet depressief te zijn... niet naar het onkruid aan je voeten kijken. Toen de angstwolken bij mij af en toe wat afnamen en ik naar beneden durfde te kijken, bleek het onkruid aan mn voeten ook minder groot dan ik gedacht had
En bij elke afspraak roepen dat ik op het allllllllerlaatste moment KAN afzeggen doe ik ook! Al weten de meesten om me heen het nu wel na al die tijd.
dinsdag 17 april 2012 om 15:48
ow en onzeker, laat je even weten hoe het was bij de arts? Hoop dat het meevalt voor je, mijn ervaring was dus best positief bij het uwv.
Italy: hoe is het bij jou? of zit je nog te lekker in je lijf om je verhaal hier te doen?? geen probleem als dat zo is natuurlijk.
Italy: hoe is het bij jou? of zit je nog te lekker in je lijf om je verhaal hier te doen?? geen probleem als dat zo is natuurlijk.
anoniem_149592 wijzigde dit bericht op 17-04-2012 15:48
Reden: aanvulling
Reden: aanvulling
% gewijzigd
dinsdag 17 april 2012 om 15:53
quote:anahata4 schreef op 17 april 2012 @ 15:48:
ow en onzeker, laat je even weten hoe het was bij de arts? Hoop dat het meevalt voor je, mijn ervaring was dus best positief bij het uwv.
Anahata, zo te lezen heb je het erg goed getroffen bij het UWV!
En wat fijn dat je het hier wilt delen.
Mijn afspraak voor vandaag is weer niet doorgegaan; al voor de 4e keer afgebeld intussen door het UWV; volgende afspraak staat over 2 weken gepland; benieuwd of het dan wel doorgaat. Dus helaas nog geen nieuws.
ow en onzeker, laat je even weten hoe het was bij de arts? Hoop dat het meevalt voor je, mijn ervaring was dus best positief bij het uwv.
Anahata, zo te lezen heb je het erg goed getroffen bij het UWV!
En wat fijn dat je het hier wilt delen.
Mijn afspraak voor vandaag is weer niet doorgegaan; al voor de 4e keer afgebeld intussen door het UWV; volgende afspraak staat over 2 weken gepland; benieuwd of het dan wel doorgaat. Dus helaas nog geen nieuws.
dinsdag 17 april 2012 om 16:02
quote:xxonzekerxxx schreef op 17 april 2012 @ 15:53:
[...]
Mijn afspraak voor vandaag is weer niet doorgegaan; al voor de 4e keer afgebeld intussen door het UWV; volgende afspraak staat over 2 weken gepland; benieuwd of het dan wel doorgaat. Dus helaas nog geen nieuws.hmmm wat naar joh dat het telkens wordt afgebeld! gek ook, geven ze daar ook een reden voor? Bij mij duurde het ook wel even voor ik een gesprek had, ik vond dat zelf wel fijn, omdat ik dan wat meer tijd kreeg. Ik was net als jij bang dat het uwv me direct in de ww zou schoppen
Uitstel betekent weer twee weekjes dat je rustig aan mag doen en lief mag zijn voor jezelf
[...]
Mijn afspraak voor vandaag is weer niet doorgegaan; al voor de 4e keer afgebeld intussen door het UWV; volgende afspraak staat over 2 weken gepland; benieuwd of het dan wel doorgaat. Dus helaas nog geen nieuws.hmmm wat naar joh dat het telkens wordt afgebeld! gek ook, geven ze daar ook een reden voor? Bij mij duurde het ook wel even voor ik een gesprek had, ik vond dat zelf wel fijn, omdat ik dan wat meer tijd kreeg. Ik was net als jij bang dat het uwv me direct in de ww zou schoppen
Uitstel betekent weer twee weekjes dat je rustig aan mag doen en lief mag zijn voor jezelf
dinsdag 17 april 2012 om 16:53
Hoi, nou, de eerste controle heb ik dus al gehad; een aantal maanden geleden. Dit zou dus de 2e keer zijn; maar blijkbaar was de arts steeds ziek. De eerste keer liet hij wel al doorschemeren, dat hij mij bij de volgende controle gezond wilde verklaren, dus ik ben bangd, dat ik daar weinig meer aan kan doen, terwijl ik me nog lang niet goed voel. Hij zei echter, dat werk afleiding betekent, dus goed voor me is....
