Werk & Studie
alle pijlers
Scriptieproblemen: angst & negatief zelfbeeld
zondag 29 april 2012 om 17:35
Hoi allemaal,
Ik zit met een probleem en het is zo'n warboel in mijn hoofd, dat ik gewoon niet weet hoe ik nu verder moet. Ik hoop dat jullie mij adviezen kunnen geven (Sorry voor de lap tekst )
Ik ben momenteel bezig met mijn masterscriptie, waar ik al bijna twee jaar mee loop te klooien. Ik ben in juli 2009 voor mijn bachelor geslaagd (dat heb ik wel gewoon in drie jaar gehaald) en in september van dat jaar begonnen met mijn (eenjarige) master. Ik heb momenteel dus al bijna twee jaar uitloop. In de tussentijd heb ik wel nog een half jaar een exchange in het buitenland gedaan en nog een vak gevolgd dat ik moest inhalen, maar vanaf juni afgelopen jaar werk ik dus al "fulltime" aan mijn huidige scriptie. Ik heb een fijne begeleider een leuk onderwerp. Maar het lukt totaal niet. Ik loop vast, blokkeer, ben bang, voel me slecht over het feit dat ik zo lang uitloop heb, etc. etc. Ik voel me eigenlijk al twee jaar niet meer écht gelukkig, niet meer mezelf.
Van studieproblemen heb ik tijdens mijn bachelor nooit last gehad. Had een super leuk leventje, veel vrienden en sociale activiteiten, een bijbaantje, studie liep gesmeerd. Maar sinds dat ik aan mijn master ben begonnen, is mijn zelfvertrouwen langzaam afgebrokkeld. Ik ben hier bij een aantal vakken tegenaan gelopen, maar uiteindelijk is het (na wel wat bloed, zweet en tranen
) allemaal goed gekomen en het enige wat ik nu nog moet is dus mijn scriptie. Ik heb al eens een paar gesprekken gehad met een studentenpsycholoog toen ik bij een ander vak ook blokkeerde, maar dit heeft eigenlijk niet echt geholpen. Ik denk dat hij niet diep genoeg heeft gegraven en ik nog in een soort schaamte-periode zat, waardoor ik het allemaal minder ernstig heb voorgedaan dan het eigenlijk was.
Nu ik dit zo aan het schrijven ben, vind ik het wel lastig om precies te benoemen wat mijn probleem nu is. Ik kan me vaak gewoon niet tot mijn scriptie zetten, omdat ik het associeer met een onbehaaglijk iets. Ik krijg een knoop in mijn maag, een angstgevoel, waardoor ik maar weer uitstel. En uitstel. En uitstel. En zo gaat het maar door. Ondertussen blijf ik de deadline opschuiven en durf ik mijn begeleider niet meer te contacten. Ik zou hem een paar weken geleden al een stuk sturen, maar dat heb ik nog steeds niet helemaal af. Ik nam mezelf steeds voor om hem pas te mailen als ik het af had, maar dat lukt steeds niet, en dus mailde ik helemaal niet meer.
Ten eerste heb ik het gevoel alsof ik niet weet hoe ik inhoudelijk verder moet, maar daar schaam ik me nu te erg voor omdat toe te geven. Als ik hem daar nu mee mail, ben ik bang dat hij zoiets heeft van: 'ja daaag, hier ga ik niet meer aan beginnen, ik stop ermee'. Ik heb zo vaak negatieve gedachten over mijn eigen kunnen, en die projecteer ik ook op hem (hoe hij wel niet over mij zal denken), waardoor ik helemaal blokkeer en niks meer doe. Ik heb ook al een aantal keer gezegd dat ik iets zou sturen, en dit pas later gedaan, maar zover als nu heb ik het nooit laten komen. Ik heb wel eens af en toe een paar dagen dat het goed gaat en ik veel doe, maar het gaat allemaal veel te langzaam. Ik voel me echt slecht.
Over een paar dagen ga ik op vakantie (deze reis heb ik een paar maanden geleden geboekt, onder het mom van: 'dan ben ik vast wel klaar met mijn studie'.. Niet dus).
Ik wil mijn begeleider heel graag mailen, en weet ook dat ik MOET, zeker aangezien ik twee weken wegga, maar ik durf niet. Ik zou hem willen vertellen dat het niet loopt, dat ik vastzit, dat ik niet weet hoe verder… En dat ik in het algemeen niet lekker in mijn vel zit. Maar ik ben zó bang. Dit stel ik ook alweer dagen uit, bang voor zijn antwoord.
Het is nu zo'n chaos in mijn hoofd Aan de ene kant wil ik met iemand praten over mijn problemen, iemand die me kan helpen me uit mijn negatieve spiraal te halen en mijn zelfvertrouwen weer op te krikken. En ik wil ook mijn begeleider op de hoogte stellen. Maar ik weet gewoon even niet waar ik moet beginnen
Mensen om mij heen weten wel dat mijn scriptie niet helemaal soepel verloopt, maar ik ga nooit echt diep in op de achterliggende oorzaken. De meeste mensen praten ook herkennend mee: 'ja, die scriptie, pffff, praat me er niet van, ik kan het me nog goed herinneren!'. Mijn ouders weten ook dat het niet soepel loopt en steunen me, maar ik schaam me ook tegenover hen. Zij hebben niet gestudeerd en weten niet zo goed wat een scriptie nou inhoudt, dus zij kunnen me ook minder met concrete tips helpen. Vandaar dat ik jullie om advies vraag.
Alvast heel erg bedankt!
Ik zit met een probleem en het is zo'n warboel in mijn hoofd, dat ik gewoon niet weet hoe ik nu verder moet. Ik hoop dat jullie mij adviezen kunnen geven (Sorry voor de lap tekst )
Ik ben momenteel bezig met mijn masterscriptie, waar ik al bijna twee jaar mee loop te klooien. Ik ben in juli 2009 voor mijn bachelor geslaagd (dat heb ik wel gewoon in drie jaar gehaald) en in september van dat jaar begonnen met mijn (eenjarige) master. Ik heb momenteel dus al bijna twee jaar uitloop. In de tussentijd heb ik wel nog een half jaar een exchange in het buitenland gedaan en nog een vak gevolgd dat ik moest inhalen, maar vanaf juni afgelopen jaar werk ik dus al "fulltime" aan mijn huidige scriptie. Ik heb een fijne begeleider een leuk onderwerp. Maar het lukt totaal niet. Ik loop vast, blokkeer, ben bang, voel me slecht over het feit dat ik zo lang uitloop heb, etc. etc. Ik voel me eigenlijk al twee jaar niet meer écht gelukkig, niet meer mezelf.
