Psyche
alle pijlers
Van sterke vrouw naar....?
vrijdag 30 maart 2012 om 12:35
Lang getwijfeld of ik nu wel of niet een topic wil openen. Ik herken soms stukjes van andere TO's maar het lijkt nooit helemaal de lading te dekken, vandaar dan toch maar een eigen topic.
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
dinsdag 15 mei 2012 om 16:11
Ik weet niet of ie hier al heeft gestaan of niet, maar blijf m goed vinden;
Our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. It is our light, not our darkness that most frightens us. We ask ourselves, Who am I to be brilliant, gorgeous, talented, fabulous? Actually, who are you not to be? You are a child of God. Your playing small does not serve the world. There is nothing enlightened about shrinking so that other people won't feel insecure around you. We are all meant to shine, as children do. We were born to make manifest the glory of God that is within us. It's not just in some of us; it's in everyone. And as we let our own light shine, we unconsciously give other people permission to do the same. As we are liberated from our own fear, our presence automatically liberates others.
Our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. It is our light, not our darkness that most frightens us. We ask ourselves, Who am I to be brilliant, gorgeous, talented, fabulous? Actually, who are you not to be? You are a child of God. Your playing small does not serve the world. There is nothing enlightened about shrinking so that other people won't feel insecure around you. We are all meant to shine, as children do. We were born to make manifest the glory of God that is within us. It's not just in some of us; it's in everyone. And as we let our own light shine, we unconsciously give other people permission to do the same. As we are liberated from our own fear, our presence automatically liberates others.
dinsdag 15 mei 2012 om 16:41
quote:italy1983 schreef op 15 mei 2012 @ 16:11:
Our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. It is our light, not our darkness that most frightens us. We ask ourselves, Who am I to be brilliant, gorgeous, talented, fabulous? Actually, who are you not to be? You are a child of God. Your playing small does not serve the world. There is nothing enlightened about shrinking so that other people won't feel insecure around you. We are all meant to shine, as children do. We were born to make manifest the glory of God that is within us. It's not just in some of us; it's in everyone. And as we let our own light shine, we unconsciously give other people permission to do the same. As we are liberated from our own fear, our presence automatically liberates others.prachtig Italy....
Our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. It is our light, not our darkness that most frightens us. We ask ourselves, Who am I to be brilliant, gorgeous, talented, fabulous? Actually, who are you not to be? You are a child of God. Your playing small does not serve the world. There is nothing enlightened about shrinking so that other people won't feel insecure around you. We are all meant to shine, as children do. We were born to make manifest the glory of God that is within us. It's not just in some of us; it's in everyone. And as we let our own light shine, we unconsciously give other people permission to do the same. As we are liberated from our own fear, our presence automatically liberates others.prachtig Italy....
dinsdag 15 mei 2012 om 17:45
dinsdag 15 mei 2012 om 17:53
dinsdag 15 mei 2012 om 19:10
jeetje dames,
wat een mooie en heldere posts,
ik vind het zo fijn ze te lezen,
het geeft me KRACHT,STEUN en vooral HOOP!!!
Ik lees constant mee,maar net als Jellyfish kan ik door mn eigen gedachten,er geen duidelijk antwoord voor jullie op maken,SORRY!!
Ik moet zeggen het gaat best vooruit,al moet ik ook eerlijk bekennen dat ik nog steeds erg aan de oppervlakte blijf(had t idee dat ik het goed kon verbloemen,maar mn fysio betrapte me er helaas toch weer op!!!)
A.s vrijdag moet ik bij de arbo komen,en ik ben nu al op van de zenuwen,Pffft,WEER met de billen bloot,
en DAT is nou juist wat me zoveel energie kost!!
In elk geval,dames een dikke knuffel,en ik blijf lekker meelezen,totdat ik OOK dat inzicht krijg!!!
wat een mooie en heldere posts,
ik vind het zo fijn ze te lezen,
het geeft me KRACHT,STEUN en vooral HOOP!!!
Ik lees constant mee,maar net als Jellyfish kan ik door mn eigen gedachten,er geen duidelijk antwoord voor jullie op maken,SORRY!!
Ik moet zeggen het gaat best vooruit,al moet ik ook eerlijk bekennen dat ik nog steeds erg aan de oppervlakte blijf(had t idee dat ik het goed kon verbloemen,maar mn fysio betrapte me er helaas toch weer op!!!)
A.s vrijdag moet ik bij de arbo komen,en ik ben nu al op van de zenuwen,Pffft,WEER met de billen bloot,
en DAT is nou juist wat me zoveel energie kost!!
In elk geval,dames een dikke knuffel,en ik blijf lekker meelezen,totdat ik OOK dat inzicht krijg!!!
dinsdag 15 mei 2012 om 22:20
@Framb00sje; het is niet zo dat die kansen voor het oprapen liggen.. ben al 7 jaar uit elkaar, he. En in die tijd maar 1 voor wie ik meer voelde. Niet alleen in vriendschappen is het lastig mensen te vinden met bepaalde diepgang, of die bij je passen (en jij bij hun), maar tis dus niet zo dat ik wekelijks iemand tegenkom bij wie ik het gevoel heb dat het echt een kans is, die ik niet voorbij moet laten gaan. Vandaar dat "jammer dan, door naar de volgende kans" voor mij toch wat anders ligt, zoiets kom ik zelden tegen en dan is het shit als ik een andere keuze had willen maken, en per ongeluk het moment miste..
Soms voel je dat iets belangrijk zou kunnen zijn voor je. En als je jonger bent komen er misschien sneller en meer kansen voorbij, zowel in werk als in de liefde, meer tijd en gelegenheid om nieuwe banen en nieuwe liefdes te leren kennen? Dat wordt op mijn leeftijd toch wel een ander verhaal, zowel qua banen als vrienden/vriendinnen als mannen. Ik val niet snel op iemand en voor minder doe ik het meestal niet.
Kan bij mij jaren tussen zitten. (en ik word nog wel dagelijks op mijn werk omringd door mooie en leuke mannen, maar die golflengte moet ik voelen, dat het iets raakt in mij, en dat heb ik dus zelden (of diegene niet bij mij, of leeftijd klopt niet, of al/nog bezet, enz). Dus als zich zo iemand aandient, vind ik dat wel speciaal en wil ik die wel heel graag leren kennen.. Komt zo weinig voor, dat dat niet vermoeiend is, hoor, alleen maar leuk, hahaha!
