Psyche
alle pijlers
Soms zo verdrietig
woensdag 25 april 2012 om 09:48
Overigens denk ik dat ik wel een beetje weet hoe jij je voelt... Mijn vader is heel erg ziek (hij woont sinds ongeveer acht maanden in een verpleeghuis) en gaf in de eerste maand steeds aan dat hij naar huis wilde... Ik weet dat hij niet (heel) oud zal worden, en dat vind ik bij tijden ook vreselijk moeilijk. Nu is de band met mijn vader erg slecht - dat maakt het nóg lastiger allemaal.
Hoe was jouw relatie met joúw vader? Ik kan met voorstellen dat het ook erg moeilijk voor je is geweest dat hij niet over zijn dood wilde praten...
Hoe was jouw relatie met joúw vader? Ik kan met voorstellen dat het ook erg moeilijk voor je is geweest dat hij niet over zijn dood wilde praten...
woensdag 25 april 2012 om 10:38
Denk dat iedereen die iemand heeft verloren dat prima snapt hoor.
Die momenten dat je beseft dat je hem echt echt echt NOOIT meer zal zien of spreken. Z'n grapjes en woorden en stem NOOIT meer hoort. Dat zijn bestaan definitief verleden tijd is...
Dat is niet iets wat je de hele tijd denkt of beseft, gelukkig maar. Het komt vaak in golven. Tenminste, bij mij. Soms denk ik er dagen niet aan, of misschien een beetje maar dan is het meer een soort oppervlakkig missen. Leven gaat door. En dan opeens komt daar dan weer BENG: het besef dat hij echt weg is en er nooit meer zal zijn. Bizar.
Die momenten dat je beseft dat je hem echt echt echt NOOIT meer zal zien of spreken. Z'n grapjes en woorden en stem NOOIT meer hoort. Dat zijn bestaan definitief verleden tijd is...
Dat is niet iets wat je de hele tijd denkt of beseft, gelukkig maar. Het komt vaak in golven. Tenminste, bij mij. Soms denk ik er dagen niet aan, of misschien een beetje maar dan is het meer een soort oppervlakkig missen. Leven gaat door. En dan opeens komt daar dan weer BENG: het besef dat hij echt weg is en er nooit meer zal zijn. Bizar.
woensdag 25 april 2012 om 10:56
Hoi TO,
ik begrijp heel goed dat juist dit ene zinnetje in jouw hoofd blijft spoken, hoor... Het is wat ook jij het allerliefst had gewild - dat je vader bij jullie zou blijven. Je kunt natuurlijk helemaal niks noppes nada aan de situatie veranderen en dat in te moeten zien is... moeilijk. En natuurlijk ben je vreselijk verdrietig! Ik denk dat je veel van je vader gehouden hebt (en nog steeds) en blijkbaar heb je veel goede en mooie herinneringen aan hem en zijn er mensen om je heen met wie je over hem kunst spreken: koester dat! Het is heel verleidelijk om gevoelens van spijt om de verloren toekomst samen te cultiveren, je weet wel, dat hij er niet meer is en dat je nooit meer een spelletje met hem zult kunnen spelen, enz., enz. ... Och, en dit is zo vreselijk herkenbaar! Maar... wat mij soms helpt, is kijken naar foto's van vroeger die gekoppeld zijn aan fijne herinneringen en videomateriaal uit mijn jeugd. Dan denk ik: zie, we hebben toch óók heel veel tijd gehad waarin het goed was, en op die manier probeer ik stil te staan bij de kwaliteit van de tijd we samen hebben gehad, niet de kwantiteit, zogezegd.
ik begrijp heel goed dat juist dit ene zinnetje in jouw hoofd blijft spoken, hoor... Het is wat ook jij het allerliefst had gewild - dat je vader bij jullie zou blijven. Je kunt natuurlijk helemaal niks noppes nada aan de situatie veranderen en dat in te moeten zien is... moeilijk. En natuurlijk ben je vreselijk verdrietig! Ik denk dat je veel van je vader gehouden hebt (en nog steeds) en blijkbaar heb je veel goede en mooie herinneringen aan hem en zijn er mensen om je heen met wie je over hem kunst spreken: koester dat! Het is heel verleidelijk om gevoelens van spijt om de verloren toekomst samen te cultiveren, je weet wel, dat hij er niet meer is en dat je nooit meer een spelletje met hem zult kunnen spelen, enz., enz. ... Och, en dit is zo vreselijk herkenbaar! Maar... wat mij soms helpt, is kijken naar foto's van vroeger die gekoppeld zijn aan fijne herinneringen en videomateriaal uit mijn jeugd. Dan denk ik: zie, we hebben toch óók heel veel tijd gehad waarin het goed was, en op die manier probeer ik stil te staan bij de kwaliteit van de tijd we samen hebben gehad, niet de kwantiteit, zogezegd.
