Thuis
alle pijlers
Vriendin met dierentuin
dinsdag 1 mei 2012 om 20:37
Ik ken mijn vriendin al jaren en ik weet dat ze altijd al gek op beesten is geweest. Maar nu loopt het een beetje de spuigaten uit.
In de tuin heeft ze 4 konijnen. Een enorm hok met een enorme ren. Het neemt zo'n beetje de helft van de tuin in beslag.
Daarnaast heeft ze een grote kooi in huis staan met 2 Grijze Roodstaarten (papegaaiensoort).
Verder heeft ze honden. Begonnen met één hond, die per ongeluk gedekt werd en puppy's kreeg. 5 puppy's en mijn vriendin wilde ze eerst nog zelf houden. Gelukkig waren er mensen in haar directe omgeving die graag een puppy wilde hebben. Er bleven uiteindelijk 2 puppy's bij mijn vriendin. Totaal dus 3 honden.
En dat is een stuk moeilijker. De 2 jonge honden zijn mannetjes die constant hun rang willen bepalen en regelmatig met elkaar vechten. Maar ze kunnen ook heel lief zijn, hoor.
Het liefst zou ze ook nog een kat willen. Maar gelukkig begrijpt ze zelf ook dat dat niet kan met 3 honden.
Op zich zijn al die dieren niet echt een probleem. Ze worden allemaal heel goed verzorgd en het stinkt ook niet overdreven naar huisdier bij haar thuis. Probleem is wel dat haar hele leven om die dieren draait. Ze gaat wel op vakantie, maar alleen naar een park waar ze met haar honden naar toe kan (dan kan ze lekker wandelen met ze). De konijnen worden dan (goed) verzorgd door de buurvrouw en de papegaaien gaan naar haar ouders.
Vriendin gaat amper stappen, want ze kan de dieren niet al te lang alleen laten. Op verjaardagen komt ze als laatste binnen ("sorry, honden nog uitlaten") en gaat ze als eerste weg ("sorry, honden gaan anders blaffen en dan wordt de buurman kwaad")
Haar huis is ook ingericht op de huisdieren. Zoals gezegd staat er een enorm hok in haar achtertuin voor de konijnen. De konijnen krijgen 2x per dag eten en niet gewoon wat brokjes, nee... hele groenteschotels worden er 2x per dag geserveerd (ze krijgen er nog net geen servetje bij).
De honden worden 3x per dag flink uitgelaten. Niet even een rondje in de buurt, maar altijd met de auto naar een bos of het strand. Ze loopt dan minimaal een uur (per ronde) met die beesten.
Als ze met de honden gaat wandelen, mogen de papegaaien los en hebben ze even de ruimte om hun vleugels uit te slaan (al is het hok groot genoeg om een rondje te vliegen, bij wijze van spreken)
Ja, de beesten hebben de tijd van hun leven, maar ik vraag me af of mijn vriendin nog wel een leven heeft. Meer vrienden uit onze vriendengroep maken zich zorgen om haar. Ze is inmiddels 34 jaar en heeft een kinderwens. Maar als ze nooit de deur uit gaat, hoe vindt ze dan de ideale partner? En kan ze überhaupt een kindje opvoeden in zo'n dierentuin?
Kunnen wij -vrienden- er iets van zeggen of moeten we haar in haar dierentuin gelukkig laten zijn?
Wat vinden jullie er van?
In de tuin heeft ze 4 konijnen. Een enorm hok met een enorme ren. Het neemt zo'n beetje de helft van de tuin in beslag.
Daarnaast heeft ze een grote kooi in huis staan met 2 Grijze Roodstaarten (papegaaiensoort).
Verder heeft ze honden. Begonnen met één hond, die per ongeluk gedekt werd en puppy's kreeg. 5 puppy's en mijn vriendin wilde ze eerst nog zelf houden. Gelukkig waren er mensen in haar directe omgeving die graag een puppy wilde hebben. Er bleven uiteindelijk 2 puppy's bij mijn vriendin. Totaal dus 3 honden.
