Psyche
alle pijlers
eenzaam en verdrietig
woensdag 16 mei 2012 om 16:53
Dit gaat een lange egopost worden, so be warned.
Ik zit door omstandigheden in een flinke dip: een sterfgeval dichtbij, de ontdekking dat ik door gezondheidsproblemen geen kinderen kan krijgen en als klap op de vuurpijl wordt, ondanks een uitmuntende beoordeling, mijn contract wegens de crisis niet verlengd.
Ik zou eigenlijk het liefst hele dagen in bed liggen maar ik probeer toch door te gaan voor de buitenwereld. Heb geen minuut op het werk verzuimd mijn laatste weken, ben druk aan het solliciteren en probeer voor mijn omgeving opgewekt te blijven. Toch heb ik de afgelopen maanden veel vrienden verloren. Nu ik weinig geld en energie meer heb om de kroeg in te duiken, blijft de telefoon steeds vaker stil en als ik zelf bel, komt het steeds vaker ongelegen. Ik heb het idee dat anderen ineens niet meer weten hoe ze met me om moeten gaan en me daardoor het liefst ontlopen. Mijn scharrel heeft me gedumpt omdat hij "alle opties open wil houden en niet gehecht wil raken aan iemand met mijn toekomstperspectief". Eerlijk, maar daarom doet het niet minder pijn.
Ik weet dat bij de pakken neerzitten mijn situatie niet anders maakt en probeer positief te blijven, maar soms lukt het me echt ff niet. Ik had vandaag een sollicitatie voor een functie onder mijn niveau (met bijpassend salaris) die ik niet zie zitten maar ik betwijfel of ik wel kieskeurig kan zijn en deed daarom toch enorm mn best. Na het gesprek vertelde de manager me dat ze me de baan aanbieden maar dat er voor mij ook tien anderen zijn en ik dus snel moet beslissen. Toen ik buiten kwam had ik behoefte aan advies dus ik pakte mijn telefoon uit mijn tas...en kwam tot de conclusie dat ik eigenlijk niemand meer heb om in zo'n situatie te bellen. En ik voelde me ineens zo alleen en verdrietig dat ik de hele terugweg heb lopen vechten tegen de tranen en nu maar hier mijn hart uitstort. Wil iemand hier me alsjeblieft helpen relativeren en vertellen dat het echt allemaal wel goed komt, ook al lijkt het nu niet zo?
Ik zit door omstandigheden in een flinke dip: een sterfgeval dichtbij, de ontdekking dat ik door gezondheidsproblemen geen kinderen kan krijgen en als klap op de vuurpijl wordt, ondanks een uitmuntende beoordeling, mijn contract wegens de crisis niet verlengd.
Ik zou eigenlijk het liefst hele dagen in bed liggen maar ik probeer toch door te gaan voor de buitenwereld. Heb geen minuut op het werk verzuimd mijn laatste weken, ben druk aan het solliciteren en probeer voor mijn omgeving opgewekt te blijven. Toch heb ik de afgelopen maanden veel vrienden verloren. Nu ik weinig geld en energie meer heb om de kroeg in te duiken, blijft de telefoon steeds vaker stil en als ik zelf bel, komt het steeds vaker ongelegen. Ik heb het idee dat anderen ineens niet meer weten hoe ze met me om moeten gaan en me daardoor het liefst ontlopen. Mijn scharrel heeft me gedumpt omdat hij "alle opties open wil houden en niet gehecht wil raken aan iemand met mijn toekomstperspectief". Eerlijk, maar daarom doet het niet minder pijn.
Ik weet dat bij de pakken neerzitten mijn situatie niet anders maakt en probeer positief te blijven, maar soms lukt het me echt ff niet. Ik had vandaag een sollicitatie voor een functie onder mijn niveau (met bijpassend salaris) die ik niet zie zitten maar ik betwijfel of ik wel kieskeurig kan zijn en deed daarom toch enorm mn best. Na het gesprek vertelde de manager me dat ze me de baan aanbieden maar dat er voor mij ook tien anderen zijn en ik dus snel moet beslissen. Toen ik buiten kwam had ik behoefte aan advies dus ik pakte mijn telefoon uit mijn tas...en kwam tot de conclusie dat ik eigenlijk niemand meer heb om in zo'n situatie te bellen. En ik voelde me ineens zo alleen en verdrietig dat ik de hele terugweg heb lopen vechten tegen de tranen en nu maar hier mijn hart uitstort. Wil iemand hier me alsjeblieft helpen relativeren en vertellen dat het echt allemaal wel goed komt, ook al lijkt het nu niet zo?
woensdag 16 mei 2012 om 17:02
Het komt allemaal goed! Echt waar!
