Psyche
alle pijlers
Van sterke vrouw naar....?
vrijdag 30 maart 2012 om 12:35
Lang getwijfeld of ik nu wel of niet een topic wil openen. Ik herken soms stukjes van andere TO's maar het lijkt nooit helemaal de lading te dekken, vandaar dan toch maar een eigen topic.
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
woensdag 9 mei 2012 om 18:17
quote:anahata4 schreef op 09 mei 2012 @ 10:45:
Ik begon met één ochtend, en zelfs dat was al zo heftig.
Weet je waar dat `m in zit? Wat t werk heftig maakt?quote:anahata4 schreef op 09 mei 2012 @ 10:45:
Ik blijf zo vechten. Daar baal ik zo van. Een vriendin zei dat laatst ook tegen me 'je bent nog steeds zo aan het knokken. Wanneer ga je het toch eens accepteren?'
Toch nog even mijn ervaring. wie weet heb je er toevallig iets aan..... Ben ook zo`n vechter. Het vechten is zooo vermoeiend Iemand gebruikte deze week week tegen mij het woord 'loslaten', wat ik altijd maar vaag vindt, maar nu opeens toch meer in zag. Het allemaal wat minder belangrijk vinden. Minder controle op alles willen hebben. Meer vertrouwen dat het op het moment zelf goedkomt. Ik probeer het, maar ja... gaat altijd in golfbewegingen.
Voor mij is nu mindfullness een van de belangrijkste dingen, om het te herkennen wanneer ik in de eindeloze gedachtenstromen terecht kom, een momentje rust, en meer bewust te zijn van hoe ik me voel. Me op 1 ding tegelijk concentreren. Alleen datgene waar ik dan mee bezig ben.
Heb je iemand van je stage of elders die je wekelijks kan spreken?
k Heb een goede collega die me soms een spiegel voorhoudt. Dat ik dan eigenlijk al weet dat ik weer over m`n grenzen heen ga, maar het niet naar mezelf wil erkennen, liever flink doorga. En als iemand van buitenaf dan tegen me zegt, dan dringt het opeens wel tot me door...Hardop uitspreken naar iemand hoe het gaat werkt bij mij op de een of andere manier beter. Dan kán ik mezelf minder goed voor de gek houden.
Ik begon met één ochtend, en zelfs dat was al zo heftig.
Weet je waar dat `m in zit? Wat t werk heftig maakt?quote:anahata4 schreef op 09 mei 2012 @ 10:45:
Ik blijf zo vechten. Daar baal ik zo van. Een vriendin zei dat laatst ook tegen me 'je bent nog steeds zo aan het knokken. Wanneer ga je het toch eens accepteren?'
Toch nog even mijn ervaring. wie weet heb je er toevallig iets aan..... Ben ook zo`n vechter. Het vechten is zooo vermoeiend Iemand gebruikte deze week week tegen mij het woord 'loslaten', wat ik altijd maar vaag vindt, maar nu opeens toch meer in zag. Het allemaal wat minder belangrijk vinden. Minder controle op alles willen hebben. Meer vertrouwen dat het op het moment zelf goedkomt. Ik probeer het, maar ja... gaat altijd in golfbewegingen.
Voor mij is nu mindfullness een van de belangrijkste dingen, om het te herkennen wanneer ik in de eindeloze gedachtenstromen terecht kom, een momentje rust, en meer bewust te zijn van hoe ik me voel. Me op 1 ding tegelijk concentreren. Alleen datgene waar ik dan mee bezig ben.
Heb je iemand van je stage of elders die je wekelijks kan spreken?
k Heb een goede collega die me soms een spiegel voorhoudt. Dat ik dan eigenlijk al weet dat ik weer over m`n grenzen heen ga, maar het niet naar mezelf wil erkennen, liever flink doorga. En als iemand van buitenaf dan tegen me zegt, dan dringt het opeens wel tot me door...Hardop uitspreken naar iemand hoe het gaat werkt bij mij op de een of andere manier beter. Dan kán ik mezelf minder goed voor de gek houden.
woensdag 9 mei 2012 om 20:07
Hey lieve jelly,
Dank voor je reacties. Het doet al weer zo goed dat mn struggels herkend worden door anderen. Idd meer loslaten, ik kom op een gegeven moment echt zo in de boosheid op mezelf. Boos over dat ik mezelf in deze situatie gekregen heb. Ik heb het allemaal zelf gedaan, dus nu 'mag' ik niet verdrietig zijn of voor mezelf zorgen.
Maar werd net ook weer herinnerd aan een uitspraak die me raakt (weet de preciese woorden alleen niet, maar bottomline): duisternis kan verwijnen door licht te brengen. Ipv meer duisternis. Met booszijn breng ik nog meer duisternis en los ik gewoon niks op.
Mn hoofd is nu weer redelijk rustig en moeoeoeoe. Ik zal later nog even ingaan op je vraag, nu te moe. Dank voor je meedenken en fijne avond allen
Dank voor je reacties. Het doet al weer zo goed dat mn struggels herkend worden door anderen. Idd meer loslaten, ik kom op een gegeven moment echt zo in de boosheid op mezelf. Boos over dat ik mezelf in deze situatie gekregen heb. Ik heb het allemaal zelf gedaan, dus nu 'mag' ik niet verdrietig zijn of voor mezelf zorgen.
Maar werd net ook weer herinnerd aan een uitspraak die me raakt (weet de preciese woorden alleen niet, maar bottomline): duisternis kan verwijnen door licht te brengen. Ipv meer duisternis. Met booszijn breng ik nog meer duisternis en los ik gewoon niks op.
Mn hoofd is nu weer redelijk rustig en moeoeoeoe. Ik zal later nog even ingaan op je vraag, nu te moe. Dank voor je meedenken en fijne avond allen
woensdag 9 mei 2012 om 23:15
quote:anahata4 schreef op 09 mei 2012 @ 13:28:
dank voor je knuffel lieve BB, dat is eigenlijk wijsheid genoeg.
Als ik goed voel, ben ik gewoon alweer te ver bij me zelf verwijderd geraakt en (daardoor) te moe.
Dus het enige wat ik nu kan doen is zo goed mogelijk voor mezelf zorgen en weer terug bij mezelf komen. Dus ik heb mn werk afgezegd (het is MIJN verantwoordleijkheid voor mezelf te zorgen en het is HUN ZAAK wat zij er van denken), en ga de komende dagen gewoon even heel weinig doen. Alleen proberen een beetje lief voor mezelf te zijn, ondanks al het vechten, de miljoenen gedachten en meningen in mn hoofd.
Je post heeft de hele avond door mijn hoofd gespookt......wilde je van alles zeggen, maar kon het tegelijkertijd niet goed onder woorden brengen. Het komt me allemaal weer zo pijnlijk bekend voor.
Weet je lieve Anahata, ik ga je in deze nu eens geen "wijsheid" en "advies" brengen.
En weet je waarom niet? Omdat je (we) op die manier de toestemming om je te voelen zoals je je voelt toch weer buiten jezelf zoekt. Alsof onze (h)erkenning DE legitieme redden is om je moe te mogen voelen. Alsof, wanneer wij zeggen, ik snap wat je bedoelt en voelt, je die ruimte ook pas voor jezelf durft op te eisen. Terwijl het eigenlijk zoooo niet boeien is wat wij, je vrijwilligerswerk, je vrienden....iedereen er van vindt.
Jijzelf, en echt alleen jij, moet voelen wat je wel en wat je (nog) niet aankunt. En als dat minder is dan dat je van te voren had verwacht, dan is dat jammer, maar echt alleen jij kan die ruimte daarvoor vragen. Omdat je je eigen grenzen voelt en die ook moet leren neer te leggen, wat de buitenwereld er ook van vindt.
Want wat als ik nou in een keer zou zeggen, nou Anahata, dit herken ik niet meer hoor. Bij mij is het nu een stijgende lijn omhoog. Moet jij toch ook kunnen? Maakt dat dan jouw proces minder? Wordt jouw interne criticus dan sterker? Snap je wat ik bedoel te zeggen?
Vertrouw op je eigen onderbuikgevoelens hierin. Zoek de grenzen op, rek ze een beetje op, maar ga er niet overheen!
Vertrouwen in jezelf lieve Anahata en daarom nu geen wijze woorden, maar nog wel een dikke knuffel.
dank voor je knuffel lieve BB, dat is eigenlijk wijsheid genoeg.
Als ik goed voel, ben ik gewoon alweer te ver bij me zelf verwijderd geraakt en (daardoor) te moe.
Dus het enige wat ik nu kan doen is zo goed mogelijk voor mezelf zorgen en weer terug bij mezelf komen. Dus ik heb mn werk afgezegd (het is MIJN verantwoordleijkheid voor mezelf te zorgen en het is HUN ZAAK wat zij er van denken), en ga de komende dagen gewoon even heel weinig doen. Alleen proberen een beetje lief voor mezelf te zijn, ondanks al het vechten, de miljoenen gedachten en meningen in mn hoofd.
Je post heeft de hele avond door mijn hoofd gespookt......wilde je van alles zeggen, maar kon het tegelijkertijd niet goed onder woorden brengen. Het komt me allemaal weer zo pijnlijk bekend voor.
Weet je lieve Anahata, ik ga je in deze nu eens geen "wijsheid" en "advies" brengen.
En weet je waarom niet? Omdat je (we) op die manier de toestemming om je te voelen zoals je je voelt toch weer buiten jezelf zoekt. Alsof onze (h)erkenning DE legitieme redden is om je moe te mogen voelen. Alsof, wanneer wij zeggen, ik snap wat je bedoelt en voelt, je die ruimte ook pas voor jezelf durft op te eisen. Terwijl het eigenlijk zoooo niet boeien is wat wij, je vrijwilligerswerk, je vrienden....iedereen er van vindt.
Jijzelf, en echt alleen jij, moet voelen wat je wel en wat je (nog) niet aankunt. En als dat minder is dan dat je van te voren had verwacht, dan is dat jammer, maar echt alleen jij kan die ruimte daarvoor vragen. Omdat je je eigen grenzen voelt en die ook moet leren neer te leggen, wat de buitenwereld er ook van vindt.
Want wat als ik nou in een keer zou zeggen, nou Anahata, dit herken ik niet meer hoor. Bij mij is het nu een stijgende lijn omhoog. Moet jij toch ook kunnen? Maakt dat dan jouw proces minder? Wordt jouw interne criticus dan sterker? Snap je wat ik bedoel te zeggen?
Vertrouw op je eigen onderbuikgevoelens hierin. Zoek de grenzen op, rek ze een beetje op, maar ga er niet overheen!
Vertrouwen in jezelf lieve Anahata en daarom nu geen wijze woorden, maar nog wel een dikke knuffel.
donderdag 10 mei 2012 om 00:28
Okay, en dan wilde ik ook nog eens een soort van tussenstand cq evaluatie opschrijven nav de post van Suzy.
Het is nogal een lange post geworden. Ik heb m in eerste instantie voor mezelf opgeschreven om inzichtelijk te krijgen wat ik nu eigenlijk ben opgeschoten. Toch zou ik feedback erop waarderen......maar dan moet je wel door een lap tekst heen:-)
De laatste post van Suzy is voor mij eigenlijk precies het doel dat ik voor mezelf voor ogen heb. Leven vanuit je echte ik, omdat daar de pure eigenliefde zit en ook je echte eigen kompas die je, als er wezenlijk op durft te vertrouwen, brengt waar je moet zijn. Ontdaan van " buitenwereld" en status en meedoen met die ratrace. Ook ik geef hier onmiddellijk toe dat ik niet zo verlicht ben dat ik helemaal zonder de westerse luxe kan. Ik wil hier echter van kunnen genieten zonder dat daarin dus status en dergelijke van invloed zijn. Dus wel uit eten, vakantie,ontspanning en het gemak van de tegenwoordige tijd, maar niet dat krampachtige dat hier mijn "zijn" mee wordt gemeten.
Ook wil ik af van mijn perfectionisme en mijn controledrang. Ik wil vertrouwend achterover durven leunen in het (volledige) vertrouwen dat ook zonder mijn oplettende blik de (mijn) wereld blijft doordraaien. En dat een andere manier van aanpak ook kan werken. Ik wil er op vertrouwen dat goed ( of zelfs middelmatig) goed genoeg is en dat ikzelf, als imperfecte ik, toch eigenlijk wel heel leuk is en er mag zijn zonder allerlei voorwaarden.
Okay, dat zijn mijn doelen dus. Misschien vergeet ik nu nog wel wat, maar dit is wat me als eerste te binnen schiet.
