Psyche
alle pijlers
Van sterke vrouw naar....?
vrijdag 30 maart 2012 om 12:35
Lang getwijfeld of ik nu wel of niet een topic wil openen. Ik herken soms stukjes van andere TO's maar het lijkt nooit helemaal de lading te dekken, vandaar dan toch maar een eigen topic.
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
woensdag 18 april 2012 om 11:10
Met mij gaat wel wel oke vandaag. Heb niks gepland staan, behalve één afspraak. Maar die zou ik zo af kunnen zeggen, zonder eerst zes uur te twijfelen . Dus dat geeft ruimte. Doe rustig aan vandaag. Hoop dat ik zo, in combinatie met dus een tandje terug op het werk, weer een beetje uit die zware moeheid kom.
Wat wordt hier eerljk geschreven. Echt superstoer. Wat is het eng om naar angst te kijken.
Ik merk dat ik een beetje stil word van jullie verhalen over je moeder. Ik heb echt allerlei moederissues, maar bij mij is het wel een stuk 'subtieler'. Mn moeder is echt een ontzettend liefdevolle vrouw, die haar hele ziel en zaligheid in onze opvoeding heeft gestopt. onze symbiotische issues komen meer vanuit haar problemen tov zichzelf. Ze heeft gewoon nooit van zz gehouden, of van haar lijf. In mijn ogen zit mijn moeder al haar hele leven tegen een burnout aan. Er zijn een aantal beschermende factoren waardoor ze nooit over het randje is gekukeld. Maar ze stelt belachelijk hoge eisen aan zichzelf. Is zo streng voor zz. Ze heeft me dus absoluut niet kunnen leren hoe ik voor mezelf kan zorgen, voor mezelf kan kiezen. Ze heeft me ook vooral niet geleerd dat dat belangrijk is. WEl in woorden misschien, maar met name niet in daden.
Ik word dus stil van jullie verhalen. Maar ik wil bovenstaande wel vertellen omdat ik wéét dat ik ook ruimte mag innemen. Ik heb zo lang niet over mijn sores willen praten omdat mensen om me heen het altijd zoveel zwaarder hadden. Dat ga ik dus neit meer doen. ZO.
En nog een vraagje aan Sadeceben: Het klinkt alsof er ongeloflijk veel gebeurd in je leven en in je hoofd op dit moment. WAt mij opvalt is dat je heel erg zit met de gang van zaken op je werk, en tegelijkertijd met je coach al best flink de diepte in gaat over je moeder. Gaat dit goed samen zo? Krijg je van je coach ook wat steun en advies in wat er NU gaande is?
Wat wordt hier eerljk geschreven. Echt superstoer. Wat is het eng om naar angst te kijken.
Ik merk dat ik een beetje stil word van jullie verhalen over je moeder. Ik heb echt allerlei moederissues, maar bij mij is het wel een stuk 'subtieler'. Mn moeder is echt een ontzettend liefdevolle vrouw, die haar hele ziel en zaligheid in onze opvoeding heeft gestopt. onze symbiotische issues komen meer vanuit haar problemen tov zichzelf. Ze heeft gewoon nooit van zz gehouden, of van haar lijf. In mijn ogen zit mijn moeder al haar hele leven tegen een burnout aan. Er zijn een aantal beschermende factoren waardoor ze nooit over het randje is gekukeld. Maar ze stelt belachelijk hoge eisen aan zichzelf. Is zo streng voor zz. Ze heeft me dus absoluut niet kunnen leren hoe ik voor mezelf kan zorgen, voor mezelf kan kiezen. Ze heeft me ook vooral niet geleerd dat dat belangrijk is. WEl in woorden misschien, maar met name niet in daden.
Ik word dus stil van jullie verhalen. Maar ik wil bovenstaande wel vertellen omdat ik wéét dat ik ook ruimte mag innemen. Ik heb zo lang niet over mijn sores willen praten omdat mensen om me heen het altijd zoveel zwaarder hadden. Dat ga ik dus neit meer doen. ZO.
En nog een vraagje aan Sadeceben: Het klinkt alsof er ongeloflijk veel gebeurd in je leven en in je hoofd op dit moment. WAt mij opvalt is dat je heel erg zit met de gang van zaken op je werk, en tegelijkertijd met je coach al best flink de diepte in gaat over je moeder. Gaat dit goed samen zo? Krijg je van je coach ook wat steun en advies in wat er NU gaande is?
woensdag 18 april 2012 om 18:27
Vanmiddag bij therapie brak ik bij het horen van dit nummer, en nu weer..
http://www.youtube.com/watch?v=U7qOsti5r2U
Er zit zo'n bang meisje in mij, en ik heb haar steeds geprobeerd weg te duwen maar dat gaat niet meer.. vind het zo moeilijk/pijnlijk om echt dichtbij haar te komen en haar te troosten..
Maar ik voel ook tegelijkertijd die kracht weer opkomen, ik hoef niet meer buiten mezelf te zoeken, ik mag naar dat meisje in me luisteren en haar zelf geven wat ze nodig heeft!
http://www.youtube.com/watch?v=U7qOsti5r2U
Er zit zo'n bang meisje in mij, en ik heb haar steeds geprobeerd weg te duwen maar dat gaat niet meer.. vind het zo moeilijk/pijnlijk om echt dichtbij haar te komen en haar te troosten..
Maar ik voel ook tegelijkertijd die kracht weer opkomen, ik hoef niet meer buiten mezelf te zoeken, ik mag naar dat meisje in me luisteren en haar zelf geven wat ze nodig heeft!
woensdag 18 april 2012 om 18:52
lieve Italy, wat een mooie tekst. Zo liefdevol!
een dikke knufffel
Misschien biedt jou en de andere wiize vrouwen hier ook wat troost. Ik had m jullie nog beloofd:
OM LOS TE LATEN IS LIEFDE NODIG
Loslaten betekent niet dat het me niet meer uitmaakt.
Het betekent dat ik het niet voor iemand anders kan doen
Loslaten betekent niet dat ik m smeer,
het is het besef dat ik een ander niet kan beheersen.
Loslaten is niet het onmogelijk maken,
Maar het toestaan om te leren van menselijke consequenties.
Loslaten is machteloosheid toegeven,
Hetgeen betekent dat ik het resultaat niet in handen heb.
