Relaties
alle pijlers
verlies
maandag 30 april 2012 om 17:38
Hallo allemaal
Het zal een korte dan wel warrige OP worden. Ik zit er weken mee in mijn hoofd maar de woorden blijven haken. Ik heb de laatste 2 jaar zoveel meegemaakt aan verliezen, dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Nee niet aan de dood, maar vriendinnen en vrienden aan "de omstandigheden", en ik bleef maar doorgaan met veranderen (assertiever worden) na een moeielijke relatie, en ik bleef ook maar mensen verliezen.
Het is voor mij lastig om specifieker te zijn WAT er dan is gebeurd. Maar ik hoop dat jullie als eerste stapje kunnen zien - er zit nog zoveel in de weg dat ik te lang NIET heb kunnen uitspreken. Echt een hoop puin.
Dit voelt als een wankele, eerste stap eruit.
Wat ik hoop is dat ik geleidelijk meer woorden zal vinden, en er ook mensen zijn die in eenzelfde situatie zaten.
Misia.
Het zal een korte dan wel warrige OP worden. Ik zit er weken mee in mijn hoofd maar de woorden blijven haken. Ik heb de laatste 2 jaar zoveel meegemaakt aan verliezen, dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Nee niet aan de dood, maar vriendinnen en vrienden aan "de omstandigheden", en ik bleef maar doorgaan met veranderen (assertiever worden) na een moeielijke relatie, en ik bleef ook maar mensen verliezen.
Het is voor mij lastig om specifieker te zijn WAT er dan is gebeurd. Maar ik hoop dat jullie als eerste stapje kunnen zien - er zit nog zoveel in de weg dat ik te lang NIET heb kunnen uitspreken. Echt een hoop puin.
Dit voelt als een wankele, eerste stap eruit.
Wat ik hoop is dat ik geleidelijk meer woorden zal vinden, en er ook mensen zijn die in eenzelfde situatie zaten.
Misia.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 30 april 2012 om 17:49
Ik was een ander mens. Vier jaar geleden toen ik ex ontmoette, woonde ik op een prachtige plek, had ik het gevoel de wereld aan te kunnen. Ik vond hem fantastisch. Was verliefd en begon met de tijd echt meer om hem te geven dan ooit om een man voor hem. Ja, het beroemde "dit is hem" gevoel had ik gelijk vanaf dag 1.
Het begon ook allemaal goed.
Maar.
Toen....zie loepje en die wet van Wuiles.
Drama.
Nu 2 jaar geleden op dezelfde dag vond ik nieuw werk en een nieuw, eigen huisje. Eindelijk kon het genezen beginnen. Ik voelde me een wrak, kwam in de ziektewet terecht. En ben uit diep dal geklommen.
Ik zag als het ware contouren helderder worden van inzichten omtrent de relatie met ex en over hoe ik (meestal) in relaties sta. Als de pleaser. Degene die er alles aan doet om het goed te krijgen en houden.
Ik word niet kwaad. Ben nooit openlijk teleurgesteld.
Ja, ik ben zo'n vrouw zonder verwachtingen aan anderen, zonder ook een ondergrens voor mezelf, waaronder een ander er "echt" niet mee door kan gaan. Als het ware ben ik altijd een soort vat geweest, zonder duidelijke eigen lijn, en vooral gericht op het bevredigen van de wensen tav van de band die die ander had.
Deurmat.
Lijkt me een goede term
Bang voor afwijzing.
Bang om te worden verstoten. Want als mensen niet blij met je zijn, dan gaan ze bij je weg.
Nu is dit ook het geval, maar voor mij was dat al zo als ik een keer uit mijn slof schoot (eens in 17 jaar) omdat ik griepig was ofzo.
En zo begon ik steeds duidelijker te zien wat ik nou deed. En begon dat te veranderen.
Ik heb altijd wel vriendinnen gehad, die er echt waren. Maar door het hele proces waar ik in bleef zitten, een mengeling aan verdriet en nieuw elan, is er toch veel veranderd. Zoveel.
Ik zei het al, dan is dat zoveel dat ik gewoon helemaal dichtklap als ik probeer het te beschrijven. Wat ik wil zeggen is dus dat ik voor mijn gevoel een ander persoon ben geworden.
Logisch, zul je zeggen dat er dan mensen afvallen. Maar ben er kapot van.
Als een kaartenhuis is mijn sociale leven in elkaar gestort. Ook familie is alles behalve in mijn leven betrokken. Behalve 1 goede vriend heb ik niemand meer. En ja, met die vriend zit het gelukkig echt goed. We doen leuke dingen, de behoefte elkaar te zien is gelijk verdeeld en hij laat me weten dat hij mij heel erg fijn vindt als persoon. Vice versa ook .
Dus dat is wel iets waar ik veel kracht uit haal.
Het begon ook allemaal goed.
Maar.
Toen....zie loepje en die wet van Wuiles.
Drama.
Nu 2 jaar geleden op dezelfde dag vond ik nieuw werk en een nieuw, eigen huisje. Eindelijk kon het genezen beginnen. Ik voelde me een wrak, kwam in de ziektewet terecht. En ben uit diep dal geklommen.