Van studieproblemen heb ik tijdens mijn bachelor nooit last gehad. Had een super leuk leventje, veel vrienden en sociale activiteiten, een bijbaantje, studie liep gesmeerd. Maar sinds dat ik aan mijn master ben begonnen, is mijn zelfvertrouwen langzaam afgebrokkeld. Ik ben hier bij een aantal vakken tegenaan gelopen, maar uiteindelijk is het (na wel wat bloed, zweet en tranen
) allemaal goed gekomen en het enige wat ik nu nog moet is dus mijn scriptie. Ik heb al eens een paar gesprekken gehad met een studentenpsycholoog toen ik bij een ander vak ook blokkeerde, maar dit heeft eigenlijk niet echt geholpen. Ik denk dat hij niet diep genoeg heeft gegraven en ik nog in een soort schaamte-periode zat, waardoor ik het allemaal minder ernstig heb voorgedaan dan het eigenlijk was. Nu ik dit zo aan het schrijven ben, vind ik het wel lastig om precies te benoemen wat mijn probleem nu is. Ik kan me vaak gewoon niet tot mijn scriptie zetten, omdat ik het associeer met een onbehaaglijk iets. Ik krijg een knoop in mijn maag, een angstgevoel, waardoor ik maar weer uitstel. En uitstel. En uitstel. En zo gaat het maar door. Ondertussen blijf ik de deadline opschuiven en durf ik mijn begeleider niet meer te contacten. Ik zou hem een paar weken geleden al een stuk sturen, maar dat heb ik nog steeds niet helemaal af. Ik nam mezelf steeds voor om hem pas te mailen als ik het af had, maar dat lukt steeds niet, en dus mailde ik helemaal niet meer.
Ten eerste heb ik het gevoel alsof ik niet weet hoe ik inhoudelijk verder moet, maar daar schaam ik me nu te erg voor omdat toe te geven. Als ik hem daar nu mee mail, ben ik bang dat hij zoiets heeft van: 'ja daaag, hier ga ik niet meer aan beginnen, ik stop ermee'. Ik heb zo vaak negatieve gedachten over mijn eigen kunnen, en die projecteer ik ook op hem (hoe hij wel niet over mij zal denken), waardoor ik helemaal blokkeer en niks meer doe. Ik heb ook al een aantal keer gezegd dat ik iets zou sturen, en dit pas later gedaan, maar zover als nu heb ik het nooit laten komen. Ik heb wel eens af en toe een paar dagen dat het goed gaat en ik veel doe, maar het gaat allemaal veel te langzaam. Ik voel me echt slecht.
Over een paar dagen ga ik op vakantie (deze reis heb ik een paar maanden geleden geboekt, onder het mom van: 'dan ben ik vast wel klaar met mijn studie'.. Niet dus).
Ik wil mijn begeleider heel graag mailen, en weet ook dat ik MOET, zeker aangezien ik twee weken wegga, maar ik durf niet. Ik zou hem willen vertellen dat het niet loopt, dat ik vastzit, dat ik niet weet hoe verder… En dat ik in het algemeen niet lekker in mijn vel zit. Maar ik ben zó bang. Dit stel ik ook alweer dagen uit, bang voor zijn antwoord.
Het is nu zo'n chaos in mijn hoofd Aan de ene kant wil ik met iemand praten over mijn problemen, iemand die me kan helpen me uit mijn negatieve spiraal te halen en mijn zelfvertrouwen weer op te krikken. En ik wil ook mijn begeleider op de hoogte stellen. Maar ik weet gewoon even niet waar ik moet beginnen
Mensen om mij heen weten wel dat mijn scriptie niet helemaal soepel verloopt, maar ik ga nooit echt diep in op de achterliggende oorzaken. De meeste mensen praten ook herkennend mee: 'ja, die scriptie, pffff, praat me er niet van, ik kan het me nog goed herinneren!'. Mijn ouders weten ook dat het niet soepel loopt en steunen me, maar ik schaam me ook tegenover hen. Zij hebben niet gestudeerd en weten niet zo goed wat een scriptie nou inhoudt, dus zij kunnen me ook minder met concrete tips helpen. Vandaar dat ik jullie om advies vraag.
Alvast heel erg bedankt!
zondag 29 april 2012 om 17:50
Aiaiai, ik herken het helemaal! Ik heb weinig tijd, maar zou je een heel lang verhaal kunnen sturen hoe ik uiteindelijk toch aan de slag ben gegaan. Wat mij het meest heeft geholpen is bedenken dat als je iets opschrijft, het niet meteen perfect hoeft te zijn. Dat klinkt misschien heel suf, maar uiteindelijk was ik al zó lang bezig (met nadenken over wat ik moest doen) dat ik dacht dat alles wat ik opschreef meteen perfect moest zijn, waardoor er uiteindelijk geen woord op papier kwam.
Toen ik dat losliet, ben ik maar een beetje gaan 'kliederen' en uiteindelijk bleek dat 90% daarvan heel erg bruikbaar was.
Het niet mailen van je begeleider wordt ook steeds meer een probleem, want je denkt shitt nu heb ik hem al zo lang niet gemaild, dus als ik nu mail dan moet ik wel iets hebben. Weet je ik wacht wel totdat ik iets heb, dan denkt hij in elk geval niet dat ik een ongelooflijke faal ben. Combineer dat met punt een en je komt geen stap verder.