Loslaten is niet proberen om een ander te veranderen of de schuld te geven.
Het is het jezelf zo goed mogelijk maken.
Loslaten is niet zorgen voor, maar geven om.
Loslaten is niet oordelen, maar de ander toestaan mens te zijn.
Loslaten is niet in het middelpunt staan en alles beheersen,
Maar het anderen mogelijk maken hun eigen lot te bepalen.
Loslaten is niet anderen tegen zichzelf beschermen,
Het is de ander toestaan de werkelijkheid onder ogen te zien.
Loslaten is niet ontkennen, maar accepteren.
Loslaten is niet alles naar mijn hand zetten,
Maar elke dag nemen zoals die komt en er mezelf gelukkig mee prijzen.
Loslaten is niet anderen kritiseren of reguleren.
Maar te worden wat ik droom te kunnen zijn.
Loslaten is niet spijt hebben van het verleden,
Maar groeien en leven voor de toekomst.
Loslaten is minder vrezen en meer beminnen.
Nelson Mandela
een dikke knufffel
Misschien biedt jou en de andere wiize vrouwen hier ook wat troost. Ik had m jullie nog beloofd:
OM LOS TE LATEN IS LIEFDE NODIG
Loslaten betekent niet dat het me niet meer uitmaakt.
Het betekent dat ik het niet voor iemand anders kan doen
Loslaten betekent niet dat ik m smeer,
het is het besef dat ik een ander niet kan beheersen.
Loslaten is niet het onmogelijk maken,
Maar het toestaan om te leren van menselijke consequenties.
Loslaten is machteloosheid toegeven,
Hetgeen betekent dat ik het resultaat niet in handen heb.
Loslaten is niet proberen om een ander te veranderen of de schuld te geven.
Het is het jezelf zo goed mogelijk maken.
Loslaten is niet zorgen voor, maar geven om.
Loslaten is niet oordelen, maar de ander toestaan mens te zijn.
Loslaten is niet in het middelpunt staan en alles beheersen,
Maar het anderen mogelijk maken hun eigen lot te bepalen.
Loslaten is niet anderen tegen zichzelf beschermen,
Het is de ander toestaan de werkelijkheid onder ogen te zien.
Loslaten is niet ontkennen, maar accepteren.
Loslaten is niet alles naar mijn hand zetten,
Maar elke dag nemen zoals die komt en er mezelf gelukkig mee prijzen.
Loslaten is niet anderen kritiseren of reguleren.
Maar te worden wat ik droom te kunnen zijn.
Loslaten is niet spijt hebben van het verleden,
Maar groeien en leven voor de toekomst.
Loslaten is minder vrezen en meer beminnen.
Nelson Mandela
woensdag 18 april 2012 om 19:26
Anahata: wat is dat toch stom hoe iemand haar eigen verhaal altijd maar zo wil bgataliseren. Ik doe dat ook hoor, ook weer in dat boek Niemandskinderen dat ik nu lees: het kan inderdaad zoveel erger.
Maar dat maakt jouw verhaal toch niet minder waardevol? Misschien wat subtieler, maar kan die pijn soms daardoor juist ook niet hetzelfde zijn? Juist omdat het er niet duimendik bovenop ligt is het ook lastiger om die ruimte voor jezelf te mogen innemen? De kans tot bagataliseren wordt dan ook veel groter denk ik, juist omdat het ook zoveel erger kan. Daardoor zijn we gewoon maar doorgegaan, want wat voor "recht" hebben wij op zeuren?
maar ik kan me erg goed voorstellen dat jij je ook verantwoordelijk hebt gevoeld voor het geluk van je moeder, als het voorbeeld is geweest dat je een moeder een vrouw is die zo vanuit haar angst leeft en zichzelf geen levensgeluk lijkt te gunnen.Wees dus alsjeblieft niet stil om die reden, het mag er zijn!
liefs voor jou
Maar dat maakt jouw verhaal toch niet minder waardevol? Misschien wat subtieler, maar kan die pijn soms daardoor juist ook niet hetzelfde zijn? Juist omdat het er niet duimendik bovenop ligt is het ook lastiger om die ruimte voor jezelf te mogen innemen? De kans tot bagataliseren wordt dan ook veel groter denk ik, juist omdat het ook zoveel erger kan. Daardoor zijn we gewoon maar doorgegaan, want wat voor "recht" hebben wij op zeuren?
maar ik kan me erg goed voorstellen dat jij je ook verantwoordelijk hebt gevoeld voor het geluk van je moeder, als het voorbeeld is geweest dat je een moeder een vrouw is die zo vanuit haar angst leeft en zichzelf geen levensgeluk lijkt te gunnen.Wees dus alsjeblieft niet stil om die reden, het mag er zijn!
liefs voor jou
donderdag 19 april 2012 om 09:30
Lieve BB,
dank voor je lieve woorden. Het doet me dus onwijs goed om dat even van iemand te horen wiens verhaal ik een stuk heftiger vind dan het mijne. Ik denk eigenlijk wel dat je gelijk hebt dat de pijn hetzelfde kan zijn. Als je je als klein kind verantwoordelijk voelt voor het geluk van een of beide ouders, is dat gewoon te zwaar. Punt.
Bij jullie was de situatie waarschijnlijk een stuk onveiliger en heftiger. Wat het voor mijn kleine versie heel moeilijk maakte, was dat het nooit door iemand erkend werd. Want mijn gezin werd dus door iedereen als perfect bestempeld. En je voelt heel diep van binnen dus emoties die door niemand gezien of erkend worden. Dus dan zullen ze wel niet kloppen. Dan kan je maar beter al je emoties negeren en gewoon doen wat er van je verwacht wordt. Ik kan tegenwoordig echt zoveel liefde en compassie voelen voor dat kleine gevoelige meisje.