Ik zag als het ware contouren helderder worden van inzichten omtrent de relatie met ex en over hoe ik (meestal) in relaties sta. Als de pleaser. Degene die er alles aan doet om het goed te krijgen en houden.
Ik word niet kwaad. Ben nooit openlijk teleurgesteld.
Ja, ik ben zo'n vrouw zonder verwachtingen aan anderen, zonder ook een ondergrens voor mezelf, waaronder een ander er "echt" niet mee door kan gaan. Als het ware ben ik altijd een soort vat geweest, zonder duidelijke eigen lijn, en vooral gericht op het bevredigen van de wensen tav van de band die die ander had.
Deurmat.
Lijkt me een goede term
Bang voor afwijzing.
Bang om te worden verstoten. Want als mensen niet blij met je zijn, dan gaan ze bij je weg.
Nu is dit ook het geval, maar voor mij was dat al zo als ik een keer uit mijn slof schoot (eens in 17 jaar) omdat ik griepig was ofzo.
En zo begon ik steeds duidelijker te zien wat ik nou deed. En begon dat te veranderen.
Ik heb altijd wel vriendinnen gehad, die er echt waren. Maar door het hele proces waar ik in bleef zitten, een mengeling aan verdriet en nieuw elan, is er toch veel veranderd. Zoveel.
Ik zei het al, dan is dat zoveel dat ik gewoon helemaal dichtklap als ik probeer het te beschrijven. Wat ik wil zeggen is dus dat ik voor mijn gevoel een ander persoon ben geworden.
Logisch, zul je zeggen dat er dan mensen afvallen. Maar ben er kapot van.
Als een kaartenhuis is mijn sociale leven in elkaar gestort. Ook familie is alles behalve in mijn leven betrokken. Behalve 1 goede vriend heb ik niemand meer. En ja, met die vriend zit het gelukkig echt goed. We doen leuke dingen, de behoefte elkaar te zien is gelijk verdeeld en hij laat me weten dat hij mij heel erg fijn vindt als persoon. Vice versa ook .
Dus dat is wel iets waar ik veel kracht uit haal.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 30 april 2012 om 17:54
Misia,
Kan je voor jezelf iets benoemen wat je graag anders wilt zien. Niet lullig bedoeld maar het is veel zelfbeklag en dat snap ik ook, het is niet makkelijk allemaal maar ik blijf hetzelfde horen en nu open je een nieuw topic met weer hetzelfde verhaal.
Je geeft aan dat je een goede vriend hebt, dat is in ieder geval iets positiefs, en zoals je zelf al aangeeft daar haal je ook kracht uit, dat is al geval een stap.
nogmaals wil je problemen niet wegwuiven want ik snap hoe het is als het leven je andere kaarten toebedeeld maar het blijft allemaal een beetje warrig dus misschien zou het helpen als je aangeeft wat het is wat je graag anders zou willen zien, kan 1 ding tegelijk zijn maar dan kunnen we je wat concreter advies geven hopelijk
Kan je voor jezelf iets benoemen wat je graag anders wilt zien. Niet lullig bedoeld maar het is veel zelfbeklag en dat snap ik ook, het is niet makkelijk allemaal maar ik blijf hetzelfde horen en nu open je een nieuw topic met weer hetzelfde verhaal.
Je geeft aan dat je een goede vriend hebt, dat is in ieder geval iets positiefs, en zoals je zelf al aangeeft daar haal je ook kracht uit, dat is al geval een stap.
nogmaals wil je problemen niet wegwuiven want ik snap hoe het is als het leven je andere kaarten toebedeeld maar het blijft allemaal een beetje warrig dus misschien zou het helpen als je aangeeft wat het is wat je graag anders zou willen zien, kan 1 ding tegelijk zijn maar dan kunnen we je wat concreter advies geven hopelijk
maandag 30 april 2012 om 17:58
@ cappi: thanks..........problematiek is bekend ja. Dank je wel voor je reactie en knuf in ieder geval. Ik begrijp het ook niet waarom ik een nieuwe topic open. Vond dat andere juist niet zo "levend" meer, maar ben tijdje niet veel op forum geweest, dus ga even kijken (dank voor de tip!)
@ sinnombre: dat is een soort "opstandings"-proces geweest. Waarbij ik wel altijd heel erg open bleef voor de mening van de ander en daar altijd heel oplettend in was, ben ik wel veel duidelijker geworden. De behoeften zijn ook anders. Maar hoe etc: eigenlijk weet ik het niet. En vooral had ik het nooit verwacht bij vele van die vriendinnen die ik al lang ken.Heb er wel over geprobeerd te praten, maar als je dat te vaak doet wordt het zo beladen en ook een bijna selffullfilling prophecy. Want een ander is je niks verplicht. Dus daar ben ik over opgehouden.
Het voelt als een lastig soort acceptatie van hoe t nu is, waar ik t HEEL moeilijk mee heb. Ik mis hoe t was.
Dank voor je vraag! En NOG kan ik weinig concreet kan maken (nog) wat de reden is/redenen zijn.