Kan het niet uitleggen, maar ik heb mijn (levens)doelen en soms "weet" je of iets wordt aangereikt. Denk ik te weten. Was het gewoon een onbetekenend iets, dan was ik daar niet van slag, hoor. Maar iets kan "de bedoeling" voelen, kan het niet anders uitleggen, op je pad "passen", de juiste timing of gelegenheid zijn. En zoiets was het eerder.. En dat wil ik dan wel aannemen (wat de uitkomst ook was geworden van zoiets.. dat ik daar iets van te leren heb of iets met mijn doelen te maken heeft). Ben er ook wel aan toe eigenlijk, klaar voor, sta open voor nieuw, voor bepaalde dingen delen (met een man, in wat voor "relatie"vorm ook).
Jammer, maar ging te snel en onverwachts. Ik baal dan wel behoorlijk maar ben niet echt boos op mezelf hoor, ben ik nooit..
Soms voel je dat iets belangrijk zou kunnen zijn voor je. En als je jonger bent komen er misschien sneller en meer kansen voorbij, zowel in werk als in de liefde, meer tijd en gelegenheid om nieuwe banen en nieuwe liefdes te leren kennen? Dat wordt op mijn leeftijd toch wel een ander verhaal, zowel qua banen als vrienden/vriendinnen als mannen. Ik val niet snel op iemand en voor minder doe ik het meestal niet.
Kan bij mij jaren tussen zitten. (en ik word nog wel dagelijks op mijn werk omringd door mooie en leuke mannen, maar die golflengte moet ik voelen, dat het iets raakt in mij, en dat heb ik dus zelden (of diegene niet bij mij, of leeftijd klopt niet, of al/nog bezet, enz). Dus als zich zo iemand aandient, vind ik dat wel speciaal en wil ik die wel heel graag leren kennen.. Komt zo weinig voor, dat dat niet vermoeiend is, hoor, alleen maar leuk, hahaha!
Kan het niet uitleggen, maar ik heb mijn (levens)doelen en soms "weet" je of iets wordt aangereikt. Denk ik te weten. Was het gewoon een onbetekenend iets, dan was ik daar niet van slag, hoor. Maar iets kan "de bedoeling" voelen, kan het niet anders uitleggen, op je pad "passen", de juiste timing of gelegenheid zijn. En zoiets was het eerder.. En dat wil ik dan wel aannemen (wat de uitkomst ook was geworden van zoiets.. dat ik daar iets van te leren heb of iets met mijn doelen te maken heeft). Ben er ook wel aan toe eigenlijk, klaar voor, sta open voor nieuw, voor bepaalde dingen delen (met een man, in wat voor "relatie"vorm ook).
Jammer, maar ging te snel en onverwachts. Ik baal dan wel behoorlijk maar ben niet echt boos op mezelf hoor, ben ik nooit..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 15 mei 2012 om 22:39
@BB: dat is het enge ook: al die boodschappen die je onbewust binnenkrijgt, in tijdschriften, reclames, kranten.. hoe je moet zijn, wat de doelen van dit moment (moeten/horen te) zijn: slim, mooi, lief, intelligent, verantwoordelijk, genieten, bewuste keuzes, de bank die voor u zorgt, op wie u kan rekenen, zorg voor jezelf, enz enz"..
Je moet eens opletten hoezeer er gebruik wordt gemaakt van die termen, zeker in reclames!!
Daar zijn hele wetenschappen over en ze weten precies welke snaren ze moeten raken. Daarmee benoemen ze niet alleen angsten ("de zekerheid van een pensioen bij.. bla bla, wij nemen uw zorgen over, wij regelen alles, het leven is al zo hectisch, op ons kunt u vertrouwen, in goede handen, de betrouwbare auto, enz), maar beinvloeden ook ongemerkt..
Niet alleen politici maar ook kranten en tijdschriften manipuleren met wat ze onder de aandacht brengen, en hoe. Als je iets maar vaak genoeg hoort/ziet, denk je dat dat de norm is. Of moet zijn, ook voor jou. Dat neem je onbewust allemaal in je op.
Nee, niet alles is maakbaar. Of hoef je niet (pas) te "verdienen" met je best doen, goed gedrag, inspanningen..
Het is goed je daarvan nu bewust te zijn, dat je daar gevoelig voor bent. Je wil die verwachtingen dus invullen. Dan kan je die valkuil ook bewust herkennen, evt vermijden en/of je eigen verwachtingen onderzoeken en tegenover stellen. Zo hoef je niet mooi te zijn om aantrekkelijk te zijn. Lekker in je vel is veeeeel aantrekkelijker, iemand die straalt is aantrekkelijk, iemand die lol heeft in zijn/haar leven, je levenshouding, je openheid, jezelf waardevol en van betekenis vinden, kortom: van alles wat mensen uitnodigt om graag in je gezelschap te zijn!
Je moet eens opletten hoezeer er gebruik wordt gemaakt van die termen, zeker in reclames!!
Daar zijn hele wetenschappen over en ze weten precies welke snaren ze moeten raken. Daarmee benoemen ze niet alleen angsten ("de zekerheid van een pensioen bij.. bla bla, wij nemen uw zorgen over, wij regelen alles, het leven is al zo hectisch, op ons kunt u vertrouwen, in goede handen, de betrouwbare auto, enz), maar beinvloeden ook ongemerkt..
Niet alleen politici maar ook kranten en tijdschriften manipuleren met wat ze onder de aandacht brengen, en hoe. Als je iets maar vaak genoeg hoort/ziet, denk je dat dat de norm is. Of moet zijn, ook voor jou. Dat neem je onbewust allemaal in je op.
Nee, niet alles is maakbaar. Of hoef je niet (pas) te "verdienen" met je best doen, goed gedrag, inspanningen..
Het is goed je daarvan nu bewust te zijn, dat je daar gevoelig voor bent. Je wil die verwachtingen dus invullen. Dan kan je die valkuil ook bewust herkennen, evt vermijden en/of je eigen verwachtingen onderzoeken en tegenover stellen. Zo hoef je niet mooi te zijn om aantrekkelijk te zijn. Lekker in je vel is veeeeel aantrekkelijker, iemand die straalt is aantrekkelijk, iemand die lol heeft in zijn/haar leven, je levenshouding, je openheid, jezelf waardevol en van betekenis vinden, kortom: van alles wat mensen uitnodigt om graag in je gezelschap te zijn!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
woensdag 16 mei 2012 om 10:24
@Jelly & Jollie: reageren hoeft helemaal niet, dat is het fijne toch jujist hier? Lees, laat binnenkomen of schrijf naar behoefte, dat is het prettige van een forum. Je pikt eruit wat je kan gebruiken, wat je herkent, waar je iets aan hebt, aan het denken zet en je hoeft/moet verder lekker helemaal niks!