En dank ook voor dat gedicht over loslaten. Had hem al vaker gelzen, maar hij blijft zo ontzettend mooi.
italy: prachtig nummer, kan me voorstellen dat je daar goed van kan huilen. je schrijft: 'vind het zo moeilijk/pijnlijk om echt dichtbij haar te komen en haar te troosten..' Maar alleen al door die emoties toe te laten, doe je al genoeg! daardoor wordt ze gezien, en geef je haar aandacht. De rest komt vanzelf.
dit nummer doet ongeveer hetzelfde voor mij...
http://www.youtube.com/wa ... dex=18&feature=plpp_video
dank voor je lieve woorden. Het doet me dus onwijs goed om dat even van iemand te horen wiens verhaal ik een stuk heftiger vind dan het mijne. Ik denk eigenlijk wel dat je gelijk hebt dat de pijn hetzelfde kan zijn. Als je je als klein kind verantwoordelijk voelt voor het geluk van een of beide ouders, is dat gewoon te zwaar. Punt.
Bij jullie was de situatie waarschijnlijk een stuk onveiliger en heftiger. Wat het voor mijn kleine versie heel moeilijk maakte, was dat het nooit door iemand erkend werd. Want mijn gezin werd dus door iedereen als perfect bestempeld. En je voelt heel diep van binnen dus emoties die door niemand gezien of erkend worden. Dus dan zullen ze wel niet kloppen. Dan kan je maar beter al je emoties negeren en gewoon doen wat er van je verwacht wordt. Ik kan tegenwoordig echt zoveel liefde en compassie voelen voor dat kleine gevoelige meisje.
En dank ook voor dat gedicht over loslaten. Had hem al vaker gelzen, maar hij blijft zo ontzettend mooi.
italy: prachtig nummer, kan me voorstellen dat je daar goed van kan huilen. je schrijft: 'vind het zo moeilijk/pijnlijk om echt dichtbij haar te komen en haar te troosten..' Maar alleen al door die emoties toe te laten, doe je al genoeg! daardoor wordt ze gezien, en geef je haar aandacht. De rest komt vanzelf.
dit nummer doet ongeveer hetzelfde voor mij...
http://www.youtube.com/wa ... dex=18&feature=plpp_video
donderdag 19 april 2012 om 09:31
en nog even de songtekst
"That I Would Be Good"
that I would be good even if I did nothing
that I would be good even if I got the thumbs down
that I would be good if I got and stayed sick
that I would be good even if I gained ten pounds
that I would be fine even if I went bankrupt
that I would be good if I lost my hair and my youth
that I would be great if I was no longer queen
that I would be grand if I was not all knowing
that I would be loved even when I numb myself
that I would be good even when I am overwhelmed
that I would be loved even when I was fuming
that I would be good even if I was clingy
that I would be good even if I lost sanity
that I would be good
whether with or without you
"That I Would Be Good"
that I would be good even if I did nothing
that I would be good even if I got the thumbs down
that I would be good if I got and stayed sick
that I would be good even if I gained ten pounds
that I would be fine even if I went bankrupt
that I would be good if I lost my hair and my youth
that I would be great if I was no longer queen
that I would be grand if I was not all knowing
that I would be loved even when I numb myself
that I would be good even when I am overwhelmed
that I would be loved even when I was fuming
that I would be good even if I was clingy
that I would be good even if I lost sanity
that I would be good
whether with or without you
donderdag 19 april 2012 om 10:06
Dankjullie! Mooi gedicht & songtekst. Ik herken dat wel Anahata, dat anderen veel ergere dingen hebben meegemaakt 'dus wat zeur ik nou'. Maar goed, we hebben er wel last van dus het mag er ook zijn.
Gisteren bij therapie kwam boven hoeveel last ik van mn ouders meedroeg, hoeveel ik altijd heb geprobeerd om hun pijn/moeilijkheden te verzachten door daarop in te spelen en vooral hoe mijn moeder veel op mij geleund heeft en hoe zwaar die last op mn schouders lag. Ik heb het teruggegeven aan ze, maar wat voelde ik me daar schuldig bij en wat voelde het onwennig zonder die pakketjes van hun! Maar het moet, ik hoef niet met hun ding te dealen. Net als jullie dat niet hoeven van jullie ouders, ze zijn verantwoordelijk voor hun eigen ding, net als dat wij dat voor onszelf zijn!
Ik zit met een foto voor me van toen ik een jaar of 5 was, en die foto is zo typerend voor wat ik toen voelde; ik snapte niks van hoe mn ouders tegen me deden, wat ze nou van me vonden, of ik er nou wel of niet mocht zijn, hoe ik tegen hun moest doen, en daardoor snapte ik ook niks van de wereld om me heen.. Pff wat een pijn zit daar!
Gisteren bij therapie kwam boven hoeveel last ik van mn ouders meedroeg, hoeveel ik altijd heb geprobeerd om hun pijn/moeilijkheden te verzachten door daarop in te spelen en vooral hoe mijn moeder veel op mij geleund heeft en hoe zwaar die last op mn schouders lag. Ik heb het teruggegeven aan ze, maar wat voelde ik me daar schuldig bij en wat voelde het onwennig zonder die pakketjes van hun! Maar het moet, ik hoef niet met hun ding te dealen. Net als jullie dat niet hoeven van jullie ouders, ze zijn verantwoordelijk voor hun eigen ding, net als dat wij dat voor onszelf zijn!
Ik zit met een foto voor me van toen ik een jaar of 5 was, en die foto is zo typerend voor wat ik toen voelde; ik snapte niks van hoe mn ouders tegen me deden, wat ze nou van me vonden, of ik er nou wel of niet mocht zijn, hoe ik tegen hun moest doen, en daardoor snapte ik ook niks van de wereld om me heen.. Pff wat een pijn zit daar!
donderdag 19 april 2012 om 11:24
Hoi allemaal,
Ik heb eindelijk heel het topic doorgelezen:) Er staan veel dingen in die me raken, die me helpen en aan het denken zetten. Dat gedicht van Nelson Mandela heeft me echt heel erg geraakt, ik moest/moet er van huilen. Ik heb hetzelfde probleem als zovelen van jullie hier: ik durf niet ruimte op te vragen. Die onzekerheid daarover is zelfs zo erg dat ik de eerste post die ik hier plaatste niet terug durf te lezen, omdat ik zo bang ben dat ik een verkeerde indruk heb gemaakt, dingen verkeerd heb verwoord of misschien mensen heb gekwetst of over ze heen heb gelopen. Willen jullie me even zeggen als dat zo is?