Liefs Misia
Misia's gebruiksaanwijzing: ga echt erg zielig klinken bij tijd en wijle, maar trust me, daarna veer ik als het ware terug want dan komen er al denkend weer nieuwe gezichtspunten
@ sinnombre: dat is een soort "opstandings"-proces geweest. Waarbij ik wel altijd heel erg open bleef voor de mening van de ander en daar altijd heel oplettend in was, ben ik wel veel duidelijker geworden. De behoeften zijn ook anders. Maar hoe etc: eigenlijk weet ik het niet. En vooral had ik het nooit verwacht bij vele van die vriendinnen die ik al lang ken.Heb er wel over geprobeerd te praten, maar als je dat te vaak doet wordt het zo beladen en ook een bijna selffullfilling prophecy. Want een ander is je niks verplicht. Dus daar ben ik over opgehouden.
Het voelt als een lastig soort acceptatie van hoe t nu is, waar ik t HEEL moeilijk mee heb. Ik mis hoe t was.
Dank voor je vraag! En NOG kan ik weinig concreet kan maken (nog) wat de reden is/redenen zijn.
Liefs Misia
Misia's gebruiksaanwijzing: ga echt erg zielig klinken bij tijd en wijle, maar trust me, daarna veer ik als het ware terug want dan komen er al denkend weer nieuwe gezichtspunten
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 30 april 2012 om 18:12
Ow, dit verwachtte ik dus al, ik snap het ook niet. Dus sorry als het nu niet duidelijk word. T is het niet voor mij, zucht.
Moest ook wel lachen Moreno, want ja: zou kunnen. Ik ben wel blij met je opmerking. Want ik merk dat er wel 1 kennis bij is gekomen. We delen niet veel, maar 1 collega heeft me gevraagd of ik t leuk vond om samen wat te gaan eten. Dat hebben we afgesproken, over paar weken. Hoewel dat inderdaad niet een vriendschap is, ik ben er wel blij mee. In dat contact merk ik ook dat ik me niet zo opgeprikt voel, maar gewoon mezelf. Er komt dus wel degelijk iets (voor) terug. En net als met alle kleine dingen, die hebben tijd nodig om (eventueel) te groeien.
Zit nu beetje in de put door de major beste/goede vriendschappen die erg raar/abrupt/onbegrijpelijk eindigden of gewoon helemaal zijn veranderd en dat er ook in familie allemaal heftige situaties zijn ontstaan. En als ik me van kwaad bewust was, zo van, ik was ook onredelijk etc. Dan ging ik dat hier neerzetten. Dat was het niet, maar ik was/ben wel ANDERS. Soort van minder timide.
However, dit was even alles wat ik erover kan bedenken omdat t dus zo'n brei is. Zal even wat thee drinken.
Bedankt voor jullie open houding en vragen.
Komt vast wel meer los
Moest ook wel lachen Moreno, want ja: zou kunnen. Ik ben wel blij met je opmerking. Want ik merk dat er wel 1 kennis bij is gekomen. We delen niet veel, maar 1 collega heeft me gevraagd of ik t leuk vond om samen wat te gaan eten. Dat hebben we afgesproken, over paar weken. Hoewel dat inderdaad niet een vriendschap is, ik ben er wel blij mee. In dat contact merk ik ook dat ik me niet zo opgeprikt voel, maar gewoon mezelf. Er komt dus wel degelijk iets (voor) terug. En net als met alle kleine dingen, die hebben tijd nodig om (eventueel) te groeien.
Zit nu beetje in de put door de major beste/goede vriendschappen die erg raar/abrupt/onbegrijpelijk eindigden of gewoon helemaal zijn veranderd en dat er ook in familie allemaal heftige situaties zijn ontstaan. En als ik me van kwaad bewust was, zo van, ik was ook onredelijk etc. Dan ging ik dat hier neerzetten. Dat was het niet, maar ik was/ben wel ANDERS. Soort van minder timide.
However, dit was even alles wat ik erover kan bedenken omdat t dus zo'n brei is. Zal even wat thee drinken.
Bedankt voor jullie open houding en vragen.
Komt vast wel meer los
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 30 april 2012 om 20:12
Sinnombre,
Thanks. Ik heb gebeld. Dan staat de 1 eigenlijk altijd op het punt me te bellen, maar kwam er nog niet toe. De ander klinkt buitenproportioneel ongeinteresseerd.
Het vervelende van vriendschappen is dat de "silent treatment" vaak al zo duidelijk is, maar ook pijnlijker dan het gewoon uit maken. Dat getuigt vindt ik van meer lef. Nu moet ik t maar opmaken uit de "drukte" waar ze in zitten.
Je bent low priority.
Dat bedoelen ze eigenlijk en dat gevoel dat ik blond zou zijn, daar voel ik me erg beroerd van. Na zoveel jaar vriendschap dood laten bloeden kan altijd, maar echt respectvol vindt ik het niet.
Hoe dan ook. Ik heb gebeld. Maar dan houdt t op natuurlijk.
Heb afgelopen weken gewoon enorm verdriet. Voel me in 1 groot afscheid verwikkeld en huil m'n ogen uit het hoofd.
Wat dat betreft sluit dit idd aan op al mijn andere topics. Ik vind mijn draai maar niet OF het lijkt zo f******g langzaam te gaan dat ik t niet zie. Ik weet dat ik enorm mijn best doe, geen heks ben geweest tegen wie dan ook, en dan toch die afwijzing. Begin aan mijzelf te twijfelen. Of ik dan niet toch misschien bot, veeleisend, weird ben?