Maar het komt nu allemaal tegelijk bij jou.
En misschien belde de ook wel echt ongelegen op het moment dat je je vrienden belde en kan je nu best nog eens bellen.
Probeer op een andere manier bij iemand aan te sluiten, vrijdagmiddagborrel of iets dergelijks?
(Neem die baan aan, het is misschien onder je niveau, maar je hebt wel inkomsten! Kan je vanuit daar verder zoeken als het niets blijkt te zijn.)
Maar het komt nu allemaal tegelijk bij jou.
En misschien belde de ook wel echt ongelegen op het moment dat je je vrienden belde en kan je nu best nog eens bellen.
Probeer op een andere manier bij iemand aan te sluiten, vrijdagmiddagborrel of iets dergelijks?
(Neem die baan aan, het is misschien onder je niveau, maar je hebt wel inkomsten! Kan je vanuit daar verder zoeken als het niets blijkt te zijn.)
woensdag 16 mei 2012 om 17:04
Wow, jij hebt in de huidige situatie een nieuwe baan gescoord! Je bent dus verzekerd van inkomen (ook al is het wat lager dan je gewend was) en hebt daarmee wat rust ingebouwd.
Blijkbaar ben je een mooi mens.
Je scharrel vindt je de moeite waard om open en eerlijk te zijn. Dat doet pijn, maar je hoeft geen energie te verspillen aan gedachten waarom hij niet voor jou kiest.
Je oude/huidige werkgever waardeert je (in een uitmuntende beoordeling) maar moet je laten gaan. Dat hadden ze ook anders kunnen doen.
Je hebt (in mijn ogen) een prima stel normen en waarden. Blijven werken, doorgaan en volhouden. Jij kan dat.
Accepteer van jezelf dat je in een dip zit. Dat mag toch ook, gezien wat er allemaal speelt in je leven?
Echte vrienden blijven er voor je, ook al zie je ze nu een stuk minder. Dat komt wel weer.
En tot slot: de lengte van je egopost viel best mee hoor!
Blijkbaar ben je een mooi mens.
Je scharrel vindt je de moeite waard om open en eerlijk te zijn. Dat doet pijn, maar je hoeft geen energie te verspillen aan gedachten waarom hij niet voor jou kiest.
Je oude/huidige werkgever waardeert je (in een uitmuntende beoordeling) maar moet je laten gaan. Dat hadden ze ook anders kunnen doen.
Je hebt (in mijn ogen) een prima stel normen en waarden. Blijven werken, doorgaan en volhouden. Jij kan dat.
Accepteer van jezelf dat je in een dip zit. Dat mag toch ook, gezien wat er allemaal speelt in je leven?
Echte vrienden blijven er voor je, ook al zie je ze nu een stuk minder. Dat komt wel weer.
En tot slot: de lengte van je egopost viel best mee hoor!
woensdag 16 mei 2012 om 17:05
Het ergste vind ik misschien nog wel dat je scharrel zoiets zegt en vervolgens wegloopt. Aan de andere kant; het was misschien ook niet voor niets een scharrel. Ik was 18 toen ik mijn man ontmoette, dus ik heb wat dat betreft niet veel ervaring, maar volgens mij is 'de ware' nooit een scharrel. Iemand die echt helemaal weg van je is, wil niet je scharrel zijn, die wil meer.
Wat die baan betreft; dat komt goed. Ik zou misschien wel die baan aannemen, gewoon om geen gat in je CV te hebben, om in het werkproces te blijven...maar intussen wel blijven solliciteren op je huidige functie.
En voor wat betreft die vrienden...als het alleen vrienden zijn die je in goede tijden mag bellen, dan zijn het geen vrienden, maar kennissen. Ik stik van de kennissen, maar heb maar een paar vrienden. Sterker nog; naast mijn moeder en zus, heb ik maar 1 vriendin. Maar die kan ik wel altijd bellen en zij mij ook.
Kijk je 'kennissenlijst' nog eens door. Is er niet 1 waarvan je weet dat hij/zij wel goed advies zou kunnen geven, of in elk geval een goed luisterend oor? Dat is dan misschien die ene vriend(in)...