En dat is een stuk moeilijker. De 2 jonge honden zijn mannetjes die constant hun rang willen bepalen en regelmatig met elkaar vechten. Maar ze kunnen ook heel lief zijn, hoor.
Het liefst zou ze ook nog een kat willen. Maar gelukkig begrijpt ze zelf ook dat dat niet kan met 3 honden.
Op zich zijn al die dieren niet echt een probleem. Ze worden allemaal heel goed verzorgd en het stinkt ook niet overdreven naar huisdier bij haar thuis. Probleem is wel dat haar hele leven om die dieren draait. Ze gaat wel op vakantie, maar alleen naar een park waar ze met haar honden naar toe kan (dan kan ze lekker wandelen met ze). De konijnen worden dan (goed) verzorgd door de buurvrouw en de papegaaien gaan naar haar ouders.
Vriendin gaat amper stappen, want ze kan de dieren niet al te lang alleen laten. Op verjaardagen komt ze als laatste binnen ("sorry, honden nog uitlaten") en gaat ze als eerste weg ("sorry, honden gaan anders blaffen en dan wordt de buurman kwaad")
Haar huis is ook ingericht op de huisdieren. Zoals gezegd staat er een enorm hok in haar achtertuin voor de konijnen. De konijnen krijgen 2x per dag eten en niet gewoon wat brokjes, nee... hele groenteschotels worden er 2x per dag geserveerd (ze krijgen er nog net geen servetje bij).
De honden worden 3x per dag flink uitgelaten. Niet even een rondje in de buurt, maar altijd met de auto naar een bos of het strand. Ze loopt dan minimaal een uur (per ronde) met die beesten.
Als ze met de honden gaat wandelen, mogen de papegaaien los en hebben ze even de ruimte om hun vleugels uit te slaan (al is het hok groot genoeg om een rondje te vliegen, bij wijze van spreken)
Ja, de beesten hebben de tijd van hun leven, maar ik vraag me af of mijn vriendin nog wel een leven heeft. Meer vrienden uit onze vriendengroep maken zich zorgen om haar. Ze is inmiddels 34 jaar en heeft een kinderwens. Maar als ze nooit de deur uit gaat, hoe vindt ze dan de ideale partner? En kan ze überhaupt een kindje opvoeden in zo'n dierentuin?
Kunnen wij -vrienden- er iets van zeggen of moeten we haar in haar dierentuin gelukkig laten zijn?
Wat vinden jullie er van?
dinsdag 1 mei 2012 om 22:32
quote:elninjoo schreef op 01 mei 2012 @ 21:30:
[...]
Omdat dit vergelijkbaar gedrag is. De één heeft het met kinderen de vriendin van TO met haar dieren. Kreeg eerst de indruk dat het als parodie daarop was geschreven.
Maar het is toch gek dat dit gedrag maatschappelijk geaccepteerd is als het om (een) kind(eren) gaat (gaan parttimen en geen tijd/vrijheid meer hebben voor leuke spontane acties) maar dat het publiekelijk veroordeeld wordt als iemand datzelfde gedrag vertoond, maar dan vanwege 'n dierenhobby.Dit is zeer terecht opgemerkt. Als het om mijn dieren gaat, moet ik me verdedigen, als het kinderen zouden zijn geweest niet.
[...]
Omdat dit vergelijkbaar gedrag is. De één heeft het met kinderen de vriendin van TO met haar dieren. Kreeg eerst de indruk dat het als parodie daarop was geschreven.
Maar het is toch gek dat dit gedrag maatschappelijk geaccepteerd is als het om (een) kind(eren) gaat (gaan parttimen en geen tijd/vrijheid meer hebben voor leuke spontane acties) maar dat het publiekelijk veroordeeld wordt als iemand datzelfde gedrag vertoond, maar dan vanwege 'n dierenhobby.Dit is zeer terecht opgemerkt. Als het om mijn dieren gaat, moet ik me verdedigen, als het kinderen zouden zijn geweest niet.
dinsdag 1 mei 2012 om 22:34
quote:juliaaana schreef op 01 mei 2012 @ 21:31:
Mag ik even opmerken dat die vriendin zich tot de dieren bekeerd heeft omdat zij vast heel teleurgesteld is in de mensen om haar heen?