Ik zit op het moment niet in een burn-out, gelukkig, maar heb (volgens mijn eigen diagnostisering:P) wel twee jaar geleden iets wat daar op leek gehad. Ik ben in ieder geval twee jaar lang emotioneel ontzettend moe geweest, zoals ik het nu ervaar doordat ik bij de therapie die ik toen (dus twee jaar geleden) volgde ontzettend mn best deed, voor mn relatie ontzettend mn best deed, voor rijles ontzettend mn best deed, mn commissie ontzettend mn best deed en daarnaast ook nog eens een maand lang van 8 uur sochtends tot 0100 savonds gestudeerd had (ja, ik ben dus wat jonger dan jullie:))
Wat me heel erg aan het denken heeft gezet is wat er hier wordt gezegd over het hebben van een fundament en 'loslaten'. Ik ben opgegroeid zonder vader, met alleen een moeder, en herinner mijn vroege jeugd voornamelijk als dat ik 'slim' moest zijn, mijn mond moest houden als oudere mensen spraken (dus bijna altijd:P), er voor mijn boosheid geen plaats van, noch voor mijn verdriet. Andere mensen (zieke familieleden) waren altijd er 'veel erger' aan toe. Mijn moeder heeft me herhaaldelijk een egoist genoemd en in mijn puberjaren gezegd dat ze me op zou laten pakken door de politie omdat ik zo boos en agressief was tegen haar en mn zusje.....maar juist dat soort reacties maakten me boos en agressief. Het voelde alsof er nooit ruimte was voor mijn verdriet, mijn interesses, mijn emoties. Ik was degene die me zorgde maakte over het geld van mn moeder, mn zusje probeerde wat regels bij te brengen, het alleen opnam tegen de rest van m'n familie, op vakantie veel regelde....het heeft altijd gevoeld alsof ik mezelf emotioneel, helemaal zelf heb opgevoed. Ik heb tot aan mijn 18e gedacht dat hoe mensen met elkaar omgingen in soaps en series, was zoals het hoorde, die films waren mijn emotionele ouders....
En nu, het blijft voor mij zo moeilijk om dingen los te laten, 'alleen te zijn en gelukkig te zijn met mezelf'. Ik zoek nog steeds emotionele erkenning van mijn moeder. Als ik aangeef hoe zeer ze me kwetst is haar antwoord; ik ben zoals ik ben en dat ga ik niet veranderen. Ik ben nog steeds gekwetst als mensen zeggen dat ik 'me over dingen heen moet zetten'. Ik ben gekwetst als mensen lief tegen me zijn en geen kritiek op me hebben. Ik kan niet begrijpen dat mensen me goed vinden zoals ik ben, dat maakt me zo onzeker.
Loslaten voelt nog te veel als in de steek gelaten worden, niet de liefde krijgen die ik verdien, het voelt te eenzaam. Dus ben ik vaak blijven hangen in dingen die me niet gelukkig maakten, omdat toegeven dat ik er ongelukkig van werd erger was dan geen erkenning meer krijgen.
Ik denk dat ik meer erkenning moet krijgen van mezelf?
Sorry voor de ego-post....het is mijn streven om jullie ook meer te gaan helpen:)
Ik heb eindelijk heel het topic doorgelezen:) Er staan veel dingen in die me raken, die me helpen en aan het denken zetten. Dat gedicht van Nelson Mandela heeft me echt heel erg geraakt, ik moest/moet er van huilen. Ik heb hetzelfde probleem als zovelen van jullie hier: ik durf niet ruimte op te vragen. Die onzekerheid daarover is zelfs zo erg dat ik de eerste post die ik hier plaatste niet terug durf te lezen, omdat ik zo bang ben dat ik een verkeerde indruk heb gemaakt, dingen verkeerd heb verwoord of misschien mensen heb gekwetst of over ze heen heb gelopen. Willen jullie me even zeggen als dat zo is?
Ik zit op het moment niet in een burn-out, gelukkig, maar heb (volgens mijn eigen diagnostisering:P) wel twee jaar geleden iets wat daar op leek gehad. Ik ben in ieder geval twee jaar lang emotioneel ontzettend moe geweest, zoals ik het nu ervaar doordat ik bij de therapie die ik toen (dus twee jaar geleden) volgde ontzettend mn best deed, voor mn relatie ontzettend mn best deed, voor rijles ontzettend mn best deed, mn commissie ontzettend mn best deed en daarnaast ook nog eens een maand lang van 8 uur sochtends tot 0100 savonds gestudeerd had (ja, ik ben dus wat jonger dan jullie:))
Wat me heel erg aan het denken heeft gezet is wat er hier wordt gezegd over het hebben van een fundament en 'loslaten'. Ik ben opgegroeid zonder vader, met alleen een moeder, en herinner mijn vroege jeugd voornamelijk als dat ik 'slim' moest zijn, mijn mond moest houden als oudere mensen spraken (dus bijna altijd:P), er voor mijn boosheid geen plaats van, noch voor mijn verdriet. Andere mensen (zieke familieleden) waren altijd er 'veel erger' aan toe. Mijn moeder heeft me herhaaldelijk een egoist genoemd en in mijn puberjaren gezegd dat ze me op zou laten pakken door de politie omdat ik zo boos en agressief was tegen haar en mn zusje.....maar juist dat soort reacties maakten me boos en agressief. Het voelde alsof er nooit ruimte was voor mijn verdriet, mijn interesses, mijn emoties. Ik was degene die me zorgde maakte over het geld van mn moeder, mn zusje probeerde wat regels bij te brengen, het alleen opnam tegen de rest van m'n familie, op vakantie veel regelde....het heeft altijd gevoeld alsof ik mezelf emotioneel, helemaal zelf heb opgevoed. Ik heb tot aan mijn 18e gedacht dat hoe mensen met elkaar omgingen in soaps en series, was zoals het hoorde, die films waren mijn emotionele ouders....
En nu, het blijft voor mij zo moeilijk om dingen los te laten, 'alleen te zijn en gelukkig te zijn met mezelf'. Ik zoek nog steeds emotionele erkenning van mijn moeder. Als ik aangeef hoe zeer ze me kwetst is haar antwoord; ik ben zoals ik ben en dat ga ik niet veranderen. Ik ben nog steeds gekwetst als mensen zeggen dat ik 'me over dingen heen moet zetten'. Ik ben gekwetst als mensen lief tegen me zijn en geen kritiek op me hebben. Ik kan niet begrijpen dat mensen me goed vinden zoals ik ben, dat maakt me zo onzeker.