Om dit te bereiken heb ik aan verschillende thema's gewerkt, hoe staat het daar mee in mijn huidige beleving?
Mijn moeder:
Ik heb voor mezelf besloten dat ik niet meer in die dramadriehoek wil stappen. Ik realiseer me inmiddels dat ik daar zelf ook een keuze en verantwoordelijkheid in heb. Ik hou haar en mijn reactieve gedrag in stand en dat wil ik niet meer. Om dit te bewerkstelligen heb ik nu dus nog de letterlijke afstand nodig. Mijn doel is om dat later hopelijk ook te kunnen wanneer ik haar daadwerkelijk zie omdat er toch ook nog wel ergens een basis van liefde is. Ik zie dat nu maar accepteer dat die fysieke afstand nu nog nodig is.
Innerlijke kind:
Ik had verwacht dat ik daarmee nog heel erg aan de slag moest. Maar ergens denk ik dat ik nu, mede door het forum, eindelijk durf te zeggen: ja, ik ben emotioneel verwaarloosd en daardoor beschadigd. Het lijkt alsof ik mezelf daarvoor eindelijk erkenning heb durven geven. En daarmee is mijn innerlijke kind eigenlijk zo in het licht gekomen dat zij nu niet meer hoeft te huilen om gezien te worden.
Studie:
Daar worstel ik nog mee. Moet alleen nog afstuderen, ik ben er dus bijna, maar tegelijkertijd blijkt het een enorme drempel met die hele cirkel van de interne criticus erbovenop. Ik vind het nog steeds erg lastig om te voelen wat ik hier nou mee wil. Opgeven voelt toch als falen, maar de schouders er dan maar onder lijkt niet te lukken. Doe ik het omdat ik dit echt zelf wil of omdat dit toch van me verwacht wordt. Weet ik dus nog niet.
Werk:
Beetje zelfde verhaal. Kan hier niet goed in bepalen wat ik nou zelf wil of wat de buitenwereld wil. Feit is wel dat mijn verlangen tot "hedonisme" wel geld kost. En wie geld wil, moet werken. Ook nog een cirkel waar ik niet uit kom. Ook de maatschappelijke betekenis die ik altijd graag wilde hebben. Is dit statusbelust of wezenlijke ambitie. Hoe verhoudt die zich echter tot mijn gezondheid. Nog niet over uit.
Gezin/partner:
Hierin komt langzaam het besef dat mijn man het zowaar ook wel eens bij het rechte eind kan hebben!!! ( voor mij echt een openbaring!). Mijn controledrang neemt vooral hier grote vormen aan. Ik besef inmiddels dat dit voortkomt uit angst onze eigen kinderen te beschadigen. Ze hiervoor te willen beschermen is niet perse goed en een man die het wellicht anders doet in de uitvoering maar van wie de normen en waarden feitelijk best heel dicht bij elkaar liggen, daar kan ik zelfs wat van opsteken. Als ik kan loslaten! Dit is een besef die ik de laatste maanden heb opgedaan.
Gezondheid:
Die is nog knudde, en baart me zorgen. Ik kan ook niet boven water krijgen of het gebrek aan weerstand voortkomt uit een energielek (verkeerd ingezette energie) of een medische grondslag heeft. Deze frustreert nog steeds erg omdat het gebrek aan energie me beperkt in de stappen die ik zou willen zetten. Is dit doordat ik energetisch niet meer heb of omdat ik mijn energie verkeerd gebruik?
Hier en nu:
Ook hier heb ik de afgelopen maanden volgens mij veel over geleerd. Ik probeer hier veel regelmatiger bij stil te staan. Niet steeds zo gejaagd, altijd bezig te zijn met de dingen die ook nog moeten op de dag. Dat eten, drinken, douchen, toiletgang, de was ophangen, vaatwasser uitruimen (kortom alledaagse klusjes) ook taken zijn die erbij horen en aandacht behoeven en dus niet snel,snel, snel tussendoor hoeven omdat er nog zoveel belangrijkere dingen te doen. Wanneer ik hierin niet bewust en in het hier en nu in leef, creëer ik spanning die ik direct voel in mijn spieren. Merk ik dit nu op, probeer ik die spieren heel bewust los te laten en deze te ontspannen. Ook meditatie en ademhaling helpen me hierin. Het is wel de kunst om dit vast te houden, de valkuil om weer in de snel, snel, snel modus te vallen, is nog steeds bijzonder groot.
Grenzen aangeven:
Ook deze is nog lastig. Wat ik merk is dat ik nog erg afhankelijk ben van de goedkeuring van anderen.ik vind het moeilijk om echt assertief te zijn zodra er een soort van band is opgebouwd (en die kan heel smal zijn). Ik associeer "op een lijn zitten" nog heel erg met symbiose en kennelijk is dat nog steeds iets dat ik zoek bij mensen. En een conflict (hoe klein ook) is per definitie bedreigend voor mijn zelfbeeld. Ik weet ook ook nog niet zo goed hoe ik dit kan keren, dit heeft nog veel werk nodig denk ik.
Persoonlijkheid(stoornis)/verslavinggevoeligheid etc.:
Op de een of andere manier blijf ik me identificeren met dit type gedrag. Ik blijf slachtoffergedrag dat ik zie bij anderen op mezelf betrekken, twijfel over borderlinetrekken en zie negatief gedrag van mezelf als groot en niet te keren ondanks dat dit niet herkend wordt door professionals, vrienden, familie en mede-forummers. Ik blijf het lastig vinden hen hierin te geloven en heb hier veel bevestiging in nodig. Dubiootje noemde het " het door de mand val syndroom" ik boek winst door een heel klein beetje te beseffen dat mijn negatieve gedachten hierin irrationeel zouden kunnen zijn.
Dit was het volgens mij wel een beetje. Als ik dit zo teruglees, vind ik toch eigenlijk wel dat ik hard gewerkt heb. Is er herkenning, of is dit echt alleen mijn proces? Zou ook prima zijn natuurlijk!
Het is nogal een lange post geworden. Ik heb m in eerste instantie voor mezelf opgeschreven om inzichtelijk te krijgen wat ik nu eigenlijk ben opgeschoten. Toch zou ik feedback erop waarderen......maar dan moet je wel door een lap tekst heen:-)
De laatste post van Suzy is voor mij eigenlijk precies het doel dat ik voor mezelf voor ogen heb. Leven vanuit je echte ik, omdat daar de pure eigenliefde zit en ook je echte eigen kompas die je, als er wezenlijk op durft te vertrouwen, brengt waar je moet zijn. Ontdaan van " buitenwereld" en status en meedoen met die ratrace. Ook ik geef hier onmiddellijk toe dat ik niet zo verlicht ben dat ik helemaal zonder de westerse luxe kan. Ik wil hier echter van kunnen genieten zonder dat daarin dus status en dergelijke van invloed zijn. Dus wel uit eten, vakantie,ontspanning en het gemak van de tegenwoordige tijd, maar niet dat krampachtige dat hier mijn "zijn" mee wordt gemeten.
Ook wil ik af van mijn perfectionisme en mijn controledrang. Ik wil vertrouwend achterover durven leunen in het (volledige) vertrouwen dat ook zonder mijn oplettende blik de (mijn) wereld blijft doordraaien. En dat een andere manier van aanpak ook kan werken. Ik wil er op vertrouwen dat goed ( of zelfs middelmatig) goed genoeg is en dat ikzelf, als imperfecte ik, toch eigenlijk wel heel leuk is en er mag zijn zonder allerlei voorwaarden.
Okay, dat zijn mijn doelen dus. Misschien vergeet ik nu nog wel wat, maar dit is wat me als eerste te binnen schiet.
Om dit te bereiken heb ik aan verschillende thema's gewerkt, hoe staat het daar mee in mijn huidige beleving?
Mijn moeder:
Ik heb voor mezelf besloten dat ik niet meer in die dramadriehoek wil stappen. Ik realiseer me inmiddels dat ik daar zelf ook een keuze en verantwoordelijkheid in heb. Ik hou haar en mijn reactieve gedrag in stand en dat wil ik niet meer. Om dit te bewerkstelligen heb ik nu dus nog de letterlijke afstand nodig. Mijn doel is om dat later hopelijk ook te kunnen wanneer ik haar daadwerkelijk zie omdat er toch ook nog wel ergens een basis van liefde is. Ik zie dat nu maar accepteer dat die fysieke afstand nu nog nodig is.
Innerlijke kind:
Ik had verwacht dat ik daarmee nog heel erg aan de slag moest. Maar ergens denk ik dat ik nu, mede door het forum, eindelijk durf te zeggen: ja, ik ben emotioneel verwaarloosd en daardoor beschadigd. Het lijkt alsof ik mezelf daarvoor eindelijk erkenning heb durven geven. En daarmee is mijn innerlijke kind eigenlijk zo in het licht gekomen dat zij nu niet meer hoeft te huilen om gezien te worden.
Studie:
Daar worstel ik nog mee. Moet alleen nog afstuderen, ik ben er dus bijna, maar tegelijkertijd blijkt het een enorme drempel met die hele cirkel van de interne criticus erbovenop. Ik vind het nog steeds erg lastig om te voelen wat ik hier nou mee wil. Opgeven voelt toch als falen, maar de schouders er dan maar onder lijkt niet te lukken. Doe ik het omdat ik dit echt zelf wil of omdat dit toch van me verwacht wordt. Weet ik dus nog niet.
Werk:
Beetje zelfde verhaal. Kan hier niet goed in bepalen wat ik nou zelf wil of wat de buitenwereld wil. Feit is wel dat mijn verlangen tot "hedonisme" wel geld kost. En wie geld wil, moet werken. Ook nog een cirkel waar ik niet uit kom. Ook de maatschappelijke betekenis die ik altijd graag wilde hebben. Is dit statusbelust of wezenlijke ambitie. Hoe verhoudt die zich echter tot mijn gezondheid. Nog niet over uit.
Gezin/partner:
Hierin komt langzaam het besef dat mijn man het zowaar ook wel eens bij het rechte eind kan hebben!!! ( voor mij echt een openbaring!). Mijn controledrang neemt vooral hier grote vormen aan. Ik besef inmiddels dat dit voortkomt uit angst onze eigen kinderen te beschadigen. Ze hiervoor te willen beschermen is niet perse goed en een man die het wellicht anders doet in de uitvoering maar van wie de normen en waarden feitelijk best heel dicht bij elkaar liggen, daar kan ik zelfs wat van opsteken. Als ik kan loslaten! Dit is een besef die ik de laatste maanden heb opgedaan.
Gezondheid:
Die is nog knudde, en baart me zorgen. Ik kan ook niet boven water krijgen of het gebrek aan weerstand voortkomt uit een energielek (verkeerd ingezette energie) of een medische grondslag heeft. Deze frustreert nog steeds erg omdat het gebrek aan energie me beperkt in de stappen die ik zou willen zetten. Is dit doordat ik energetisch niet meer heb of omdat ik mijn energie verkeerd gebruik?
Hier en nu:
Ook hier heb ik de afgelopen maanden volgens mij veel over geleerd. Ik probeer hier veel regelmatiger bij stil te staan. Niet steeds zo gejaagd, altijd bezig te zijn met de dingen die ook nog moeten op de dag. Dat eten, drinken, douchen, toiletgang, de was ophangen, vaatwasser uitruimen (kortom alledaagse klusjes) ook taken zijn die erbij horen en aandacht behoeven en dus niet snel,snel, snel tussendoor hoeven omdat er nog zoveel belangrijkere dingen te doen. Wanneer ik hierin niet bewust en in het hier en nu in leef, creëer ik spanning die ik direct voel in mijn spieren. Merk ik dit nu op, probeer ik die spieren heel bewust los te laten en deze te ontspannen. Ook meditatie en ademhaling helpen me hierin. Het is wel de kunst om dit vast te houden, de valkuil om weer in de snel, snel, snel modus te vallen, is nog steeds bijzonder groot.
Grenzen aangeven:
Ook deze is nog lastig. Wat ik merk is dat ik nog erg afhankelijk ben van de goedkeuring van anderen.ik vind het moeilijk om echt assertief te zijn zodra er een soort van band is opgebouwd (en die kan heel smal zijn). Ik associeer "op een lijn zitten" nog heel erg met symbiose en kennelijk is dat nog steeds iets dat ik zoek bij mensen. En een conflict (hoe klein ook) is per definitie bedreigend voor mijn zelfbeeld. Ik weet ook ook nog niet zo goed hoe ik dit kan keren, dit heeft nog veel werk nodig denk ik.