Maar dat is vast niet aardig als ik dat zeg.
Het is zelfs kortzichtig.
Ik hield al veel van dieren voordat mensen de kans hadden gehad om me teleur te stellen. Mijn liefde voor paarden en honden zit gewoon in mij, is er altijd al geweest.
En ik begrijp de vriendin van de ts heel goed. Ik heb zelf ook 5 honden en die laat ik ook niet te lang alleen thuis. Kunnen mensen over zeuren, maar het voelt gewoon niet goed.
Mag ik even opmerken dat die vriendin zich tot de dieren bekeerd heeft omdat zij vast heel teleurgesteld is in de mensen om haar heen?
Maar dat is vast niet aardig als ik dat zeg.
Het is zelfs kortzichtig.
Ik hield al veel van dieren voordat mensen de kans hadden gehad om me teleur te stellen. Mijn liefde voor paarden en honden zit gewoon in mij, is er altijd al geweest.
En ik begrijp de vriendin van de ts heel goed. Ik heb zelf ook 5 honden en die laat ik ook niet te lang alleen thuis. Kunnen mensen over zeuren, maar het voelt gewoon niet goed.
dinsdag 1 mei 2012 om 22:40
quote:juliaaana schreef op 01 mei 2012 @ 21:35:
[...]
Ja maahaaaar, een dier kan je niet gelijk stellen aan een mens.
Wat is "gelijk aan een mens"?
Er zijn veel mensen die me gestolen kunnen worden omdat ik ze niet ken, en er zijn dieren die me veel waard zijn omdat ik ze ken.
En ik hou veel van mijn honden, heb heel veel verdriet als ik ze verlies. Maar nu wil de maatschappij dus voor me bepalen hoeveel ik er van mag houden, door te zeggen "een dier kan je niet gelijk stellen aan een mens"?
[...]
Ja maahaaaar, een dier kan je niet gelijk stellen aan een mens.
Wat is "gelijk aan een mens"?
Er zijn veel mensen die me gestolen kunnen worden omdat ik ze niet ken, en er zijn dieren die me veel waard zijn omdat ik ze ken.
En ik hou veel van mijn honden, heb heel veel verdriet als ik ze verlies. Maar nu wil de maatschappij dus voor me bepalen hoeveel ik er van mag houden, door te zeggen "een dier kan je niet gelijk stellen aan een mens"?
woensdag 2 mei 2012 om 00:46
Het is toch niet of of? Vriendin hoeft toch niet haar dieren weg te doen om te kunnen daten? Er zijn zat mannen die ook van dieren houden. Dat ze er nu veel tijd aan besteed lijkt me logisch, ze héeft immers geen man en is alleen met misschien een zorgbehoefte dus ik snap dat wel.
In plaats van te zeuren over de dieren kan je beter je vriendin stimuleren om te gaan internetdaten, gezien ze zelf diep in haar hart wel een relatie wil. Stel bijvoorbeeld voor dat je haar inschrijft of geef haar een abonnement kado. Ga een avondje lekker met haar zitten om een profiel te maken. Of regel zelf eens een leuke blind date voor haar. Kortom, als je echt zo bezorgd bent kan je ook zelf iets doen.
Ik heb daar zo'n hekel aan van die gesettelde vrienden die een beetje meewarig naar de single kijken en met commentaar van de zijlijn komen maar als je dan vraagt: ja, je had toch die leuke vrijgezelle collega die je uit zou nodigen voor een etentje waar we toevallig allebei zijn? Of zouden we niet eens gaan stappen? Dan is het van oh ja, inderdaad, leuk, gaan we doen! En vervolgens hoor je nooit meer wat omdat vriendinlief weer verzandt is in haar gezinnetje. Tja.. ik sta open voor alle koppelpogingen en andere schaamteloze zaken maar dan ineens geven de oh zo begane vrienden geen sjoege....