Sterkte, want het gevoel van eenzaam en alleen zijn is niet prettig. Hopelijk verandert je situatie heel snel weer de goede kant op!
Wat die baan betreft; dat komt goed. Ik zou misschien wel die baan aannemen, gewoon om geen gat in je CV te hebben, om in het werkproces te blijven...maar intussen wel blijven solliciteren op je huidige functie.
En voor wat betreft die vrienden...als het alleen vrienden zijn die je in goede tijden mag bellen, dan zijn het geen vrienden, maar kennissen. Ik stik van de kennissen, maar heb maar een paar vrienden. Sterker nog; naast mijn moeder en zus, heb ik maar 1 vriendin. Maar die kan ik wel altijd bellen en zij mij ook.
Kijk je 'kennissenlijst' nog eens door. Is er niet 1 waarvan je weet dat hij/zij wel goed advies zou kunnen geven, of in elk geval een goed luisterend oor? Dat is dan misschien die ene vriend(in)...
Sterkte, want het gevoel van eenzaam en alleen zijn is niet prettig. Hopelijk verandert je situatie heel snel weer de goede kant op!
woensdag 16 mei 2012 om 17:09
Nou... als je geen kinderen kunt krijgen dan is dat best heftig. Dat valt niet in de categorie 'komt goed' volgens mij.
Ik denk dat je daar best ff heel verdrietig over mag zijn.
Volgens mij hoef je je echt niet continu groot te houden en mag je ook ruimte nemen voor verdriet.
Ook over je scharrel.
t Is goed dat je gemotiveerd blijft om te werken maar een keer flink janken op een vrije dag moet ook kunnen.
Ik denk dat je daar best ff heel verdrietig over mag zijn.
Volgens mij hoef je je echt niet continu groot te houden en mag je ook ruimte nemen voor verdriet.
Ook over je scharrel.
t Is goed dat je gemotiveerd blijft om te werken maar een keer flink janken op een vrije dag moet ook kunnen.
woensdag 16 mei 2012 om 17:11
Ik las op Facebook: Everything will be okay in the end. If it's not okay, it's not the end.
Duidelijk toch? Het komt allemaal weer voor elkaar, je vindt nieuwe vrienden, je gaat lekker aan deze nieuwe baan beginnen en via die baan rol je weer in wat nieuws, wat wel op jouw niveau is, je gaat ook zonder kinderen heel erg gelukkig worden (en ik kan het weten), je vindt iemand die tien keer zo leuk is als je zogenaamde scharrel, die zich dan van spijt de haren uit zijn hoofd gaat trekken. Al die dingen gaan echt gebeuren hoor, alleen nog niet nú.
Gefeliciteerd met je nieuwe baan trouwens! Trakteer jezelf op een piepklein leuk dingetje om dat te vieren - een klein bosje bloemen, een nieuw tijdschrift, een lekker toetje voor vanavond?
Duidelijk toch? Het komt allemaal weer voor elkaar, je vindt nieuwe vrienden, je gaat lekker aan deze nieuwe baan beginnen en via die baan rol je weer in wat nieuws, wat wel op jouw niveau is, je gaat ook zonder kinderen heel erg gelukkig worden (en ik kan het weten), je vindt iemand die tien keer zo leuk is als je zogenaamde scharrel, die zich dan van spijt de haren uit zijn hoofd gaat trekken. Al die dingen gaan echt gebeuren hoor, alleen nog niet nú.
Gefeliciteerd met je nieuwe baan trouwens! Trakteer jezelf op een piepklein leuk dingetje om dat te vieren - een klein bosje bloemen, een nieuw tijdschrift, een lekker toetje voor vanavond?
Wat eten we vanavond?
woensdag 16 mei 2012 om 17:19
quote:FullHouse schreef op 16 mei 2012 @ 17:04:
Wow, jij hebt in de huidige situatie een nieuwe baan gescoord! Je bent dus verzekerd van inkomen (ook al is het wat lager dan je gewend was) en hebt daarmee wat rust ingebouwd.
Blijkbaar ben je een mooi mens.
Je scharrel vindt je de moeite waard om open en eerlijk te zijn. Dat doet pijn, maar je hoeft geen energie te verspillen aan gedachten waarom hij niet voor jou kiest.
Je oude/huidige werkgever waardeert je (in een uitmuntende beoordeling) maar moet je laten gaan. Dat hadden ze ook anders kunnen doen.
Je hebt (in mijn ogen) een prima stel normen en waarden. Blijven werken, doorgaan en volhouden. Jij kan dat.
