Thuis
alle pijlers
Vriendin met dierentuin
dinsdag 1 mei 2012 om 20:37
Ik ken mijn vriendin al jaren en ik weet dat ze altijd al gek op beesten is geweest. Maar nu loopt het een beetje de spuigaten uit.
In de tuin heeft ze 4 konijnen. Een enorm hok met een enorme ren. Het neemt zo'n beetje de helft van de tuin in beslag.
Daarnaast heeft ze een grote kooi in huis staan met 2 Grijze Roodstaarten (papegaaiensoort).
Verder heeft ze honden. Begonnen met één hond, die per ongeluk gedekt werd en puppy's kreeg. 5 puppy's en mijn vriendin wilde ze eerst nog zelf houden. Gelukkig waren er mensen in haar directe omgeving die graag een puppy wilde hebben. Er bleven uiteindelijk 2 puppy's bij mijn vriendin. Totaal dus 3 honden.
En dat is een stuk moeilijker. De 2 jonge honden zijn mannetjes die constant hun rang willen bepalen en regelmatig met elkaar vechten. Maar ze kunnen ook heel lief zijn, hoor.
Het liefst zou ze ook nog een kat willen. Maar gelukkig begrijpt ze zelf ook dat dat niet kan met 3 honden.
Op zich zijn al die dieren niet echt een probleem. Ze worden allemaal heel goed verzorgd en het stinkt ook niet overdreven naar huisdier bij haar thuis. Probleem is wel dat haar hele leven om die dieren draait. Ze gaat wel op vakantie, maar alleen naar een park waar ze met haar honden naar toe kan (dan kan ze lekker wandelen met ze). De konijnen worden dan (goed) verzorgd door de buurvrouw en de papegaaien gaan naar haar ouders.
Vriendin gaat amper stappen, want ze kan de dieren niet al te lang alleen laten. Op verjaardagen komt ze als laatste binnen ("sorry, honden nog uitlaten") en gaat ze als eerste weg ("sorry, honden gaan anders blaffen en dan wordt de buurman kwaad")
Haar huis is ook ingericht op de huisdieren. Zoals gezegd staat er een enorm hok in haar achtertuin voor de konijnen. De konijnen krijgen 2x per dag eten en niet gewoon wat brokjes, nee... hele groenteschotels worden er 2x per dag geserveerd (ze krijgen er nog net geen servetje bij).
De honden worden 3x per dag flink uitgelaten. Niet even een rondje in de buurt, maar altijd met de auto naar een bos of het strand. Ze loopt dan minimaal een uur (per ronde) met die beesten.
Als ze met de honden gaat wandelen, mogen de papegaaien los en hebben ze even de ruimte om hun vleugels uit te slaan (al is het hok groot genoeg om een rondje te vliegen, bij wijze van spreken)
Ja, de beesten hebben de tijd van hun leven, maar ik vraag me af of mijn vriendin nog wel een leven heeft. Meer vrienden uit onze vriendengroep maken zich zorgen om haar. Ze is inmiddels 34 jaar en heeft een kinderwens. Maar als ze nooit de deur uit gaat, hoe vindt ze dan de ideale partner? En kan ze überhaupt een kindje opvoeden in zo'n dierentuin?
Kunnen wij -vrienden- er iets van zeggen of moeten we haar in haar dierentuin gelukkig laten zijn?
Wat vinden jullie er van?
In de tuin heeft ze 4 konijnen. Een enorm hok met een enorme ren. Het neemt zo'n beetje de helft van de tuin in beslag.
Daarnaast heeft ze een grote kooi in huis staan met 2 Grijze Roodstaarten (papegaaiensoort).
Verder heeft ze honden. Begonnen met één hond, die per ongeluk gedekt werd en puppy's kreeg. 5 puppy's en mijn vriendin wilde ze eerst nog zelf houden. Gelukkig waren er mensen in haar directe omgeving die graag een puppy wilde hebben. Er bleven uiteindelijk 2 puppy's bij mijn vriendin. Totaal dus 3 honden.
En dat is een stuk moeilijker. De 2 jonge honden zijn mannetjes die constant hun rang willen bepalen en regelmatig met elkaar vechten. Maar ze kunnen ook heel lief zijn, hoor.
Het liefst zou ze ook nog een kat willen. Maar gelukkig begrijpt ze zelf ook dat dat niet kan met 3 honden.
Op zich zijn al die dieren niet echt een probleem. Ze worden allemaal heel goed verzorgd en het stinkt ook niet overdreven naar huisdier bij haar thuis. Probleem is wel dat haar hele leven om die dieren draait. Ze gaat wel op vakantie, maar alleen naar een park waar ze met haar honden naar toe kan (dan kan ze lekker wandelen met ze). De konijnen worden dan (goed) verzorgd door de buurvrouw en de papegaaien gaan naar haar ouders.