Persoonlijkheid(stoornis)/verslavinggevoeligheid etc.:
Op de een of andere manier blijf ik me identificeren met dit type gedrag. Ik blijf slachtoffergedrag dat ik zie bij anderen op mezelf betrekken, twijfel over borderlinetrekken en zie negatief gedrag van mezelf als groot en niet te keren ondanks dat dit niet herkend wordt door professionals, vrienden, familie en mede-forummers. Ik blijf het lastig vinden hen hierin te geloven en heb hier veel bevestiging in nodig. Dubiootje noemde het " het door de mand val syndroom" ik boek winst door een heel klein beetje te beseffen dat mijn negatieve gedachten hierin irrationeel zouden kunnen zijn.
Dit was het volgens mij wel een beetje. Als ik dit zo teruglees, vind ik toch eigenlijk wel dat ik hard gewerkt heb. Is er herkenning, of is dit echt alleen mijn proces? Zou ook prima zijn natuurlijk!
donderdag 10 mei 2012 om 09:42
quote:boedhabuikje123 schreef op 09 mei 2012 @ 23:15:
[...]
Je post heeft de hele avond door mijn hoofd gespookt......wilde je van alles zeggen, maar kon het tegelijkertijd niet goed onder woorden brengen. Het komt me allemaal weer zo pijnlijk bekend voor.
Weet je lieve Anahata, ik ga je in deze nu eens geen "wijsheid" en "advies" brengen.
En weet je waarom niet? Omdat je (we) op die manier de toestemming om je te voelen zoals je je voelt toch weer buiten jezelf zoekt. Alsof onze (h)erkenning DE legitieme redden is om je moe te mogen voelen. Alsof, wanneer wij zeggen, ik snap wat je bedoelt en voelt, je die ruimte ook pas voor jezelf durft op te eisen. Terwijl het eigenlijk zoooo niet boeien is wat wij, je vrijwilligerswerk, je vrienden....iedereen er van vindt.
Jijzelf, en echt alleen jij, moet voelen wat je wel en wat je (nog) niet aankunt. En als dat minder is dan dat je van te voren had verwacht, dan is dat jammer, maar echt alleen jij kan die ruimte daarvoor vragen. Omdat je je eigen grenzen voelt en die ook moet leren neer te leggen, wat de buitenwereld er ook van vindt.
Want wat als ik nou in een keer zou zeggen, nou Anahata, dit herken ik niet meer hoor. Bij mij is het nu een stijgende lijn omhoog. Moet jij toch ook kunnen? Maakt dat dan jouw proces minder? Wordt jouw interne criticus dan sterker? Snap je wat ik bedoel te zeggen?
Vertrouw op je eigen onderbuikgevoelens hierin. Zoek de grenzen op, rek ze een beetje op, maar ga er niet overheen!
Vertrouwen in jezelf lieve Anahata en daarom nu geen wijze woorden, maar nog wel een dikke knuffel.
wow BB, je raakt de kern volledig. Hier gaat het dus om. Ik zoek, met mn focus op de oude manier helemaal naar buiten, naar bevestiging en goedkeuring om te kunnen accepteren wat er gebeurt. Maar ongeacht van wat iedereen vind, is het zoals het is. En ik ben de enige die mezelf ruimte kan geven om dit proces door te gaan. Want daarin beknel ik mezelf dus op zo'n moment. Het moet NU klaar zijn.
Ergens in zo'n proces, zoals ik boven al schrijf, ben ik mn 'lijntje' naar binnen kwijt en zoek ik dus op oude manieren naar bevestiging. Opmerkelijk is dat ik dan zoo alert ben op afwijzing. Ook in jouw post, die overduidelijk zo liefdevol is, 'zoek' ik naar aanwijzingen dat je echt volledig klaar met me bent en me uit je topic wil . Pfff. Het is denk ik echt even aan mij om dat geouwehoer van die interne criticus en alle andere negatieve stemmen in mn hoofd, maar even lekker te laten. Ik ga ze niet meer voeden nu. Wat destructief allemaal, bah.
oke, ik heb echt het gevoel dat ik enorm aan het wauwelen ben
Bottom line: dank voor je reactie.
(gister ook de hele dag christina aguilera in mn hoofd gehad: when there's no one else look insiiiiide yourself. Like your oldest friend, just trust the voice within.. tja)
op je andere post ga ik nu even niet in. Volgens mij is het al fijn om even al je levensgebieden zo op te schrijven. Je schrijft dat je wil kijken hoeveel je nou al bent opgeschoten. Nou lieve, lieve BB: ongeacht alle analyses op wat je inhoudelijk hebt geschreven, ik weet, ik lees en ik voel dat jij een enorm proces doormaakt. Ik weet niet hoe lang het 'duurt' of waar je precies gaat komen. Alles wat we nodig hebben is een beetje vertrouwen denk ik (kleinigheidje, niet? )
[...]
Je post heeft de hele avond door mijn hoofd gespookt......wilde je van alles zeggen, maar kon het tegelijkertijd niet goed onder woorden brengen. Het komt me allemaal weer zo pijnlijk bekend voor.
Weet je lieve Anahata, ik ga je in deze nu eens geen "wijsheid" en "advies" brengen.
En weet je waarom niet? Omdat je (we) op die manier de toestemming om je te voelen zoals je je voelt toch weer buiten jezelf zoekt. Alsof onze (h)erkenning DE legitieme redden is om je moe te mogen voelen. Alsof, wanneer wij zeggen, ik snap wat je bedoelt en voelt, je die ruimte ook pas voor jezelf durft op te eisen. Terwijl het eigenlijk zoooo niet boeien is wat wij, je vrijwilligerswerk, je vrienden....iedereen er van vindt.
Jijzelf, en echt alleen jij, moet voelen wat je wel en wat je (nog) niet aankunt. En als dat minder is dan dat je van te voren had verwacht, dan is dat jammer, maar echt alleen jij kan die ruimte daarvoor vragen. Omdat je je eigen grenzen voelt en die ook moet leren neer te leggen, wat de buitenwereld er ook van vindt.
Want wat als ik nou in een keer zou zeggen, nou Anahata, dit herken ik niet meer hoor. Bij mij is het nu een stijgende lijn omhoog. Moet jij toch ook kunnen? Maakt dat dan jouw proces minder? Wordt jouw interne criticus dan sterker? Snap je wat ik bedoel te zeggen?
Vertrouw op je eigen onderbuikgevoelens hierin. Zoek de grenzen op, rek ze een beetje op, maar ga er niet overheen!
Vertrouwen in jezelf lieve Anahata en daarom nu geen wijze woorden, maar nog wel een dikke knuffel.
wow BB, je raakt de kern volledig. Hier gaat het dus om. Ik zoek, met mn focus op de oude manier helemaal naar buiten, naar bevestiging en goedkeuring om te kunnen accepteren wat er gebeurt. Maar ongeacht van wat iedereen vind, is het zoals het is. En ik ben de enige die mezelf ruimte kan geven om dit proces door te gaan. Want daarin beknel ik mezelf dus op zo'n moment. Het moet NU klaar zijn.
Ergens in zo'n proces, zoals ik boven al schrijf, ben ik mn 'lijntje' naar binnen kwijt en zoek ik dus op oude manieren naar bevestiging. Opmerkelijk is dat ik dan zoo alert ben op afwijzing. Ook in jouw post, die overduidelijk zo liefdevol is, 'zoek' ik naar aanwijzingen dat je echt volledig klaar met me bent en me uit je topic wil . Pfff. Het is denk ik echt even aan mij om dat geouwehoer van die interne criticus en alle andere negatieve stemmen in mn hoofd, maar even lekker te laten. Ik ga ze niet meer voeden nu. Wat destructief allemaal, bah.
oke, ik heb echt het gevoel dat ik enorm aan het wauwelen ben
Bottom line: dank voor je reactie.
(gister ook de hele dag christina aguilera in mn hoofd gehad: when there's no one else look insiiiiide yourself. Like your oldest friend, just trust the voice within.. tja)
op je andere post ga ik nu even niet in. Volgens mij is het al fijn om even al je levensgebieden zo op te schrijven. Je schrijft dat je wil kijken hoeveel je nou al bent opgeschoten. Nou lieve, lieve BB: ongeacht alle analyses op wat je inhoudelijk hebt geschreven, ik weet, ik lees en ik voel dat jij een enorm proces doormaakt. Ik weet niet hoe lang het 'duurt' of waar je precies gaat komen. Alles wat we nodig hebben is een beetje vertrouwen denk ik (kleinigheidje, niet? )
vrijdag 11 mei 2012 om 16:06
Hoi Allemaal,
Ik heb al jullie posts gelezen, en wil er ook zeker op reageren, maar moet daar even tijd voor maken in mijn hoofd en vandaag is daar door omstandigheden niet echt de dag voor. Wat ik voor nu wel wil zeggen tegen BB is dat ik je post over je voortgang echt heel helder verwoord vind, knap dat je zo veel inzicht hebt in je proces! Jou doelen zouden zo ongeveer mijn doelen kunnen zijn en ik vind het heel erg leuk om te lezen dat je al zo veel vooruitgang hebt geboekt! Chapeau!
Wat ik voor nu even wilde delen, was een soort van inzicht/gedachtenspinsel, wat ik denk ik nog niet helemaal zo goed als ik zou willen kan verwoorden. Op de fiets zat ik na te denken over de tijd waarin in het gelukkigst was en dat was eigenlijk de tijd waarin ik (soort van) relaxt was, zeeen van tijd had, niet zo krampachtig was zoals nu, geen controlefreakje was, dingen wat meer los liet. Heel veel leuke dingen deed met mijn toen vriendje en eigenlijk best weinig studeerde. Verbazingwekkend genoeg was dat ook de tijd waarin ik de meeste en de beste studieresultaten heb behaald....(zeker als je kijkt naar hoeveelheid geleverde inspanning)
Ik weet nog dat ik me in de tijd dat ik niet zo krampachtig was, me heel erg ongemakkelijk en onrustig voelde over dat niet krampachtig zijn. Dat dat wel een soort onderbuik gevoel was wat onder dat geluk lag, maar dat ik dat in die tijd steeds wegredeneerde met de gedachte: 'dat gevoel komt alleen maar omdat je altijd zo controlefreak bent geweest'.
Door vergissingen en omstandigheden ben ik na dat jaar loslaten weer controlefreakerig geworden, omdat ik toen het gevoel had geen keuze te hebben dan keihard te werken. En eigenlijk ben ik daardoor heel veel verloren: het positieve gevoel over mezelf en anderen, goed contact met vrienden, PLEZIER, de liefde tussen mij en mijn ex, contact met mijzelf, een positief zelfbeeld, geluk....
Misschien dat ik het nu veel te zwart wit zie hoor...en...wat mijn inzicht was was ook niet alleen bovenstaande, maar ook dus dat ik in de tijd dat ik minder krampachtig was veel meer deed, veel meer heb bereikt. Ik bedacht me dat ik de afgelopen tijd (1.5 jaar) zo veel tijd kwijt ben geweest aan krampachtig lopen doen (piekeren, in m'n hoofd alles onder controle houden, negatief zijn, moe zijn). Ik bedacht me dat als ik zou kunnen minderen met zo krampachtig doen, dat ik dan waarschijnlijk veel meer ruimte en tijd heb voor daadwerkelijk dingen doen.
Misschien een beetje een wazig verhaal....maar ik wilde het even aan iemand kwijt of ergens voorleggen ofzo:S
Ik heb al jullie posts gelezen, en wil er ook zeker op reageren, maar moet daar even tijd voor maken in mijn hoofd en vandaag is daar door omstandigheden niet echt de dag voor. Wat ik voor nu wel wil zeggen tegen BB is dat ik je post over je voortgang echt heel helder verwoord vind, knap dat je zo veel inzicht hebt in je proces! Jou doelen zouden zo ongeveer mijn doelen kunnen zijn en ik vind het heel erg leuk om te lezen dat je al zo veel vooruitgang hebt geboekt! Chapeau!
Wat ik voor nu even wilde delen, was een soort van inzicht/gedachtenspinsel, wat ik denk ik nog niet helemaal zo goed als ik zou willen kan verwoorden. Op de fiets zat ik na te denken over de tijd waarin in het gelukkigst was en dat was eigenlijk de tijd waarin ik (soort van) relaxt was, zeeen van tijd had, niet zo krampachtig was zoals nu, geen controlefreakje was, dingen wat meer los liet. Heel veel leuke dingen deed met mijn toen vriendje en eigenlijk best weinig studeerde. Verbazingwekkend genoeg was dat ook de tijd waarin ik de meeste en de beste studieresultaten heb behaald....(zeker als je kijkt naar hoeveelheid geleverde inspanning)
Ik weet nog dat ik me in de tijd dat ik niet zo krampachtig was, me heel erg ongemakkelijk en onrustig voelde over dat niet krampachtig zijn. Dat dat wel een soort onderbuik gevoel was wat onder dat geluk lag, maar dat ik dat in die tijd steeds wegredeneerde met de gedachte: 'dat gevoel komt alleen maar omdat je altijd zo controlefreak bent geweest'.