In plaats van te zeuren over de dieren kan je beter je vriendin stimuleren om te gaan internetdaten, gezien ze zelf diep in haar hart wel een relatie wil. Stel bijvoorbeeld voor dat je haar inschrijft of geef haar een abonnement kado. Ga een avondje lekker met haar zitten om een profiel te maken. Of regel zelf eens een leuke blind date voor haar. Kortom, als je echt zo bezorgd bent kan je ook zelf iets doen.
Ik heb daar zo'n hekel aan van die gesettelde vrienden die een beetje meewarig naar de single kijken en met commentaar van de zijlijn komen maar als je dan vraagt: ja, je had toch die leuke vrijgezelle collega die je uit zou nodigen voor een etentje waar we toevallig allebei zijn? Of zouden we niet eens gaan stappen? Dan is het van oh ja, inderdaad, leuk, gaan we doen! En vervolgens hoor je nooit meer wat omdat vriendinlief weer verzandt is in haar gezinnetje. Tja.. ik sta open voor alle koppelpogingen en andere schaamteloze zaken maar dan ineens geven de oh zo begane vrienden geen sjoege....
woensdag 2 mei 2012 om 13:28
quote:marleyk schreef op 01 mei 2012 @ 20:37:
Ja, de beesten hebben de tijd van hun leven, maar ik vraag me af of mijn vriendin nog wel een leven heeft. Meer vrienden uit onze vriendengroep maken zich zorgen om haar. Ze is inmiddels 34 jaar en heeft een kinderwens. Maar als ze nooit de deur uit gaat, hoe vindt ze dan de ideale partner? En kan ze überhaupt een kindje opvoeden in zo'n dierentuin?Kunnen wij -vrienden- er iets van zeggen of moeten we haar in haar dierentuin gelukkig laten zijn?
Wat vinden jullie er van?
(Ik heb niet alles gelezen, dus misschien ben ik mosterd)
Sorry hoor maar mijn eerste reactie is: laat haar toch. Als zij hier blij mee is. Ieder zijn ding: de ene sport alsof zijn leven er vanaf hangt, de ander gaat iedere weekend twee avonden uit en zij heeft haar dieren. Fijn toch?
En in mijn omgeving zie ik dat dieren (nog meer dan bij jouw vriendin) prima samengaan met een relatie en kind.
Ik vind het eerder vreemd dat jij je er blijkbaar zo druk om maakt...
Ja, de beesten hebben de tijd van hun leven, maar ik vraag me af of mijn vriendin nog wel een leven heeft. Meer vrienden uit onze vriendengroep maken zich zorgen om haar. Ze is inmiddels 34 jaar en heeft een kinderwens. Maar als ze nooit de deur uit gaat, hoe vindt ze dan de ideale partner? En kan ze überhaupt een kindje opvoeden in zo'n dierentuin?Kunnen wij -vrienden- er iets van zeggen of moeten we haar in haar dierentuin gelukkig laten zijn?
Wat vinden jullie er van?
(Ik heb niet alles gelezen, dus misschien ben ik mosterd)
Sorry hoor maar mijn eerste reactie is: laat haar toch. Als zij hier blij mee is. Ieder zijn ding: de ene sport alsof zijn leven er vanaf hangt, de ander gaat iedere weekend twee avonden uit en zij heeft haar dieren. Fijn toch?
En in mijn omgeving zie ik dat dieren (nog meer dan bij jouw vriendin) prima samengaan met een relatie en kind.
Ik vind het eerder vreemd dat jij je er blijkbaar zo druk om maakt...
woensdag 2 mei 2012 om 13:41
quote:marleyk schreef op 01 mei 2012 @ 21:15:
[...]