Vriendin gaat amper stappen, want ze kan de dieren niet al te lang alleen laten. Op verjaardagen komt ze als laatste binnen ("sorry, honden nog uitlaten") en gaat ze als eerste weg ("sorry, honden gaan anders blaffen en dan wordt de buurman kwaad")
Haar huis is ook ingericht op de huisdieren. Zoals gezegd staat er een enorm hok in haar achtertuin voor de konijnen. De konijnen krijgen 2x per dag eten en niet gewoon wat brokjes, nee... hele groenteschotels worden er 2x per dag geserveerd (ze krijgen er nog net geen servetje bij).
De honden worden 3x per dag flink uitgelaten. Niet even een rondje in de buurt, maar altijd met de auto naar een bos of het strand. Ze loopt dan minimaal een uur (per ronde) met die beesten.
Als ze met de honden gaat wandelen, mogen de papegaaien los en hebben ze even de ruimte om hun vleugels uit te slaan (al is het hok groot genoeg om een rondje te vliegen, bij wijze van spreken)
Ja, de beesten hebben de tijd van hun leven, maar ik vraag me af of mijn vriendin nog wel een leven heeft. Meer vrienden uit onze vriendengroep maken zich zorgen om haar. Ze is inmiddels 34 jaar en heeft een kinderwens. Maar als ze nooit de deur uit gaat, hoe vindt ze dan de ideale partner? En kan ze überhaupt een kindje opvoeden in zo'n dierentuin?
Kunnen wij -vrienden- er iets van zeggen of moeten we haar in haar dierentuin gelukkig laten zijn?
Wat vinden jullie er van?
dinsdag 1 mei 2012 om 20:42
Ik hoop dat je je realiseert dat het verhaal heel herkenbaar is en dat het voor je vriendin niet leuk zal zijn om dit te lezen.
Als ze zelf niet op Viva zit kan het zijn dat iemand anders het herkent en haar erop wijst.
Als zij het zelf niet als een probleem ziet, gewoon zo laten. Als ze klaagt over dat ze zo weinig mensen ziet, dan zou ik wel een balletje opgooien dat het misschien komt omdat ze altijd met die dieren bezig is.
Als ze zelf niet op Viva zit kan het zijn dat iemand anders het herkent en haar erop wijst.
Als zij het zelf niet als een probleem ziet, gewoon zo laten. Als ze klaagt over dat ze zo weinig mensen ziet, dan zou ik wel een balletje opgooien dat het misschien komt omdat ze altijd met die dieren bezig is.
dinsdag 1 mei 2012 om 20:47
Ik begrijp niet dat je je daar mee bemoeit. Zo te horen worden de dieren hartstikke goed verzorgd en doet ze het met veel plezier. Ze heeft andere prioriteiten dan jij en andere in haar omgeving en vindt het belangrijker (en gelijk heeft ze) dat haar dieren goed verzorgd zijn dan op tijd een pootje kunnen geven op een verjaardag!
Als ze de dieren zou verwaarlozen heb je een punt vind ik.
Als ze de dieren zou verwaarlozen heb je een punt vind ik.
dinsdag 1 mei 2012 om 20:47
Oeh sorry hoor... het was ook absoluut niet aanvallend op haar bedoeld. Ik vind het alleen zo jammer dat ze door de huisdieren zo aan huis verbonden is. Terwijl ze vroeger zo vaak de hort op was. En dat vind ik gewoon jammer.
Maar het was niet aanvallend bedoeld richting haar. Want het is inderdaad een super lief mens. En ik ga ook regelmatig naar haar toe. Maar even spontaan een weekendje weg (wat we vroeger regelmatig deden: in de auto stappen en op de bonnefooi naar Parijs rijden ofzo) zit er niet meer in.
Daarnaast heeft ze het regelmatig over haar kinderwens. En natuurlijk hebben we de spermabank besproken, maar daar wil ze niets van weten ("een kind heeft recht op een vader")
Ze vindt het verschrikkelijk dat ze nog steeds die ware niet heeft ontmoet. En dan denk ik: "ja... als je nooit de deur uit komt, kom je hem ook nooit tegen!" (internetdaten vindt ze stom)
Het is dus niet om me met haar leven te bemoeien, het is alleen vaak zo dat ze zélf klaagt over het niet kunnen vinden van de ware, het niet op vakantie kunnen gaan i.v.m. huisdieren enzovoort. Maar wij (vrienden) durven niet te zeggen: "dan moet je een paar huisdieren weg doen" omdat we bang zijn dat ze het verkeerd opvat én omdat we ons er niet mee willen bemoeien.
Ik vroeg met door middel van dit topic dus alleen af of wij er iets van mógen zeggen. Maar blijkbaar mag dat dus niet.
Dus laten we haar gewoon lekker een ouwe kinderloze vrijster worden
Maar het was niet aanvallend bedoeld richting haar. Want het is inderdaad een super lief mens. En ik ga ook regelmatig naar haar toe. Maar even spontaan een weekendje weg (wat we vroeger regelmatig deden: in de auto stappen en op de bonnefooi naar Parijs rijden ofzo) zit er niet meer in.