Ik heb mijn begeleider op een gegeven moment een berichtje gestuurd met daarin excuses dat ik zo lang niks heb laten horen, vanaf nu ga ik het oppakken en binnen afzienbare tijd lever ik wat in. Ik kijk uit naar onze productieve samenwerking vanaf nu. Hij reageerde er goed op, vroeg niet naar de achterliggende redenen en vanaf dat moment ging het goed. Vergeet niet dat je begeleider veel meer studenten begeleidt, dus echt geen tijd heeft om na te denken over hoe slecht jij bent en over je te oordelen.
Daarnaast moet je de mensen om je heen die een oordeel hebben (of liever gezegd, waarvan jij bang bent dat ze een oordeel hebben, want ze zullen wel dit of dat van me denken). Zolang ze zelf geen universiteit hebben gedaan (en dat is echt niet denigrerend bedoeld!) weten ze niet waarover ze oordelen en anders (ongeacht of ze zelf hiermee ervaring hebben of niet) zou hun mening wel eens veel milder kunnen zijn dan waar jij je zorgen over maakt.
Heeeeel veel succes, je weet dat je het kunt! Begin maar eens rustig met je opzet en inleiding bijvoorbeeld. Het komt goed!!!!
Liefs, Cavia.
Toen ik dat losliet, ben ik maar een beetje gaan 'kliederen' en uiteindelijk bleek dat 90% daarvan heel erg bruikbaar was.
Het niet mailen van je begeleider wordt ook steeds meer een probleem, want je denkt shitt nu heb ik hem al zo lang niet gemaild, dus als ik nu mail dan moet ik wel iets hebben. Weet je ik wacht wel totdat ik iets heb, dan denkt hij in elk geval niet dat ik een ongelooflijke faal ben. Combineer dat met punt een en je komt geen stap verder.
Ik heb mijn begeleider op een gegeven moment een berichtje gestuurd met daarin excuses dat ik zo lang niks heb laten horen, vanaf nu ga ik het oppakken en binnen afzienbare tijd lever ik wat in. Ik kijk uit naar onze productieve samenwerking vanaf nu. Hij reageerde er goed op, vroeg niet naar de achterliggende redenen en vanaf dat moment ging het goed. Vergeet niet dat je begeleider veel meer studenten begeleidt, dus echt geen tijd heeft om na te denken over hoe slecht jij bent en over je te oordelen.
Daarnaast moet je de mensen om je heen die een oordeel hebben (of liever gezegd, waarvan jij bang bent dat ze een oordeel hebben, want ze zullen wel dit of dat van me denken). Zolang ze zelf geen universiteit hebben gedaan (en dat is echt niet denigrerend bedoeld!) weten ze niet waarover ze oordelen en anders (ongeacht of ze zelf hiermee ervaring hebben of niet) zou hun mening wel eens veel milder kunnen zijn dan waar jij je zorgen over maakt.
Heeeeel veel succes, je weet dat je het kunt! Begin maar eens rustig met je opzet en inleiding bijvoorbeeld. Het komt goed!!!!
Liefs, Cavia.
RRR
zondag 29 april 2012 om 17:52
Wat jij beschrijft is voor veel mensen met een scriptie heel herkenbaar. Voor mij althans wel. Alleen ben jij daar naar mijn mening wat ver in doorgeschoten.
Mail je begeleider dat je het de laatste periode niet lekker liep, dat je nu op vakantie gaat en meteen daarna graag een afspraak wilt om de voortgang te bespreken. Zo heb je hem op de hoogte gesteld, maak je er niet teveel drama van en kun je een stuk relaxter op vakantie. Bij die afspraak spreek je goed door waar je vastloopt, op zo'n manier dat je daarna verder kunt. Vervolgens maak je een dagritme waar je je aan houdt. Niet wachten op inspiratie, maar gewoon (blijven) zitten en doen! Anders komt het kreng nooit af.
Niet meer van maken dan het is. Begeleiders weten echt wel dat het soms gewoon niet lukt. Gewoon open kaart spelen dus, maar niet met allemaal psychische analyses erbij. Als er echt grote psychische dingen spelen, heb je een psycholoog nodig en niet je begeleider.
Even echt doorpakken dus, je kunt het heus wel!
Mail je begeleider dat je het de laatste periode niet lekker liep, dat je nu op vakantie gaat en meteen daarna graag een afspraak wilt om de voortgang te bespreken. Zo heb je hem op de hoogte gesteld, maak je er niet teveel drama van en kun je een stuk relaxter op vakantie. Bij die afspraak spreek je goed door waar je vastloopt, op zo'n manier dat je daarna verder kunt. Vervolgens maak je een dagritme waar je je aan houdt. Niet wachten op inspiratie, maar gewoon (blijven) zitten en doen! Anders komt het kreng nooit af.
Niet meer van maken dan het is. Begeleiders weten echt wel dat het soms gewoon niet lukt. Gewoon open kaart spelen dus, maar niet met allemaal psychische analyses erbij. Als er echt grote psychische dingen spelen, heb je een psycholoog nodig en niet je begeleider.
Even echt doorpakken dus, je kunt het heus wel!
zondag 29 april 2012 om 17:53
Werk je thuis of in de bieb? In de bieb gaan werken heeft voor mij een verschil gemaakt. Elke dag van 9 tot 5, en daarna er niet meer mee bezig zijn.
Ik herken dit heel erg uit mijn eigen studententijd trouwens, je bent zeker niet de enige! Ik zou ook zeggen nu je begeleider mailen en afspraken maken voor na de vakantie (ik was ook altijd bang voor die mailtjes, maar het antwoord viel altijd mee! het maakt begeleiders ook allemaal niet uit als het slecht gaat, die zijn ook wel wat gewent hoor). Met een gerust hart op vakantie en daarna een nieuwe start!
En inderdaad je bent zo ver gekomen, je kan het gewoon.
Hier op het forum zag ik ook een scriptie groepje ofzo, misschien kan je daar nog wat aan hebben, zie je ook dat je niet de enige bent.
Ik herken dit heel erg uit mijn eigen studententijd trouwens, je bent zeker niet de enige! Ik zou ook zeggen nu je begeleider mailen en afspraken maken voor na de vakantie (ik was ook altijd bang voor die mailtjes, maar het antwoord viel altijd mee! het maakt begeleiders ook allemaal niet uit als het slecht gaat, die zijn ook wel wat gewent hoor). Met een gerust hart op vakantie en daarna een nieuwe start!