Ik vraag me alleen af of het voor mijn vriendin niet te veel wordt. Als je hele leven om de dieren draait en je zelf nauwelijks nog iets kan plannen? Niets meer spontaan doet, maar alles om haar dieren heen plant?Heb je dan signalen dat je vriendin het niet meer trekt? Anders zou ik me er niet zo'n druk over maken. Zij leeft dan blijkbaar voor haar dieren, vind dit prima en kan het prima redden zo. Goed toch?
[...]
Ik vraag me alleen af of het voor mijn vriendin niet te veel wordt. Als je hele leven om de dieren draait en je zelf nauwelijks nog iets kan plannen? Niets meer spontaan doet, maar alles om haar dieren heen plant?Heb je dan signalen dat je vriendin het niet meer trekt? Anders zou ik me er niet zo'n druk over maken. Zij leeft dan blijkbaar voor haar dieren, vind dit prima en kan het prima redden zo. Goed toch?
woensdag 2 mei 2012 om 15:31
De ideale man komt ze waarschijnlijk een keer tegen als hij ook met zijn hond aan het wandelen is, net als zo'n romantische chicklit.
En als ik hoor hoe goed ze voor haar diertjes is, dan wordt het een fantastische moeder.
De ware komt ze echt nog wel tegen.
En misschien zit ze allang op een datingsite, weet jij veel
En als ik hoor hoe goed ze voor haar diertjes is, dan wordt het een fantastische moeder.
De ware komt ze echt nog wel tegen.
En misschien zit ze allang op een datingsite, weet jij veel
woensdag 2 mei 2012 om 18:10
quote:iones schreef op 01 mei 2012 @ 22:40:
[...]
Wat is "gelijk aan een mens"?
Er zijn veel mensen die me gestolen kunnen worden omdat ik ze niet ken, en er zijn dieren die me veel waard zijn omdat ik ze ken.
En ik hou veel van mijn honden, heb heel veel verdriet als ik ze verlies. Maar nu wil de maatschappij dus voor me bepalen hoeveel ik er van mag houden, door te zeggen "een dier kan je niet gelijk stellen aan een mens"?sinds wanneer staat gelijkwaardigheid op gelijke voet met houden van? Een dier is nu eenmaal geen mens.Hiermee zeg je niet dat je er minder van zou moeten houden. Een werkgever heeft ook niet altijd begrip voor een ziek kind hoor. En ook niet voor een zieke hond.
[...]
Wat is "gelijk aan een mens"?
Er zijn veel mensen die me gestolen kunnen worden omdat ik ze niet ken, en er zijn dieren die me veel waard zijn omdat ik ze ken.
En ik hou veel van mijn honden, heb heel veel verdriet als ik ze verlies. Maar nu wil de maatschappij dus voor me bepalen hoeveel ik er van mag houden, door te zeggen "een dier kan je niet gelijk stellen aan een mens"?sinds wanneer staat gelijkwaardigheid op gelijke voet met houden van? Een dier is nu eenmaal geen mens.Hiermee zeg je niet dat je er minder van zou moeten houden. Een werkgever heeft ook niet altijd begrip voor een ziek kind hoor. En ook niet voor een zieke hond.
woensdag 2 mei 2012 om 18:15
Ik heb zelf ook een 'dierentuin', nouja, meer een kinderboerderij, zoals het weleens wordt genoemd hier 
Ik heb zelf 12 huisdieren en 4 logees. Heeeerlijk vind ik dat! Daar krijg ik inderdaad energie van. Ik woon verder ook alleen en hou mn ogen ondertussen wel open voor een leuke man 
Maar ik ben gelukkig en het lijkt me dat jouw vriendin dat ook is. Het klinkt alsof ze veel van dr dieren houdt en er ook goed voor zorgt. Je hoort het zo vaak anders (honden de hele dag alleen, 1 konijn in een klein hokje...) als dat het geval was, dan zou het logischer zijn als je je zorgen maakt.
Het lijkt me dat ze prima in staat is om haar eigen keuzes te maken, en die zijn dan waarschijnlijk anders dan de jouwe, maar dat vind ik juist ook het leuke van zoveel mensen...