@Jollie: Succes bij de arbo-arts! Weet niet wat er mankeert, maar vertel maar dat je er nog volop mee worstelt.. Hopelijk krijg je de tijd/rust om echt te herstellen voor je weer een traject in "moet"..
@Jollie: Succes bij de arbo-arts! Weet niet wat er mankeert, maar vertel maar dat je er nog volop mee worstelt.. Hopelijk krijg je de tijd/rust om echt te herstellen voor je weer een traject in "moet"..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
woensdag 16 mei 2012 om 10:30
@All: wat ik me even afvroeg (heb niet het topic doorgelezen namelijk): is er ook plaats voor leuke dingen/ gebeurtenissen/ gedachten in jullie levens of lijkt alles een opgave en vermoeiend enzo?
Je hebt namelijk ook vooral heel veel leuks en (ont)spannends nodig tegenover veel tobben (met gezondheid, vermoeidheid, evt gevolgen).. dus vroeg me even af of je daar dan nog aan toekomt, dat is bij iedereen al nodig om in evenwicht te blijven..
Is genieten van het leven een luxe en iets wat heel heel ver weg lijkt?
Je hebt namelijk ook vooral heel veel leuks en (ont)spannends nodig tegenover veel tobben (met gezondheid, vermoeidheid, evt gevolgen).. dus vroeg me even af of je daar dan nog aan toekomt, dat is bij iedereen al nodig om in evenwicht te blijven..
Is genieten van het leven een luxe en iets wat heel heel ver weg lijkt?
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
woensdag 16 mei 2012 om 11:41
Hey allemaal,
Wat is er enorm veel geschreven! Zo veel dat ik nog niet alles heb kunnen lezen eigenlijk, maar wel het grootste deel. Jelly: bedankt voor de link, ik heb het filmpje gister gekeken en vond het erg inspirerend:)
Suzy: Misschien dat bij sommige jonge mensen (liefdes)kansen vaak voorbij komen, maar in ieder geval niet bij mij:P. Wat ik bedoelde te zeggen is dat je niet te 'hard' moet zijn voor jezelf, verder snap ik echt helemaal dat je er van baalt als je zo'n kans als deze per ongeluk voor bij hebt laten gaan. Ik hoop oprecht voor je dat er iemand op je pad komt om dingen mee te delen/een 'relatie' mee aan te gaan.
Ik schrijf het ook al ergens eerder in dit topic, maar een van de redenen waarom ik zo in de doe-modus ben over gegaan, is omdat ik ontdekte dat ik zo enorm weinig plezier-momentjes in mijn leven heb. Ik bedacht me dat met alleen in m'n kamer kniezen die plezier momentjes niet echt meer zou worden, dus heb ik verschillende lijntjes uitgegooid (werk, bestuur, andere organisatie) in de hoop nieuwe mensen te leren kennen om plezier mee te beleven en misschien ook wel diepgang bij te vinden (op de langere termijn).
Gister ben ik overigens de hele dag naar een bijeenkomst geweest van die vereniging waarbij ik misschien in het bestuur wil(de) gaan, en dat was heel erg leuk, maar aan het einde van de dag voelde ik ook dat ik een soort leegheid aan de dag had overgehouden. En ik weet van mezelf dat ik van de leegheid, als ik die laat groeien, echt heel erg ongelukkig (depressief of erger) wordt.....Dus een jaar 8 uur per week verplicht zo zijn gaat me echt opbreken, zelfs als ik leuke nieuwe mensen zou leren kennen.
BB: Ik sta wel open voor spirituele dingen, zoals reincarnatie. Ik weet niet of ik een 'oude ziel' ben. Ik heb me wel altijd, net als jij, als kind en als puber en nu ook, een vreemde eend in de bijt gevoeld. Ik dacht eigenlijk altijd gewoon dat dat kwam omdat ik een nogal moeilijke jeugd had gehad. Als je je eigen ouder bent wordt je vanzelf serieus en zelfredzaam.
Anahata: Die boosheid waar je over schrijft herken ik heel erg, die permanente zelfkritiek.Zo streng zijn voor mezelf, maar ook voor anderen. Ik probeer dat nu echt te veranderen, omdat het me zo erg niet gelukkig maakt. Het contact met mijzelf en anderen in de weg staat. Ik had het daar gister ook over met mijn psycholoog, dat ik altijd zulke hoge eisen stel aan andere mensen, wil dat ze perfect bij me passen, en als ze dan niet aan die eisen voldoen ik teleurgesteld in ze ben, het voelt alsof ze me in de steek laten. Maar eigenlijk doe ik dat zelf; ik stel zulke hoge eisen, ik sluit me af van dierbaren omdat ik teleurgesteld in ze ben. Ik zorg dus zelf voor mijn eigen eenzaamheid, het eigen cirkeltje van teleurstelling waarin ik rond blijf lopen. Au.
Ik zal proberen vanmiddag nog meer bij te lezen en reacties op jullie te schrijven. Ik voel me echt schuldig dat ik nu voornamelijk schrijf over mezelf, terwijl jullie mij zo goed helpen.
Het voelt als enorm 'zwak' om dit te schrijven, maar ik wil het eigenlijk toch wel graag even kwijt (maar doe anders maar alsof ik het niet heb geschreven), maar ik heb vannacht allemaal dromen gehad (na al een week of zo niet meer over ex te hebben gedroomd) over ex die mij in de steek liet, de luisterde naar mensen die hem weg van mij trokken, ex die me afwees, ex die me niet meer 'wilde'. Ik moet er gewoon doorheen, denk ik maar, maar het was wel behoorlijk pijnlijk. Na 1 maand bij veel bij m'n ma te hebben doorgebracht ben ik nu ook weer echt thuis (ik ben eigenlijk gewoon weggevlucht denk ik) en nu merk ik hoe jammer ik het vind dat ex niet de eerste is die ik groet 's ochtends (via msn of sms of in het echt).
En eigenlijk vind ik mezelf ook gewoon een beetje een koe (niet dat ik boos ben, ik heb gewoon spijt en verdriet) dat ik niet in staat ben geweest zijn liefde, onze liefde meer te waarderen, blij te zijn met zijn zorgen en zachtheid, te koesteren wat was. In plaats daarvan ben ik bezig geweest met wat hoort: hard werken, hoge cijfers, uitgeput en chagrijnig en perfect zijn, naar mensen hun negatieve commentaar op hem en mij luisteren. Liefde niet echt binnenlaten.