woensdag 25 april 2012 om 12:11
Sorry dat ik zo laat reageer! Ik ben, net als jij volgens mij, ondertussen met de studie bezig
En ja, ik zou het jou absoluut aanraden om het filmpje te kijken. Ik weet dat het heel moeilijk is, maar ik geloof niet dat het erger wordt hoor... Dat verdriet zit er nu eenmaal. Het wordt niet erger, al ben je nu bang van wel, maar de kans bestaat dat je het verdriet wel ten volle zult ervaren als je het filmpje ziet. Daar, lieve TO, zit een groot verschil. O, en als je dat fijn vindt, vraag dan aan bijv. jouw vriend of hij bij je komt zitten als je dit filmpje wilt gaan bekijken. Dan voel jij je misschien niet zo alleen, en is er iemand die jou kan troosten wanneer je verdrietig bent.
En ja, ik zou het jou absoluut aanraden om het filmpje te kijken. Ik weet dat het heel moeilijk is, maar ik geloof niet dat het erger wordt hoor... Dat verdriet zit er nu eenmaal. Het wordt niet erger, al ben je nu bang van wel, maar de kans bestaat dat je het verdriet wel ten volle zult ervaren als je het filmpje ziet. Daar, lieve TO, zit een groot verschil. O, en als je dat fijn vindt, vraag dan aan bijv. jouw vriend of hij bij je komt zitten als je dit filmpje wilt gaan bekijken. Dan voel jij je misschien niet zo alleen, en is er iemand die jou kan troosten wanneer je verdrietig bent.
woensdag 25 april 2012 om 14:32
Wat fijn dat jouw zusje samen met jou naar het filmpje wil kijken. Ik heb zelf twee zusjes, en daar heb ik veel steun aan (en ik hoop, zij ook aan mij).
Het is toch allemaal wat gecompliceerd, in mijn geval. Ik zie mijn vader heel, heel erg weinig, omdat ik écht niet weet hoe ik met de situatie om moet gaan. Om jou een lang verhaal te besparen - klik maar eens op het vergrootglas onder mijn naam, dan kun je het topic inzien dat ik een half jaar geleden ong. heb gestart.
Maar goed, mijn vader heeft een vorm van vasculaire dementie en een groot aneurysma in zijn buik (ik geloof bij zijn aorta), waaraan hij niet geopereerd kan worden (hij is veel te zwak), waardoor ook ik regelmatig denk: hoe lang nog? Nu is hij pas sinds afgelopen zomer heel ziek, en ik durfde de eerste maanden ook niet op vakantie te gaan, omdat ik bang was dat hij zou overlijden... Maar ook nu denk ik geregeld: zou hij de zomer nog halen? Kerst? Ik weet het niet..
Overigens leeft mijn vader nóg wel he, maar hij is er toch al heel lang niet meer (voor mijn gevoel). En ook in de jaren dat hij niet ziek was, was hij onbereikbaar door allerlei psychische problematiek. Zelf worstel ik zo met al die gemengde gevoelens t.o.v. mijn vader. Maar ik heb er geen moeite mee om - al 7 jaar - uit huis te zijn, dat was zelfs noodzakelijk voor mijn (geestelijke) gezondheid, maar nu mijn moeder alleen achter blijft (mijn zusjes zijn ook het huis al lang uit), heb ik het daar af en toe wel moeilijk mee.
Het is toch allemaal wat gecompliceerd, in mijn geval. Ik zie mijn vader heel, heel erg weinig, omdat ik écht niet weet hoe ik met de situatie om moet gaan. Om jou een lang verhaal te besparen - klik maar eens op het vergrootglas onder mijn naam, dan kun je het topic inzien dat ik een half jaar geleden ong. heb gestart.