Dat kan, maar honestly, ik heb t echt open gevraagd en dan komt er gewoon niet veel.
Iemand door dezelfde situatie gegaan? Veel/bijna alle vrienden verloren? Door verhuizing, of omdat je neus ineens een andere kleur kreeg of omdat je ging trouwen of of of of? En toen?
Ik ben heel benieuwd of er meer meiden zijn die wel eens helemaal geen vrienden overhielden en hoe zijn jullie daarmee om gegaan?
Liefs Misia
Thanks. Ik heb gebeld. Dan staat de 1 eigenlijk altijd op het punt me te bellen, maar kwam er nog niet toe. De ander klinkt buitenproportioneel ongeinteresseerd.
Het vervelende van vriendschappen is dat de "silent treatment" vaak al zo duidelijk is, maar ook pijnlijker dan het gewoon uit maken. Dat getuigt vindt ik van meer lef. Nu moet ik t maar opmaken uit de "drukte" waar ze in zitten.
Je bent low priority.
Dat bedoelen ze eigenlijk en dat gevoel dat ik blond zou zijn, daar voel ik me erg beroerd van. Na zoveel jaar vriendschap dood laten bloeden kan altijd, maar echt respectvol vindt ik het niet.
Hoe dan ook. Ik heb gebeld. Maar dan houdt t op natuurlijk.
Heb afgelopen weken gewoon enorm verdriet. Voel me in 1 groot afscheid verwikkeld en huil m'n ogen uit het hoofd.
Wat dat betreft sluit dit idd aan op al mijn andere topics. Ik vind mijn draai maar niet OF het lijkt zo f******g langzaam te gaan dat ik t niet zie. Ik weet dat ik enorm mijn best doe, geen heks ben geweest tegen wie dan ook, en dan toch die afwijzing. Begin aan mijzelf te twijfelen. Of ik dan niet toch misschien bot, veeleisend, weird ben?
Dat kan, maar honestly, ik heb t echt open gevraagd en dan komt er gewoon niet veel.
Iemand door dezelfde situatie gegaan? Veel/bijna alle vrienden verloren? Door verhuizing, of omdat je neus ineens een andere kleur kreeg of omdat je ging trouwen of of of of? En toen?
Ik ben heel benieuwd of er meer meiden zijn die wel eens helemaal geen vrienden overhielden en hoe zijn jullie daarmee om gegaan?
Liefs Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 30 april 2012 om 20:24
Ja Misia, ik ben ook al mijn vrienden kwijt geraakt en heb nu een nieuwe vriendenkring. Dat kost tijd. Ik kan nu zeggen dat ik veel leuke kennissen heb en weinig hele goede vriendinnen. Ik weet dat als ik in de shit zit, op die vriendinnen kan terug vallen. En andersom ook. Ik zou het niet anders meer willen
maandag 30 april 2012 om 20:43
Francisca, wat een blijmakend bericht. Heb een glimlach op mijn gezicht. Zie soms niet meer of ik op goede weg zit, als ik weer een avond alleen zit. Die eenzaamheid is killing (ben heel sociaal eigenlijk). En ja, het kost tijd. Ik wil gewoon de hoop niet verliezen en cynisch en afhoudend te worden uit angst voor MEER afwijzing.
Dus, nogmaals DANK JE WEL voor jouw ervaring!
Ben heel blij voor je dat je je goed voelt nu, en je berichtje doet me goed. Ga het zeker nalezen als ik weer zo'n angst voel. Kun je nu je terugkijkt een tip geven hoe met het "niemandsland" om te gaan? En zie je een reden waarom t zo ging (hoef je niet te vertellen hoor, ben gewoon benieuwd onder welke omstandigheden bij jou alle vrienden vertrokken) - en hoe lang duurde het voor jou voor je je weer in sociaal opzicht vis in het water voelde?
Als ik erover nadenk vindt ik kennissen ook fijn. Met wie je gewoon iets leuks gaat doen. Heb ik nooit gehad, maar lijkt me heel gezellig. Heb nu dus 1 collega met wie ik t goed kan vinden. Moet zeggen dat ik het heel eng vindt, ik ben bang het contact te "overbelasten" door dolenthousiast te zijn. Dus nu heb ik eetdate met haar staan voor over paar weken. Dat voelt al fijn. Maar als ik eerlijke ben voel ik me doodsbang.
Misia
Dus, nogmaals DANK JE WEL voor jouw ervaring!
Ben heel blij voor je dat je je goed voelt nu, en je berichtje doet me goed. Ga het zeker nalezen als ik weer zo'n angst voel. Kun je nu je terugkijkt een tip geven hoe met het "niemandsland" om te gaan? En zie je een reden waarom t zo ging (hoef je niet te vertellen hoor, ben gewoon benieuwd onder welke omstandigheden bij jou alle vrienden vertrokken) - en hoe lang duurde het voor jou voor je je weer in sociaal opzicht vis in het water voelde?
Als ik erover nadenk vindt ik kennissen ook fijn. Met wie je gewoon iets leuks gaat doen. Heb ik nooit gehad, maar lijkt me heel gezellig. Heb nu dus 1 collega met wie ik t goed kan vinden. Moet zeggen dat ik het heel eng vindt, ik ben bang het contact te "overbelasten" door dolenthousiast te zijn. Dus nu heb ik eetdate met haar staan voor over paar weken. Dat voelt al fijn. Maar als ik eerlijke ben voel ik me doodsbang.