Sorry dat ik hier over schrijf.
Wat is er enorm veel geschreven! Zo veel dat ik nog niet alles heb kunnen lezen eigenlijk, maar wel het grootste deel. Jelly: bedankt voor de link, ik heb het filmpje gister gekeken en vond het erg inspirerend:)
Suzy: Misschien dat bij sommige jonge mensen (liefdes)kansen vaak voorbij komen, maar in ieder geval niet bij mij:P. Wat ik bedoelde te zeggen is dat je niet te 'hard' moet zijn voor jezelf, verder snap ik echt helemaal dat je er van baalt als je zo'n kans als deze per ongeluk voor bij hebt laten gaan. Ik hoop oprecht voor je dat er iemand op je pad komt om dingen mee te delen/een 'relatie' mee aan te gaan.
Ik schrijf het ook al ergens eerder in dit topic, maar een van de redenen waarom ik zo in de doe-modus ben over gegaan, is omdat ik ontdekte dat ik zo enorm weinig plezier-momentjes in mijn leven heb. Ik bedacht me dat met alleen in m'n kamer kniezen die plezier momentjes niet echt meer zou worden, dus heb ik verschillende lijntjes uitgegooid (werk, bestuur, andere organisatie) in de hoop nieuwe mensen te leren kennen om plezier mee te beleven en misschien ook wel diepgang bij te vinden (op de langere termijn).
Gister ben ik overigens de hele dag naar een bijeenkomst geweest van die vereniging waarbij ik misschien in het bestuur wil(de) gaan, en dat was heel erg leuk, maar aan het einde van de dag voelde ik ook dat ik een soort leegheid aan de dag had overgehouden. En ik weet van mezelf dat ik van de leegheid, als ik die laat groeien, echt heel erg ongelukkig (depressief of erger) wordt.....Dus een jaar 8 uur per week verplicht zo zijn gaat me echt opbreken, zelfs als ik leuke nieuwe mensen zou leren kennen.
BB: Ik sta wel open voor spirituele dingen, zoals reincarnatie. Ik weet niet of ik een 'oude ziel' ben. Ik heb me wel altijd, net als jij, als kind en als puber en nu ook, een vreemde eend in de bijt gevoeld. Ik dacht eigenlijk altijd gewoon dat dat kwam omdat ik een nogal moeilijke jeugd had gehad. Als je je eigen ouder bent wordt je vanzelf serieus en zelfredzaam.
Anahata: Die boosheid waar je over schrijft herken ik heel erg, die permanente zelfkritiek.Zo streng zijn voor mezelf, maar ook voor anderen. Ik probeer dat nu echt te veranderen, omdat het me zo erg niet gelukkig maakt. Het contact met mijzelf en anderen in de weg staat. Ik had het daar gister ook over met mijn psycholoog, dat ik altijd zulke hoge eisen stel aan andere mensen, wil dat ze perfect bij me passen, en als ze dan niet aan die eisen voldoen ik teleurgesteld in ze ben, het voelt alsof ze me in de steek laten. Maar eigenlijk doe ik dat zelf; ik stel zulke hoge eisen, ik sluit me af van dierbaren omdat ik teleurgesteld in ze ben. Ik zorg dus zelf voor mijn eigen eenzaamheid, het eigen cirkeltje van teleurstelling waarin ik rond blijf lopen. Au.
Ik zal proberen vanmiddag nog meer bij te lezen en reacties op jullie te schrijven. Ik voel me echt schuldig dat ik nu voornamelijk schrijf over mezelf, terwijl jullie mij zo goed helpen.
Het voelt als enorm 'zwak' om dit te schrijven, maar ik wil het eigenlijk toch wel graag even kwijt (maar doe anders maar alsof ik het niet heb geschreven), maar ik heb vannacht allemaal dromen gehad (na al een week of zo niet meer over ex te hebben gedroomd) over ex die mij in de steek liet, de luisterde naar mensen die hem weg van mij trokken, ex die me afwees, ex die me niet meer 'wilde'. Ik moet er gewoon doorheen, denk ik maar, maar het was wel behoorlijk pijnlijk. Na 1 maand bij veel bij m'n ma te hebben doorgebracht ben ik nu ook weer echt thuis (ik ben eigenlijk gewoon weggevlucht denk ik) en nu merk ik hoe jammer ik het vind dat ex niet de eerste is die ik groet 's ochtends (via msn of sms of in het echt).
En eigenlijk vind ik mezelf ook gewoon een beetje een koe (niet dat ik boos ben, ik heb gewoon spijt en verdriet) dat ik niet in staat ben geweest zijn liefde, onze liefde meer te waarderen, blij te zijn met zijn zorgen en zachtheid, te koesteren wat was. In plaats daarvan ben ik bezig geweest met wat hoort: hard werken, hoge cijfers, uitgeput en chagrijnig en perfect zijn, naar mensen hun negatieve commentaar op hem en mij luisteren. Liefde niet echt binnenlaten.
Sorry dat ik hier over schrijf.
woensdag 16 mei 2012 om 12:03
@Framb00sje: geen spijt hebben dat je je hier uit, hoor. Het is een fase en heel begrijpelijk en zo krijg het op een rijtje. (schrijven is ook verwerken, net als dromen). Zoiets heeft tijd nodig. Je kan -als je eea in meer evenwicht voelt- ooit toch een mail aan hem schrijven, waarin je hem oa alsnog bedankt voor de goede tijden, hoe fijn en gewaardeerd dat ie er zo voor je was, dat je dat niet altijd hebt laten merken, maar zeker wel zo was.
Op eoa manier naar hem goed afsluiten wil nog weleens werken (mits niet verwijtend en niet behoeftig/claimerig, maar juist benadrukken dat je er veel over nagedacht hebt en het goede/mooie overheerst in je gevoelens voor hem & wat ie allemaal betekend heeft. Dat kan nooit in slechte aarde vallen, iedereen wil zich (alsnog) gewaardeerd voelen (en dat heeft ie gemist ook, denk ik) en ook achteraf is dat fijn om te horen! Incl je eigen aandeel, wat je anders had willen doen, maar toen niet kon en dat je hem geluk en het beste wenst, ook al is dat niet met jou..
Mij heeft dat altijd goed geholpen (en diegene vaak ook, mbt diens twijfels en pijn). Zeker als tijdens het uiteengaan wel allerlei verwijten op tafel kwamen en niet hoe fijn het was.