Maar goed, mijn vader heeft een vorm van vasculaire dementie en een groot aneurysma in zijn buik (ik geloof bij zijn aorta), waaraan hij niet geopereerd kan worden (hij is veel te zwak), waardoor ook ik regelmatig denk: hoe lang nog? Nu is hij pas sinds afgelopen zomer heel ziek, en ik durfde de eerste maanden ook niet op vakantie te gaan, omdat ik bang was dat hij zou overlijden... Maar ook nu denk ik geregeld: zou hij de zomer nog halen? Kerst? Ik weet het niet..
Overigens leeft mijn vader nóg wel he, maar hij is er toch al heel lang niet meer (voor mijn gevoel). En ook in de jaren dat hij niet ziek was, was hij onbereikbaar door allerlei psychische problematiek. Zelf worstel ik zo met al die gemengde gevoelens t.o.v. mijn vader. Maar ik heb er geen moeite mee om - al 7 jaar - uit huis te zijn, dat was zelfs noodzakelijk voor mijn (geestelijke) gezondheid, maar nu mijn moeder alleen achter blijft (mijn zusjes zijn ook het huis al lang uit), heb ik het daar af en toe wel moeilijk mee.
woensdag 25 april 2012 om 14:37
O, maar TO: ik moet zo een paar uurtjes aan het werk. Ik kan dan niet reageren, maar ik zal vanavond even kijken of je nog een reactie geplaatst hebt.
Ik hoop echt dat je wat aan dit forum hebt, op het moment. Mijzelf doet het in elk geval altijd goed om de dingen van mij af te schrijven. Wat Biol ook zegt.
Ik hoop echt dat je wat aan dit forum hebt, op het moment. Mijzelf doet het in elk geval altijd goed om de dingen van mij af te schrijven. Wat Biol ook zegt.
woensdag 25 april 2012 om 21:00
Wat een verhalen heb je nog getypt, TO... Ik heb even de tijd genomen om het rustig door te lezen. Mijn eerste reactie was: wat ontzettend fijn voor jou en je zusje dat jullie die ene, bijzonder avond met jullie vader hebben mogen hebben. Ik snap goed dat je een moment zocht waarop je op de een of andere manier afscheid van jouw vader kon nemen - en wat een geschenk dat je dat moment hebt gekregen. Zo'n moment hoop ik zelf ook te krijgen, maar ja... dat is niet iedereen gegund. Ik ben ook best vaak bang dat het niet gaat gebeuren, in mijn geval. Ik vind het bijvoorbeeld heel vreselijk om mijn vader op te moeten zoeken in het verpeeghuis, omdat daar allemaal personeel en bezoek rond loopt, mensen die ik niet ken. Om die reden heeft mijn moeder mijn vader onlangs even naar huis gehaald, maar ja... dan merk ik dat ik mij ook ongemakkelijk voel en bovendien niet weet wat ik tegen mijn vader moet zeggen.
Uiteindelijk kom ik steeds weer uit bij het verdriet om mijn vader die leeft, maar er niet meer is. Moeilijk vind ik dat. Ik heb net zoals jij het gevoel dat ik straks opnieuw afscheid van hem moet nemen. Soms maakt het mij ook vreselijk boos. Dan denk ik: wat doe je mij/ons aan?! Wéér een rouwproces... (niet dat hij er iets aan kan doen, natuurlijk). Herken je dat? En wat jij zegt over de troost die je had verwacht/gehoopt te vinden in jouw vader's dood... dat maakte wel wat bij mij los, aangezien je heel precies mijn eigen hoop en verwachtingen verwoordt. Ik ben ondertussen ook gewoon moe van het afscheid nemen...ben er soms hartstikke klaar mee. Ik vraag me af of dit gevoel verdijwnt wanneer iemand overleden is. Hoe is dat voor jou?
Uiteindelijk kom ik steeds weer uit bij het verdriet om mijn vader die leeft, maar er niet meer is. Moeilijk vind ik dat. Ik heb net zoals jij het gevoel dat ik straks opnieuw afscheid van hem moet nemen. Soms maakt het mij ook vreselijk boos. Dan denk ik: wat doe je mij/ons aan?! Wéér een rouwproces... (niet dat hij er iets aan kan doen, natuurlijk). Herken je dat? En wat jij zegt over de troost die je had verwacht/gehoopt te vinden in jouw vader's dood... dat maakte wel wat bij mij los, aangezien je heel precies mijn eigen hoop en verwachtingen verwoordt. Ik ben ondertussen ook gewoon moe van het afscheid nemen...ben er soms hartstikke klaar mee. Ik vraag me af of dit gevoel verdijwnt wanneer iemand overleden is. Hoe is dat voor jou?