Daarnaast heeft ze het regelmatig over haar kinderwens. En natuurlijk hebben we de spermabank besproken, maar daar wil ze niets van weten ("een kind heeft recht op een vader")
Ze vindt het verschrikkelijk dat ze nog steeds die ware niet heeft ontmoet. En dan denk ik: "ja... als je nooit de deur uit komt, kom je hem ook nooit tegen!" (internetdaten vindt ze stom)
Het is dus niet om me met haar leven te bemoeien, het is alleen vaak zo dat ze zélf klaagt over het niet kunnen vinden van de ware, het niet op vakantie kunnen gaan i.v.m. huisdieren enzovoort. Maar wij (vrienden) durven niet te zeggen: "dan moet je een paar huisdieren weg doen" omdat we bang zijn dat ze het verkeerd opvat én omdat we ons er niet mee willen bemoeien.
Ik vroeg met door middel van dit topic dus alleen af of wij er iets van mógen zeggen. Maar blijkbaar mag dat dus niet.
Dus laten we haar gewoon lekker een ouwe kinderloze vrijster worden
dinsdag 1 mei 2012 om 20:52
quote:ster89 schreef op 01 mei 2012 @ 20:49:
Dus je baalt zelf dat ze niet meer spontaan mee kan op jullie uitjes?
Daarnaast: op haar wandelingen met de honden kan ze toch makkelijk nog een leuke vent tegen het lijf lopen?
Ik ben niet de enige die dat jammer vind (balen is een te groot woord)
Zij vindt het zelf ook vervelend. Ze zegt regelmatig "weet je nog, toen we in de auto sprongen en per ongeluk in Zwitserland terecht kwamen....?" Ze haalt er regelmatig oude verhalen bij om te laten zien dat we leuke dingen hebben gedaan in ons verleden.
En hoe graag we zouden willen dat we nog jonger waren en dat soort dingen spontaan konden doen.
Ze heeft het nooit hardop gezegd, maar ik heb het idee dat ze het zelf soms ook wel vervelend vindt om de verantwoordelijkheid over zoveel huisdieren te hebben. en natuurlijk vind ze het leuk om ze te verzorgen, dat straalt er echt wel vanaf. Ik vind alle dieren ook erg leuk en lief.
Het is alleen zo jammer dat ze nooit meer iets onderneemt (en nogmaals: ik heb het gevoel dat ze dat zelf ook best wel zo ziet)
Dus je baalt zelf dat ze niet meer spontaan mee kan op jullie uitjes?
Daarnaast: op haar wandelingen met de honden kan ze toch makkelijk nog een leuke vent tegen het lijf lopen?
Ik ben niet de enige die dat jammer vind (balen is een te groot woord)
Zij vindt het zelf ook vervelend. Ze zegt regelmatig "weet je nog, toen we in de auto sprongen en per ongeluk in Zwitserland terecht kwamen....?" Ze haalt er regelmatig oude verhalen bij om te laten zien dat we leuke dingen hebben gedaan in ons verleden.
En hoe graag we zouden willen dat we nog jonger waren en dat soort dingen spontaan konden doen.
Ze heeft het nooit hardop gezegd, maar ik heb het idee dat ze het zelf soms ook wel vervelend vindt om de verantwoordelijkheid over zoveel huisdieren te hebben. en natuurlijk vind ze het leuk om ze te verzorgen, dat straalt er echt wel vanaf. Ik vind alle dieren ook erg leuk en lief.
Het is alleen zo jammer dat ze nooit meer iets onderneemt (en nogmaals: ik heb het gevoel dat ze dat zelf ook best wel zo ziet)
dinsdag 1 mei 2012 om 20:53
Ik klaag ook wel eens over mijn kinderen. En dat ik zo weinig tijd heb voor mezelf. Hoop toch niet dat mijn kinderloze vrienden dan met de opmerking komen dat ik maar 1 van mijn kinderen weg moet doen.
hebben zelf ook flink wat huisdieren maar ook die voelen aan als kinderen. In die zin dat ik er geen zou kunnen missen.
hebben zelf ook flink wat huisdieren maar ook die voelen aan als kinderen. In die zin dat ik er geen zou kunnen missen.
dinsdag 1 mei 2012 om 20:54
quote:Caro_22 schreef op 01 mei 2012 @ 20:52:
Wat wil je eigenlijk bereiken met er iets over zeggen? En wat zou je dan willen zeggen?
Ja, dat weet ik dus niet.
Want ik wil haar niet vertellen wat ze moet doen. Ze is volwassen en beslist natuurlijk over haar eigen leven. Maar ze is zo ontzettend veranderd sinds ze die huisdieren heeft. Nog steeds heel lief, hoor. Absoluut. Alleen dat spontane is er vanaf.
En dat vind ik (en zij waarschijnlijk zelf ook) jammer.
Wat wil je eigenlijk bereiken met er iets over zeggen? En wat zou je dan willen zeggen?
Ja, dat weet ik dus niet.
Want ik wil haar niet vertellen wat ze moet doen. Ze is volwassen en beslist natuurlijk over haar eigen leven. Maar ze is zo ontzettend veranderd sinds ze die huisdieren heeft. Nog steeds heel lief, hoor. Absoluut. Alleen dat spontane is er vanaf.
En dat vind ik (en zij waarschijnlijk zelf ook) jammer.