Inderdaad nu weer nog 2 weken rust....dank je!
Inderdaad nu weer nog 2 weken rust....dank je!
dinsdag 17 april 2012 om 17:01
Meiden wat is er weer veel geschreven.
Ik kom jullie alleen maar even knuffel geven. Vandaag heb ik een behoorlijke off day. En weer zo herkenbaar wat er geschreven wordt over de angst voor het depressief zijn op dit soort momenten. En dat dan idd zo keihard willen bewijzen.....heb ik zelf ook nog wat gedachten over, maar liever een ander keertje.
Ben moe, voel me bleh ( haha, hier maakt iPhone Belg van) , heb het koud en gewoon een algehele staat van malaise:-(.
Anahata;je antwoord is helder. Wat fijn dat ze je die ruimte geven bij het UWV. Hopelijk zijn er later wellicht ook iets van coachingstrajecten richting werk en hoe daar op een gezonde manier mee om te gaan. Hoewel daar reïntegratie budgetten erg leeg zijn, ik zou er tzt wel naar vragen. En nee , je schrijft volgens mij niet herkenbaar. Er zijn vele verhalen zoals onze, dus dat valt echt wel mee denk ik. Ik herken het wel hoor, heb hier regelmatig het idee dat ik hier al helemaal transparant sta op het internet. Mensen die me kennen, halen mijn verhaal er zo uit. Sommige dingen heb ik hier ook net iets verdraaid om toch nog een beetje het idee van anonimiteit te hebben ( eigenlijk ben ik een bejaarde man en leid een topbedrijf haha)
Balen voor jou, onzeker, dat het weer is afgezegd. Vooral als je het idee hebt stil te staan. Ik hoop voor jou ook op een arts die je de ruimte geeft, mijn ervaring is dat wanneer je je open opstelt, in verhaal en meedenken/meewerken, mensen je echt wel iets gunnen. Sterkte.
Ik ben nu niemandskinderen aan het lezen. Vind n toch wel erg herkenbaar en confronterend.
Van mijn zus kreeg ik ook nog een mooi gedicht. Die zet ik er later voor jullie op, maar ben ik nu echt te gaar voor.
En de beste tip die ik vandaag bij jullie las: bij iedere afspraak die ik in het vervolg maak op sociaal gebied, ga ik vanaf nu ook waarschuwen dat in op het aller- aller- aller- laatste moment kan afzeggen (voorlopig dan). Daar voorkom ik dan die emotionele worsteling mee, van afgelopen zondag.
Toch weer heel verhaal, terwijl ik alleen maar een knuffel kwam brengen.
Ik kom jullie alleen maar even knuffel geven. Vandaag heb ik een behoorlijke off day. En weer zo herkenbaar wat er geschreven wordt over de angst voor het depressief zijn op dit soort momenten. En dat dan idd zo keihard willen bewijzen.....heb ik zelf ook nog wat gedachten over, maar liever een ander keertje.
Ben moe, voel me bleh ( haha, hier maakt iPhone Belg van) , heb het koud en gewoon een algehele staat van malaise:-(.
Anahata;je antwoord is helder. Wat fijn dat ze je die ruimte geven bij het UWV. Hopelijk zijn er later wellicht ook iets van coachingstrajecten richting werk en hoe daar op een gezonde manier mee om te gaan. Hoewel daar reïntegratie budgetten erg leeg zijn, ik zou er tzt wel naar vragen. En nee , je schrijft volgens mij niet herkenbaar. Er zijn vele verhalen zoals onze, dus dat valt echt wel mee denk ik. Ik herken het wel hoor, heb hier regelmatig het idee dat ik hier al helemaal transparant sta op het internet. Mensen die me kennen, halen mijn verhaal er zo uit. Sommige dingen heb ik hier ook net iets verdraaid om toch nog een beetje het idee van anonimiteit te hebben ( eigenlijk ben ik een bejaarde man en leid een topbedrijf haha)
Balen voor jou, onzeker, dat het weer is afgezegd. Vooral als je het idee hebt stil te staan. Ik hoop voor jou ook op een arts die je de ruimte geeft, mijn ervaring is dat wanneer je je open opstelt, in verhaal en meedenken/meewerken, mensen je echt wel iets gunnen. Sterkte.