Door vergissingen en omstandigheden ben ik na dat jaar loslaten weer controlefreakerig geworden, omdat ik toen het gevoel had geen keuze te hebben dan keihard te werken. En eigenlijk ben ik daardoor heel veel verloren: het positieve gevoel over mezelf en anderen, goed contact met vrienden, PLEZIER, de liefde tussen mij en mijn ex, contact met mijzelf, een positief zelfbeeld, geluk....
Misschien dat ik het nu veel te zwart wit zie hoor...en...wat mijn inzicht was was ook niet alleen bovenstaande, maar ook dus dat ik in de tijd dat ik minder krampachtig was veel meer deed, veel meer heb bereikt. Ik bedacht me dat ik de afgelopen tijd (1.5 jaar) zo veel tijd kwijt ben geweest aan krampachtig lopen doen (piekeren, in m'n hoofd alles onder controle houden, negatief zijn, moe zijn). Ik bedacht me dat als ik zou kunnen minderen met zo krampachtig doen, dat ik dan waarschijnlijk veel meer ruimte en tijd heb voor daadwerkelijk dingen doen.
Misschien een beetje een wazig verhaal....maar ik wilde het even aan iemand kwijt of ergens voorleggen ofzo:S
vrijdag 11 mei 2012 om 21:59
Lieve dames,
Ik heb de afgelopen dagen elke dag meegelezen,maar soms vind ik het moeilijk te reageren,weet ik niet WAAR ik moet beginnen!!
Dat vechten,dat herken ik ook,helaas...
Ik merk dat ik blijf vechten tegen het toegeven dat het gewoon NIET lukt zoals ik wil!!
@Anahata
Jeetje vrouw,wat vind ik het rot om te lezen dat je zo 'hard'voor jezelf bent,terwijl ik je zooo GOED bezig vind!!!Daarom geef ik je een
En@BB
Jaaaa dat perfectionisme,PPFFTtt!!!
Het blijft ook mij opbreken,maar ik vind het Zoooo knap dat je je doelen zo duidelijk heb gesteld,
en ook alles zo mooi verwoord wat je erbij voel,KNAP hoor!!!
@Framboosjes
Ik vond het helemaal GEEN wazig verhaal,ik herken er juist heeel veel in,
vooral dat stukje over dat je zoveel tyd kwyt bent geraakt aan het krampachtig lopen doen,ik denk dat het juist te maken heeft gehad met dat harde werken,
ik had dat zelf ook,juist door het feit dat ik zo hard werkte,werd ik steeds krampachtiger,omdat ik wilde laten zien dat ik ook met 2 banen nog ALLES onder controle had.
En lieve dames,om even met de wijze woorden van BB te spreken,
We komen er echt wel,ook ik ben daarvan overtuigd!!!
Jullie zijn al zooo VER gekomen,lieve dames,
de rest lukt ook vast en zeker!!!Dikke knuffel voor jullie,jullie zijn momenteel mn INSPIRATIE!!!!
Ik heb de afgelopen dagen elke dag meegelezen,maar soms vind ik het moeilijk te reageren,weet ik niet WAAR ik moet beginnen!!
Dat vechten,dat herken ik ook,helaas...
Ik merk dat ik blijf vechten tegen het toegeven dat het gewoon NIET lukt zoals ik wil!!
@Anahata
Jeetje vrouw,wat vind ik het rot om te lezen dat je zo 'hard'voor jezelf bent,terwijl ik je zooo GOED bezig vind!!!Daarom geef ik je een
En@BB
Jaaaa dat perfectionisme,PPFFTtt!!!
Het blijft ook mij opbreken,maar ik vind het Zoooo knap dat je je doelen zo duidelijk heb gesteld,
en ook alles zo mooi verwoord wat je erbij voel,KNAP hoor!!!
@Framboosjes
Ik vond het helemaal GEEN wazig verhaal,ik herken er juist heeel veel in,
vooral dat stukje over dat je zoveel tyd kwyt bent geraakt aan het krampachtig lopen doen,ik denk dat het juist te maken heeft gehad met dat harde werken,
ik had dat zelf ook,juist door het feit dat ik zo hard werkte,werd ik steeds krampachtiger,omdat ik wilde laten zien dat ik ook met 2 banen nog ALLES onder controle had.
En lieve dames,om even met de wijze woorden van BB te spreken,
We komen er echt wel,ook ik ben daarvan overtuigd!!!
Jullie zijn al zooo VER gekomen,lieve dames,
de rest lukt ook vast en zeker!!!Dikke knuffel voor jullie,jullie zijn momenteel mn INSPIRATIE!!!!
zaterdag 12 mei 2012 om 03:07
Lieve dames, van mij ook ff alleen maar een
Jullie zijn al zo goed bezig omdat jullie je van dingen bewust zijn, oa dat onder controle willen hebben van je leven. Het scheelt al zoveel als je dat kan en mag (leren) loslaten.
Niks is zeker in het leven en dat niet alles "maakbaar" is, daar komen steeds meer mensen achter. Moet iedereen zich dan maar mislukt voelen als er dingen anders lopen. Erkennen dat je niet overal invloed op hebt is heel belangrijk. En de beste uitvindingen of creatieve ideeen worden in bad gedaan, echt, juist als ze het "probleem" ff loslaten. Succes is zeker niet altijd het resultaat van meer inspanning!
Geweldig boekje vind ik "Coach jezelf naar succes" van Talande Miedaner (kost 7,95). Is mijn "bijbel", staan veel verhelderende tips in en gaat niet over succes in de geijkte zin des woords, maar als persoon. Lekker leesbaar, humor, en dingen die zo voor de hand liggen dat je er niet op was gekomen, andere kijk geven. Echt een aanrader.
@BB: kom later terug op je tussenstand. Is al heel wat, toch?!
(ben zelf ook beetje aan het kwakkelen, dus ff gas terug en wat rust nemen).
Jullie zijn al zo goed bezig omdat jullie je van dingen bewust zijn, oa dat onder controle willen hebben van je leven. Het scheelt al zoveel als je dat kan en mag (leren) loslaten.
Niks is zeker in het leven en dat niet alles "maakbaar" is, daar komen steeds meer mensen achter. Moet iedereen zich dan maar mislukt voelen als er dingen anders lopen. Erkennen dat je niet overal invloed op hebt is heel belangrijk. En de beste uitvindingen of creatieve ideeen worden in bad gedaan, echt, juist als ze het "probleem" ff loslaten. Succes is zeker niet altijd het resultaat van meer inspanning!
Geweldig boekje vind ik "Coach jezelf naar succes" van Talande Miedaner (kost 7,95). Is mijn "bijbel", staan veel verhelderende tips in en gaat niet over succes in de geijkte zin des woords, maar als persoon. Lekker leesbaar, humor, en dingen die zo voor de hand liggen dat je er niet op was gekomen, andere kijk geven. Echt een aanrader.
@BB: kom later terug op je tussenstand. Is al heel wat, toch?!
(ben zelf ook beetje aan het kwakkelen, dus ff gas terug en wat rust nemen).
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zaterdag 12 mei 2012 om 14:19
Hier een piepkleine JellyFish...Ik heb t gevoel dat ik me niet kan uitdrukken, maar nu zit alles zo hoog, dat ik toch nog een poging ga doen. Heel graag even m`n verhaal kwijt...mag dat? Jullie mogen dit gewoon maar skippen hoor!
In therapie (door te voelen/opstelling te maken) kwam ik er opeens achter wat dat vreemde gevoel was over de relatie met mn vriend. Wanneer m`n vriend en ik bij elkaar zijn, word ik omringd door zijn behulpzaamheid en aandacht. (misschien omringde ik hem eerder ook zo). Dat is heerlijk en verleidelijk, maar benauwend. Ik voelde nu zo duidelijk dat ik dan m`n eigen kracht niet meer kan voelen. Ik heb ruimte voor mezelf nodig, om te voelen en groeien. Alsof mijn vriend voorheen als steunpilaar, nu in de weg staat, geen ruimte geeft om te groeien. Het voelt kiezen tussen in zijn liefde opgaan en mezelf verliezen, of afstand en ruimte voelen.
Maar hij wil mij het liefst helpen. Met grotere afstand tussen ons is hij bang mij kwijt te raken. En hij weet ook niet zo goed hoe hij zich meer op zichzelf kan richten, hij is gewend zich op anderen te richten.
Gisteren sprak ik toevallig kort een kennis die iets gelijks had meegemaakt (maar dan de positie van mijn vriend) en vol van onbegrip zat over zijn ex, iemand als ik...
Als ik hem om meer ruimte vraag en gedachten heb dat het misschien over gaat tussen ons, doet dat zo`n pijn. Ik zie teleurstelling bij hem. Ik voel me zooo schuldig vol verdriet. Dat is het gevoel dat ik vroeger had, wanneer ik ook maar enige weerstand tegen mijn dominante moeder had geboden. Want zij deed toch zoveel voor mij? Het is dus deels oud verdriet dat ik nu voel. Heb al weinig energie en dit slurpt me...want ik heb geen oplossing. Ik voel me een bitch die zijn goede bedoelingen misbruikt. En hoe had ik kunnen dromen dat ik, zo beschadigd, een goede relatie zou kunnen aangaan? Ik kan nu niet eens zonder zijn steun... AHhh, ik ratel...
*adempauze*
note to mysef: Welkom verdriet, wat wil je me zeggen? Dat t zo verrekte pijn doet om voor mezelf te kiezen. Dat het voelt alsof de grond onder me wegzakt...Misschien kan ik het gewoon voelen, let it rain, cauz rain ain`t gonna hurt me, blijven ademen...En me niet verantwoordelijk voelen voor zijn emoties, alleen voor mijn acties. Ik hoef nu niet te weten hoe het afloopt, maar hoop dat het me lukt geduld te hebben en te kijken of we komende maand wat meer ruimte aan elkaar kunnen geven...
Gelukkig schijnt de zon en wordt het zomer. Buiten afleiding zoeken... snel over versturen klikken, en sorry voor t inbreken...
In therapie (door te voelen/opstelling te maken) kwam ik er opeens achter wat dat vreemde gevoel was over de relatie met mn vriend. Wanneer m`n vriend en ik bij elkaar zijn, word ik omringd door zijn behulpzaamheid en aandacht. (misschien omringde ik hem eerder ook zo). Dat is heerlijk en verleidelijk, maar benauwend. Ik voelde nu zo duidelijk dat ik dan m`n eigen kracht niet meer kan voelen. Ik heb ruimte voor mezelf nodig, om te voelen en groeien. Alsof mijn vriend voorheen als steunpilaar, nu in de weg staat, geen ruimte geeft om te groeien. Het voelt kiezen tussen in zijn liefde opgaan en mezelf verliezen, of afstand en ruimte voelen.
Maar hij wil mij het liefst helpen. Met grotere afstand tussen ons is hij bang mij kwijt te raken. En hij weet ook niet zo goed hoe hij zich meer op zichzelf kan richten, hij is gewend zich op anderen te richten.
Gisteren sprak ik toevallig kort een kennis die iets gelijks had meegemaakt (maar dan de positie van mijn vriend) en vol van onbegrip zat over zijn ex, iemand als ik...
Als ik hem om meer ruimte vraag en gedachten heb dat het misschien over gaat tussen ons, doet dat zo`n pijn. Ik zie teleurstelling bij hem. Ik voel me zooo schuldig vol verdriet. Dat is het gevoel dat ik vroeger had, wanneer ik ook maar enige weerstand tegen mijn dominante moeder had geboden. Want zij deed toch zoveel voor mij? Het is dus deels oud verdriet dat ik nu voel. Heb al weinig energie en dit slurpt me...want ik heb geen oplossing. Ik voel me een bitch die zijn goede bedoelingen misbruikt. En hoe had ik kunnen dromen dat ik, zo beschadigd, een goede relatie zou kunnen aangaan? Ik kan nu niet eens zonder zijn steun... AHhh, ik ratel...