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 30 april 2012 om 21:25
Misia, ik lees nu jouw topic en wat herkenbaar.
Ik verbaas me over jouw reactie op mijn topic zo goed en behulpzaam voor mij. Wil hier ook wat voor jou schrijven, ten eerste omdat het best herkenbaar is. Wil je proberen uit te leggen hoe het bij mij is gegaan en hoe ik denk dat het komt.
Ook ik ben vele vriendschappen in de loop der jaren kwijt geraakt, vooral tijdens mijn relatie met mijn ex, ik heb me bij sommige echt afgevraagd waarom? Nu kan ik het een plekje geven, maar niet bij iedereen.
Zelf heb ik ook met sommige vrienden gebroken, gewoon omdat ik zelf aan het groeien was en een ander mens ben geworden. Die vriendschap bleef in het negatieve hangen, wat ik achter mij gelaten had.
Soms heb je vervelende dingen meegemaakt en wil je die vergeten, dan kan het zijn dat je daarvoor ook sommige vriendschappen moet laten gaan, gewoon omdat je verder wilt.
Die vriendschappen worden niet altijd 'netjes' afgesloten, maar bloeden vaak dood.
Het blijft ook lastig om nieuwe vriendschappen op te bouwen, ik heb zelf nog 1 hele goede vriendin en nog 3 wat losse vriendschappen voor af en toe een afspraak. Ik vind het ook jammer dat er niet meer diepgaande vriendschappen bij zitten en word daar soms ook verdrietig van.
Maar waarom sommige vriendschappen dood bloeden ligt volgens mij aan het feit dat ieder mens verschillende periodes in zijn leven meemaakt en niet allemaal op gelijke voet met je vrienden. Ik denk niet dat dit komt omdat je mensen overbelast.
Wat je bij mij schreef, blijf vooral jezelf, doe niets wat niet bij je past. Als het klikt dan klikt het en anders is het niet de goede vriendschap.
Ik verbaas me over jouw reactie op mijn topic zo goed en behulpzaam voor mij. Wil hier ook wat voor jou schrijven, ten eerste omdat het best herkenbaar is. Wil je proberen uit te leggen hoe het bij mij is gegaan en hoe ik denk dat het komt.
Ook ik ben vele vriendschappen in de loop der jaren kwijt geraakt, vooral tijdens mijn relatie met mijn ex, ik heb me bij sommige echt afgevraagd waarom? Nu kan ik het een plekje geven, maar niet bij iedereen.
Zelf heb ik ook met sommige vrienden gebroken, gewoon omdat ik zelf aan het groeien was en een ander mens ben geworden. Die vriendschap bleef in het negatieve hangen, wat ik achter mij gelaten had.
Soms heb je vervelende dingen meegemaakt en wil je die vergeten, dan kan het zijn dat je daarvoor ook sommige vriendschappen moet laten gaan, gewoon omdat je verder wilt.
Die vriendschappen worden niet altijd 'netjes' afgesloten, maar bloeden vaak dood.
Het blijft ook lastig om nieuwe vriendschappen op te bouwen, ik heb zelf nog 1 hele goede vriendin en nog 3 wat losse vriendschappen voor af en toe een afspraak. Ik vind het ook jammer dat er niet meer diepgaande vriendschappen bij zitten en word daar soms ook verdrietig van.
Maar waarom sommige vriendschappen dood bloeden ligt volgens mij aan het feit dat ieder mens verschillende periodes in zijn leven meemaakt en niet allemaal op gelijke voet met je vrienden. Ik denk niet dat dit komt omdat je mensen overbelast.
Wat je bij mij schreef, blijf vooral jezelf, doe niets wat niet bij je past. Als het klikt dan klikt het en anders is het niet de goede vriendschap.
maandag 30 april 2012 om 21:41
Haha, lieve JA, ja, het aan anderen schrijven en zeggen gaat me wel gemakkelijk af, maar bij mezelf voelt het lang niet altijd zo zeker en on top! Dus dank je wel voor je lieve woorden!
ik denk dat je gelijk hebt, er kunnen vriendschappen in het negatieve blijven hangen, bij mij is dat in een bepaalde beeldvorming van hoe ik was. Misia is er altijd, bv. Dat is er 1 van. Als ik dan een keer er niet ben, wordt me dat kwalijk genomen. Er heerst dus een bepaalde vanzelfsprekendheid om me heen, waar ik soms helemaal zat van ben. T hokje past niet meer. Maar wat is er lekkerder dan altijd iemand kunnen bellen, altijd een soort "vulling" voor je agenda te hebben (dat was ik in sommige "vriendschappen")? Dit is zo ironisch als wat, want al het werk stopte ik erin.
Nou ja, en dat vriendschappen veranderen als je zelf veranderd is wel goed eigenlijk. Helaas blijken sommige vriendschappen inflexibel als wat. Breekbaar. Dan verschuift er 1 een mm en dan breekt de boel af. Het is niet moeilijk om vrienden te zijn als er niks veranderd, een echte test is pas de vraag of de vriendschap sterk en FLEXIBEL genoeg is om mee te groeien.
fijn in woorden, maar pijnlijk in IRL
Dank je wel voor je lange post en het delen van jouw gevoelens erover. Doet goed dat ik niet alleen ben in deze situatie.