En inderdaad je bent zo ver gekomen, je kan het gewoon.
Hier op het forum zag ik ook een scriptie groepje ofzo, misschien kan je daar nog wat aan hebben, zie je ook dat je niet de enige bent.
zondag 29 april 2012 om 18:13
Wat lief, jullie reacties! (En zo snel al!)
@ cavia007: Ik denk dat je echt gelijk hebt wat het 'perfectionisme' betreft. Ik heb idd erg in mijn hoofd zitten dat alles wat op papier staat helemaal goed moet zijn. Hierdoor blokkeer ik juist vaak compleeet.
En het klopt idd PRECIES wat je schrijft over het mailen van mijn begeleider! Ik denk idd: als ik nu mail, moet ik wel iets hebben. Maar dat lukt niet en zo kom ik in een vicieuze cirkel...
@ waterlily: Bedankt! Ik ben idd wel een beetje doorgeschoten. Ik ga mijn begeleider mailen met excuses en dat ik na de vakantie met frisse moed weer verderga.
@ hellonijntje: 'Gewoon beginnen' zijn denk ik wel de sleutelwoorden ja.. Wat je zegt 'je kunt het aan anders was je niet zover gekomen' doet wel wat met me. Ik heb namelijk het gevoel alsof ik het helemaal niet kan
@ paspas: Ik werk meestal thuis, af en toe in de UB. Ik neem me altijd voor vaker naar de UB te gaan, maar op de dag zelf heb ik dan helemáál geen zin meer (vooral omdat je na 9.30 uur al niet meer hoeft aan te komen kakken, omdat dan alles vol zit..).
Ik denk dat jullie de spijker op zijn kop slaan. Gewoon aan de slag gaan is het belangrijkste, zonder uitgebreide analyses. Ik begon eerlijk gezegd bijna te denken dat ik rijp was voor het gesticht, maar nu ik jullie reacties lees, voel het ook ineens allemaal veel minder zwaar. Ik ben echt niet de enige die problemen heeft met z'n scriptie.
Ik voel me wel best onzeker over mijn kunnen. Ik ben echt bang dat hij denkt dat ik dom ben. Maar hier moet ik me maar overheen zetten denk ik.
Ik ga mijn begeleider NU mailen.
Bedankt alvast!
@ cavia007: Ik denk dat je echt gelijk hebt wat het 'perfectionisme' betreft. Ik heb idd erg in mijn hoofd zitten dat alles wat op papier staat helemaal goed moet zijn. Hierdoor blokkeer ik juist vaak compleeet.
En het klopt idd PRECIES wat je schrijft over het mailen van mijn begeleider! Ik denk idd: als ik nu mail, moet ik wel iets hebben. Maar dat lukt niet en zo kom ik in een vicieuze cirkel...
@ waterlily: Bedankt! Ik ben idd wel een beetje doorgeschoten. Ik ga mijn begeleider mailen met excuses en dat ik na de vakantie met frisse moed weer verderga.
@ hellonijntje: 'Gewoon beginnen' zijn denk ik wel de sleutelwoorden ja.. Wat je zegt 'je kunt het aan anders was je niet zover gekomen' doet wel wat met me. Ik heb namelijk het gevoel alsof ik het helemaal niet kan
@ paspas: Ik werk meestal thuis, af en toe in de UB. Ik neem me altijd voor vaker naar de UB te gaan, maar op de dag zelf heb ik dan helemáál geen zin meer (vooral omdat je na 9.30 uur al niet meer hoeft aan te komen kakken, omdat dan alles vol zit..).
Ik denk dat jullie de spijker op zijn kop slaan. Gewoon aan de slag gaan is het belangrijkste, zonder uitgebreide analyses. Ik begon eerlijk gezegd bijna te denken dat ik rijp was voor het gesticht, maar nu ik jullie reacties lees, voel het ook ineens allemaal veel minder zwaar. Ik ben echt niet de enige die problemen heeft met z'n scriptie.
Ik voel me wel best onzeker over mijn kunnen. Ik ben echt bang dat hij denkt dat ik dom ben. Maar hier moet ik me maar overheen zetten denk ik.
Ik ga mijn begeleider NU mailen.
Bedankt alvast!
zondag 29 april 2012 om 18:23
Ik had zelf ook wat langer over mijn ma scriptie gedaan, het nadeel daarvan is inderdaad ook dat je niet meer met je studiegenoten kan klagen. het samen klagen helpt ook want dan zie je dat je niet de enige bent en dat de rest het ook niet zomaar even uit zn mouw schud waar het soms wel op lijkt.
Maar wat voor mij heel belangrijk was was dat ik wat minder streng voor mezelf probeerde te zijn. En gewoon echt tegen mezelf te zeggen dat het knap was dat ik al zo ver was gekomen, dat ik goed bezig was ondanks de vertraging, en dat zelfs als het niet zou lukken het geen ramp was. Dat maakte voor mij het verschil denk ik. Toen ging voor mij langzaam de druk er wat af, en toen kreeg ik er zowaar plezier in!
Edit: Je mag best trots zijn op hoe ver je al bent gekomen!
Goed dat je nu gaat mailen Succes!
Maar wat voor mij heel belangrijk was was dat ik wat minder streng voor mezelf probeerde te zijn. En gewoon echt tegen mezelf te zeggen dat het knap was dat ik al zo ver was gekomen, dat ik goed bezig was ondanks de vertraging, en dat zelfs als het niet zou lukken het geen ramp was. Dat maakte voor mij het verschil denk ik. Toen ging voor mij langzaam de druk er wat af, en toen kreeg ik er zowaar plezier in!
Edit: Je mag best trots zijn op hoe ver je al bent gekomen!
Goed dat je nu gaat mailen Succes!
zondag 29 april 2012 om 18:28
Wat goed dat je dit inziet, dat is al een belangrijk begin. Dit is gewoon wat een scriptie schrijven met je kan doen. Het is zo'n eenzaam proces met weinig houvast, je krijgt alle gelegenheid om aan jezelf te gaan twijfelen.