Ik ben nu niemandskinderen aan het lezen. Vind n toch wel erg herkenbaar en confronterend.
Van mijn zus kreeg ik ook nog een mooi gedicht. Die zet ik er later voor jullie op, maar ben ik nu echt te gaar voor.
En de beste tip die ik vandaag bij jullie las: bij iedere afspraak die ik in het vervolg maak op sociaal gebied, ga ik vanaf nu ook waarschuwen dat in op het aller- aller- aller- laatste moment kan afzeggen (voorlopig dan). Daar voorkom ik dan die emotionele worsteling mee, van afgelopen zondag.
Toch weer heel verhaal, terwijl ik alleen maar een knuffel kwam brengen.
dinsdag 17 april 2012 om 17:29
quote:anahata4 schreef op 17 april 2012 @ 15:48:
Italy: hoe is het bij jou? of zit je nog te lekker in je lijf om je verhaal hier te doen?? geen probleem als dat zo is natuurlijk.
Lief dat je ernaar vraagt, zat toevallig even de laatste pagina te lezen hier. Sinds gisteren gaat t minder.. had 's ochtends even een huilbui om iets dat een oud pijnpunt van vroeger raakte, en daarna een drukke dag en toen ik thuis kwam had ik koorts en hield ik niks aan eten meer binnen. Vandaag nog net zo. Het lijkt wel of sinds die huilbui bij therapie alles eruit komt, alsof ik mn lijf toestemming heb gegeven om te voelen, alle blokkades en zooi uiten zich via mn lichaam nu. Fijn maar ook heel heftig, alles is teveel en ik kan niet meer nadenken.. vind het ook wel een beetje eng, denk op dit soort momenten (net als anderen hier) 'wat als ik hier niet meer uit kom'. Ik WEET dat ik dat zovaak heb gedacht en ik me zomaar over een paar dagen weer top kan voelen, maar toch blijft dat gevoel van 'straks is t dit keer wel mis'. Bang om de dingen niet aan te kunnen dus, om niet op mezelf te kunnen vertrouwen, en dat is nou juist 1 van de oude pijnpunten... lastig soms!!
voor jullie!!
Italy: hoe is het bij jou? of zit je nog te lekker in je lijf om je verhaal hier te doen?? geen probleem als dat zo is natuurlijk.
Lief dat je ernaar vraagt, zat toevallig even de laatste pagina te lezen hier. Sinds gisteren gaat t minder.. had 's ochtends even een huilbui om iets dat een oud pijnpunt van vroeger raakte, en daarna een drukke dag en toen ik thuis kwam had ik koorts en hield ik niks aan eten meer binnen. Vandaag nog net zo. Het lijkt wel of sinds die huilbui bij therapie alles eruit komt, alsof ik mn lijf toestemming heb gegeven om te voelen, alle blokkades en zooi uiten zich via mn lichaam nu. Fijn maar ook heel heftig, alles is teveel en ik kan niet meer nadenken.. vind het ook wel een beetje eng, denk op dit soort momenten (net als anderen hier) 'wat als ik hier niet meer uit kom'. Ik WEET dat ik dat zovaak heb gedacht en ik me zomaar over een paar dagen weer top kan voelen, maar toch blijft dat gevoel van 'straks is t dit keer wel mis'. Bang om de dingen niet aan te kunnen dus, om niet op mezelf te kunnen vertrouwen, en dat is nou juist 1 van de oude pijnpunten... lastig soms!!
voor jullie!!
dinsdag 17 april 2012 om 18:08
Leren gaat gewoon niet zo snel boeddhabuikje! Het is een proces! Ik hou me voor dat elke keer als ik weer zo bang ben dat het nooit meer goed komt, de angst toch (door idd die ervaring) een miniscuul stukje kleiner is en het vertrouwen het zelfde miniscule stukje groter. Zo werkt het ook echt volgens mij. In het begin was de angst overweldigend groot en kon ik ECHT niet relativeren. Nu inmiddels ken ik de angst al een stukje beter, zodat zelfs als ik er midden in zit, ik ergens diep van binnen een beetje durf te hopen dat het misschien niet helemaal waar is -zelfs als ik er midden in zit! En zo hoor ik jullie er ook over praten. Dat is al een hele verandering!