Verder: als die vereniging af en toe leuk is, maar overwegend niet echt jouw ding/behoefte, stop dan niet meer tijd daarin in de hoop dat er meer diepgang uit komt, of dat je jezelf opdraagt dat je dan wel verplicht bent er iets van te maken. Stop die tijd liever in iets nieuws, waar meer kans is dan wat je al weet, maar onbevredigend zal blijven.
Al heb je een paar contacten/ cursussen/ vriendinnen die wat spiritueler geinteresseerd zijn, of gewoon met dezelfde dingen des levens bezig, dan geeft dat al meer balans. De rest kan je dan zien als kennissen, leuk voor bepaalde aktiviteiten/uitgaan/ oppervlakkiger vermaak en dat is dan ook prima!
(je kan en hoeft niet alleen maar de diepte in! Als je qua diepgang OOK maar aan bod komt en daar wat mensen bij vindt)..
Zoek op waar het aan ontbreekt en niet meer van hetzelfde, als datzelfde nu al niet bevredigend of echt betekenisvol is, geen voldoening geeft en vermoedelijk ook niet gaat geven.
Jong of niet, ook jouw tijd is kostbaar. Zet een oproepje neer, net als Italy heeft gedaan, met de leeftijd(sfase) die je zoekt, studentes, in jouw omgeving liefst (maar hoeft niet per se). Of zoek een cursus(je), het is al fijn als je eens in de zoveel tijd wat tijd doorbrengt met "gelijkgestemden".. want die zijn er volop, je vindt ze alleen ergens anders dan in de plekken waar je nu komt (vereniging, kroeg, daar vind je dat vaak niet en moet je ook niet verwachten, denk ik)..
Op eoa manier naar hem goed afsluiten wil nog weleens werken (mits niet verwijtend en niet behoeftig/claimerig, maar juist benadrukken dat je er veel over nagedacht hebt en het goede/mooie overheerst in je gevoelens voor hem & wat ie allemaal betekend heeft. Dat kan nooit in slechte aarde vallen, iedereen wil zich (alsnog) gewaardeerd voelen (en dat heeft ie gemist ook, denk ik) en ook achteraf is dat fijn om te horen! Incl je eigen aandeel, wat je anders had willen doen, maar toen niet kon en dat je hem geluk en het beste wenst, ook al is dat niet met jou..
Mij heeft dat altijd goed geholpen (en diegene vaak ook, mbt diens twijfels en pijn). Zeker als tijdens het uiteengaan wel allerlei verwijten op tafel kwamen en niet hoe fijn het was.
Verder: als die vereniging af en toe leuk is, maar overwegend niet echt jouw ding/behoefte, stop dan niet meer tijd daarin in de hoop dat er meer diepgang uit komt, of dat je jezelf opdraagt dat je dan wel verplicht bent er iets van te maken. Stop die tijd liever in iets nieuws, waar meer kans is dan wat je al weet, maar onbevredigend zal blijven.
Al heb je een paar contacten/ cursussen/ vriendinnen die wat spiritueler geinteresseerd zijn, of gewoon met dezelfde dingen des levens bezig, dan geeft dat al meer balans. De rest kan je dan zien als kennissen, leuk voor bepaalde aktiviteiten/uitgaan/ oppervlakkiger vermaak en dat is dan ook prima!
(je kan en hoeft niet alleen maar de diepte in! Als je qua diepgang OOK maar aan bod komt en daar wat mensen bij vindt)..
Zoek op waar het aan ontbreekt en niet meer van hetzelfde, als datzelfde nu al niet bevredigend of echt betekenisvol is, geen voldoening geeft en vermoedelijk ook niet gaat geven.
Jong of niet, ook jouw tijd is kostbaar. Zet een oproepje neer, net als Italy heeft gedaan, met de leeftijd(sfase) die je zoekt, studentes, in jouw omgeving liefst (maar hoeft niet per se). Of zoek een cursus(je), het is al fijn als je eens in de zoveel tijd wat tijd doorbrengt met "gelijkgestemden".. want die zijn er volop, je vindt ze alleen ergens anders dan in de plekken waar je nu komt (vereniging, kroeg, daar vind je dat vaak niet en moet je ook niet verwachten, denk ik)..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
woensdag 16 mei 2012 om 12:07
Om ff ontopic te blijven hier: elke keer dat je voor jezelf kiest (je echte innerlijke behoeften wetend en jezelf redelijk goed kennend/ inschattend) maak je jezelf sterker.
Bij alles wat je doet omdat het "hoort" of "er nu eenmaal bij hoort" of voelt dat je jezelf oplegt, moet (van anderen of jezelf), maar met tegenzin of heeeeel veel inspanning/moeite, is een signaal dat het niet iets is wat van binnen ook belangrijk is voor je. Dan val je in feite jezelf af en dat kost energie..
Soms kan je daar niet onderuit (bijv financiele verplichtingen op je genomen), maar dan zoveel mogelijk op andere gebieden wel luisteren naar wat je nodig hebt om zo lekker en aangenaam mogelijk te leven.
Bij alles wat je doet omdat het "hoort" of "er nu eenmaal bij hoort" of voelt dat je jezelf oplegt, moet (van anderen of jezelf), maar met tegenzin of heeeeel veel inspanning/moeite, is een signaal dat het niet iets is wat van binnen ook belangrijk is voor je. Dan val je in feite jezelf af en dat kost energie..
Soms kan je daar niet onderuit (bijv financiele verplichtingen op je genomen), maar dan zoveel mogelijk op andere gebieden wel luisteren naar wat je nodig hebt om zo lekker en aangenaam mogelijk te leven.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
woensdag 16 mei 2012 om 19:31
Hoi allemaal,
Ik heb alles bijgelezen, en het is zo veel dat ik nog steeds niet zo goed weet wat te antwoorden daarop. BB: dat van die maakbaarheid herken ik heel erg. Van jongs af aan heb ik meegekregen dat ik zo getalenteerd was (ik was ook echt goed in veel dingen) dat ik alles zou kunnen wat ik zou willen. Mijn moeder en anderen zagen daarbij alleen een ding waar ik niet goed in was/hulp bij nodig had over het hoofd: hoe kies je uit al die dingen wat je echt wilt, en hoe heb je als onzekere achtienjarige het lef om het pad wat jij echt wilt volgen te volgen? Als ik me toen niet had laten leiden door angst en onzekerheid, door wat toen veilig en makkelijk voelde, had ik een heel ander pad bewandeld. Ik heb proberen te voldoen aan stereotype plaatjes: de succesvolle, hardwerkende carriere vrouw die boven haar sociale klasse uitstijgt. Sinds een tijdje ben ik samen met vrienden van mij allerlei stereotype-plaatjes (vooral van mannelijkheid en vrouwelijkheid) in twijfel gaan trekken. Maar tussen al die beelden, al die verwachtingen en stereotypen je eigen pad vinden, wat jou echt gelukkig maakt, naar die innerlijke stem luisteren tussen al die informatiestromen die je de hele dag binnen krijgt, dat is ZO moeilijk. Waar ik vroeger heel erg mee worstelde (en misschien nu ook wel) was de vraag dat wanneer alles maakbaar is, wanneer is iets dan goed genoeg, wanneer is iets af, of juist? Kan dat eigenlijk uberhaupt wel?