Aan jou de keus welk pad je volgt. Hou voor ogen dat je het juiste niveau heus wel hebt en dat legio studenten je voor zijn gegaan en het ook konden.
Hou je vooral aan je ritme en wees dan aan het eind van de dag ook een beeje tevreden. Het kan niet in een week af zijn, maar dat is geen reden om kleine vooruitgangen te bagatelliseren. Iedere stap is er een.
Heel veel succes! Wil je trouwens vertellen wat je studeert?
Aan jou de keus welk pad je volgt. Hou voor ogen dat je het juiste niveau heus wel hebt en dat legio studenten je voor zijn gegaan en het ook konden.
Hou je vooral aan je ritme en wees dan aan het eind van de dag ook een beeje tevreden. Het kan niet in een week af zijn, maar dat is geen reden om kleine vooruitgangen te bagatelliseren. Iedere stap is er een.
Heel veel succes! Wil je trouwens vertellen wat je studeert?
zondag 29 april 2012 om 18:47
Heb je geen studiegenoten die in hetzelfde schuitje zitten als jij? Stap over je schaamte heen (heb je al een beetje gedaan door hier te schrijven) en praat er over, je zult zien dat je echt niet de enige bent. Hou op met je scriptie je zelfbeeld te laten bepalen. Je bent niet achterlijk of dom omdat je hier niet zelf uitkomt!
Zoek verder het 'stoppen met uitstellen' topic eens op(sorry, weet niet hoe ik het op de IPad op kan zoeken zonder dit kwijt te raken) ik weet zeker dat je daar veel herkenning zult vinden.
Zoek verder het 'stoppen met uitstellen' topic eens op(sorry, weet niet hoe ik het op de IPad op kan zoeken zonder dit kwijt te raken) ik weet zeker dat je daar veel herkenning zult vinden.
zondag 29 april 2012 om 18:51
Oef, herkenbaar zeg!
Ik had eigenlijk volgens de officiële planning in juli 2010 moeten afstuderen, maar het is uiteindelijk februari 2012 geworden.
Hele studie ging gesmeerd, vrijwel geen herkansingen, fijne stages met dito cijfers etc. Tot mijn scriptie. Ik was gevraagd voor een project in het buitenland maar dat ging allemaal op zeer korte termijn. In alle haast een woonruimte gezocht en gevonden, kennis gemaakt bij het bedrijf etc en dat ging allemaal goed. Mijn scriptiebegeleider was een docent die ik al kende en nooit echt problemen mee had gehad dus tot zo ver alles prima.
Toen begon mijn onderzoek. Allereerst bleek het bedrijf niet goed te hebben aangegeven wat zij van mij wilden dat ik zou doen. De omschreven taken bleken voor het grootste gedeelte al te zijn uitgevoerd, of werden gedaan door iemand anders. Dit was in de mails en tijdens de kennismaking echter helemaal niet aangegeven. Er bleven slechts wat losse "flodders" over van hetgeen wat ze mij voor hadden gespiegeld. Een probleem, want ik had mijn hele scriptievoorstel voor de examencommissie gebaseerd op deze informatie. Binnen een paar dagen moest ik alles omgooien en een nieuw voorstel indienen.
Verder was mijn scriptiebegeleider met van alles bezig, behalve met het begeleiden van mij. Kwam zijn afspraken niet na, beantwoordde wekenlang vragen niet, kwam soms ook gewoon niet opdagen als wij in NL een afspraak hadden staan waardoor ik dus voor niks terug kwam uit het buitenland, en liet me gewoon aanmodderen.
Ik ploeterde voort, maar het ging steeds moeizamer. Ik werd steeds onzekerder over mijn werk. De druppel was mijn begeleider die een maand voor de eerste deadline doodleuk vanuit het niets zei: "ik denk niet dat je het red." Hij zei niet in te kunnen zien hoe ik een goede scriptie zou kunnen schrijven die zou voldoen aan de eisen van de examencommissie. Ik sloeg dicht, kon me nergens meer toe zetten, gaf de hoop op en mijn scriptie werd voor mij een enorm obstakel waar ik niet omheen, overheen of onderdoor kon. Mijn voortgang moest ik iedere 2 weken doormailen in een soort verslag, maar dat durfde ik niet meer. Alle communicatie kwam stil te liggen hierdoor.
Uiteindelijk heb ik bij het hoofd van de examencommissie aangegeven dat ik een andere begeleider wilde. Hem de hele situatie uitgelegd, en gelukkig snapte hij me helemaal. Ik kreeg een andere begeleider. Tijdens de eerste afspraak met diegene kreeg ik te horen dat ik eigenlijk onwijs goed op weg was! Ik was ruim over de helft van mijn scriptie. Daarna werd ik helaas langdurig ziek.
Na mijn ziekte was de 2e begeleider met pensioen, dus ik kreeg weer een nieuwe begeleider. Daarmee klikte het erg goed. Diegene was nog niet zo heel lang geleden zelf ook afgestudeerd, en ook zij vond wat ik had zeer goed. Ook kreeg ik te horen dat mijn eerste begeleider nooit meer stagebegeleider mocht zijn, want ik was niet de enige waar hij veel problemen bij heeft veroorzaakt.
Na veel geploeter (ik was er immers al een behoorlijke tijd uit het veld geweest) dan toch eindelijk afgestudeerd, alles werd in 1 goed gekeurd, en ook mijn verdediging was prima. Wat een opluchting.
Hopelijk heb je iets aan dit relaas, en ik hoop dat het je gaat lukken met je scriptie!
Ik had eigenlijk volgens de officiële planning in juli 2010 moeten afstuderen, maar het is uiteindelijk februari 2012 geworden.
Hele studie ging gesmeerd, vrijwel geen herkansingen, fijne stages met dito cijfers etc. Tot mijn scriptie. Ik was gevraagd voor een project in het buitenland maar dat ging allemaal op zeer korte termijn. In alle haast een woonruimte gezocht en gevonden, kennis gemaakt bij het bedrijf etc en dat ging allemaal goed. Mijn scriptiebegeleider was een docent die ik al kende en nooit echt problemen mee had gehad dus tot zo ver alles prima.