We zijn hier allemaal vrouwen in een veranderingsproces volgens mij, er komt dus een dag dat het vertrouwen groter is geworden dan de angst. En daarna: wie doet ons nog wat!
Lieve italy: heel veel sterkte. Als je lichaam zo heftig reageert is het echt niet gek dat je bang word. Ik heb ook heftige lichamelijke dingen meegemaakt, je hebt dan zo geen controle gevoel en dat is zoo eng. Probeer heeeel lief te zijn voor dat lichaam dat nu zoveel aan het verwerken is. kopjes kruidenthee, een warm bad/douche.
BB : ook dikke bleh (of belg ) voelen is stom! hoop dat jij ook lief kan zijn voor jezelf en je belg
voor iedereen hier
We zijn hier allemaal vrouwen in een veranderingsproces volgens mij, er komt dus een dag dat het vertrouwen groter is geworden dan de angst. En daarna: wie doet ons nog wat!
Lieve italy: heel veel sterkte. Als je lichaam zo heftig reageert is het echt niet gek dat je bang word. Ik heb ook heftige lichamelijke dingen meegemaakt, je hebt dan zo geen controle gevoel en dat is zoo eng. Probeer heeeel lief te zijn voor dat lichaam dat nu zoveel aan het verwerken is. kopjes kruidenthee, een warm bad/douche.
BB : ook dikke bleh (of belg ) voelen is stom! hoop dat jij ook lief kan zijn voor jezelf en je belg
voor iedereen hier
dinsdag 17 april 2012 om 18:13
Tsja die oude patroontjes he.. Laten we maar lief zijn voor onszelf
Super lief Anahata, dankje! Het stomme is met wat jij zegt over het kleiner worden van de angst en groter worden van vertrouwen, dat ik daarover nu denk; ja maar toen ik me beter voelde kwam dat altijd door iemand anders of iets buiten mij. Voor mijn gevoel ligt het dus altijd buiten mezelf, heb die veerkracht nog te weinig om te weten dat ik het zelf wel aankan en er wel weer uit kom.. Maar goed, working on it
Super lief Anahata, dankje! Het stomme is met wat jij zegt over het kleiner worden van de angst en groter worden van vertrouwen, dat ik daarover nu denk; ja maar toen ik me beter voelde kwam dat altijd door iemand anders of iets buiten mij. Voor mijn gevoel ligt het dus altijd buiten mezelf, heb die veerkracht nog te weinig om te weten dat ik het zelf wel aankan en er wel weer uit kom.. Maar goed, working on it
dinsdag 17 april 2012 om 20:37
Hoi meiden,
Hier weer even een berichtje van mij. Ik dacht dat het zo goed met me ging maar dat is dus niet zo.
Gisteren ben ik op m'n werk geweest, niet voor werkgerelateerde dingen trouwens. Ik heb, net als een aantal collega's van me een psychologische test gedaan een tijdje terug en daar komt dan een profiel uit, het is gebasseerd op de kleuren van Jung. Misschien kennen jullie het? In ieder geval, gisteren kwam er iemand op het werk om hier meer uitleg over te geven en er was een persoonlijk gesprek om meer uitleg te geven over het profiel dat je hebt.
In de anderhalve week dat ik nu thuis ben is mijn afdeling tijdelijk verhuist om dat onze kamer helemaal verbouwt gaat worden. Ik ben dus niet bij die verhuizing geweest. Ik heb niet mijn eigen bureau gekregen en mijn lade blok dat mee verhuist is, is door een collega geconfisqeerd. Al mijn spullen zijn in een doos gedonderd en die stond op een kleine tafel wat mijn 'bureau' moet voorstellen. Ik ben daar zo door van slag geraakt! Voelde me zo ontzettend afgewezen, aan de kant gezet. Ik werd er behoorlijk verdrietig en boos over maar heb er niets over gezegd. Da's één van mijn leerpunten, beter voor mezelf opkomen.