Ik denk dat dat wij/ik dingen als maakbaar zien op zich wel goed is; het zorgt ervoor dat we niet zomaar opgeven, dingen niet als vanzelfsprekend aannemen, ondernemend zijn etc. Ik denk alleen, dat als ik voor mezelf spreek, ik de maakbaarheid van dingen niet te veel door moet trekken, en moet balanceren door ook aan een sterke innerlijke stem te werken, en ook bewust in het nu te leven (de maakbaarheid zorgt bij mij in ieder geval voor toekomstgerichtheid, altijd streven naar beter). Een beetje op een yoga-achtige manier accepteren dat het nu zoals het nu is ook gewoon goed kan zijn zoals het is.
Wat ik mooi vond om te lezen, was om dingen, ''obstakels' op je weg, te zien als een tijdelijk iets, of als iets wat gecompenseerd/in balans kan worden gebracht met andere dingen die je energie geven. 'obstakels' zien als niet je einddoel maar een tijdelijk iets maakt deze 'obstakels' zo veel makkelijk, lichter...ik denk dat zo'n visie erop er ook uiteindelijk voor zorgt dat deze 'obstakels' minder van die energievreters worden. Het maakt ze makkelijker te accepteren.
Italy; jou engelse tekst vind ik mooi, maar maakt me eigenlijk ook een beetje in de war. Ik heb wel regelmatig echt gestraald als persoon, maar daar niet altijd even prettige reacties van anderen opgekregen. Soms voelde het voor mij meer alsof andere mensen mijn 'straling', positieve energie, alleen maar opzogen. Andere keren voelde het ook alsof ik mensen met mijn 'straling'....een soort bedreigde ofzo? Dat het andere mensen onzeker maakt en je zo groots en gelukkig en vrij te zien? Maar ik heb inderdaad ook wel ervaren dat als je zelf straalt, dat anderen ook kan laten stralen, als een soort reactie/interactie.
Ik heb alles bijgelezen, en het is zo veel dat ik nog steeds niet zo goed weet wat te antwoorden daarop. BB: dat van die maakbaarheid herken ik heel erg. Van jongs af aan heb ik meegekregen dat ik zo getalenteerd was (ik was ook echt goed in veel dingen) dat ik alles zou kunnen wat ik zou willen. Mijn moeder en anderen zagen daarbij alleen een ding waar ik niet goed in was/hulp bij nodig had over het hoofd: hoe kies je uit al die dingen wat je echt wilt, en hoe heb je als onzekere achtienjarige het lef om het pad wat jij echt wilt volgen te volgen? Als ik me toen niet had laten leiden door angst en onzekerheid, door wat toen veilig en makkelijk voelde, had ik een heel ander pad bewandeld. Ik heb proberen te voldoen aan stereotype plaatjes: de succesvolle, hardwerkende carriere vrouw die boven haar sociale klasse uitstijgt. Sinds een tijdje ben ik samen met vrienden van mij allerlei stereotype-plaatjes (vooral van mannelijkheid en vrouwelijkheid) in twijfel gaan trekken. Maar tussen al die beelden, al die verwachtingen en stereotypen je eigen pad vinden, wat jou echt gelukkig maakt, naar die innerlijke stem luisteren tussen al die informatiestromen die je de hele dag binnen krijgt, dat is ZO moeilijk. Waar ik vroeger heel erg mee worstelde (en misschien nu ook wel) was de vraag dat wanneer alles maakbaar is, wanneer is iets dan goed genoeg, wanneer is iets af, of juist? Kan dat eigenlijk uberhaupt wel?
Ik denk dat dat wij/ik dingen als maakbaar zien op zich wel goed is; het zorgt ervoor dat we niet zomaar opgeven, dingen niet als vanzelfsprekend aannemen, ondernemend zijn etc. Ik denk alleen, dat als ik voor mezelf spreek, ik de maakbaarheid van dingen niet te veel door moet trekken, en moet balanceren door ook aan een sterke innerlijke stem te werken, en ook bewust in het nu te leven (de maakbaarheid zorgt bij mij in ieder geval voor toekomstgerichtheid, altijd streven naar beter). Een beetje op een yoga-achtige manier accepteren dat het nu zoals het nu is ook gewoon goed kan zijn zoals het is.
Wat ik mooi vond om te lezen, was om dingen, ''obstakels' op je weg, te zien als een tijdelijk iets, of als iets wat gecompenseerd/in balans kan worden gebracht met andere dingen die je energie geven. 'obstakels' zien als niet je einddoel maar een tijdelijk iets maakt deze 'obstakels' zo veel makkelijk, lichter...ik denk dat zo'n visie erop er ook uiteindelijk voor zorgt dat deze 'obstakels' minder van die energievreters worden. Het maakt ze makkelijker te accepteren.
Italy; jou engelse tekst vind ik mooi, maar maakt me eigenlijk ook een beetje in de war. Ik heb wel regelmatig echt gestraald als persoon, maar daar niet altijd even prettige reacties van anderen opgekregen. Soms voelde het voor mij meer alsof andere mensen mijn 'straling', positieve energie, alleen maar opzogen. Andere keren voelde het ook alsof ik mensen met mijn 'straling'....een soort bedreigde ofzo? Dat het andere mensen onzeker maakt en je zo groots en gelukkig en vrij te zien? Maar ik heb inderdaad ook wel ervaren dat als je zelf straalt, dat anderen ook kan laten stralen, als een soort reactie/interactie.
woensdag 16 mei 2012 om 19:48
En Suzy; bedankt voor je bericht op mijn post. Ik heb hem al veel eerder, zo'n twee weken nadat het uit was tussen ons, in een poging het voor mezelf meer af te sluiten een soortgelijke brief geschreven (zonder verwijten en hulpbehoevendheid etc). Ik weet niet wat hij daarvan vond, maar het weerhoudt me er wel van om ergens ooit weer een brief te gaan schrijven, denk ik (nu).