Toen begon mijn onderzoek. Allereerst bleek het bedrijf niet goed te hebben aangegeven wat zij van mij wilden dat ik zou doen. De omschreven taken bleken voor het grootste gedeelte al te zijn uitgevoerd, of werden gedaan door iemand anders. Dit was in de mails en tijdens de kennismaking echter helemaal niet aangegeven. Er bleven slechts wat losse "flodders" over van hetgeen wat ze mij voor hadden gespiegeld. Een probleem, want ik had mijn hele scriptievoorstel voor de examencommissie gebaseerd op deze informatie. Binnen een paar dagen moest ik alles omgooien en een nieuw voorstel indienen.
Verder was mijn scriptiebegeleider met van alles bezig, behalve met het begeleiden van mij. Kwam zijn afspraken niet na, beantwoordde wekenlang vragen niet, kwam soms ook gewoon niet opdagen als wij in NL een afspraak hadden staan waardoor ik dus voor niks terug kwam uit het buitenland, en liet me gewoon aanmodderen.
Ik ploeterde voort, maar het ging steeds moeizamer. Ik werd steeds onzekerder over mijn werk. De druppel was mijn begeleider die een maand voor de eerste deadline doodleuk vanuit het niets zei: "ik denk niet dat je het red." Hij zei niet in te kunnen zien hoe ik een goede scriptie zou kunnen schrijven die zou voldoen aan de eisen van de examencommissie. Ik sloeg dicht, kon me nergens meer toe zetten, gaf de hoop op en mijn scriptie werd voor mij een enorm obstakel waar ik niet omheen, overheen of onderdoor kon. Mijn voortgang moest ik iedere 2 weken doormailen in een soort verslag, maar dat durfde ik niet meer. Alle communicatie kwam stil te liggen hierdoor.
Uiteindelijk heb ik bij het hoofd van de examencommissie aangegeven dat ik een andere begeleider wilde. Hem de hele situatie uitgelegd, en gelukkig snapte hij me helemaal. Ik kreeg een andere begeleider. Tijdens de eerste afspraak met diegene kreeg ik te horen dat ik eigenlijk onwijs goed op weg was! Ik was ruim over de helft van mijn scriptie. Daarna werd ik helaas langdurig ziek.
Na mijn ziekte was de 2e begeleider met pensioen, dus ik kreeg weer een nieuwe begeleider. Daarmee klikte het erg goed. Diegene was nog niet zo heel lang geleden zelf ook afgestudeerd, en ook zij vond wat ik had zeer goed. Ook kreeg ik te horen dat mijn eerste begeleider nooit meer stagebegeleider mocht zijn, want ik was niet de enige waar hij veel problemen bij heeft veroorzaakt.
Na veel geploeter (ik was er immers al een behoorlijke tijd uit het veld geweest) dan toch eindelijk afgestudeerd, alles werd in 1 goed gekeurd, en ook mijn verdediging was prima. Wat een opluchting.
Hopelijk heb je iets aan dit relaas, en ik hoop dat het je gaat lukken met je scriptie!
zondag 29 april 2012 om 19:07
Hup, naar de studentendecaan of het informatiecentrum gaan en vragen of er begeleidingsgroepen voor scriptieschrijvers zijn! Op de meeste universiteiten zijn die er! Zodat je feedback krijgt, meegenomen wordt in het groepsritme en ook dit soort blokkades en vastlopers kan bespreken met elkaar. Zijn die er niet via jouw uni probeer dan studiegenoten te zoeken via blackboard oid en doe een oproepje om elkaar te ondersteunen. En kijk ook waar je begeleider je meer in kan begeleiden. Moet het opgebroken worden in hele kleine brokjes die je steeds in moet leveren of feedback op wil, of moet hij harder zijn in de deadlines?
Begeleiders doen vaak alsof ze er alleen voor de inhoud zijn maar dat is echt niet zo, ze worden er voor betaald dus je mag best wat vragen aan inzet van zo iemand, ook in de randvoorwaarden om jou te helpen slagen en niet alleen inhoudelijk. Misschien kent hij andere scriptieschrijvers en kan hij zelf een groepje organiseren?
Scriptie schrijven is gewoon zwaar en jij bent dus iemand die meer structuur en externe motivatie nodig heeft. Niks mis mee, hebben zoveel mensen. Maar ga daar dan naar op zoek want zo door gaan lijkt me geen optie, daar gaat het niet beter door.
Begeleiders doen vaak alsof ze er alleen voor de inhoud zijn maar dat is echt niet zo, ze worden er voor betaald dus je mag best wat vragen aan inzet van zo iemand, ook in de randvoorwaarden om jou te helpen slagen en niet alleen inhoudelijk. Misschien kent hij andere scriptieschrijvers en kan hij zelf een groepje organiseren?
Scriptie schrijven is gewoon zwaar en jij bent dus iemand die meer structuur en externe motivatie nodig heeft. Niks mis mee, hebben zoveel mensen. Maar ga daar dan naar op zoek want zo door gaan lijkt me geen optie, daar gaat het niet beter door.
zondag 29 april 2012 om 19:40
Ik heb precies hetzelfde proces doorgemaakt, helaas.
Uiteindelijk ben ik door mijn werkgever op onbetaald verlof gestuurd en ik mocht pas weer terugkomen als ik afgestudeerd was. Toen kwam ik thuis te zitten en moest ik wel... Wat een verschrikking! Ik reageerde er zelf fysiek op.
Mijn man zei toen tegen mij: Ga kilometers maken. Gewoon gaan typen, alles wat je in je hoofd hebt, daarna schrap je weer een deel, maar heb je wel weer wat tekst geschreven.
Toen ik ook nog eens accepteerde dat dit erbij hoorde, dit gevoel van walging, van angst, van falen, toen ging het uiteindelijk best goed. Achteraf denk ik: waar heb ik in vredesnaam zo moeilijk over gedaan?
Succes!