Loslaten voelt nog te veel als in de steek gelaten worden, niet de liefde krijgen die ik verdien, het voelt te eenzaam. Dus ben ik vaak blijven hangen in dingen die me niet gelukkig maakten, omdat toegeven dat ik er ongelukkig van werd erger was dan geen erkenning meer krijgen.
Ik denk dat ik meer erkenning moet krijgen van mezelf?
Sorry voor de ego-post....het is mijn streven om jullie ook meer te gaan helpen:)
donderdag 19 april 2012 om 11:32
Lieve framboosje, jij mag nu lief zijn voor jezelf, jezelf gaan geven wat je nodig hebt. Van je moeder gaat het niet meer komen, zij heeft je gegeven wat ze in zich had en meer zit er niet in, it's up to you! Dat meisje in jou zoekt het nog steeds buiten zichzelf (net als ik deed/doe) maar niemand kan haar genoeg geven behalve jijzelf.
Ik postte net dit in een ander topic, misschien ook iets voor jou/jullie;
Ik raad trouwens echt iedereen lichaamsgerichte therapie/haptonomie/familieopstellingen ed aan! Ik was bezig met mn patroontjes herkennen en ik zag wel in waardoor ik dingen buiten mezelf zocht (in een relatie) maar vervolgens probeerde ik dat heel leuk met mn hoofd te veranderen, anders ernaar te gaan kijken enz. Maar zoals ik het nu ervaar; als de oorzaak/die oude pijn/de angel blijft zitten ben je heel hard aan t werk om iets te veranderen en is het heel lastig (/onmogelijk?). Door naar die pijn te gaan en dat eruit te laten hoef je eigenlijk niet eens te werken, die angel gaat eruit en vanuit daar zal je gevoel en gedrag ook anders worden.. Zo voelt het nu voor mij iig, ik ga diep, maar het voelt niet meer als hard werken, het gaat meer 'vanzelf'.
Dus ga (met begeleiding) naar die pijn; huil, schreeuw, VOEL en laat het eruit! Echt, het helpt zoveel!!
Ik postte net dit in een ander topic, misschien ook iets voor jou/jullie;
Ik raad trouwens echt iedereen lichaamsgerichte therapie/haptonomie/familieopstellingen ed aan! Ik was bezig met mn patroontjes herkennen en ik zag wel in waardoor ik dingen buiten mezelf zocht (in een relatie) maar vervolgens probeerde ik dat heel leuk met mn hoofd te veranderen, anders ernaar te gaan kijken enz. Maar zoals ik het nu ervaar; als de oorzaak/die oude pijn/de angel blijft zitten ben je heel hard aan t werk om iets te veranderen en is het heel lastig (/onmogelijk?). Door naar die pijn te gaan en dat eruit te laten hoef je eigenlijk niet eens te werken, die angel gaat eruit en vanuit daar zal je gevoel en gedrag ook anders worden.. Zo voelt het nu voor mij iig, ik ga diep, maar het voelt niet meer als hard werken, het gaat meer 'vanzelf'.
Dus ga (met begeleiding) naar die pijn; huil, schreeuw, VOEL en laat het eruit! Echt, het helpt zoveel!!
donderdag 19 april 2012 om 12:04
lieve allemaal,
`k Schrijf/reageer andere keer echt.. nu een knuffel en veel vertrouwen voor jullie!
geloof dat ik even goed moet luisteren naar en zorgen voor de kleine meid in me...
m`n emoties kropte ik afgelopen dagen helemaal op, kon er niet bij, tot ik doodmoe zit,
en nu staat That i would be good..op
ps. lichaamsgerichte therapie werkt voor mij ook t beste, de gevoelens zitten allemaal opgeslagen in m`n lichaam en met m`n hoofd redeneren is veilig, maar kan er niet echt bij.
`k Schrijf/reageer andere keer echt.. nu een knuffel en veel vertrouwen voor jullie!
geloof dat ik even goed moet luisteren naar en zorgen voor de kleine meid in me...
m`n emoties kropte ik afgelopen dagen helemaal op, kon er niet bij, tot ik doodmoe zit,
en nu staat That i would be good..op
ps. lichaamsgerichte therapie werkt voor mij ook t beste, de gevoelens zitten allemaal opgeslagen in m`n lichaam en met m`n hoofd redeneren is veilig, maar kan er niet echt bij.
donderdag 19 april 2012 om 14:40
Hoi allemaal,
Als ik nu denk aan zorgen voor het kleine meisje in mij, is het eerste wat bij me opkomt een soort gevoel van eenzaamheid/boosheid. Waarom moet ik zelf voor die kleine meid zorgen? Waarom is er niet iemand die dat voor me heeft gedaan? Ik denk dat de acceptatie dat ik het zelf moet doen voor mij een groot en moeilijk 'werkpunt' is. Ik ben ook eigenlijk bang om daar in door te slaan. Dat voor mezelf kunnen zorgen er toe leidt dat ik me - net zoals vroeger - voor andere mensen af ga sluiten, niemand denk nodig te hebben. De balans vinden tussen dingen zelf doen en andere mensen om hulp vragen vind ik heel erg lastig.
Wat ook voor mij een heel moeilijk punt is, is dat ik het heel moeilijk vind om 'normaal' over m'n emoties te praten. M'n emoties verwoorden voelt vaak als onnodige moeite doen voor anderen, zij moeten maar raden wat ik wil/vindt. Emoties op een 'normale' manier uiten maakt me zo ontiegelijk moe. Me openstellen voor andere mensen kost me heel veel moeite en energie. Ik heb ook nooit echt geleerd om 'normaal' over emoties te praten. Hoe doen jullie dat als ik vragen mag? Met jullie partners en vrienden bijvoorbeeld?
Emoties op andere manieren eruit laten komen (ipv helemaal niet of dmv boosheid) kan ik inmiddels wel: hyperventilatie en paniekaanvallen.....>> Ik ben dus echt op zoek naar een soort balans...
Mag ik trouwens vragen wat familieopstelling-therapie precies is?