Accepteer van jezelf dat je in een dip zit. Dat mag toch ook, gezien wat er allemaal speelt in je leven?
Echte vrienden blijven er voor je, ook al zie je ze nu een stuk minder. Dat komt wel weer.
En tot slot: de lengte van je egopost viel best mee hoor!
Voor deze post!
Voor jou Nooor...!
Wow, jij hebt in de huidige situatie een nieuwe baan gescoord! Je bent dus verzekerd van inkomen (ook al is het wat lager dan je gewend was) en hebt daarmee wat rust ingebouwd.
Blijkbaar ben je een mooi mens.
Je scharrel vindt je de moeite waard om open en eerlijk te zijn. Dat doet pijn, maar je hoeft geen energie te verspillen aan gedachten waarom hij niet voor jou kiest.
Je oude/huidige werkgever waardeert je (in een uitmuntende beoordeling) maar moet je laten gaan. Dat hadden ze ook anders kunnen doen.
Je hebt (in mijn ogen) een prima stel normen en waarden. Blijven werken, doorgaan en volhouden. Jij kan dat.
Accepteer van jezelf dat je in een dip zit. Dat mag toch ook, gezien wat er allemaal speelt in je leven?
Echte vrienden blijven er voor je, ook al zie je ze nu een stuk minder. Dat komt wel weer.
En tot slot: de lengte van je egopost viel best mee hoor!
Voor deze post!
Voor jou Nooor...!
woensdag 16 mei 2012 om 17:32
Het gaat wel goed komen.
Accepteer gewoon die baan! Dat geeft wat rust, inkomen, en als het uiteindelijk niet bevalt kan je altijd nog verder solliciteren... maar wie weet brengt het je wel veel goeds!
Die scharrel ben je liever kwijt dan rijk... die gaat blijkbaar niet met mensen om voor wie ze zijn, maar voor hun toekomstperspectief. Nu komt er voor jou weer ruimte voor een scharrel of een vriend die wél bij je is voor wie je bent: een doorzetter en een lieve meid! Want dat straalt van je post af!
En zo ook voor de vrienden die jou nu een beetje laten vallen... dat doet even pijn, en de 'echte' vrienden zullen op een gegeven moment wel weer energie in je gaan stoppen (misschien hebben ze nu ook dingen aan hun hoofd?) en de mensen die dat niet doen...: die maken ruimte voor góede vrienden, die er wel voor je zijn als je het moeilijk hebt.
Gecondoleerd met het sterfgeval meid! En wat een naar bericht heb je gehad, dat je geen kinderen kan krijgen
Logisch dat je je zo rot voelt en het liefste je bed niet uitkomt. Sterkte daarmee!
Accepteer gewoon die baan! Dat geeft wat rust, inkomen, en als het uiteindelijk niet bevalt kan je altijd nog verder solliciteren... maar wie weet brengt het je wel veel goeds!
Die scharrel ben je liever kwijt dan rijk... die gaat blijkbaar niet met mensen om voor wie ze zijn, maar voor hun toekomstperspectief. Nu komt er voor jou weer ruimte voor een scharrel of een vriend die wél bij je is voor wie je bent: een doorzetter en een lieve meid! Want dat straalt van je post af!
En zo ook voor de vrienden die jou nu een beetje laten vallen... dat doet even pijn, en de 'echte' vrienden zullen op een gegeven moment wel weer energie in je gaan stoppen (misschien hebben ze nu ook dingen aan hun hoofd?) en de mensen die dat niet doen...: die maken ruimte voor góede vrienden, die er wel voor je zijn als je het moeilijk hebt.
Gecondoleerd met het sterfgeval meid! En wat een naar bericht heb je gehad, dat je geen kinderen kan krijgen
Logisch dat je je zo rot voelt en het liefste je bed niet uitkomt. Sterkte daarmee!
woensdag 16 mei 2012 om 17:35
Wat ik triest vind Noor, is nu je in een moeilijke fase van je leven zit, en je mensen eigenlijk het hardst nodig hebt, er opeens niemand meer te bekennen blijkt... (ik herken het).
Zolang er lol met je te beleven is en je bent gezellig, aan aandacht geen gebrek. De belangstelling wordt minder, naarmate je probleem groter wordt. En uiteindelijk sta je dan alleen.