Uiteindelijk ben ik door mijn werkgever op onbetaald verlof gestuurd en ik mocht pas weer terugkomen als ik afgestudeerd was. Toen kwam ik thuis te zitten en moest ik wel... Wat een verschrikking! Ik reageerde er zelf fysiek op.
Mijn man zei toen tegen mij: Ga kilometers maken. Gewoon gaan typen, alles wat je in je hoofd hebt, daarna schrap je weer een deel, maar heb je wel weer wat tekst geschreven.
Toen ik ook nog eens accepteerde dat dit erbij hoorde, dit gevoel van walging, van angst, van falen, toen ging het uiteindelijk best goed. Achteraf denk ik: waar heb ik in vredesnaam zo moeilijk over gedaan?
Succes!
zondag 29 april 2012 om 20:06
Ik zit op dit moment middenin de "O jee, wat nu" fase. Een berg goede ideeen, maar het geheel is er nog niet. Vergelijkbaar met alle onderdelen van een Ikea-kast bij elkaar hebben gezocht, maar geen idee hebben hoe ze in elkaar te zetten. Ik herken je gevoel van paniek dus wel .
Je klinkt alsof je in een cirkel zit: je scriptie ging moeizaam, daardoor blokkeerde je, daardoor ging het nog slechter, daardoor loop je nog meer vast. De enige manier om die cirkel te doorbreken is hard voor jezelf zijn en open kaart te spelen. Vertel je begeleider dat je er geen gat meer in ziet en dat je graag op zoek wil naar een manier om hieruit te komen. Waarschijnlijk is het probleem veel groter geworden doordat je er zo lang mee hebt lopen klooien, nu is het dus tijd om de olifant weer in een mug te veranderen. Wat je nodig hebt is structuur, en zelf zie je die duidelijk niet meer. Wees niet bang om om hulp te vragen, daar is die begeleider immers voor. Hij heeft echt wel ergere gevallen meegemaakt (die van mij in elk geval wel, dus hij vindt het geen probleem om me af en toe op te peppen). Dus, zoek hulp! Een scriptie is altijd een zware bevalling maar het hoort je levensplezier niet te vergallen.
Je klinkt alsof je in een cirkel zit: je scriptie ging moeizaam, daardoor blokkeerde je, daardoor ging het nog slechter, daardoor loop je nog meer vast. De enige manier om die cirkel te doorbreken is hard voor jezelf zijn en open kaart te spelen. Vertel je begeleider dat je er geen gat meer in ziet en dat je graag op zoek wil naar een manier om hieruit te komen. Waarschijnlijk is het probleem veel groter geworden doordat je er zo lang mee hebt lopen klooien, nu is het dus tijd om de olifant weer in een mug te veranderen. Wat je nodig hebt is structuur, en zelf zie je die duidelijk niet meer. Wees niet bang om om hulp te vragen, daar is die begeleider immers voor. Hij heeft echt wel ergere gevallen meegemaakt (die van mij in elk geval wel, dus hij vindt het geen probleem om me af en toe op te peppen). Dus, zoek hulp! Een scriptie is altijd een zware bevalling maar het hoort je levensplezier niet te vergallen.
zondag 29 april 2012 om 20:34
Een hele dikke voor jou. Niet omdat ik in dezelfde situatie zit. Ik ben al 15 jaar afgestudeerd met een scriptie aan het eind. Maar wel omdat ik nog steeds weleens nachtmerries over m'n scriptie heb, die precies zo zijn als jij nu beschrijft. Dus de angst en paniek die je lamslaan herken ik toch. Dus ik leef met je mee. Geen tip behalve: Go! Op naar je begeleider. En naar de bieb. Om 9:00. Succes meid!
zondag 29 april 2012 om 20:42
Ik heb exact hetzelfde ervaren. En nu......
Ben ik klaar!!
Na anderhalf jaar ploeteren, weinig zelfvertrouwen, onzekerheid, faalangst etc.
Ik kon mezelf niet meer recht in de spiegel aankijken...
Bij mij is de knop op een gegeven moment om gegaan. Elke avond in iedergeval even erachter
zitten. En toen was het binnen een maand af.
Ik kan je ook geen tips geven. Alleen dat je contact moet blijven houden met je begeleider en eerlijk moet zijn tegen de mensen om je heen.
Verder alles in kleine stapjes opdelen. Het niet zien als 1 geheel. Maar: vanavond ga ik dat en
dat artikel lezen, punt.
Ook moet je jezelf voorhouden dat gebleken is dat je je studie tot nu toe gered hebt. Als je dat kunt, dan kun je dit ook. En dan misschien geen 9 maar een 7, boeiend.
Ga het gesprek met jezelf aan en met je
omgeving.
Ben ik klaar!!
Na anderhalf jaar ploeteren, weinig zelfvertrouwen, onzekerheid, faalangst etc.
Ik kon mezelf niet meer recht in de spiegel aankijken...
Bij mij is de knop op een gegeven moment om gegaan. Elke avond in iedergeval even erachter
zitten. En toen was het binnen een maand af.
Ik kan je ook geen tips geven. Alleen dat je contact moet blijven houden met je begeleider en eerlijk moet zijn tegen de mensen om je heen.
Verder alles in kleine stapjes opdelen. Het niet zien als 1 geheel. Maar: vanavond ga ik dat en
dat artikel lezen, punt.
Ook moet je jezelf voorhouden dat gebleken is dat je je studie tot nu toe gered hebt. Als je dat kunt, dan kun je dit ook. En dan misschien geen 9 maar een 7, boeiend.
Ga het gesprek met jezelf aan en met je
omgeving.
zondag 29 april 2012 om 20:53
Ik begeleid onder andere mensen bij het schrijven van wetenschappelijke artikelen en proefschriften, en ik kan het alleen maar helemaal eens zijn met wat hierboven gezegd wordt: ga gewoon schrijven. Er is weinig wat zo'n writers blok oplevert als een lege pagina, dus daar moet je vanaf. Het geeft niet als je tegen een in aanloopt die niet lekker loopt oid, gewoon doorgaan, bijschaven komt later.
Je hoeft ook niet per se helemaal in volgorde te schrijven. Ik schrijf zelf bijvoorbeeld altijd de inleiding als laatste. Dat klinkt gek, maar ik vind het makkelijker inleiden als ik al precies weet wat er in de rest van mijn stuk staat.