Misia
ik denk dat je gelijk hebt, er kunnen vriendschappen in het negatieve blijven hangen, bij mij is dat in een bepaalde beeldvorming van hoe ik was. Misia is er altijd, bv. Dat is er 1 van. Als ik dan een keer er niet ben, wordt me dat kwalijk genomen. Er heerst dus een bepaalde vanzelfsprekendheid om me heen, waar ik soms helemaal zat van ben. T hokje past niet meer. Maar wat is er lekkerder dan altijd iemand kunnen bellen, altijd een soort "vulling" voor je agenda te hebben (dat was ik in sommige "vriendschappen")? Dit is zo ironisch als wat, want al het werk stopte ik erin.
Nou ja, en dat vriendschappen veranderen als je zelf veranderd is wel goed eigenlijk. Helaas blijken sommige vriendschappen inflexibel als wat. Breekbaar. Dan verschuift er 1 een mm en dan breekt de boel af. Het is niet moeilijk om vrienden te zijn als er niks veranderd, een echte test is pas de vraag of de vriendschap sterk en FLEXIBEL genoeg is om mee te groeien.
fijn in woorden, maar pijnlijk in IRL
Dank je wel voor je lange post en het delen van jouw gevoelens erover. Doet goed dat ik niet alleen ben in deze situatie.
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 30 april 2012 om 22:01
Misia dat is inderdaad zeer pijnlijk als een vriendschap beeindigd wordt, omdat je voor jezelf op komt en eens niet gelijk voor die ander klaar staat.
Maar een vriendschap moet van beide kanten komen.
Het klinkt mij als een misbruik vriendschap en die kan je maar beter kwijt dan rijk zijn. Heb er ook verschillende gehad, maar herken ze snel genoeg, die overleven niet lang bij mij.
Het is vaak lastig om flexibel genoeg te zijn om mee te groeien, vooral als die ander een heel ander leven heeft gekregen.
Toch heb ik zo'n vriendschap, al spreken we elkaar soms weken niet. Als er iets aan de hand is kunnen we elkaar dag en nacht bellen. En dat is echte vriendschap!
Van welk wijnjaar ben jij trouwens? Als ik dat vragen mag.
Maar een vriendschap moet van beide kanten komen.
Het klinkt mij als een misbruik vriendschap en die kan je maar beter kwijt dan rijk zijn. Heb er ook verschillende gehad, maar herken ze snel genoeg, die overleven niet lang bij mij.
Het is vaak lastig om flexibel genoeg te zijn om mee te groeien, vooral als die ander een heel ander leven heeft gekregen.
Toch heb ik zo'n vriendschap, al spreken we elkaar soms weken niet. Als er iets aan de hand is kunnen we elkaar dag en nacht bellen. En dat is echte vriendschap!
Van welk wijnjaar ben jij trouwens? Als ik dat vragen mag.
dinsdag 1 mei 2012 om 09:43
Goedemorgen,
Dank je JA. Ik word vandaag wakker met zoveel pijn. Psychisch zit ik er compleet doorheen, het afgelopen jaar is een aaneenschakeling van verliezen geweest, het ging echt maar door. Ben nu echt op, een wrak, en heb elke dag het gevoel dat ie een jaar duurt.
Zit denk ik tegen burnout aan. Zo'n gevoel gewoon niet meer vooruit te kunnnen.
Waar ik ook mee zit is het huwelijk van mijn zus. Ik heb met haar een conflict gehad, dat me heel veel pijn deed, ik zie er nu tegenop naar het huwelijk te gaan omdat ik bang ben dat ik weer hetzelfde gevoel krijg een soort paria te zijn van de familie. Het is een lang verhaal, dat zal ik jullie besparen, maar die allesdoordringende eenzaamheid die ik voel is bij uitstek het grootste obstakel. Ik durf me niet meer te uiten.
Durf bv die vriend niet te vragen of hij hier komt eten uit angst dat hij toch nee zegt. Het wordt een cirkeltje zo, dat zie ik ook. Maar ben gewoon op.
Dank voor het lezen, liefs Misia
Dank je JA. Ik word vandaag wakker met zoveel pijn. Psychisch zit ik er compleet doorheen, het afgelopen jaar is een aaneenschakeling van verliezen geweest, het ging echt maar door. Ben nu echt op, een wrak, en heb elke dag het gevoel dat ie een jaar duurt.
Zit denk ik tegen burnout aan. Zo'n gevoel gewoon niet meer vooruit te kunnnen.
Waar ik ook mee zit is het huwelijk van mijn zus. Ik heb met haar een conflict gehad, dat me heel veel pijn deed, ik zie er nu tegenop naar het huwelijk te gaan omdat ik bang ben dat ik weer hetzelfde gevoel krijg een soort paria te zijn van de familie. Het is een lang verhaal, dat zal ik jullie besparen, maar die allesdoordringende eenzaamheid die ik voel is bij uitstek het grootste obstakel. Ik durf me niet meer te uiten.
