Relaties
alle pijlers
Kluts kwijt..
dinsdag 24 april 2012 om 01:10
He allemaal
Ik durf dit niet zo goed aan mijn directe omgeving kwijt, gezien mijn liefdesleven hen al genoeg heeft belast dus ik dacht het hier wel ter sprake te kunnen brengen.
Mijn liefdesverleden is niet bepaald om over naar huis te schrijven, maar een tijdje geleden werd ik plots stapelverliefd.
Ik was al jaren niet meer verliefd geweest, en had mij uit angst gekwetst te worden ook niet open durven stellen.
Deze romance is helaas na een paar maanden wederzijdse vlinders op niets uitgelopen, en zelfs een afsluiting van zijn kant was teveel gevraagd.
Hierna ben ik heel erg verdrietig geweest, en zowaar in de put geraakt. Vijf kilo verder keek ik toch met enige voldoening terug op deze prille periode. Ik had mij open durven stellen.
Sindsdien heb ik weer hervonden van het moment te genieten, en mij open te stellen voor de liefde.
Ik merk alleen dat ik er teveel mee bezig ben, en mij nergens anders meer op kan focussen.
Ik heb een bijna obsessieve drang naar aandacht en samenzijn.
Kan alleen maar genieten wanneer ik met een man ben. Kan dan alles om mij heen vergeten, en alleen met ons bezig zijn. Al is het maar voor even.
De laatste tijd heeft zich dit geuit in een reeks 'one night stands'.
Iets dat mij niet eigen is.
Deze geven mij instant voldoening, maar zodra de roes is uitgewerkt word ik erg rusteloos, kan ik bijna nergens voldoening uit halen en voel ik mij eigenlijk niet lekker tot dat ik weer een potentiële partner ontmoet.
Bovendien werd ik voorheen, in tegenstelling tot mijn vriendinnen, ontzettend veel uit eten gevraagd. Mannen gedroegen zich altijd galant, en hadden veel geduld en respect. Momenteel lijkt dat echter ver te zoeken, en val ik alleen ten prooi aan mannen die uit zijn op seks en waar een telefoontje al teveel moeite voor is.
Een nare ontwikkeling. Help!
Zijn er mensen die zich hier in herkennen?
Begin ik mij hier terecht een beetje zorgen om te maken?
Ik kan het mij eigenlijk niet permitteren zo de kluts kwijt te zijn.
Bedankt voor het lezen!
Ik durf dit niet zo goed aan mijn directe omgeving kwijt, gezien mijn liefdesleven hen al genoeg heeft belast dus ik dacht het hier wel ter sprake te kunnen brengen.
Mijn liefdesverleden is niet bepaald om over naar huis te schrijven, maar een tijdje geleden werd ik plots stapelverliefd.
Ik was al jaren niet meer verliefd geweest, en had mij uit angst gekwetst te worden ook niet open durven stellen.
Deze romance is helaas na een paar maanden wederzijdse vlinders op niets uitgelopen, en zelfs een afsluiting van zijn kant was teveel gevraagd.
Hierna ben ik heel erg verdrietig geweest, en zowaar in de put geraakt. Vijf kilo verder keek ik toch met enige voldoening terug op deze prille periode. Ik had mij open durven stellen.
Sindsdien heb ik weer hervonden van het moment te genieten, en mij open te stellen voor de liefde.
Ik merk alleen dat ik er teveel mee bezig ben, en mij nergens anders meer op kan focussen.
Ik heb een bijna obsessieve drang naar aandacht en samenzijn.
Kan alleen maar genieten wanneer ik met een man ben. Kan dan alles om mij heen vergeten, en alleen met ons bezig zijn. Al is het maar voor even.
De laatste tijd heeft zich dit geuit in een reeks 'one night stands'.
Iets dat mij niet eigen is.
Deze geven mij instant voldoening, maar zodra de roes is uitgewerkt word ik erg rusteloos, kan ik bijna nergens voldoening uit halen en voel ik mij eigenlijk niet lekker tot dat ik weer een potentiële partner ontmoet.
Bovendien werd ik voorheen, in tegenstelling tot mijn vriendinnen, ontzettend veel uit eten gevraagd. Mannen gedroegen zich altijd galant, en hadden veel geduld en respect. Momenteel lijkt dat echter ver te zoeken, en val ik alleen ten prooi aan mannen die uit zijn op seks en waar een telefoontje al teveel moeite voor is.
Een nare ontwikkeling. Help!
Zijn er mensen die zich hier in herkennen?
Begin ik mij hier terecht een beetje zorgen om te maken?
Ik kan het mij eigenlijk niet permitteren zo de kluts kwijt te zijn.