In het persoonlijk gesprek dat ik had over mijn profiel heb ik het aangegeven en de dame met wie ik het gesprek had vond dat ik het moest zeggen tegen mijn collega's. Uiteindelijk heb ik dat ook gedaan maar er werd niet of nauwelijks op gereageerd. En ik voelde me daardoor weer een zeur.
Gisteravond belde mijn leidinggevende me, 't was 18:00 uur en we zaten net te eten. Als ik assertief genoeg zou zijn had ik gezegd dat hij me beter later kan terug bellen maar ik heb alleen aangegeven dat ik zat te eten. Leidinggevende maakt dat waarschijnlijk niet uit of hij pikt dat soort signalen niet op maar het gesprek werd niet beeindigd. Waarom kan ik dat soort dingen toch niet gewoon zeggen?!
Het zal jullie waarschijnlijk niet verbazen als ik zeg dat ik gisteravond om 20:30 uur in bed lag.
Vanmiddag weer een gesprek gehad met m'n coach. Tijdens het gesprek gaf hij aan dat hij vind dat ik veel te loyaal ben richting mijn moeder. Ik heb als opdracht gekregen om een brief aan mijn moeder te schrijven en daarin eens ongegeneerd zeg wat ik vind van haar en van haar gedrag. Ik moet me vooral niet inhouden. Maar ik kan dat niet. Als iemand me zou vertellen dat haar moeder heeft gedaan wat mijn moeder mij heeft aangedaan dan zou ik precies weten wat ik daar van vind en ik zou geen fraaie woorden gebruiken om dit kenbaar te maken. Maar dit is niet de moeder van een ander, het gaat om mijn moeder. En ondanks alles mis ik die zo ontzettend, als ik die nu zou zien was er geen haar op mijn hoofd die er aan zou denken om haar de wind van voren te geven. Dan zou ik alleen maar willen dat ze me vast hield. Dat zou ik zo graag willen, dat m'n moeder hier zou zijn, me zou vasthouden en zeggen dat het allemaal wel goed komt met me.
Verdorie, begin weer te janken ook.
Hoe dubbel kun je zijn in je gevoel? Ik weet het even niet meer hoor.
Hier weer even een berichtje van mij. Ik dacht dat het zo goed met me ging maar dat is dus niet zo.
Gisteren ben ik op m'n werk geweest, niet voor werkgerelateerde dingen trouwens. Ik heb, net als een aantal collega's van me een psychologische test gedaan een tijdje terug en daar komt dan een profiel uit, het is gebasseerd op de kleuren van Jung. Misschien kennen jullie het? In ieder geval, gisteren kwam er iemand op het werk om hier meer uitleg over te geven en er was een persoonlijk gesprek om meer uitleg te geven over het profiel dat je hebt.
In de anderhalve week dat ik nu thuis ben is mijn afdeling tijdelijk verhuist om dat onze kamer helemaal verbouwt gaat worden. Ik ben dus niet bij die verhuizing geweest. Ik heb niet mijn eigen bureau gekregen en mijn lade blok dat mee verhuist is, is door een collega geconfisqeerd. Al mijn spullen zijn in een doos gedonderd en die stond op een kleine tafel wat mijn 'bureau' moet voorstellen. Ik ben daar zo door van slag geraakt! Voelde me zo ontzettend afgewezen, aan de kant gezet. Ik werd er behoorlijk verdrietig en boos over maar heb er niets over gezegd. Da's één van mijn leerpunten, beter voor mezelf opkomen.
In het persoonlijk gesprek dat ik had over mijn profiel heb ik het aangegeven en de dame met wie ik het gesprek had vond dat ik het moest zeggen tegen mijn collega's. Uiteindelijk heb ik dat ook gedaan maar er werd niet of nauwelijks op gereageerd. En ik voelde me daardoor weer een zeur.
Gisteravond belde mijn leidinggevende me, 't was 18:00 uur en we zaten net te eten. Als ik assertief genoeg zou zijn had ik gezegd dat hij me beter later kan terug bellen maar ik heb alleen aangegeven dat ik zat te eten. Leidinggevende maakt dat waarschijnlijk niet uit of hij pikt dat soort signalen niet op maar het gesprek werd niet beeindigd. Waarom kan ik dat soort dingen toch niet gewoon zeggen?!