Als ik nu denk aan zorgen voor het kleine meisje in mij, is het eerste wat bij me opkomt een soort gevoel van eenzaamheid/boosheid. Waarom moet ik zelf voor die kleine meid zorgen? Waarom is er niet iemand die dat voor me heeft gedaan? Ik denk dat de acceptatie dat ik het zelf moet doen voor mij een groot en moeilijk 'werkpunt' is. Ik ben ook eigenlijk bang om daar in door te slaan. Dat voor mezelf kunnen zorgen er toe leidt dat ik me - net zoals vroeger - voor andere mensen af ga sluiten, niemand denk nodig te hebben. De balans vinden tussen dingen zelf doen en andere mensen om hulp vragen vind ik heel erg lastig.
Wat ook voor mij een heel moeilijk punt is, is dat ik het heel moeilijk vind om 'normaal' over m'n emoties te praten. M'n emoties verwoorden voelt vaak als onnodige moeite doen voor anderen, zij moeten maar raden wat ik wil/vindt. Emoties op een 'normale' manier uiten maakt me zo ontiegelijk moe. Me openstellen voor andere mensen kost me heel veel moeite en energie. Ik heb ook nooit echt geleerd om 'normaal' over emoties te praten. Hoe doen jullie dat als ik vragen mag? Met jullie partners en vrienden bijvoorbeeld?
Emoties op andere manieren eruit laten komen (ipv helemaal niet of dmv boosheid) kan ik inmiddels wel: hyperventilatie en paniekaanvallen.....>> Ik ben dus echt op zoek naar een soort balans...
Mag ik trouwens vragen wat familieopstelling-therapie precies is?
donderdag 19 april 2012 om 16:34
Ik reageer later verder maar dit wilde ik vast even kwijt:
Zit ik nu een boek te lezen van Dan Milman, het leven waarvoor je geboren bent. Gaat over de cycli van de getallen en iedereen zou volgens dit boek onder een bepaald nummer zijn geboren.
So far zo good, ik blijk een zes te zijn en waar staat die voor?
Visie en acceptatie. Staat een heel verhaal over maar het betreffende hoofdstuk begint met:
"Acceptatie is het besef dat wat er ook gebeurt, en wat onze reactie ook is, dit precies is wat we nodig hebben voor ons eigen bestwil en leerproces."
Dit zou dan het thema in iemands leven geboren als zes, zijn.
Pffff...okay dan!
Vind dit echt heel bijzonder. Heb nu net voor het vergelijk ook even de andere cijfers en bijhorende thema's gelezen, maar geen was er zo treffend als deze.
Wilde er verder niets mee zeggen maar dit vond ik te frappant om niet even te delen.
Zit ik nu een boek te lezen van Dan Milman, het leven waarvoor je geboren bent. Gaat over de cycli van de getallen en iedereen zou volgens dit boek onder een bepaald nummer zijn geboren.
So far zo good, ik blijk een zes te zijn en waar staat die voor?
Visie en acceptatie. Staat een heel verhaal over maar het betreffende hoofdstuk begint met:
"Acceptatie is het besef dat wat er ook gebeurt, en wat onze reactie ook is, dit precies is wat we nodig hebben voor ons eigen bestwil en leerproces."
Dit zou dan het thema in iemands leven geboren als zes, zijn.
Pffff...okay dan!
Vind dit echt heel bijzonder. Heb nu net voor het vergelijk ook even de andere cijfers en bijhorende thema's gelezen, maar geen was er zo treffend als deze.
Wilde er verder niets mee zeggen maar dit vond ik te frappant om niet even te delen.
donderdag 19 april 2012 om 16:38
oh wat herken ik sommige stukjes uit je openingspost!
ik zit nu in de vierde week van een burnout en heb het afgelopen weekend pas beseft dat ik ook die sterke vrouw was die alles kon en alles moest.
maar ik besefte tegelijkertijd dat ik ook sterk genoeg was om te erkennen dat ik ook recht heb om ziek te zijn en rust te vinden en los te laten om alle gebeurtenissen te verwerken die het afgelopen jaar op mijn pad zijn gekomen.
en wat een rust voelde ik toen zeg!!!
ik ben er nog lang niet maar ik kan nu loslaten en dat is zo een opluchting. ik heb me zelf dan ook geen doel gesteld want ik besef heel goed dat je geen doel kunt stellen met een diagnose als burnout.
ik hoop dat je langzaam aan het herstellen bent en ik wil graag meeschrijven.
helaas heb ik niet alles gelezen, omdat dat me teveel energie kost op dit moment, maar dat ga ik wel doen de komende dagen.
ik zit nu in de vierde week van een burnout en heb het afgelopen weekend pas beseft dat ik ook die sterke vrouw was die alles kon en alles moest.
maar ik besefte tegelijkertijd dat ik ook sterk genoeg was om te erkennen dat ik ook recht heb om ziek te zijn en rust te vinden en los te laten om alle gebeurtenissen te verwerken die het afgelopen jaar op mijn pad zijn gekomen.
en wat een rust voelde ik toen zeg!!!
ik ben er nog lang niet maar ik kan nu loslaten en dat is zo een opluchting. ik heb me zelf dan ook geen doel gesteld want ik besef heel goed dat je geen doel kunt stellen met een diagnose als burnout.
ik hoop dat je langzaam aan het herstellen bent en ik wil graag meeschrijven.
helaas heb ik niet alles gelezen, omdat dat me teveel energie kost op dit moment, maar dat ga ik wel doen de komende dagen.
donderdag 19 april 2012 om 17:16
hermoine: welkom op dit topic. als je veel herkent in de openingspost zal de rest van het topic vast ook herkenbaar zijn voor je. Doe lekker rustig aan.
BB: dat boek kreeg ik laatst aangeraden van een vriendin! Mocht het van haar lenen, zie haar morgenochtend, ben benieuwd! ben wel van dat soort dingen. Vind het altijd wel mooi hoe zo veel verschillende soorten therorieen vaak de kern kunnen raken. kom hierop terug.
Verder drukke dag gehad, dus ga even niet inhoudelijk op alles in. iedereen is lekker bezig met onze kleine versies binnen in ons! die meisjes hebben niks te klagen momenteel
Vind het echt fijn trouwens als er mooie nummers/ spreuken/etc geplaatst worden!