Durf bv die vriend niet te vragen of hij hier komt eten uit angst dat hij toch nee zegt. Het wordt een cirkeltje zo, dat zie ik ook. Maar ben gewoon op.
Dank voor het lezen, liefs Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 1 mei 2012 om 10:05
Jammer dat je het zo ziet, teardrop-viva, maar ja, van een afstandje lijkt het zo. Ik heb gewoon pijn en heb me daar altijd over heen gezet. Uit angst voor de slachtofferrol.
Hoe kun je weten dat ik in de slachtofferrol blijf hangen?
Ik heb alle stappen ondernomen om uit een slechte relatie te komen en heel ander werk gezocht toen ik geen geld meer had, eigen huisje gezocht en gevonden, mezelf ontwikkeld en veel assertiever geworden.
Dus zeg me ajb hoe ik mijn pijn hier kan uiten en jou tevreden stellen? Moet ik een soort CAN-DO spirit tentoonspreiden als ik die niet voel? Die is er zo weer. Kan geregeld worden, maar ben gewoon op.
Verder nog tips?
Hoe kun je weten dat ik in de slachtofferrol blijf hangen?
Ik heb alle stappen ondernomen om uit een slechte relatie te komen en heel ander werk gezocht toen ik geen geld meer had, eigen huisje gezocht en gevonden, mezelf ontwikkeld en veel assertiever geworden.
Dus zeg me ajb hoe ik mijn pijn hier kan uiten en jou tevreden stellen? Moet ik een soort CAN-DO spirit tentoonspreiden als ik die niet voel? Die is er zo weer. Kan geregeld worden, maar ben gewoon op.
Verder nog tips?
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 1 mei 2012 om 10:08
Lieve misia je denkt veel te veel: Wat zal een ander er wel niet van denken?
Volgens mij is je grootste probleem dat je je constant druk maakt over wat anderen van jou denken. Doordat je daar zoveel mee bezig ben verlies je de realiteit een beetje uit het oog.
Eigenlijk ben je constant bezig om een toneelstukje op te voeren. Voor anderen. Dat gaat niemand, dus jij ook niet, altijd volhouden.
Voordat je nu een echte burnout krijgt zou je eens tegen jezelf moeten zeggen dat je stopt met de toneelstukjes en gewoon jezelf gaat zijn.
Gewoon zoals jij bent. Dat is dus, net als ieder mens, met leuke en minder leuke eigenschappen. Maar dan ben je wel echt jezelf. En de mensen accepteren je dan zoals je echt bent.
En degene die dat niet inzien? Die mogen vertrekken. Daar mis je niets aan.
En inderdaad, wat teardrop-viva ook zegt: in de slachtofferrol blijven hangen dat heeft nog nooit iemand iets goeds gebracht.
Wordt jezelf. En als het zelf niet lukt probeer dan hulp te zoeken. Schaam je niet, er zijn er velen met een probleem.
Volgens mij is je grootste probleem dat je je constant druk maakt over wat anderen van jou denken. Doordat je daar zoveel mee bezig ben verlies je de realiteit een beetje uit het oog.
Eigenlijk ben je constant bezig om een toneelstukje op te voeren. Voor anderen. Dat gaat niemand, dus jij ook niet, altijd volhouden.
Voordat je nu een echte burnout krijgt zou je eens tegen jezelf moeten zeggen dat je stopt met de toneelstukjes en gewoon jezelf gaat zijn.
Gewoon zoals jij bent. Dat is dus, net als ieder mens, met leuke en minder leuke eigenschappen. Maar dan ben je wel echt jezelf. En de mensen accepteren je dan zoals je echt bent.
En degene die dat niet inzien? Die mogen vertrekken. Daar mis je niets aan.
En inderdaad, wat teardrop-viva ook zegt: in de slachtofferrol blijven hangen dat heeft nog nooit iemand iets goeds gebracht.
Wordt jezelf. En als het zelf niet lukt probeer dan hulp te zoeken. Schaam je niet, er zijn er velen met een probleem.
dinsdag 1 mei 2012 om 10:13
quote:misia schreef op 01 mei 2012 @ 10:05:
Jammer dat je het zo ziet, teardrop-viva, maar ja, van een afstandje lijkt het zo. Ik heb gewoon pijn en heb me daar altijd over heen gezet. Uit angst voor de slachtofferrol.
Hoe kun je weten dat ik in de slachtofferrol blijf hangen?
Ik heb alle stappen ondernomen om uit een slechte relatie te komen en heel ander werk gezocht toen ik geen geld meer had, eigen huisje gezocht en gevonden, mezelf ontwikkeld en veel assertiever geworden.
Dus zeg me ajb hoe ik mijn pijn hier kan uiten en jou tevreden stellen? Moet ik een soort CAN-DO spirit tentoonspreiden als ik die niet voel? Die is er zo weer. Kan geregeld worden, maar ben gewoon op.
Verder nog tips?
Naar een psycholoog/psychiater..
Kan heel verhelderend werken als je zelf niet meer ziet hoe je eruit moet komen.!
Een psych zei ooit eens tegen mij: 'wie verder wil komen en iets van de toekomst wil maken zal moet ophouden zich achter alle ellende van het verleden te verschuilen'.
Ik zag pas veel later dat hij gelijk had.