Van mijn therapeut heb ik ooit het commentaar gekregen dat ik misschien wel liefde geef, maar dat zelf ook gewoon niet echt kan of wil zien. Ik bedacht me eigenlijk vandaag dat dat misschien wel een leerpuntje voor mij is. Misschien als ik dat meer van mezelf ga zien, mijn blik meer daar op richt, dat dat liefde geven en durven binnen laten ook vanzelf groeit?
Ik heb nu twee mensen waar ik diepere dingen mee kan delen, maar die zitten lang niet altijd met mij op een lijn (de een is negatiever dan ik ben en de ander juist positiever dan ik ben). Ik heb juist ook heel erg weinig echte oppervlakkige contacten....vandaar dat ik aan het begin van deze week dus dacht om daar wat meer energie in te steken, ofzoXD.
Jelly en de rest; ik hoop dat alles goed moet jullie gaat en dat jullie een fijne dag hebben gehad vandaag! Ik maak me zorgen om je Jelly,
En Jolie; probeer je niet te zenuwachtig te maken voor de arbo, dan ben je er alleen maar nog meer energie aan kwijt....het is heel moeilijk, maar probeer het een beetje los te laten (en misschien is het handig om wel van te voren een soort lijstje te maken met je grenzen, wat je wel en niet wilt en een goed plan vind voor de komende tijd?)
Hehehe, ik zie jullie bijna als een soort online vriendinnengroepje ofzo (en dit vind ik echt doodeng om te zeggen)
Van mijn therapeut heb ik ooit het commentaar gekregen dat ik misschien wel liefde geef, maar dat zelf ook gewoon niet echt kan of wil zien. Ik bedacht me eigenlijk vandaag dat dat misschien wel een leerpuntje voor mij is. Misschien als ik dat meer van mezelf ga zien, mijn blik meer daar op richt, dat dat liefde geven en durven binnen laten ook vanzelf groeit?
Ik heb nu twee mensen waar ik diepere dingen mee kan delen, maar die zitten lang niet altijd met mij op een lijn (de een is negatiever dan ik ben en de ander juist positiever dan ik ben). Ik heb juist ook heel erg weinig echte oppervlakkige contacten....vandaar dat ik aan het begin van deze week dus dacht om daar wat meer energie in te steken, ofzoXD.
Jelly en de rest; ik hoop dat alles goed moet jullie gaat en dat jullie een fijne dag hebben gehad vandaag! Ik maak me zorgen om je Jelly,
En Jolie; probeer je niet te zenuwachtig te maken voor de arbo, dan ben je er alleen maar nog meer energie aan kwijt....het is heel moeilijk, maar probeer het een beetje los te laten (en misschien is het handig om wel van te voren een soort lijstje te maken met je grenzen, wat je wel en niet wilt en een goed plan vind voor de komende tijd?)
Hehehe, ik zie jullie bijna als een soort online vriendinnengroepje ofzo (en dit vind ik echt doodeng om te zeggen)
donderdag 17 mei 2012 om 09:41
Lieve Framboosjes
Knuffel voor nou lieverd. Ik ga even niet inhoudelijk in op je post maar wilde wel laten weten dat ik m gelezen heb!!
Lieve all:
Ik focus me de komende dagen even op mijn gezin en zal hier niet zoveel zijn.
Is misschien ook wel weer even goed. Op het moment dat je zo de focus naar binnen hebt, wil ik ook wel eens vergeten dat buiten (nu tenminste) de zon gewoon schijnt en het leven doorgaat.
Daar wil ik dit Hemerlvaartweekend me even lekker op richten.
Knuffel voor jullie en ik kom later zeker terug!!
Knuffel voor nou lieverd. Ik ga even niet inhoudelijk in op je post maar wilde wel laten weten dat ik m gelezen heb!!
Lieve all:
Ik focus me de komende dagen even op mijn gezin en zal hier niet zoveel zijn.
Is misschien ook wel weer even goed. Op het moment dat je zo de focus naar binnen hebt, wil ik ook wel eens vergeten dat buiten (nu tenminste) de zon gewoon schijnt en het leven doorgaat.
Daar wil ik dit Hemerlvaartweekend me even lekker op richten.
Knuffel voor jullie en ik kom later zeker terug!!
zondag 20 mei 2012 om 11:27
hey lieve meiden,
Ik heb van de week een mail gekregen van een goede vriend. Over dat hij zich zorgen over me maakt, omdat het al zo lang duurt. De mail komt voort uit liefde, maar ik voel vooral zijn angst en bezorgdheid als ik het lees.
Hij geeft aan dat hij het heel goed vind dat ik mn grenzen probeer te respecteren, maar dat dat me blijkbaar niet zo ver heeft gebracht het afgelopen jaar. En of het niet tijd is om een andere therapeut te vinden. En dat hij bang is dat ik vereenzaam. Het ergste vind ik nog dat hij schrijft dat hij het idee heeft dat ik de confrontatie met mezelf uit de weg ga. pfffffffffffffffff.
Er staan dingen in de mail waar ik het pertinent mee oneens ben. EN er staan dingen in de mail die mijn angst een gigantische zwieper geven. Ik bedoel ik voell echt diep van binnen dat ik op de goede weg ben. Maar ja, ik vind het ook ongelofelijk lang duren. En ik vind he ook heel moeilijk dat ik nog steeds nog lang niet alles kan wat ik zou willen.
Het is ook typerend dat juist hij deze mail stuurt. Ik hou best veel van hem, maar hij is wel iemand die zijn perspectief als DE waarheid kan beschouwen en die vaak aan anderen opdringt. Ik vind het lastig dat hij dat nu dus ook bij mij doet. Ik voel gewoon een enorme afstand tot hem als ik het lees. Hij heeft echt geen idee van het proces waar ik in zit. Ondanks dat ik er wel open met hem over probeert te praten.
Dit is voor mij een enorme uitnodiging om bij mezelf te blijven. Te blijven staan en contact te blijven houden met wat mijn gevoel en mijn hart met vertellen. En dus niet meteen zijn woorden als waarheid op te vatten en als bewijs dat ik alles helemaal verkeerd aan het doen ben.
Ik weet het heus... maar poe, dit valt me zwaar. Ik merk dat ik het niet zo goed los kan laten. De woorden spoken maar door mn hoofd.