Dikke knuffel voor iedereen
BB: dat boek kreeg ik laatst aangeraden van een vriendin! Mocht het van haar lenen, zie haar morgenochtend, ben benieuwd! ben wel van dat soort dingen. Vind het altijd wel mooi hoe zo veel verschillende soorten therorieen vaak de kern kunnen raken. kom hierop terug.
Verder drukke dag gehad, dus ga even niet inhoudelijk op alles in. iedereen is lekker bezig met onze kleine versies binnen in ons! die meisjes hebben niks te klagen momenteel
Vind het echt fijn trouwens als er mooie nummers/ spreuken/etc geplaatst worden!
Dikke knuffel voor iedereen
donderdag 19 april 2012 om 17:59
Framboosjes: voor jou. Wat stoer dat je je verhaal hier wilde en durfde te doen. Het is de eerste stap naar acceptatie, loslaten en lief zijn voor jezelf en het deel waarin je je verwaarloosd voelt. ( ik denk dat dit de issues zijn die al onze verhalen bindt)
Ik herken veel van je verhalen uit toen ik zelf die leeftijd had. Ik denk dat je het goed doet door er nu grondig werk van te maken, het komt anders terug als een boomerang. ( huh, wat heeft boomslang hier mee te maken? Stomme iPad! )
Issues worden steeds een beetje groter een beetje anders ingevuld, en ergens is dat logisch omdat het leven nou eenmaal verschillende rollen, verschillende fases etc kent. Maar als je het onderliggende probleem niet oppakt en hier die ruimte hier voor durft te vragen, dan blijven die issues de gewone fases en problemen in het leven op een vervelende manier dwarsbomen. Dus wees maar blij dat je al zo jong dit zo goed van jezelf weet en er hulp voor wil zoeken. Is het een beetje logisch wat ik hier schrijf? ik weet namelijk precies wat ik wil zeggen, maar ik merk dat ik de woorden niet helemaal kan vinden. Voel je in ieder geval welkom!
Hermoine: wat fijn (of eigenlijk helemaal niet natuurlijk, het is helemaal geen lekker gevoel ) dat je de OP herkent. Voel je welkom om mee te schrijven. Ik las dat je voor jezelf al wat beter kunt accepteren dat je er nu middenin zit. Ik denk dat acceptatie het begin is van elk proces. Wat goed dat jij dit al kunt!
Jellyfish, Anahata,Italy: voor jullie.
Wat een mooie nummers met dito teksten. Bij Alanis Morriset vond ik de tekst erg pakkend, maar de stem en tekst van Christina Aquellira ( goed geschreven zo?) ging me ook door mijn ziel. (traantje!)
Ik ben weer wat meer bezig met ontspanningsoefeningen om ook weer wat meer uit mijn hoofd te komen.
Ik merk dat ik een beetje on hold sta in afwachting van dat nieuwe programma. voelt een beetje doelloos nu ( en daar was ik dus niet zo goed in:-)) . Die ontspanningsoefeningen helpen me om dat idee weer een beetje los te laten.
Met Anahata eens over gedichten, spreuken en liedjes. Ik vind het erg inspirerend!
Ik herken veel van je verhalen uit toen ik zelf die leeftijd had. Ik denk dat je het goed doet door er nu grondig werk van te maken, het komt anders terug als een boomerang. ( huh, wat heeft boomslang hier mee te maken? Stomme iPad! )
Issues worden steeds een beetje groter een beetje anders ingevuld, en ergens is dat logisch omdat het leven nou eenmaal verschillende rollen, verschillende fases etc kent. Maar als je het onderliggende probleem niet oppakt en hier die ruimte hier voor durft te vragen, dan blijven die issues de gewone fases en problemen in het leven op een vervelende manier dwarsbomen. Dus wees maar blij dat je al zo jong dit zo goed van jezelf weet en er hulp voor wil zoeken. Is het een beetje logisch wat ik hier schrijf? ik weet namelijk precies wat ik wil zeggen, maar ik merk dat ik de woorden niet helemaal kan vinden. Voel je in ieder geval welkom!
Hermoine: wat fijn (of eigenlijk helemaal niet natuurlijk, het is helemaal geen lekker gevoel ) dat je de OP herkent. Voel je welkom om mee te schrijven. Ik las dat je voor jezelf al wat beter kunt accepteren dat je er nu middenin zit. Ik denk dat acceptatie het begin is van elk proces. Wat goed dat jij dit al kunt!
Jellyfish, Anahata,Italy: voor jullie.
Wat een mooie nummers met dito teksten. Bij Alanis Morriset vond ik de tekst erg pakkend, maar de stem en tekst van Christina Aquellira ( goed geschreven zo?) ging me ook door mijn ziel. (traantje!)
Ik ben weer wat meer bezig met ontspanningsoefeningen om ook weer wat meer uit mijn hoofd te komen.
Ik merk dat ik een beetje on hold sta in afwachting van dat nieuwe programma. voelt een beetje doelloos nu ( en daar was ik dus niet zo goed in:-)) . Die ontspanningsoefeningen helpen me om dat idee weer een beetje los te laten.
Met Anahata eens over gedichten, spreuken en liedjes. Ik vind het erg inspirerend!
donderdag 19 april 2012 om 18:28
donderdag 19 april 2012 om 20:41
Eigenlijk lukt een heel berichtje schrijven steeds niet merk ik...dan wordt het net niks, maar goed, net t echte leven dan maar een fractie van wat ik heb te zeggen...quote:framb00sjes schreef op 19 april 2012 @ 14:40:
Emoties op een 'normale' manier uiten maakt me zo ontiegelijk moe. Me openstellen voor andere mensen kost me heel veel moeite en energie. Ik heb ook nooit echt geleerd om 'normaal' over emoties te praten.
Framboosjes, tot 2 jaar geleden had ik dat ook. Heb eigenlijk moeten leren met emoties om te gaan (en nu nog bezig).
(KNIP WEGENS herkenning)
Ze laat mij niet rationeel werken, ik zit al genoeg in m`n hoofd, maar juist met gevoel.)
Hermoine, welkom. En sterkte, fiijn dat je al in wat rustigere wateren bent gekomen. Neem je tijd om te herstellen. Ik (en anderen) doen met je mee.