*adempauze*
note to mysef: Welkom verdriet, wat wil je me zeggen? Dat t zo verrekte pijn doet om voor mezelf te kiezen. Dat het voelt alsof de grond onder me wegzakt...Misschien kan ik het gewoon voelen, let it rain, cauz rain ain`t gonna hurt me, blijven ademen...En me niet verantwoordelijk voelen voor zijn emoties, alleen voor mijn acties. Ik hoef nu niet te weten hoe het afloopt, maar hoop dat het me lukt geduld te hebben en te kijken of we komende maand wat meer ruimte aan elkaar kunnen geven...
Gelukkig schijnt de zon en wordt het zomer. Buiten afleiding zoeken... snel over versturen klikken, en sorry voor t inbreken...
zaterdag 12 mei 2012 om 15:43
Hey Jellyfish,
Ik vind het heel erg verdrietig om te lezen dat je vraagt of je je verhaal kwijt mag. Ik snap het heel goed dat je 'toestemming' vraagt, maar je doet jezelf echt tekort. Natuurlijk (!!) mag je je verhaal kwijt!
Ik heb het gevoel dat ik in ongeveer dezelfde situatie als jij heb gezeten (heb ik ook al in je andere topic aangegeven). Ik denk dat het inzicht wat je hierboven beschrijft ook voor mij en mijn ex om ging. In het begin was hij zorgzaam (en ik denk ik ook??) en was dat fijn, was ik zo gelukkig dat zo'n twisted persoon als ik een gezonde relatie had. Later raakte ik overspannen en voelde het alsof zijn zorgzaamheid me tegenhield om te groeien, zelfstandig en vrij te zijn. Hij bleef mij maar helpen en helpen en helpen. Ik bleef maar aangeven dat ik dat juist niet wilde en bleef hem (toen hij daar niet naar luisterde) wegduwen. Hij was/is ook gewend om vooral veel te geven, zich te focussen op anderen ipv zichzelf.
Ik heb hoe het is gegaan heel erg bij mezelf neergelegd, en doe dat eigenlijk nog steeds, mezelf, mijn ''twisted persoon'', de schuld geven. Door dat schuldgevoel wat ik ook tijdens de relatie had heb ik het eigenlijk voor mezelf en hem alleen maar erger gemaakt: dat schuldgevoel maakte me afgesloten, boos en verdrietig, waardoor onze relatie nog minder kans had.
Ik wil je heel graag advies of troost geven Jellyfish, en heb al 4 keer hier een tekst geschreven en weer weggehaald....ik kom er niet helemaal uit denk ik....Wat ik nu achteraf, na onze breuk denk, is dat ik in ieder geval (mssn hij ook?) los moest komen van hem om te kunnen groeien. We zaten te veel in bovenbeschreven vicieuze cirkel, en ik was eigenlijk te veel in de knoop met mezelf/ongelukkig om liefde aan hem te kunnen geven, die steunpilaar te zijn die hij voor mij wilde zijn. Allebei op een bepaalde manier te veel gefocused op negatieve dingen bij elkaar, in plaats van op onszelf.
Ik merk dat ik sinds de breuk gedwongen ben om te groeien, me op mezelf te focussen. Wat wil ik, wat maakt mij gelukkig, wat wil ik nu doen met mijn leven? En dat zo erg op mezelf focussen maakt dat ik denk dat ik op de (lange) termijn denk weer liefde te kunnen geven, een gezonde relatie aan te kunnen gaan. Ik denk dat dusdanig op mezelf focussen als nu, zo erg groeien, niet echt met hem had gekund, omdat zijn 'zorgen voor anderen houding' mij te veel in de weg zat. Ik zou dan het gevoel hebben gehad dat ik niet alleen moest zorgen voor mijn eigen houding, maar ook voor die van hem....Ik had simpelweg de energie niet meer....Je moet een soort van balans hebben voor jezelf, gelukkig zijn met jezelf, om een gezonde relatie te hebben, denk ik.....Of een partner die je op 'juiste' wijze in moeilijke tijden steunt?
Een vriendin van me zei laatst tegen mij, dat het ook onaardig kan zijn om zo te willen zorgen voor , je weg te willen cijferen, liefdevol te zijn. Ik snap nog niet helemaal wat zij daarmee bedoelde, maar ergens deed het me denken aan een zin uit het gedicht van mandela ergens in dit topic: het gaat niet om zorgen voor, maar om geven om. Als ik kijk naar relaties om mij heen die al lang stand houden, doen daarin de stellen allemaal hun eigen dingen, eigen vrienden/reizen/interesses. Dat zorgen voor van mijn ex maakte mij op een gegeven moment heel onzeker, met schuldgevoel....
Zucht....Ik voel me echt alsof ik een soort blablaratelratelpost heb geschreven. Ik kan gewoon niet goed verwoorden wat ik bedoel.....en daardoor wordt het heel erg ego-posterig ipv op jou gericht.....>> Sorry.
Ik vind het heel erg verdrietig om te lezen dat je vraagt of je je verhaal kwijt mag. Ik snap het heel goed dat je 'toestemming' vraagt, maar je doet jezelf echt tekort. Natuurlijk (!!) mag je je verhaal kwijt!
Ik heb het gevoel dat ik in ongeveer dezelfde situatie als jij heb gezeten (heb ik ook al in je andere topic aangegeven). Ik denk dat het inzicht wat je hierboven beschrijft ook voor mij en mijn ex om ging. In het begin was hij zorgzaam (en ik denk ik ook??) en was dat fijn, was ik zo gelukkig dat zo'n twisted persoon als ik een gezonde relatie had. Later raakte ik overspannen en voelde het alsof zijn zorgzaamheid me tegenhield om te groeien, zelfstandig en vrij te zijn. Hij bleef mij maar helpen en helpen en helpen. Ik bleef maar aangeven dat ik dat juist niet wilde en bleef hem (toen hij daar niet naar luisterde) wegduwen. Hij was/is ook gewend om vooral veel te geven, zich te focussen op anderen ipv zichzelf.
Ik heb hoe het is gegaan heel erg bij mezelf neergelegd, en doe dat eigenlijk nog steeds, mezelf, mijn ''twisted persoon'', de schuld geven. Door dat schuldgevoel wat ik ook tijdens de relatie had heb ik het eigenlijk voor mezelf en hem alleen maar erger gemaakt: dat schuldgevoel maakte me afgesloten, boos en verdrietig, waardoor onze relatie nog minder kans had.
Ik wil je heel graag advies of troost geven Jellyfish, en heb al 4 keer hier een tekst geschreven en weer weggehaald....ik kom er niet helemaal uit denk ik....Wat ik nu achteraf, na onze breuk denk, is dat ik in ieder geval (mssn hij ook?) los moest komen van hem om te kunnen groeien. We zaten te veel in bovenbeschreven vicieuze cirkel, en ik was eigenlijk te veel in de knoop met mezelf/ongelukkig om liefde aan hem te kunnen geven, die steunpilaar te zijn die hij voor mij wilde zijn. Allebei op een bepaalde manier te veel gefocused op negatieve dingen bij elkaar, in plaats van op onszelf.
Ik merk dat ik sinds de breuk gedwongen ben om te groeien, me op mezelf te focussen. Wat wil ik, wat maakt mij gelukkig, wat wil ik nu doen met mijn leven? En dat zo erg op mezelf focussen maakt dat ik denk dat ik op de (lange) termijn denk weer liefde te kunnen geven, een gezonde relatie aan te kunnen gaan. Ik denk dat dusdanig op mezelf focussen als nu, zo erg groeien, niet echt met hem had gekund, omdat zijn 'zorgen voor anderen houding' mij te veel in de weg zat. Ik zou dan het gevoel hebben gehad dat ik niet alleen moest zorgen voor mijn eigen houding, maar ook voor die van hem....Ik had simpelweg de energie niet meer....Je moet een soort van balans hebben voor jezelf, gelukkig zijn met jezelf, om een gezonde relatie te hebben, denk ik.....Of een partner die je op 'juiste' wijze in moeilijke tijden steunt?
Een vriendin van me zei laatst tegen mij, dat het ook onaardig kan zijn om zo te willen zorgen voor , je weg te willen cijferen, liefdevol te zijn. Ik snap nog niet helemaal wat zij daarmee bedoelde, maar ergens deed het me denken aan een zin uit het gedicht van mandela ergens in dit topic: het gaat niet om zorgen voor, maar om geven om. Als ik kijk naar relaties om mij heen die al lang stand houden, doen daarin de stellen allemaal hun eigen dingen, eigen vrienden/reizen/interesses. Dat zorgen voor van mijn ex maakte mij op een gegeven moment heel onzeker, met schuldgevoel....
Zucht....Ik voel me echt alsof ik een soort blablaratelratelpost heb geschreven. Ik kan gewoon niet goed verwoorden wat ik bedoel.....en daardoor wordt het heel erg ego-posterig ipv op jou gericht.....>> Sorry.
zaterdag 12 mei 2012 om 16:27
Lieve meiden, ik denk dat het belangrijkste is dat duidelijk wordt, niet alleen aan jullie, maar ook aan die partners, dat liefde niet hetzelfde is als "nodig hebben".. Op eigen benen staan en eigen beslissingen maken/ eigen dingen doen/oplossen/ leren/ tegenslagen overwinnen, jezelf helpen is dus niet hetzelfde als de ander (zijn hulp/liefde/ nodig hebben) afwijzen!!
Het gaat erom iemand op een gezonde manier nodig te hebben, als maatje, als vriend, als volwaardig gespreks- en sparringpartner, als liefdespartner, fijn gezelschap, lichamelijkheid, intimiteit mee te delen, seks, samen fijne dingen te doen.
Behulpzaamheid is lief en goedbedoeld, maar niet de bedoeling dat iemand het (leven) jou uit handen neemt. Dan krijg je het idee alsmaar dat je het niet zelf kan, daar een ander bij nodig hebt, zelf niet zal redden. Als ouders dit dus doen (controle, bepalen, uit handen nemen, geen verantwoordelijkheid geven of overbeschermend opvoeden) krijg je als kind in feite de boodschap mee van de ouder van: "als ik aan jou zou overlaten, jou/het niet onder controle houd, komt er niks van terecht, zal het misgaan met jou, ik ben er als ouder omdat je dat zelf niet kan)..
Dit is vaak een (ongezonde) emotionele afhankelijkheid, die je als kind hebt, je hebt er niks over te zeggen, geen eigen invloed, jouw wil telt niet, maar je ouders alles over jou.
Je krijgt daar niet bepaald zelfvertrouwen en zelfbeheersing van, naar mijn idee, integendeel. Je hebt nooit geleerd het zelf op te (mogen) lossen en je eigen weg te vinden, ook bij fouten & tegenslagen (die er nu eenmaal bij horen in het leven en waar je nog het meest van leert).
Onbewust ga je dan later, als jongvolwassene, op zoek naar iemand die je "leidt", omdat je dat gewend bent en niet op jezelf durft te vertrouwen. Helpen en hulpvaardigheid is helemaal niet fout, hangt af van de mate waarin.. Het hoort bij het volwassen worden (en zijn) om zelf te mogen proberen, mogen falen, mogen leren om eigen verantwoordelijkheid te krijgen/nemen over je eigen leven.
Voor mensen die dat niet meegekregen hebben thuis, is dat lastiger. Maar gezonde "afhankelijkheid" bestaat ook, dat is over en weer elkaar helpen in het leven, luisteren, er zijn voor iemand als dat nodig is, klankbord zijn, overleggen, iemand anders zijn oordeel/advies/ visie meenemen. Maar uiteindelijk moet je het zelf beslissen, doen (en mogen doen, ook als je andere keuzes maakt).
Je zal je (ex)vriend op eoa manier duidelijk moeten maken dat dit niks met liefde of afwijzing te maken heeft. Dat je op eigen benen moet leren staan en dat dat okay is, gezond is. Maar je hem nog steeds nodig hebt, voor liefde, enz (zie boven).
Heel veel mensen verwarren houden van met "nodig hebben" (zowel aan de kant van iemand kunnen "gebruiken" (hulp) als de "hulpverlenende partij (helperssyndroom, je waarde of liefde afmeten naar wat je voor iemand betekent omdat je zoveel voor diegene doet/overneemt/pleast/makkelijker maakt).
Het is dus heel goed dat jullie je verstikt voelen, betekent niet dat die hele persoon maar uit je leven moet. Wel dat je een ander soort verhouding met elkaar moet zien te creeren, niet meer van helper-slachtoffer, maar van 2 volwassenen die over en weer eigen leven en verantwoordelijkheden hebben, maar er ook zijjn voor elkaar als dat ff nodig is (goed gesprek, raad en daad). Liefde is niet: alles uit handen nemen van de ander (en daarmee onbewust hulpeloos en klein houden)..
