Grumps...

Ik zit op het moment niet echt te wachten op een relatie. Toen ik vorige zomer gezellig, vriendschappelijk contact had met een studiegenoot en soms iets van een potentiele crush voelde opkomen heb ik dat altijd weggedrukt, was nl al supertevreden met goede klik en iemand om een serieus gesprek mee te hebben.



Daar kwam bij dat hij nogal makkelijk was met de meiden. Zeker omdat ik zag dat dat nooit serieus was, wilde ik geen stappen zetten, als ik mijzelf weer 'dateable' achtte wilde ik ook serieuze jongen.



Met kerst staat er op z'n twitter dat hij een vriendin heeft. Ergens vond ik het jammer, maar was vooral blij voir hem. Al vroeg ik mij wel af waar dat serieuze vandaan kwam ineens - maar vooruit.



Nu maanden later merk ik dat ik er soms stiekem best van baal. Soms vraag ik mij af of ik het ooit moet zeggen (zeker niet nu met relatie!) maar andere kant behoud ik liever mn trots



Net werd ik weer aan voorval herinnerd en nu baal ik een beetje van mijzrlf, vooral dat het me uberhaupt iets doet. Leuke mannen zat, ik zit nog steeds niet echt te springen om een vent maar ergens wou ik dat hij destijds in staat was geweest mn rationele gedoe te overrulen met een goede 'sweep me of my feet'-actie



Maar misschien houd ik bovenstaande verhaal alleen maar mijzelf voor om voorlopig mij nog even achter te verschuilen omdat ik nog niet ready ben om weer te 'jagen'



Zucht. Wat ben ik toch een lastig geval.

Denkt dat jullie best gelijk hebben Al denk ik dat als hij nu geen vriendin had ik ook best nog wel eens aan het 'balanceren' geweest zou zijn van: vind ik dit gezellig leuk of leuk leuk zeg maar...



Nu wordt ik er alleen zo met m'n neus op de feiten gedrukt



Dat ik de ware (of een van de serie wares als het aan mij ligt ) nog wel tegen ga komen, twijfel ik niet aan. Maar omdat dit een kennis van mij is baal ik vooral dat ik er iemand iets van vind, omdat ik ten slotte besloten had dat niet te vinden. En meestal kan ik met m'n hoofd mn hart wel temmen - zodra dat niet meer gaat weet ik ook meteen hoelaat het is, dan neem ik meestal zelf direct het initiatief en zit ik er ook 2 tot 4 jaar aan vast is de ervaring



Juist het feit dat ik dus niet net over dat punt was dat ik mezelf niet meer tegenhield, maar daar wel dichtbij was is wat awkward. Kende tot nu toe alleen maar de varianten 'hoofd luistert en rest volgt vanzelf en ze waren nog lang en glukkig bevriend' en 'ik zag mezelf ineens op hem aflopen en bang, twee jaar later vierden we nog kerst bij elkaars familie'.



De tussenvariant is wat minder goed bestuurbaar en dat bevalt me niets