Ik heb zelf 12 huisdieren en 4 logees. Heeeerlijk vind ik dat! Daar krijg ik inderdaad energie van. Ik woon verder ook alleen en hou mn ogen ondertussen wel open voor een leuke man Maar ik ben gelukkig en het lijkt me dat jouw vriendin dat ook is. Het klinkt alsof ze veel van dr dieren houdt en er ook goed voor zorgt. Je hoort het zo vaak anders (honden de hele dag alleen, 1 konijn in een klein hokje...) als dat het geval was, dan zou het logischer zijn als je je zorgen maakt.
Het lijkt me dat ze prima in staat is om haar eigen keuzes te maken, en die zijn dan waarschijnlijk anders dan de jouwe, maar dat vind ik juist ook het leuke van zoveel mensen...
woensdag 2 mei 2012 om 18:19
Als iemand zo opgaat in haar dieren is er voor mij vaak een reden. Ik vind dieren leuk maar om je hele leven en je hele huis aan te passen gaat mij een beetje ver. Natuurlijk moet iedereen hetzelf weten maar dieren moeten wel dieren blijven en geen mensen. Net als sommige mensen waar je niet op de stoel mag gaan zitten waar de poes ligt...
woensdag 2 mei 2012 om 19:48
Ik ben net als jouw vriendin, heb alleen wel een vriend die onze dierentuin deelt. 3 honden, een kat (kan best hoor zeker als je ze van jongs af aan hebt. sterker nog, onze kat is beste maatjes met de honden), kippen en een paard. Ik kan ook niet spontaan weg nee en samen op vakantie is moeilijk, maar daar zijn wel oplossingen voor. Als wij een weekendje weg willen komt een vriendin hier die dagen in huis, die ook dierengek is.
Dus misschien kan je, in plaats van "wat te zeggen", eens nadenken of er zo iemand is jullie vriendengroep zit die het misschien niet erg vind om een weekend op haar huis (en dus dieren) te passen? Mijn vriendin doet dat met alle liefde zodat wij even lekker weg kunnen.
Dus misschien kan je, in plaats van "wat te zeggen", eens nadenken of er zo iemand is jullie vriendengroep zit die het misschien niet erg vind om een weekend op haar huis (en dus dieren) te passen? Mijn vriendin doet dat met alle liefde zodat wij even lekker weg kunnen.
zaterdag 5 mei 2012 om 22:07
Na een soort van aanval van forumleden, heb ik toch besloten om met m'n vriendin te praten. Ik maak me inderdaad zorgen. Gaat ze op deze manier niet te veel in een isolement leven? Want ze geeft gewoon (en dat is een feit) heel veel op om maar bij haar dieren te kunnen zijn.
Ik wilde weten of het onterecht is.
Dus ik ging gister naar haar toe. Vond het natuurlijk best moeilijk, want misschien had ik een probleem gemaakt, terwijl er geen probleem was. Misschien maakte ik een eventueel probleem wel veel groter dan het in werkelijkheid is. Misschien had ik de boel wel enorm opgeblazen.
Ik heb mijn vriendin dus uitgelegd dat ik enorm gek ben op haar dieren. Ik vind ze allemaal lief en leuk. En ik ben ook enorm gek op haar. Ze is al jaren mijn beste vriendin.
En toen heb ik gezegd dat ik het gewoon heel jammer vind dat het spontane er af is.En dat ik het gevoel heb dat zij dat ook jammer vind.
Ik heb haar niet aangevallen, niets verweten.
Maar ze was het volledig met mij eens. Ze werd zelf ook wel eens "gek" van de verantwoordelijkheid. En ze heeft zelf ook regelmatig gedacht om in te krimpen met de dieren. En dan ging het voornamelijk om de honden. Als de honden nou enorm lief voor elkaar waren, was er geen probleem. Maar de 2 mannetjes hebben regelmatig mot met elkaar en dan staat m'n vriendin met de handen in het haar te bedenken hoe lang dit nog zo door moet gaan.