En inderdaad, je begeleider heeft wel wat beters te doen dan allerlei dingen over jou denken hoor. Maar hoewel het misschien zijn taak is om je te begeleiden, kan hij dat niet als jij geen contact opneemt. Gewoon mailen/bellen dus!
Je hoeft ook niet per se helemaal in volgorde te schrijven. Ik schrijf zelf bijvoorbeeld altijd de inleiding als laatste. Dat klinkt gek, maar ik vind het makkelijker inleiden als ik al precies weet wat er in de rest van mijn stuk staat.
En inderdaad, je begeleider heeft wel wat beters te doen dan allerlei dingen over jou denken hoor. Maar hoewel het misschien zijn taak is om je te begeleiden, kan hij dat niet als jij geen contact opneemt. Gewoon mailen/bellen dus!
maandag 30 april 2012 om 08:17
Woord voor woord zó herkenbaar! En ik heb inmiddels alle tips opgevolgd (scriptiebegeleidinggroepje, besproken met begeleider, studentpsycholoog, 'gewoon' schrijven, er even tussenuit gaan), maar het blijft hangen en wurgen en ik weet inmiddels echt niet meer wat ik moet/kan doen. In mijn normale doen zou ik nu binnen drie weken klaar kunnen zijn, maar dat verkrampte gevoel zit me verschrikkelijk in de weg. En irritant is, zodra ik het er samen met iemand over heb, gaat het weer als een speer en zie ik het allemaal een stuk luchtiger, maar dat houd ik vaak maar één of twee dagen vol, dan verzuip ik weer in zelftwijfel. Gezien mijn cijfers, uitnodiging om in het buitenland te promoveren, artikel over scriptie-onderwerp mogen schrijven, zou je toch zeggen dat ik geen reden heb om zo aan mezelf te twijfelen, maar toch blijf ik het doen.
Helaas dus geen tips van mij, maar wel een hart onder de riem en uiteraard ga ook jij gewoon afstuderen natuurlijk!
Helaas dus geen tips van mij, maar wel een hart onder de riem en uiteraard ga ook jij gewoon afstuderen natuurlijk!
dinsdag 1 mei 2012 om 09:50
Herken je verhaal helemaal, ook al veeeeeeeeel te lang met scriptie bezig, doet niet veel voor je zelfbeeld. Op gegeven moment ben je voor jezelf in elk geval alleen nog maar 'zij die haar scriptie nog niet af heeft'. Soms weerhoud het me ook om mensen op te bellen of om af te spreken, want het eerste dat gevraagd wordt is toch altijd: En, hoe gaat het met je scriptie? Goed bedoeld, ik weet het, maar arrrrrrggggghhhh!!!
Dus het moet maar eens afgelopen zijn vind je niet? Zullen we een deal maken? Voor de zomervakantie afgestudeerd! Zodat we dan écht kunnen gaan genieten van vakantie
Weet niet of je je bed al uit bent maar het is vandaag perfect studieweer Ook als je nu naar de bieb gaat is er zeker nog plek (zit zelf in de bieb en het is door meivakantie lekker rustig) Je gaat natuurlijk bijna met vakantie maar misschien geeft het je wat meer rust als je nog even één dagje besteed aan het orde op zaken stellen. Wat heb je al, wat moet je nog schrijven?
En zoals lechatnoir al schreef, het stoppen-met-uitstellen-topic is een aanrader
Hoe dan ook: succes!
Dus het moet maar eens afgelopen zijn vind je niet? Zullen we een deal maken? Voor de zomervakantie afgestudeerd! Zodat we dan écht kunnen gaan genieten van vakantie
Weet niet of je je bed al uit bent maar het is vandaag perfect studieweer Ook als je nu naar de bieb gaat is er zeker nog plek (zit zelf in de bieb en het is door meivakantie lekker rustig) Je gaat natuurlijk bijna met vakantie maar misschien geeft het je wat meer rust als je nog even één dagje besteed aan het orde op zaken stellen. Wat heb je al, wat moet je nog schrijven?
En zoals lechatnoir al schreef, het stoppen-met-uitstellen-topic is een aanrader
Hoe dan ook: succes!
dinsdag 1 mei 2012 om 09:53
Ik herken het ook wel, maar dan bij anderen. Sommige vrienden en vriendinnen van mij zijn ook al een paar jaar bezig. Het probleem zit 'm bij hen erin dat het niet lukt, er toch geld verdiend moest worden en dan gaat die scriptie naar de achtergrond. Inderdaad: kilometers maken. Ga schrijven, het hoeft niet perfect te zijn. Zoek een studiemaatje.
Zelf ben ik sinds oktober bezig en zit heel erg tegen het einde aan te hikken, hoofdstukken zijn allemaal ingeleverd maar moeten nu verbeterd worden en dat is soms toch zo'n k**werk... Ik voel iig met je mee!
Zelf ben ik sinds oktober bezig en zit heel erg tegen het einde aan te hikken, hoofdstukken zijn allemaal ingeleverd maar moeten nu verbeterd worden en dat is soms toch zo'n k**werk... Ik voel iig met je mee!
dinsdag 1 mei 2012 om 10:01
klopt, zelf werk ik ook gewoon vijf dagen ernaast (krijg geen stufi meer en er moet toch brood op de plank)
wat ik ook merk is dat ik het doordat het niet lukt veel te groot aan het maken ben. Het is natuurlijk 'maar' een scriptie, geen thesis (en no way dat ik ooit ga promoveren!)
Goed dat je alles al ingeleverd hebt! En verbeteren lijkt me ook niet het leukste werk nee, maar het einde is dan in elk geval wel in zicht
wat ik ook merk is dat ik het doordat het niet lukt veel te groot aan het maken ben. Het is natuurlijk 'maar' een scriptie, geen thesis (en no way dat ik ooit ga promoveren!)
Goed dat je alles al ingeleverd hebt! En verbeteren lijkt me ook niet het leukste werk nee, maar het einde is dan in elk geval wel in zicht