Het zal jullie waarschijnlijk niet verbazen als ik zeg dat ik gisteravond om 20:30 uur in bed lag.
Vanmiddag weer een gesprek gehad met m'n coach. Tijdens het gesprek gaf hij aan dat hij vind dat ik veel te loyaal ben richting mijn moeder. Ik heb als opdracht gekregen om een brief aan mijn moeder te schrijven en daarin eens ongegeneerd zeg wat ik vind van haar en van haar gedrag. Ik moet me vooral niet inhouden. Maar ik kan dat niet. Als iemand me zou vertellen dat haar moeder heeft gedaan wat mijn moeder mij heeft aangedaan dan zou ik precies weten wat ik daar van vind en ik zou geen fraaie woorden gebruiken om dit kenbaar te maken. Maar dit is niet de moeder van een ander, het gaat om mijn moeder. En ondanks alles mis ik die zo ontzettend, als ik die nu zou zien was er geen haar op mijn hoofd die er aan zou denken om haar de wind van voren te geven. Dan zou ik alleen maar willen dat ze me vast hield. Dat zou ik zo graag willen, dat m'n moeder hier zou zijn, me zou vasthouden en zeggen dat het allemaal wel goed komt met me.
Verdorie, begin weer te janken ook.
Hoe dubbel kun je zijn in je gevoel? Ik weet het even niet meer hoor.
dinsdag 17 april 2012 om 21:42
Mooi wat je zegt Italy, over dat vertrouwen vs angst in combinatie met het alleen zijn. Eigenlijk nog niet op je kracht durft te vertrouwen. Ook dit herken ik, ook al heb ik al jaaaaren dezelfde relatie. Wij hebben een jaar of wat een
flinke crisis gehad en zijn een jaar uit elkaar geweest door mijn toedoen. Nou, toen ging ik wel eens even heel hard aan iedereen bewijzen dat ik het heus echt ook wel in mijn eentje kon met twee kleine kinderen. Natuurlijk ook heel anders dan mijn eigen moeder toen zij scheidde.
Man en ik zijn toch weer bij elkaar. Het meest optimistische scenario is als k zou schrijven dat het was omdat ik toch merkte dat hij " het" voor me was. En gedeeltelijk is dit ook echt zo, de geschiedenis die wij samen hebben, de kinderen, het feit dat hij mijn moeder zo goed kent en snapt wat ik daarbij voel en me daarin steunt, zijn zaken die ik voor de crash te weinig waardeerde en zag.
Maar er is ook een deel van de waarheid dat ik het toch ook niet alleen aandurfde.
Wat ik er eigenlijk mee wil zeggen: ik begrijp je goed, al heb ik dan wel een relatie.
Sadeceden: jeetje, wat gebeurt er dan even veel in die anderhalve week dat je er niet was. En ook wel meteen alle dingen waardoor je met jezelf geconfronteerd wordt. Ik denk dat het scheelt als je in de dingen die je omschrijft, wat milder naar jezelf zou kunnen kijken. Dat de gesprekken nou net even anders liepen dan dat je achteraf zelf wilde is zeker een leerpunt, maar je bent nog maar zo kort bezig om te ontdekken dat je vastgelopen bent. Sterker nog, dat durf je nog maar nauwelijks aan jezelf toe te geven, als ik je hier zo lees. Hoe kun je dan van jezelf verwachten dar je die uberassertieve vrouw ineens bent terwijl je dit nooit zo hebt gedaan omdat je het nooit hebt geleerd om voor jezelf te mogen kiezen?
Dat gaat pas lukken als je het jezelf gunt en begint met dat zware gevecht met jezelf erover te stoppen. Moet je eens zien wat voor energie je over houdt. ( stiekem denk ik nu op dat ik dit ook aan mezelf moet zeggen:-))
flinke crisis gehad en zijn een jaar uit elkaar geweest door mijn toedoen. Nou, toen ging ik wel eens even heel hard aan iedereen bewijzen dat ik het heus echt ook wel in mijn eentje kon met twee kleine kinderen. Natuurlijk ook heel anders dan mijn eigen moeder toen zij scheidde.