Ze gaf ook toe dat het plannen van vakanties en/of stapavonden gewoon een stuk moeilijker wordt. Dat heeft niet eens zozeer met het aantal huisdieren te maken, maar vooral met de buurman die de laatste tijd steeds de politie belt als ie een hond hoort blaffen. Ze loopt op haar tenen, maar durfde het ook niet bespreekbaar te maken met haar vrienden, omdat ze bang was dat men zou zeggen "zie je wel, je hebt er te veel"
Kortom: ze was blij dat ik met haar over de beestenboel kwam praten en ze was blij dat ze ook haar ei kwijt kon over haar bedenkingen.
Mijn "angst" was dus terecht: ze kan het gewoon niet aan. Ze wil het goed doen en dat doet ze ook, hoor. Absoluut. Ze is zó lief voor alle beesten.
Maar we hebben nu wel een afspraak gemaakt. Ze gaat voor één van de honden een nieuw baasje zoeken, omdat hij de aanstichter is van het geblaf en getreiter tegenover z'n broertje. Mocht ze geen geschikte baas vinden, dan neem ik hem van haar over. Dan kan ze 'm tenminste ook nog vaak zien.
En waarschijnlijk gaat dat ook gebeuren, hoor. Want het is een leuk beest. Als ie alleen is
Ik ben blij dat ik toch met haar gepraat heb. En dat ik het toch juist had. Bedankt voor de reacties.
Ik wilde weten of het onterecht is.
Dus ik ging gister naar haar toe. Vond het natuurlijk best moeilijk, want misschien had ik een probleem gemaakt, terwijl er geen probleem was. Misschien maakte ik een eventueel probleem wel veel groter dan het in werkelijkheid is. Misschien had ik de boel wel enorm opgeblazen.
Ik heb mijn vriendin dus uitgelegd dat ik enorm gek ben op haar dieren. Ik vind ze allemaal lief en leuk. En ik ben ook enorm gek op haar. Ze is al jaren mijn beste vriendin.
En toen heb ik gezegd dat ik het gewoon heel jammer vind dat het spontane er af is.En dat ik het gevoel heb dat zij dat ook jammer vind.
Ik heb haar niet aangevallen, niets verweten.
Maar ze was het volledig met mij eens. Ze werd zelf ook wel eens "gek" van de verantwoordelijkheid. En ze heeft zelf ook regelmatig gedacht om in te krimpen met de dieren. En dan ging het voornamelijk om de honden. Als de honden nou enorm lief voor elkaar waren, was er geen probleem. Maar de 2 mannetjes hebben regelmatig mot met elkaar en dan staat m'n vriendin met de handen in het haar te bedenken hoe lang dit nog zo door moet gaan.
Ze gaf ook toe dat het plannen van vakanties en/of stapavonden gewoon een stuk moeilijker wordt. Dat heeft niet eens zozeer met het aantal huisdieren te maken, maar vooral met de buurman die de laatste tijd steeds de politie belt als ie een hond hoort blaffen. Ze loopt op haar tenen, maar durfde het ook niet bespreekbaar te maken met haar vrienden, omdat ze bang was dat men zou zeggen "zie je wel, je hebt er te veel"
Kortom: ze was blij dat ik met haar over de beestenboel kwam praten en ze was blij dat ze ook haar ei kwijt kon over haar bedenkingen.
Mijn "angst" was dus terecht: ze kan het gewoon niet aan. Ze wil het goed doen en dat doet ze ook, hoor. Absoluut. Ze is zó lief voor alle beesten.
Maar we hebben nu wel een afspraak gemaakt. Ze gaat voor één van de honden een nieuw baasje zoeken, omdat hij de aanstichter is van het geblaf en getreiter tegenover z'n broertje. Mocht ze geen geschikte baas vinden, dan neem ik hem van haar over. Dan kan ze 'm tenminste ook nog vaak zien.
En waarschijnlijk gaat dat ook gebeuren, hoor. Want het is een leuk beest. Als ie alleen is
Ik ben blij dat ik toch met haar gepraat heb. En dat ik het toch juist had. Bedankt voor de reacties.