Gelijkwaardige relatie, dat is waar je naar moet streven, niet op elkaar leunen, maar zoveel mogelijk zelf kunnen en alles wat je kan delen ook echt waarderen, maar niet afhankelijk van zijn/voelen..
Het gaat erom iemand op een gezonde manier nodig te hebben, als maatje, als vriend, als volwaardig gespreks- en sparringpartner, als liefdespartner, fijn gezelschap, lichamelijkheid, intimiteit mee te delen, seks, samen fijne dingen te doen.
Behulpzaamheid is lief en goedbedoeld, maar niet de bedoeling dat iemand het (leven) jou uit handen neemt. Dan krijg je het idee alsmaar dat je het niet zelf kan, daar een ander bij nodig hebt, zelf niet zal redden. Als ouders dit dus doen (controle, bepalen, uit handen nemen, geen verantwoordelijkheid geven of overbeschermend opvoeden) krijg je als kind in feite de boodschap mee van de ouder van: "als ik aan jou zou overlaten, jou/het niet onder controle houd, komt er niks van terecht, zal het misgaan met jou, ik ben er als ouder omdat je dat zelf niet kan)..
Dit is vaak een (ongezonde) emotionele afhankelijkheid, die je als kind hebt, je hebt er niks over te zeggen, geen eigen invloed, jouw wil telt niet, maar je ouders alles over jou.
Je krijgt daar niet bepaald zelfvertrouwen en zelfbeheersing van, naar mijn idee, integendeel. Je hebt nooit geleerd het zelf op te (mogen) lossen en je eigen weg te vinden, ook bij fouten & tegenslagen (die er nu eenmaal bij horen in het leven en waar je nog het meest van leert).
Onbewust ga je dan later, als jongvolwassene, op zoek naar iemand die je "leidt", omdat je dat gewend bent en niet op jezelf durft te vertrouwen. Helpen en hulpvaardigheid is helemaal niet fout, hangt af van de mate waarin.. Het hoort bij het volwassen worden (en zijn) om zelf te mogen proberen, mogen falen, mogen leren om eigen verantwoordelijkheid te krijgen/nemen over je eigen leven.
Voor mensen die dat niet meegekregen hebben thuis, is dat lastiger. Maar gezonde "afhankelijkheid" bestaat ook, dat is over en weer elkaar helpen in het leven, luisteren, er zijn voor iemand als dat nodig is, klankbord zijn, overleggen, iemand anders zijn oordeel/advies/ visie meenemen. Maar uiteindelijk moet je het zelf beslissen, doen (en mogen doen, ook als je andere keuzes maakt).
Je zal je (ex)vriend op eoa manier duidelijk moeten maken dat dit niks met liefde of afwijzing te maken heeft. Dat je op eigen benen moet leren staan en dat dat okay is, gezond is. Maar je hem nog steeds nodig hebt, voor liefde, enz (zie boven).
Heel veel mensen verwarren houden van met "nodig hebben" (zowel aan de kant van iemand kunnen "gebruiken" (hulp) als de "hulpverlenende partij (helperssyndroom, je waarde of liefde afmeten naar wat je voor iemand betekent omdat je zoveel voor diegene doet/overneemt/pleast/makkelijker maakt).
Het is dus heel goed dat jullie je verstikt voelen, betekent niet dat die hele persoon maar uit je leven moet. Wel dat je een ander soort verhouding met elkaar moet zien te creeren, niet meer van helper-slachtoffer, maar van 2 volwassenen die over en weer eigen leven en verantwoordelijkheden hebben, maar er ook zijjn voor elkaar als dat ff nodig is (goed gesprek, raad en daad). Liefde is niet: alles uit handen nemen van de ander (en daarmee onbewust hulpeloos en klein houden)..
Gelijkwaardige relatie, dat is waar je naar moet streven, niet op elkaar leunen, maar zoveel mogelijk zelf kunnen en alles wat je kan delen ook echt waarderen, maar niet afhankelijk van zijn/voelen..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zaterdag 12 mei 2012 om 18:43
Wat lieve reacties, ontzettend bedankt! Heb vandaag flink gehuild en het lucht op... t Wordt steeds duidelijker, en het is keihard om erachter te komen hoe ongezond de relatie in elkaar zit. Maar zonder dat te zien zou me ik nooit kunnen losmaken/we de relatie anders kunnen vormgeven. (dus misschien is dat het van de situatie 
Kan me helemaal vinden in wat je zegt Suzy. Ik lees je woorden eens, en nog eens... al weet ik het, het is goed om te lezen hoe het kan zit.
Framboosjes, Ja heel herkenbaar (en duidelijk wat je schreef hoor!). Wij waren lange tijd wel sterk gericht op de positieve dingen, waardoor het koek en ei leek... Ander moment meer.. kan de woorden even niet vinden.
Kan me helemaal vinden in wat je zegt Suzy. Ik lees je woorden eens, en nog eens... al weet ik het, het is goed om te lezen hoe het kan zit.
Framboosjes, Ja heel herkenbaar (en duidelijk wat je schreef hoor!). Wij waren lange tijd wel sterk gericht op de positieve dingen, waardoor het koek en ei leek... Ander moment meer.. kan de woorden even niet vinden.
zaterdag 12 mei 2012 om 19:28
Hoi allemaal,
Ik heb hetzelfde als jij Jellyfish, eigenlijk zoals altijd kan ik me helemaal vinden ik je woorden Suzy:). Ik hoop dat het al iets beter gaat met je cyste.
Ik hoop echt voor je Jellyfish dat het een soort van cadeautje wordt, dat jullie samen de relatie kunnen veranderen. Het laatste wat jij zegt; waardoor het koek en ei leek...doet me heel erg denken aan hoe het met mijn relatie was. Ik weet trouwens ook niet of 'leek' het goede woord is, is dat niet te negatief? Kan het niet ook gewoon daadwerkelijk koek en ei zijn geweest? Hoedanook; met mij en mijn ex was het zo dat het goed ging zolang het allemaal koek en ei was met mij, goed ging met mij en we elkaar vaak zagen....Zolang alles oke was met mij 'leek' onze relatie oke. Maar achteraf was er wel iets mis; dat alles altijd zogenaamd goed ging met hem, het geluk in onze relatie zo erg afhankelijk leek te zijn van mij....Dat is iets wat altijd tussen ons in heeft gesluimerd en wat mij/ons dus niet gelukt is om te veranderen. Ik kon er uiteindelijk niet mee leven dat hij zo zorgend/perfect/binnenvetterig was. Hij was daardoor niet de sparpartner waar suzye het over heeft....Wat vind je vriend eigenlijk van de situatie Jellyfish? Hoe zeggen ze dat; it takes two to tango? Snapt hij dat jullie zelfstandiger/vrijer moeten zijn, het misschien wel goed is als hij minder zorgend is?
Ik zit met een soort probleem....waarvan ik eigenlijk niet zo heel goed weet aan wie ik het voor kan leggen...dus ik hoop dat jullie mij ermee willen helpen. Tijdens en ook na mijn ex ben ik eigenlijk best wel....alleen (dus niet per se eenzaam). Jarenlang is mijn ex mijn beste vriend geweest, maatjes door dik en dun (ook voordat we een relatie kregen). Nu is dat helemaal uit balans, ik reken er eigenlijk niet op dat hij ooit nog in mijn leven komt (jammergenoeg), en als dat al gebeurd zeker niet op de fijne manier zoals hij ooit mijn beste vriend was. Ook los daarvan, als ik kijk naar een van de redenen waardoor het fout is gegaan tussen mij en ex, denk ik dat het goed is als ik (nog) meer een eigen sociaal leven opbouw. Veel vrienden die ik nu heb gaan naar het buitenland, hebben heel weinig tijd voor me....
Maar eigenlijk vind ik het doodeng om sociale stappen te ondernemen. Ik merk ook dat ik heel erg hoge eisen aan die sociale dingen stel, heel veel beren op de weg zie, en dan ook van mezelf vind dat ik perfect tussen al die nieuwe mensen moet passen/nieuwe mensen perfect bij mezelf moeten passen. Ik ben eigenlijk gewoon nog steeds dat verlegen en onzekere pubermeisje ergens (alleen dan verscholen achter een sterke vrouw).
Ik heb nu een soort van twee opties. Aan de ene kant denk ik er over om in het bestuur van mijn studievereniging te gaan (maar ik zou natuurlijk ook gewoon een actiever lid kunnen worden). Maar ik weet niet of ik de mensen wel zo leuk vind, ben nooit zo heel actief geweest maar ga als ik nu niets onderneem volgend jaar echt vereenzamen denk ik.
Ik kan ook volgend jaar op zoek gaan naar een leuke studentenvereniging. Nieuwe, misschien wel 'perfecte' mensen die 'perfect' bij mij passen. Maar ik ben eerder lid geweest en weet dat ook bij een studentenvereniging niet iedereen je ligt, en het ook een hoop oppervlakkigheid en 'leegheid' met zich mee kan brengen.(plus sowieso een uur fietsen ipv 10 min:P)
Ik weet dat jullie waarschijnlijk niet superveel kunnen met mijn dilemma, maar ik wilde voornamelijk even de angsten van me afschrijven....Het is ook wel moeilijk hoor, om zo alleen verder te gaan (zonder mn ex) en alleen beslissingen te nemen waarvan je niet met zekerheid weet wat ze je gaan brengen.....
Ik heb hetzelfde als jij Jellyfish, eigenlijk zoals altijd kan ik me helemaal vinden ik je woorden Suzy:). Ik hoop dat het al iets beter gaat met je cyste.
Ik hoop echt voor je Jellyfish dat het een soort van cadeautje wordt, dat jullie samen de relatie kunnen veranderen. Het laatste wat jij zegt; waardoor het koek en ei leek...doet me heel erg denken aan hoe het met mijn relatie was. Ik weet trouwens ook niet of 'leek' het goede woord is, is dat niet te negatief? Kan het niet ook gewoon daadwerkelijk koek en ei zijn geweest? Hoedanook; met mij en mijn ex was het zo dat het goed ging zolang het allemaal koek en ei was met mij, goed ging met mij en we elkaar vaak zagen....Zolang alles oke was met mij 'leek' onze relatie oke. Maar achteraf was er wel iets mis; dat alles altijd zogenaamd goed ging met hem, het geluk in onze relatie zo erg afhankelijk leek te zijn van mij....Dat is iets wat altijd tussen ons in heeft gesluimerd en wat mij/ons dus niet gelukt is om te veranderen. Ik kon er uiteindelijk niet mee leven dat hij zo zorgend/perfect/binnenvetterig was. Hij was daardoor niet de sparpartner waar suzye het over heeft....Wat vind je vriend eigenlijk van de situatie Jellyfish? Hoe zeggen ze dat; it takes two to tango? Snapt hij dat jullie zelfstandiger/vrijer moeten zijn, het misschien wel goed is als hij minder zorgend is?
Ik zit met een soort probleem....waarvan ik eigenlijk niet zo heel goed weet aan wie ik het voor kan leggen...dus ik hoop dat jullie mij ermee willen helpen. Tijdens en ook na mijn ex ben ik eigenlijk best wel....alleen (dus niet per se eenzaam). Jarenlang is mijn ex mijn beste vriend geweest, maatjes door dik en dun (ook voordat we een relatie kregen). Nu is dat helemaal uit balans, ik reken er eigenlijk niet op dat hij ooit nog in mijn leven komt (jammergenoeg), en als dat al gebeurd zeker niet op de fijne manier zoals hij ooit mijn beste vriend was. Ook los daarvan, als ik kijk naar een van de redenen waardoor het fout is gegaan tussen mij en ex, denk ik dat het goed is als ik (nog) meer een eigen sociaal leven opbouw. Veel vrienden die ik nu heb gaan naar het buitenland, hebben heel weinig tijd voor me....
Maar eigenlijk vind ik het doodeng om sociale stappen te ondernemen. Ik merk ook dat ik heel erg hoge eisen aan die sociale dingen stel, heel veel beren op de weg zie, en dan ook van mezelf vind dat ik perfect tussen al die nieuwe mensen moet passen/nieuwe mensen perfect bij mezelf moeten passen. Ik ben eigenlijk gewoon nog steeds dat verlegen en onzekere pubermeisje ergens (alleen dan verscholen achter een sterke vrouw).