Man en ik zijn toch weer bij elkaar. Het meest optimistische scenario is als k zou schrijven dat het was omdat ik toch merkte dat hij " het" voor me was. En gedeeltelijk is dit ook echt zo, de geschiedenis die wij samen hebben, de kinderen, het feit dat hij mijn moeder zo goed kent en snapt wat ik daarbij voel en me daarin steunt, zijn zaken die ik voor de crash te weinig waardeerde en zag.
Maar er is ook een deel van de waarheid dat ik het toch ook niet alleen aandurfde.
Wat ik er eigenlijk mee wil zeggen: ik begrijp je goed, al heb ik dan wel een relatie.
Sadeceden: jeetje, wat gebeurt er dan even veel in die anderhalve week dat je er niet was. En ook wel meteen alle dingen waardoor je met jezelf geconfronteerd wordt. Ik denk dat het scheelt als je in de dingen die je omschrijft, wat milder naar jezelf zou kunnen kijken. Dat de gesprekken nou net even anders liepen dan dat je achteraf zelf wilde is zeker een leerpunt, maar je bent nog maar zo kort bezig om te ontdekken dat je vastgelopen bent. Sterker nog, dat durf je nog maar nauwelijks aan jezelf toe te geven, als ik je hier zo lees. Hoe kun je dan van jezelf verwachten dar je die uberassertieve vrouw ineens bent terwijl je dit nooit zo hebt gedaan omdat je het nooit hebt geleerd om voor jezelf te mogen kiezen?
Dat gaat pas lukken als je het jezelf gunt en begint met dat zware gevecht met jezelf erover te stoppen. Moet je eens zien wat voor energie je over houdt. ( stiekem denk ik nu op dat ik dit ook aan mezelf moet zeggen:-))
dinsdag 17 april 2012 om 21:51
Oh en Sadeceden: die brief heb ik ook geschreven. Voor mij is er natuurlijk nog wel een mogelijkheid om het te versturen maar het had niet die intentie . Die brief heb ik echt jankend zitten schrijven en de paar dierbaren aan wie ik hem heb laten lezen jankten lekker met me mee.
Uiteindelijk besloot ik m wel te versturen. Het antwoord viel een beetje tegen om het maar even zacht uit te drukken. Die verwachtingen hoef jij er niet bij te hebben dus kun je misschien wel lekker van je afschrijven. Ik herken het wel erg hoor: als kind hield ik altijd een dagboek bij. Maar no way dat ik er vervelende dingen over mijn moeder in ging schrijven. Het was namelijk altijd alsof ze over mijn schouder mee aan het lezen was, dus toen al was ik ontzettend aan het vergoeilijken en recht praten terwijl ik de toen ook wel al verdrietig en boos om was.
Sterkte, mij hielp het wel heel erg die brief, maar ik ben sowieso iemand die het graag van zich afschrijft
.
Uiteindelijk besloot ik m wel te versturen. Het antwoord viel een beetje tegen om het maar even zacht uit te drukken. Die verwachtingen hoef jij er niet bij te hebben dus kun je misschien wel lekker van je afschrijven. Ik herken het wel erg hoor: als kind hield ik altijd een dagboek bij. Maar no way dat ik er vervelende dingen over mijn moeder in ging schrijven. Het was namelijk altijd alsof ze over mijn schouder mee aan het lezen was, dus toen al was ik ontzettend aan het vergoeilijken en recht praten terwijl ik de toen ook wel al verdrietig en boos om was.
Sterkte, mij hielp het wel heel erg die brief, maar ik ben sowieso iemand die het graag van zich afschrijft
.
woensdag 18 april 2012 om 10:46
BB, zal je verhaal niet quoten, maar dankjewel, heel fijn om te lezen dat t herkenbaar is. Het is meer de angst voor het paniekerige gevoel dat ik t alleen niet kan, ik wil op dat soort momenten zo graag gered worden (want dat deed mn moeder altijd), maar ik weet dat ik alleen mezelf kan redden (en dat voelt dan weer eng/instabiel). Maar heb gelukkig ook dagen dat ik voel dat ik heel de wereld aankan.
Hoe voel je (/jullie) je vandaag?
Hoe voel je (/jullie) je vandaag?