Bedankt voor het lezen!
dinsdag 24 april 2012 om 01:29
Herkenbaar. Helemaal niet fijn. Bij mij had het een andere oorzaak maar het gevolg was precies hetzelfde. Het nare vond ik vooral het besef dat zo'n bijvoorbeeld eerste zoen niet speciaal meer was, dat soort dingen. En het gevoel 'the day after' is erger/weegt zwaarder dan het fijne gevoel als er even bevrediging (in brede zin) is!
Toch heb ik op een of andere manier het gevoel dat het ok is, zo. Dat ik mezelf niet uit die situatie had moeten forceren. Het was een fase en ik ben er niet slechter van geworden. Op een dag ga je merken dat je niet meer zo 'wanhopig' bent en daarmee gaat samenvallen dat je niet meer de aandacht trekt van juist de mannen die daarvoor gaan. Natuurlijk is het belangrijk te letten op je gezondheid, en moet het je alledaagsheden niet negatief beïnvloeden, maar it's ok to be needy en om ONS's te hebben. Je bent ook maar mens... Dat je je nu bewust hiervan bent is al een grote stap naar die 'dag'/heling, komt goed.
Toch heb ik op een of andere manier het gevoel dat het ok is, zo. Dat ik mezelf niet uit die situatie had moeten forceren. Het was een fase en ik ben er niet slechter van geworden. Op een dag ga je merken dat je niet meer zo 'wanhopig' bent en daarmee gaat samenvallen dat je niet meer de aandacht trekt van juist de mannen die daarvoor gaan. Natuurlijk is het belangrijk te letten op je gezondheid, en moet het je alledaagsheden niet negatief beïnvloeden, maar it's ok to be needy en om ONS's te hebben. Je bent ook maar mens... Dat je je nu bewust hiervan bent is al een grote stap naar die 'dag'/heling, komt goed.
dinsdag 24 april 2012 om 01:45
Fijne reactie, pseudo.
Hoe heb jij jezelf uit die fase geforceerd?
Ik mis het daten. Dat iemand in mij investeert.
Tegelijkertijd neem ik nu genoegen met minder. Veel minder.
Mannen die voelen dat waarschijnlijk aan, want ik heb nu bekijk van hele andere types. Types die net uit een relatie zijn. Doen alsof we elkaar vaker gaan willen zien, maar vervolgens niet of nauwelijks van zich laten horen.
Deze hele week ben ik op mijzelf geweest. Met pijn in mijn hart, omdat ik niet weet wat ik moet doen.
Hoe heb jij jezelf uit die fase geforceerd?
Ik mis het daten. Dat iemand in mij investeert.
Tegelijkertijd neem ik nu genoegen met minder. Veel minder.
Mannen die voelen dat waarschijnlijk aan, want ik heb nu bekijk van hele andere types. Types die net uit een relatie zijn. Doen alsof we elkaar vaker gaan willen zien, maar vervolgens niet of nauwelijks van zich laten horen.
Deze hele week ben ik op mijzelf geweest. Met pijn in mijn hart, omdat ik niet weet wat ik moet doen.
dinsdag 24 april 2012 om 13:25
Tja, blijkbaar straal je uit hoe hard je die aandacht nodig hebt, en daardoor ben je een makkelijke prooi waar mannen niet veel moeite voor willen doen, want het is namelijk niet nodig om moeite voor je te doen, ze krijgen je zo ook wel het bed in.
Het lijkt me zaak om t eerst weer leuk met jezelf te krijgen en daarna maar weer zachtjes om je heen gaan kijken. Maar geef t tijd.
Het lijkt me zaak om t eerst weer leuk met jezelf te krijgen en daarna maar weer zachtjes om je heen gaan kijken. Maar geef t tijd.
dinsdag 24 april 2012 om 20:51
quote:Moosey schreef op 24 april 2012 @ 13:25:
Tja, blijkbaar straal je uit hoe hard je die aandacht nodig hebt, en daardoor ben je een makkelijke prooi waar mannen niet veel moeite voor willen doen, want het is namelijk niet nodig om moeite voor je te doen, ze krijgen je zo ook wel het bed in.
Het lijkt me zaak om t eerst weer leuk met jezelf te krijgen en daarna maar weer zachtjes om je heen gaan kijken. Maar geef t tijd.Dank! Hier kan ik zeker wat mee!
Tja, blijkbaar straal je uit hoe hard je die aandacht nodig hebt, en daardoor ben je een makkelijke prooi waar mannen niet veel moeite voor willen doen, want het is namelijk niet nodig om moeite voor je te doen, ze krijgen je zo ook wel het bed in.
Het lijkt me zaak om t eerst weer leuk met jezelf te krijgen en daarna maar weer zachtjes om je heen gaan kijken. Maar geef t tijd.Dank! Hier kan ik zeker wat mee!