Ik heb nu een soort van twee opties. Aan de ene kant denk ik er over om in het bestuur van mijn studievereniging te gaan (maar ik zou natuurlijk ook gewoon een actiever lid kunnen worden). Maar ik weet niet of ik de mensen wel zo leuk vind, ben nooit zo heel actief geweest maar ga als ik nu niets onderneem volgend jaar echt vereenzamen denk ik.
Ik kan ook volgend jaar op zoek gaan naar een leuke studentenvereniging. Nieuwe, misschien wel 'perfecte' mensen die 'perfect' bij mij passen. Maar ik ben eerder lid geweest en weet dat ook bij een studentenvereniging niet iedereen je ligt, en het ook een hoop oppervlakkigheid en 'leegheid' met zich mee kan brengen.(plus sowieso een uur fietsen ipv 10 min:P)
Ik weet dat jullie waarschijnlijk niet superveel kunnen met mijn dilemma, maar ik wilde voornamelijk even de angsten van me afschrijven....Het is ook wel moeilijk hoor, om zo alleen verder te gaan (zonder mn ex) en alleen beslissingen te nemen waarvan je niet met zekerheid weet wat ze je gaan brengen.....
zaterdag 12 mei 2012 om 20:48
Grrr...%#}*#....
Had ik net toch een lap tekst geschreven waar ik reageer op jullie allemaal. Vooral over de relaties die wel of niet goed voor je zijn en om Anahata gerust te stellen.
Istie zomaar weg!!!!
Dan hou ik het nu maar weer even bij een hart onder de riem voor jullie allemaal.
En lieve Suzy, een dikke knuffel voor jou omdat je in de lappenmand zit. Wat balen zeg! Let op jezelf en wees extra lief.
Ik zal morgen eens zien of ik de woorden kan vinden om weer op te schrijven wat ik net had gedaan. Ik denk aan jullie, jullie zijn toppers!!!!
Had ik net toch een lap tekst geschreven waar ik reageer op jullie allemaal. Vooral over de relaties die wel of niet goed voor je zijn en om Anahata gerust te stellen.
Istie zomaar weg!!!!
Dan hou ik het nu maar weer even bij een hart onder de riem voor jullie allemaal.
En lieve Suzy, een dikke knuffel voor jou omdat je in de lappenmand zit. Wat balen zeg! Let op jezelf en wees extra lief.
Ik zal morgen eens zien of ik de woorden kan vinden om weer op te schrijven wat ik net had gedaan. Ik denk aan jullie, jullie zijn toppers!!!!
zaterdag 12 mei 2012 om 23:13
Ben niet (meer) in de lappenmand, hoor, dat is elke keer weer ff weg als het leeg is gemaakt (maar dat is op dit moment symptoombestrijding), heb wat bijgeslapen vannacht en ben nu weer fit en fruitig
@Jellyfish en Framb00sje: denk dat je het idd moet zien als een cadeautje. Wie dieper gaat (en sommigen moeten eerst heel diep, zeker als het om burnouts enzo gaat) kan een bepaalde omslag maken. Dat is een vrij eenzaam proces (zie ook andere topic: alleen en toch gelukkig met jezelf). Alleen al omdat je merkt dat je het echt zelf moet doen, alles zich innerlijk afspeelt, en mensen van buitenaf daar eigenlijk van weinig invloed op zijn..
Ook al heb je allerlei fijne mensen om je heen, dan nog wordt steun en waardering van buitenaf steeds minder belangrijk, omdat het niet (meer) helpt. Of je merkt dat mensen niet meer zo bij je passen (perfect passen al helemaal niet!).
Toch kan je er je voordeel mee doen, Jellyfish. Hoe beter je jezelf kent, hoe meer je patronen ziet die je met andere mensen en je partner onderhoudt en in stand hield/houdt. En dus ook wat je eraan kan veranderen/ verbeteren. Je krijgt namelijk kracht naar "kruisje" en als je eea meemaakt/doormaakt, ga je die kracht ook voelen. En kan je dus ook inzetten om positieve dingen in gang te zetten, waaronder ook misschien je relatie ten goede veranderen. Vergeet niet dat relaties wisselwerkingen zijn!
Als jij zelfstandiger en minder afhankelijk wordt, zal de ander meer ruimte krijgen om ook andere dingen te ontwikkelen (dan bijv behulpzaamheid).. je kan prima samen een nieuwe manier vinden die wel gezond is en wel werkt. Dan zet jouw bewustwording ook hem aan om andere kanten te ontwikkelen in zichzelf bijv.
@Framb00sje: het besef dat je er alleen voor staat, is (eerst) beangstigend en dat blijft het soms op bepaalde punten ook wel. Vooral als je denkt: "ik MOET het (nu opeens) allemaal alleen doen. En zou het allemaal alleen moeten kunnen ook".
Maar je hoeft het niet allemaal/ helemaal alleen te doen of te kunnen. Controle loslaten is ook in staat zijn te erkennen dat je soms best wat hulp of steun nodig hebt (dat heeft iedereen). Ook dat is juist sterk. En niet zwak, zoals "men" altijd denkt!
Het schept ook een soort "nederigheid" door te erkennen dat je niet alles kan of hoeft te kunnen en om hulp te vragen aan anderen. Een "valse trots" laten varen..
Wat je zeker niet moet doen is mensen waar je niet veel mee hebt, toch maar "aanhouden"/ achter de hand houden/ extra aktiveren, om maar niet alleen te zijn. En al zeker niet uit angst..
Sommige oppervlakkiger contacten (zoals je vereniging) zijn prima, zolang je maar weet wat je aan ze hebt en wel kan delen. Maar zoek daar nieuwe mensen naast, niet ipv. En zeker niet je storten in nog meer tijd/aandacht aan mensen waar je in feite die klik en verbondenheid niet mee voelt. Zoek juist mensen die jou verder kunnen inspireren, die je uitdagen om na te denken over het leven, met wie je van gedachten kan wisselen, zonder dat je van elkaar verwacht dat je hetzelfde denkt.
Het is fijn om wat gelijkgestemder mensen om je heen te hebben, met wie je wat meer de diepte in kan gaan, echt goede gesprekken, in dezelfde soort processen als jij. Als je daar een paar van hebt, kan je daarnaast ook het oppervlakkigere contact waarderen.
Ik denk weleens dat juist mensen die eea meemaken en doormaken, daar ontzettend veel wijsheid van kunnen opdoen, veel van leren, en als een soort voorrecht kunnen beschouwen (mits ze er iets mee doen natuurlijk). Klinkt gek, maar dit zijn volgens mij juist de mensen die "groeien" qua persoonlijkheid, juist door hun struggles! Uiteindelijk wordt het je grote kracht, nl levenservaring en dichter bij jezelf komen.Het is (behalve vervelend) als je je pijnen kan trotseren en overstijgen, OOK een kans om bij je essentie te komen.
Er zullen mensen op je pad komen, vanzelf ook, maar zeker als je je daarvoor inspant of alleen al open voor staat. Ideeen komen, kansen ook. Daar ben ik van overtuigd.
En verder ben ik er afgelopen jaren van overtuigd geraakt dat je er niet helemaal alleen voor staat. Dat je "het universum" of een groter iets (dan jijzelf), waar je deel van uitmaakt, een God, kracht, engelen of hoe je het ook wil noemen, kan vragen om je te helpen en bij te staan. Deels heb je zelf invloed (door wat je onderneemt, mensen aanspreekt, verandert, leert in het leven), deels is er misschien een groter plan voor je, andere doelen, worden kansen of mensen/situaties "aangeboden" die je uitdagen, vooruit helpen, van kan leren.
Hoe je die ziet, of je die ziet, hoe je reageert, dat doe je zelf en jij alleen. Maar ik denk dus dat je eigen instelling (veranderen) heel veel mogelijk maakt. Waaronder: laat je die instelling door anderen bepalen of ga je zelf op onderzoek uit en luisteren naar wat je (van binnen) echt nodig hebt?
ALs je je alleen voelt (binnen de "kudde", maar ook binnen relatie(s)) dan wordt het misschien tijd om idd andere mensen ook te leren kennen, maar besef wel dat hoe meer je zelfbewust wordt, hoe meer uniek je wordt/gedraagt en dat daar minder mensen "perfect" bij zullen passen. Dat zijn er zowiezo weinig, met wie je helemaal op 1 lijn/golflengte zal zitten.
Tegelijkertijd geeft dat minder als je het goed met jezelf kan vinden en een sterke eigen persoonlijkheid ontwikkelt.. Dingen doet waar je zelf achter staat, voldoening geven, belangrijk vindt. Vrienden en dierbaren hoeven dan niet meer zo op 1 lijn te zitten, omdat je van ze houdt ondanks de verschillen.
Je kan dan steeds beter zien wat je wel bindt en waarderen wat je wel met ze hebt/deelt/ overeenkomt. Je wordt selectiever, kwaliteit wordt belangrijker dan kwantiteit. Dan kan je je nog steeds heel verbonden voelen met anderen, alleen zal je geen genoegen meer nemen met mensen met wie je je niet echt verbonden voelt (en die mis je dan ook niet!)
Dus ja, het is geen makkelijke weg, het kan soms eenzaam zijn, maar het levert ook heel veel op.. Het is je eigen weg die telt, en jezelf vinden is zoveel waard!
@Jellyfish en Framb00sje: denk dat je het idd moet zien als een cadeautje. Wie dieper gaat (en sommigen moeten eerst heel diep, zeker als het om burnouts enzo gaat) kan een bepaalde omslag maken. Dat is een vrij eenzaam proces (zie ook andere topic: alleen en toch gelukkig met jezelf). Alleen al omdat je merkt dat je het echt zelf moet doen, alles zich innerlijk afspeelt, en mensen van buitenaf daar eigenlijk van weinig invloed op zijn..
Ook al heb je allerlei fijne mensen om je heen, dan nog wordt steun en waardering van buitenaf steeds minder belangrijk, omdat het niet (meer) helpt. Of je merkt dat mensen niet meer zo bij je passen (perfect passen al helemaal niet!).
Toch kan je er je voordeel mee doen, Jellyfish. Hoe beter je jezelf kent, hoe meer je patronen ziet die je met andere mensen en je partner onderhoudt en in stand hield/houdt. En dus ook wat je eraan kan veranderen/ verbeteren. Je krijgt namelijk kracht naar "kruisje" en als je eea meemaakt/doormaakt, ga je die kracht ook voelen. En kan je dus ook inzetten om positieve dingen in gang te zetten, waaronder ook misschien je relatie ten goede veranderen. Vergeet niet dat relaties wisselwerkingen zijn!
Als jij zelfstandiger en minder afhankelijk wordt, zal de ander meer ruimte krijgen om ook andere dingen te ontwikkelen (dan bijv behulpzaamheid).. je kan prima samen een nieuwe manier vinden die wel gezond is en wel werkt. Dan zet jouw bewustwording ook hem aan om andere kanten te ontwikkelen in zichzelf bijv.
@Framb00sje: het besef dat je er alleen voor staat, is (eerst) beangstigend en dat blijft het soms op bepaalde punten ook wel. Vooral als je denkt: "ik MOET het (nu opeens) allemaal alleen doen. En zou het allemaal alleen moeten kunnen ook".
Maar je hoeft het niet allemaal/ helemaal alleen te doen of te kunnen. Controle loslaten is ook in staat zijn te erkennen dat je soms best wat hulp of steun nodig hebt (dat heeft iedereen). Ook dat is juist sterk. En niet zwak, zoals "men" altijd denkt!
Het schept ook een soort "nederigheid" door te erkennen dat je niet alles kan of hoeft te kunnen en om hulp te vragen aan anderen. Een "valse trots" laten varen..
Wat je zeker niet moet doen is mensen waar je niet veel mee hebt, toch maar "aanhouden"/ achter de hand houden/ extra aktiveren, om maar niet alleen te zijn. En al zeker niet uit angst..
Sommige oppervlakkiger contacten (zoals je vereniging) zijn prima, zolang je maar weet wat je aan ze hebt en wel kan delen. Maar zoek daar nieuwe mensen naast, niet ipv. En zeker niet je storten in nog meer tijd/aandacht aan mensen waar je in feite die klik en verbondenheid niet mee voelt. Zoek juist mensen die jou verder kunnen inspireren, die je uitdagen om na te denken over het leven, met wie je van gedachten kan wisselen, zonder dat je van elkaar verwacht dat je hetzelfde denkt.
Het is fijn om wat gelijkgestemder mensen om je heen te hebben, met wie je wat meer de diepte in kan gaan, echt goede gesprekken, in dezelfde soort processen als jij. Als je daar een paar van hebt, kan je daarnaast ook het oppervlakkigere contact waarderen.