Emoties op een 'normale' manier uiten maakt me zo ontiegelijk moe. Me openstellen voor andere mensen kost me heel veel moeite en energie. Ik heb ook nooit echt geleerd om 'normaal' over emoties te praten.
Framboosjes, tot 2 jaar geleden had ik dat ook. Heb eigenlijk moeten leren met emoties om te gaan (en nu nog bezig).
(KNIP WEGENS herkenning)
Ze laat mij niet rationeel werken, ik zit al genoeg in m`n hoofd, maar juist met gevoel.)
Hermoine, welkom. En sterkte, fiijn dat je al in wat rustigere wateren bent gekomen. Neem je tijd om te herstellen. Ik (en anderen) doen met je mee.
vrijdag 20 april 2012 om 10:57
Hey,
Wat lief van jullie allemaal dat jullie op mij gereageerd hebben:) Jellyfish, bedankt voor je reactie, fijn dat je wat van mijn verhaal herkent. Mag ik misschien vragen hoe je nu dan precies met emoties om gaat? Wat er veranderd is? Ik ben van naar helemaal geen emoties uiten (heel verlegen) of alleen boosheid uiten, de afgelopen paar jaren overgegaan (ook onder invloed van therapie) naar heel gestructureerd emoties uiten, ook omdat ik maar bang bleef om anderen te kwetsen met hoe ik was. Dus heel erg dingen bij mezelf houden, alles uitleggen, op alles 20 keer reflecteren om anderen maar geen pijn te doen (kreeg vroeger altijd de opmerking dat ik zo bot en hard was, vandaar). Toen ik daar op een gegeven moment dus enorm moe van werd ben ik een beetje overgegaan weer op het andere uiterste: alleen maar boos zijn en geen emoties meer op een structurele manier delen. Ik ben dus heel erg op zoek naar een middenweg.......Maar ik denk dat er een paar dingen zijn die me belemmeren om die middenweg te vinden:
- dat ik het zo graag goed wil doen, anderen niet wil kwetsen
- dat ik het nog steeds moeilijk vind om ruimte voor mezelf op te eisen, en juist daardoor kom ik hard over of houdt ik soms niet genoeg rekening met anderen. Ik word gespannen en daardoor te fel.
Dat boswijkinstituut klinkt erg fijn (maar duur). Ik heb volgende week een intake bij een andere therapie en ga zeker aangeven dat die lichamelijkheid, die blokkades die nog in me zitten, dat ik die wil doorvoelen.
Wat lief van jullie allemaal dat jullie op mij gereageerd hebben:) Jellyfish, bedankt voor je reactie, fijn dat je wat van mijn verhaal herkent. Mag ik misschien vragen hoe je nu dan precies met emoties om gaat? Wat er veranderd is? Ik ben van naar helemaal geen emoties uiten (heel verlegen) of alleen boosheid uiten, de afgelopen paar jaren overgegaan (ook onder invloed van therapie) naar heel gestructureerd emoties uiten, ook omdat ik maar bang bleef om anderen te kwetsen met hoe ik was. Dus heel erg dingen bij mezelf houden, alles uitleggen, op alles 20 keer reflecteren om anderen maar geen pijn te doen (kreeg vroeger altijd de opmerking dat ik zo bot en hard was, vandaar). Toen ik daar op een gegeven moment dus enorm moe van werd ben ik een beetje overgegaan weer op het andere uiterste: alleen maar boos zijn en geen emoties meer op een structurele manier delen. Ik ben dus heel erg op zoek naar een middenweg.......Maar ik denk dat er een paar dingen zijn die me belemmeren om die middenweg te vinden:
- dat ik het zo graag goed wil doen, anderen niet wil kwetsen
- dat ik het nog steeds moeilijk vind om ruimte voor mezelf op te eisen, en juist daardoor kom ik hard over of houdt ik soms niet genoeg rekening met anderen. Ik word gespannen en daardoor te fel.
Dat boswijkinstituut klinkt erg fijn (maar duur). Ik heb volgende week een intake bij een andere therapie en ga zeker aangeven dat die lichamelijkheid, die blokkades die nog in me zitten, dat ik die wil doorvoelen.
vrijdag 20 april 2012 om 20:04
Ik kom alleen hi en bye zeggen.
Redelijk drukke dag....was leuk, maar nu dan toch wel erg moe.
Ik lees wel mee hoor, knuffel voor jullie!
( Italy, ik woon niet in de buurt van Den Haag, wij doen het thuis wel eens een lachtherapie, tot groot ongenoegen van onze kinderen. Je voelt je echt beter hè, daarna. Is ook veel psychologisch onderzoek naar gedaan)
Redelijk drukke dag....was leuk, maar nu dan toch wel erg moe.
Ik lees wel mee hoor, knuffel voor jullie!
( Italy, ik woon niet in de buurt van Den Haag, wij doen het thuis wel eens een lachtherapie, tot groot ongenoegen van onze kinderen. Je voelt je echt beter hè, daarna. Is ook veel psychologisch onderzoek naar gedaan)
zaterdag 21 april 2012 om 10:17
quote:boedhabuikje123 schreef op 19 april 2012 @ 17:59:
Jellyfish, Anahata,Italy: voor jullie.
: hug:quote:boedhabuikje123 schreef op 19 april 2012 @ 17:59:
Ik merk dat ik een beetje on hold sta in afwachting van dat nieuwe programma. voelt een beetje doelloos nu ( en daar was ik dus niet zo goed in:-)) . Die ontspanningsoefeningen helpen me om dat idee weer een beetje los te laten.
Ha BB, Sta je jezelf toe ondertussen lekker genieten van de dingen om je heen? Hoe ging het dit weekend?
Jellyfish, Anahata,Italy: voor jullie.
: hug:quote:boedhabuikje123 schreef op 19 april 2012 @ 17:59:
Ik merk dat ik een beetje on hold sta in afwachting van dat nieuwe programma. voelt een beetje doelloos nu ( en daar was ik dus niet zo goed in:-)) . Die ontspanningsoefeningen helpen me om dat idee weer een beetje los te laten.
Ha BB, Sta je jezelf toe ondertussen lekker genieten van de dingen om je heen? Hoe ging het dit weekend?