Ik heb van de week een mail gekregen van een goede vriend. Over dat hij zich zorgen over me maakt, omdat het al zo lang duurt. De mail komt voort uit liefde, maar ik voel vooral zijn angst en bezorgdheid als ik het lees.
Hij geeft aan dat hij het heel goed vind dat ik mn grenzen probeer te respecteren, maar dat dat me blijkbaar niet zo ver heeft gebracht het afgelopen jaar. En of het niet tijd is om een andere therapeut te vinden. En dat hij bang is dat ik vereenzaam. Het ergste vind ik nog dat hij schrijft dat hij het idee heeft dat ik de confrontatie met mezelf uit de weg ga. pfffffffffffffffff.
Er staan dingen in de mail waar ik het pertinent mee oneens ben. EN er staan dingen in de mail die mijn angst een gigantische zwieper geven. Ik bedoel ik voell echt diep van binnen dat ik op de goede weg ben. Maar ja, ik vind het ook ongelofelijk lang duren. En ik vind he ook heel moeilijk dat ik nog steeds nog lang niet alles kan wat ik zou willen.
Het is ook typerend dat juist hij deze mail stuurt. Ik hou best veel van hem, maar hij is wel iemand die zijn perspectief als DE waarheid kan beschouwen en die vaak aan anderen opdringt. Ik vind het lastig dat hij dat nu dus ook bij mij doet. Ik voel gewoon een enorme afstand tot hem als ik het lees. Hij heeft echt geen idee van het proces waar ik in zit. Ondanks dat ik er wel open met hem over probeert te praten.
Dit is voor mij een enorme uitnodiging om bij mezelf te blijven. Te blijven staan en contact te blijven houden met wat mijn gevoel en mijn hart met vertellen. En dus niet meteen zijn woorden als waarheid op te vatten en als bewijs dat ik alles helemaal verkeerd aan het doen ben.
Ik weet het heus... maar poe, dit valt me zwaar. Ik merk dat ik het niet zo goed los kan laten. De woorden spoken maar door mn hoofd.
zondag 20 mei 2012 om 12:18
Hey allemaal,
BB, bedankt voor je reactie, ik hoop dat je een leuk weekend hebt met je gezin:)
Anahata: Heel erg herkenbaar. Ik heb ook vaak moeite om het goedbedoelde advies van anderen naast me neer te leggen, ook als ik weet dat het niet correct is. Vaak werkt het ook bij mij juist averechts; ik wordt er alleen maar angstig, of bozig van, val als ik niet uit kijk terug in oude patronen (hun willen pleasen ten koste van mezelf). Ik vind het heel erg goed van je dat de mail van die vriend voor jou zo'n uitnodiging is om bij jezelf te blijven, dat je je realiseert wat het met je doet en wat je valkuilen daarom geen zijn (niet los kunnen laten, bang zijn het verkeerd te doen). Ik hoop dat het hier opschrijven je iets meer heeft geholpen het van je af te zetten. Wat mij altijd helpt als ik van dat soort bezorgheid, die averechts werkt, niet goed van me af kan zetten, er erover praten met mensen die me wel begrijpen, hoewel dat vaak niet alle twijfel wegneemt. Dat je zo geraakt bent door zijn mail geeft denk ik aan dat je nog steeds moet werken aan 'de basis in jezelf'. Het vertrouwen in jezelf dat het pad waarvan jij voelt dat het het juiste is, ook het juiste voor jou is.
BB, bedankt voor je reactie, ik hoop dat je een leuk weekend hebt met je gezin:)
Anahata: Heel erg herkenbaar. Ik heb ook vaak moeite om het goedbedoelde advies van anderen naast me neer te leggen, ook als ik weet dat het niet correct is. Vaak werkt het ook bij mij juist averechts; ik wordt er alleen maar angstig, of bozig van, val als ik niet uit kijk terug in oude patronen (hun willen pleasen ten koste van mezelf). Ik vind het heel erg goed van je dat de mail van die vriend voor jou zo'n uitnodiging is om bij jezelf te blijven, dat je je realiseert wat het met je doet en wat je valkuilen daarom geen zijn (niet los kunnen laten, bang zijn het verkeerd te doen). Ik hoop dat het hier opschrijven je iets meer heeft geholpen het van je af te zetten. Wat mij altijd helpt als ik van dat soort bezorgheid, die averechts werkt, niet goed van me af kan zetten, er erover praten met mensen die me wel begrijpen, hoewel dat vaak niet alle twijfel wegneemt. Dat je zo geraakt bent door zijn mail geeft denk ik aan dat je nog steeds moet werken aan 'de basis in jezelf'. Het vertrouwen in jezelf dat het pad waarvan jij voelt dat het het juiste is, ook het juiste voor jou is.
zondag 20 mei 2012 om 13:14
hey framboosje, (en hallo bluebird en marlborowoman, welkom hier!)
dank voor je reactie.
Heb inderdaad contact gezocht met mensen die me vertrouwen geven, die me even bevestigen in dat ik het heus wel goed doe. Het is ontzettend fijn. Maar zoals jij ook al schrijft, lost dat niet alles op. Want dat is nog steeds het 'buiten mezelf' zoeken.
Ik merk dat ik boven alles deze onrust en angstgevoelens nu gewoon kwijt wil. En geneigd ben om hem dan NU te willen spreken. Of wat dan ook te doen om me rustiger te voelen. Terwijl er gewoon even geen weg eruit is. Dit is gewoon even wat er is. Angst. Ik ga me maar gewoon even blijven ademhalen en proberen te accepteren dat dit nu gebeurt. Encontact zoeken met mn buik. Waar mn vertrouwen huist. heus.
dank voor je reactie.
Heb inderdaad contact gezocht met mensen die me vertrouwen geven, die me even bevestigen in dat ik het heus wel goed doe. Het is ontzettend fijn. Maar zoals jij ook al schrijft, lost dat niet alles op. Want dat is nog steeds het 'buiten mezelf' zoeken.
Ik merk dat ik boven alles deze onrust en angstgevoelens nu gewoon kwijt wil. En geneigd ben om hem dan NU te willen spreken. Of wat dan ook te doen om me rustiger te voelen. Terwijl er gewoon even geen weg eruit is. Dit is gewoon even wat er is. Angst. Ik ga me maar gewoon even blijven ademhalen en proberen te accepteren dat dit nu gebeurt. Encontact zoeken met mn buik. Waar mn vertrouwen huist. heus.