Ik denk weleens dat juist mensen die eea meemaken en doormaken, daar ontzettend veel wijsheid van kunnen opdoen, veel van leren, en als een soort voorrecht kunnen beschouwen (mits ze er iets mee doen natuurlijk). Klinkt gek, maar dit zijn volgens mij juist de mensen die "groeien" qua persoonlijkheid, juist door hun struggles! Uiteindelijk wordt het je grote kracht, nl levenservaring en dichter bij jezelf komen.Het is (behalve vervelend) als je je pijnen kan trotseren en overstijgen, OOK een kans om bij je essentie te komen.
Er zullen mensen op je pad komen, vanzelf ook, maar zeker als je je daarvoor inspant of alleen al open voor staat. Ideeen komen, kansen ook. Daar ben ik van overtuigd.
En verder ben ik er afgelopen jaren van overtuigd geraakt dat je er niet helemaal alleen voor staat. Dat je "het universum" of een groter iets (dan jijzelf), waar je deel van uitmaakt, een God, kracht, engelen of hoe je het ook wil noemen, kan vragen om je te helpen en bij te staan. Deels heb je zelf invloed (door wat je onderneemt, mensen aanspreekt, verandert, leert in het leven), deels is er misschien een groter plan voor je, andere doelen, worden kansen of mensen/situaties "aangeboden" die je uitdagen, vooruit helpen, van kan leren.
Hoe je die ziet, of je die ziet, hoe je reageert, dat doe je zelf en jij alleen. Maar ik denk dus dat je eigen instelling (veranderen) heel veel mogelijk maakt. Waaronder: laat je die instelling door anderen bepalen of ga je zelf op onderzoek uit en luisteren naar wat je (van binnen) echt nodig hebt?
ALs je je alleen voelt (binnen de "kudde", maar ook binnen relatie(s)) dan wordt het misschien tijd om idd andere mensen ook te leren kennen, maar besef wel dat hoe meer je zelfbewust wordt, hoe meer uniek je wordt/gedraagt en dat daar minder mensen "perfect" bij zullen passen. Dat zijn er zowiezo weinig, met wie je helemaal op 1 lijn/golflengte zal zitten.
Tegelijkertijd geeft dat minder als je het goed met jezelf kan vinden en een sterke eigen persoonlijkheid ontwikkelt.. Dingen doet waar je zelf achter staat, voldoening geven, belangrijk vindt. Vrienden en dierbaren hoeven dan niet meer zo op 1 lijn te zitten, omdat je van ze houdt ondanks de verschillen.
Je kan dan steeds beter zien wat je wel bindt en waarderen wat je wel met ze hebt/deelt/ overeenkomt. Je wordt selectiever, kwaliteit wordt belangrijker dan kwantiteit. Dan kan je je nog steeds heel verbonden voelen met anderen, alleen zal je geen genoegen meer nemen met mensen met wie je je niet echt verbonden voelt (en die mis je dan ook niet!)
Dus ja, het is geen makkelijke weg, het kan soms eenzaam zijn, maar het levert ook heel veel op.. Het is je eigen weg die telt, en jezelf vinden is zoveel waard!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zondag 13 mei 2012 om 10:59
@Allesrose:
fijn dat je er wat aan hebt. Als dit je aanspreekt, lees dan ook eens op het topic "Alleen zijn en toch gelukkig met jezelf".. daar schrijven meer mensen over dit soort dingen als hierboven..
Fijne dag allemaal, zon schijnt hier, geniet ervan!
fijn dat je er wat aan hebt. Als dit je aanspreekt, lees dan ook eens op het topic "Alleen zijn en toch gelukkig met jezelf".. daar schrijven meer mensen over dit soort dingen als hierboven..
Fijne dag allemaal, zon schijnt hier, geniet ervan!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zondag 13 mei 2012 om 13:46
Lieve meiden, wat een verhalen zijn er weer geschreven hier!
Wilde alleen even komen zeggen dat ik het herken, hier ook, zoals Suzy omschrijft, vroeger de boodschap meegekregen dat ik niks zelf kan, heb niet de kans gekregen om te mogen proberen, fouten te maken, want voordat dat gebeurde werd het al voor me opgelost. Heb dus altijd (onbewust) relaties (ook vriendschappen) gehad waarin anderen mij 'redden', ik dacht altijd iemand nodig te hebben en ik dacht ook dat dat helpen was. Toen ik daar achter kwam ben ik een beetje doorgeslagen in het 'niemand nodig hebben' en bewijzen dat ik t wel alleen kan. Nu ben ik op een punt dat ik accepteer dat ik niet alles zelf hoef te doen, dat ik best hulp mag vragen en ontvangen. Zolang het maar niet is vanuit een 'red mij'-gevoel. Ik begin steeds meer te voelen dat ik veel aankan, de basis wordt steviger.
Maar het geen fouten mogen maken zit er helaas nog wel aardig ingestampt! Stap voor stap
Jullie (we) komen er wel
Wilde alleen even komen zeggen dat ik het herken, hier ook, zoals Suzy omschrijft, vroeger de boodschap meegekregen dat ik niks zelf kan, heb niet de kans gekregen om te mogen proberen, fouten te maken, want voordat dat gebeurde werd het al voor me opgelost. Heb dus altijd (onbewust) relaties (ook vriendschappen) gehad waarin anderen mij 'redden', ik dacht altijd iemand nodig te hebben en ik dacht ook dat dat helpen was. Toen ik daar achter kwam ben ik een beetje doorgeslagen in het 'niemand nodig hebben' en bewijzen dat ik t wel alleen kan. Nu ben ik op een punt dat ik accepteer dat ik niet alles zelf hoef te doen, dat ik best hulp mag vragen en ontvangen. Zolang het maar niet is vanuit een 'red mij'-gevoel. Ik begin steeds meer te voelen dat ik veel aankan, de basis wordt steviger.
Maar het geen fouten mogen maken zit er helaas nog wel aardig ingestampt! Stap voor stap
Jullie (we) komen er wel
maandag 14 mei 2012 om 00:15
quote:italy1983 schreef op 13 mei 2012 @ 19:27:
Hebben jullie trouwens 'je kunt je leven helen' van Louise Hay gelezen? Ik lees er vaak in, nu ook weer, en het helpt me altijd weer zo erg in de goede richting!
Hey lieve Italy,
Dit boek ken ik. De eerste hoofdstukken heb ik ontzettend om moeten huilen. Voor mij persoonlijk begint de auteur op een gegeven moment een beetje door te slaan. Ik heb zelf een beetje moeite met die stroming die verkondigt dat je jezelf compleet beter kunt denken en dat alle ziektes voortkomen uit onvoldoende loslaten en zelfacceptatie. Voor een deel ga ik mee in die gedachtengoed maar Louise Hay wordt mij persoonlijk een beetje te fanatiek en te "Amerikaans" voor mij, hoewel ik absoluut geloof in de bottomline van het boek. Wel heel fijn dat het jou helpt
@all; het is me niet gelukt om de moed weer te vinden om nogmaals te schrijven wat ik gister ook al gedaan had, en dat plots helemaal weg was. Jullie zullen het nu even moeten doen met een welgemeende knuffel en de wetenschap dat ik vaak aan jullie denk.
Soms gebeurt er iets RL, en dan denk ik; oh dat moet ik hier ook vertellen. Of: " wat zou Anahata, Jellyfish, Framboosjes, Italy of een van de andere meeschrijvende vrouwen hier van vinden?" ik blijf dat bijzonder vinden hoor, dat er zoveel virtuele steun kan zijn, die zo echt en wezenlijk aanvoelt. Ik koester me in jullie begrip en herkenning en ik hoop oprecht dat ik ook een klein beetje voor jullie kan betekenen.
Ik heb een heerlijk RL weekend gehad. Ontspannen en erg liefdevol. Dit zijn wel weer even de energieboosts. Sowieso doe ik het echt beter op meer licht in de lente periode.
Dit is een terugkerend fenomeen, en ik wil dit ook eens verder bespreekbaar maken. Als die winter zo'n hindernis is waar ik onvoldoende mogelijkheid heb mijn batterij op te laden.......dan moet daar toch een oplossing voor zijn?
Slaap lekker voor jullie allemaal en ook:
Hebben jullie trouwens 'je kunt je leven helen' van Louise Hay gelezen? Ik lees er vaak in, nu ook weer, en het helpt me altijd weer zo erg in de goede richting!
Hey lieve Italy,
Dit boek ken ik. De eerste hoofdstukken heb ik ontzettend om moeten huilen. Voor mij persoonlijk begint de auteur op een gegeven moment een beetje door te slaan. Ik heb zelf een beetje moeite met die stroming die verkondigt dat je jezelf compleet beter kunt denken en dat alle ziektes voortkomen uit onvoldoende loslaten en zelfacceptatie. Voor een deel ga ik mee in die gedachtengoed maar Louise Hay wordt mij persoonlijk een beetje te fanatiek en te "Amerikaans" voor mij, hoewel ik absoluut geloof in de bottomline van het boek. Wel heel fijn dat het jou helpt
@all; het is me niet gelukt om de moed weer te vinden om nogmaals te schrijven wat ik gister ook al gedaan had, en dat plots helemaal weg was. Jullie zullen het nu even moeten doen met een welgemeende knuffel en de wetenschap dat ik vaak aan jullie denk.
Soms gebeurt er iets RL, en dan denk ik; oh dat moet ik hier ook vertellen. Of: " wat zou Anahata, Jellyfish, Framboosjes, Italy of een van de andere meeschrijvende vrouwen hier van vinden?" ik blijf dat bijzonder vinden hoor, dat er zoveel virtuele steun kan zijn, die zo echt en wezenlijk aanvoelt. Ik koester me in jullie begrip en herkenning en ik hoop oprecht dat ik ook een klein beetje voor jullie kan betekenen.
Ik heb een heerlijk RL weekend gehad. Ontspannen en erg liefdevol. Dit zijn wel weer even de energieboosts. Sowieso doe ik het echt beter op meer licht in de lente periode.
Dit is een terugkerend fenomeen, en ik wil dit ook eens verder bespreekbaar maken. Als die winter zo'n hindernis is waar ik onvoldoende mogelijkheid heb mijn batterij op te laden.......dan moet daar toch een oplossing voor zijn?
Slaap lekker voor jullie allemaal en ook:
maandag 14 mei 2012 om 01:32
Herkenbaar, Boedhabuikje. Die winter betekent voor veel mensen vit D-tekort. Ik heb er ook moeite mee, voelt als een soort winterslaap (doorkomen), in de lente ga ik me weer meer levendig voelen, optimistischer, energieker! Dus je bent zeker niet de enige! (is ook bekend fenomeen van noordelijker landen bijv tov zuidelijke landen).. Licht en warmte is belangrijker dan we soms denken (denk ik) ..
Fijn dat je zo'n leuk weekend hebt gehad! Zo belangrijk in jezelf opladen!
Je hebt al gelezen dat ik mijn "opkikkertje" had vanavond, hahaha.
Kwam bij mijn moeder vandaan, eindje weg is dat. En dat was ook heel erg gezellig (er zijn ook tijden geweest dat ik me meer "verplicht" voelde op dit soort dagen, maar de laatste jaren is het contact zoveel fijner en oprechter gemeend & wederzijds gewaardeerd geworden.. dat is echt fijn, ik vind mijn moeder ook gegroeid in bepaalde opzichten. Kunnen veel "echter" zijn tegenover elkaar, relaxter, eerlijker, en closer ook)..
Truste, slaap lekker!
(moet morgen om 8 uur beginnen, weet ik nu pas.. dwz om 6 uur op, beetje laat dus om nog genoeg te kunnen slapen..)
Fijn dat je zo'n leuk weekend hebt gehad! Zo belangrijk in jezelf opladen!
Je hebt al gelezen dat ik mijn "opkikkertje" had vanavond, hahaha.
Kwam bij mijn moeder vandaan, eindje weg is dat. En dat was ook heel erg gezellig (er zijn ook tijden geweest dat ik me meer "verplicht" voelde op dit soort dagen, maar de laatste jaren is het contact zoveel fijner en oprechter gemeend & wederzijds gewaardeerd geworden.. dat is echt fijn, ik vind mijn moeder ook gegroeid in bepaalde opzichten. Kunnen veel "echter" zijn tegenover elkaar, relaxter, eerlijker, en closer ook)..
Truste, slaap lekker!
(moet morgen om 8 uur beginnen, weet ik nu pas.. dwz om 6 uur op, beetje laat dus om nog genoeg te kunnen slapen..)
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..