Jammer dat je het zo ziet, teardrop-viva, maar ja, van een afstandje lijkt het zo. Ik heb gewoon pijn en heb me daar altijd over heen gezet. Uit angst voor de slachtofferrol.
Hoe kun je weten dat ik in de slachtofferrol blijf hangen?
Ik heb alle stappen ondernomen om uit een slechte relatie te komen en heel ander werk gezocht toen ik geen geld meer had, eigen huisje gezocht en gevonden, mezelf ontwikkeld en veel assertiever geworden.
Dus zeg me ajb hoe ik mijn pijn hier kan uiten en jou tevreden stellen? Moet ik een soort CAN-DO spirit tentoonspreiden als ik die niet voel? Die is er zo weer. Kan geregeld worden, maar ben gewoon op.
Verder nog tips?
Naar een psycholoog/psychiater..
Kan heel verhelderend werken als je zelf niet meer ziet hoe je eruit moet komen.!
Een psych zei ooit eens tegen mij: 'wie verder wil komen en iets van de toekomst wil maken zal moet ophouden zich achter alle ellende van het verleden te verschuilen'.
Ik zag pas veel later dat hij gelijk had.
dinsdag 1 mei 2012 om 10:14
Ik voel me gewoon beroerd en ga niet in geen discussie over of ik nu wel of geen slachtoffer ben. Bepaal dat maar voor jezelf. Ik wil mezelf gewoon zo goed en zo kwaad als het gaat hierdoor heen helpen. Ik heb er behoefte aan me hier gewoon te kunnen uiten. Eindelijk eens niet me groter voor te moeten doen dan ik ben.
Als je van mijn houding walgt, lees je hier niet.........simpel.......
Bedankt aan degene die hun ervaringen deelden, ik dacht bv aan je post vanmorgen, Francisca, en voelde me beter.
Liefs Mies
Als je van mijn houding walgt, lees je hier niet.........simpel.......
Bedankt aan degene die hun ervaringen deelden, ik dacht bv aan je post vanmorgen, Francisca, en voelde me beter.
Liefs Mies
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 1 mei 2012 om 10:18
quote:misia schreef op 01 mei 2012 @ 10:14:
Ik voel me gewoon beroerd en ga niet in geen discussie over of ik nu wel of geen slachtoffer ben. Bepaal dat maar voor jezelf. Ik wil mezelf gewoon zo goed en zo kwaad als het gaat hierdoor heen helpen. Ik heb er behoefte aan me hier gewoon te kunnen uiten.
OK misia. Je wil eigenlijk geen oplossing. Je wil gewoon steun hier. Maar als we nu allemaal met je mee gaan en zeggen dat het allemaal zoooooo zielig is......
Schiet ja daar veel mee op? Natuurlijk niet.
Maar ok, het is jou keus.
Ik voel me gewoon beroerd en ga niet in geen discussie over of ik nu wel of geen slachtoffer ben. Bepaal dat maar voor jezelf. Ik wil mezelf gewoon zo goed en zo kwaad als het gaat hierdoor heen helpen. Ik heb er behoefte aan me hier gewoon te kunnen uiten.
OK misia. Je wil eigenlijk geen oplossing. Je wil gewoon steun hier. Maar als we nu allemaal met je mee gaan en zeggen dat het allemaal zoooooo zielig is......
Schiet ja daar veel mee op? Natuurlijk niet.
Maar ok, het is jou keus.
dinsdag 1 mei 2012 om 10:23
quote:misia schreef op 01 mei 2012 @ 10:14:
Ik voel me gewoon beroerd en ga niet in geen discussie over of ik nu wel of geen slachtoffer ben. Bepaal dat maar voor jezelf. Ik wil mezelf gewoon zo goed en zo kwaad als het gaat hierdoor heen helpen. Ik heb er behoefte aan me hier gewoon te kunnen uiten. Eindelijk eens niet me groter voor te moeten doen dan ik ben.
Als je van mijn houding walgt, lees je hier niet.........simpel.......
Bedankt aan degene die hun ervaringen deelden, ik dacht bv aan je post vanmorgen, Francisca, en voelde me beter.
Liefs Mies
Waar lees je dat nou weer?
Maar goed jij wilt dus eigenlijk geen oplossingen en alleen maar reacties die jou in je zieligheid bevestigen.
Dan heb je dus nog een hele lange weg te gaan.
Succes verder..
Ik voel me gewoon beroerd en ga niet in geen discussie over of ik nu wel of geen slachtoffer ben. Bepaal dat maar voor jezelf. Ik wil mezelf gewoon zo goed en zo kwaad als het gaat hierdoor heen helpen. Ik heb er behoefte aan me hier gewoon te kunnen uiten. Eindelijk eens niet me groter voor te moeten doen dan ik ben.
Als je van mijn houding walgt, lees je hier niet.........simpel.......
Bedankt aan degene die hun ervaringen deelden, ik dacht bv aan je post vanmorgen, Francisca, en voelde me beter.
Liefs Mies
Waar lees je dat nou weer?
Maar goed jij wilt dus eigenlijk geen oplossingen en alleen maar reacties die jou in je zieligheid bevestigen.
Dan heb je dus nog een hele lange weg te gaan.
Succes verder..