Alsof iedereen met de armen over elkaar wacht tot je weer 'de oude' bent.. Maar dan wel op eigen kracht, want iemand die in een dip zit, daar heeft niemand trek in. Laat maar van je horen als je weer lacht, dan komen we wel weer. Althans, da's mijn ervaring. Te bizar gewoon.
Sterkte
Zolang er lol met je te beleven is en je bent gezellig, aan aandacht geen gebrek. De belangstelling wordt minder, naarmate je probleem groter wordt. En uiteindelijk sta je dan alleen.
Alsof iedereen met de armen over elkaar wacht tot je weer 'de oude' bent.. Maar dan wel op eigen kracht, want iemand die in een dip zit, daar heeft niemand trek in. Laat maar van je horen als je weer lacht, dan komen we wel weer. Althans, da's mijn ervaring. Te bizar gewoon.
Sterkte
woensdag 16 mei 2012 om 17:38
woensdag 16 mei 2012 om 20:01
Wat een hoop lieve reacties. Het klinkt misschien gek, maar het lucht echt op om gewoon even te kunnen zeggen dat het niet goed gaat en het idee te hebben dat er iemand luistert.
Jullie hebben gelijk, ik moet die baan ook gewoon nemen ook. Dankzij jouw post fullhouse, realiseer ik me dat het geen schande is om in deze tijd met minder genoegen te nemen, maar dat ik trots mag zijn dat ik in ieder geval iets heb
En misschien is het juist wel goed om weer onderaan de ladder te beginnen, dat betekent dat ik hard zal moeten werken om weer verder te komen en de tijd en energie die ik daarmee kwijt ben, gaat in ieder geval niet op aan piekeren over alles wat niet is of zal zijn.En wie weet biedt het me ook weer wat nieuwe contacten en nieuwe kansen om mijn sociale leven wat te reanimeren.
Want ook op dat gebied zeggen jullie ware dingen. Hatseklats, wat mooi dat jij zo jong de ware hebt ontmoet. Ik twijfel er wel eens aan of ware liefde nog wel bestaat, in mijn omgeving zie ik dat daten tegenwoordig voor zelfs de leukste, mooiste, "normaalste" mensen al ingewikkeld is, laat staan als je net als ik niet in dat plaatje past. Ik weet rationeel wel dat ik niet zou moeten treuren om zo'n scharrel, maar tegelijkertijd knaagt het dat als mijn beperkingen voor zoiets prils en vrijblijvends al een issue zijn, een serieuze relatie er al helemaal niet meer in zit. Maar het feit dat anderen dat geluk wel kennen geeft me in ieder geval hoop. En door jullie posts zie ik ook weer dat er echt genoeg aardige, mooie mensen bestaan maar dat ik die misschien op dit moment gewoon even niet voldoende om me heen heb verzameld.
Dus, opluchting en hoop alom, wat wil een mens nog meer Ik ga het advies van Makreel opvolgen en mezelf vanavond eens belonen met een reep Toblerone en een hersenloze jankfilm en even flink uithuilen en daarna mijn bed in duiken met het idee dat ik met een nieuwe baan in ieder geval een klein stapje vooruit zet. En misschien is dat ook wel gewoon genoeg, niet te veel denken over toekomstplannen en dromen die niet uit zulen komen maar proberen kleine stapjes vooruit te zetten totdat de leerjaren voorbij zijn
Jullie hebben gelijk, ik moet die baan ook gewoon nemen ook. Dankzij jouw post fullhouse, realiseer ik me dat het geen schande is om in deze tijd met minder genoegen te nemen, maar dat ik trots mag zijn dat ik in ieder geval iets heb
En misschien is het juist wel goed om weer onderaan de ladder te beginnen, dat betekent dat ik hard zal moeten werken om weer verder te komen en de tijd en energie die ik daarmee kwijt ben, gaat in ieder geval niet op aan piekeren over alles wat niet is of zal zijn.En wie weet biedt het me ook weer wat nieuwe contacten en nieuwe kansen om mijn sociale leven wat te reanimeren.Want ook op dat gebied zeggen jullie ware dingen. Hatseklats, wat mooi dat jij zo jong de ware hebt ontmoet. Ik twijfel er wel eens aan of ware liefde nog wel bestaat, in mijn omgeving zie ik dat daten tegenwoordig voor zelfs de leukste, mooiste, "normaalste" mensen al ingewikkeld is, laat staan als je net als ik niet in dat plaatje past. Ik weet rationeel wel dat ik niet zou moeten treuren om zo'n scharrel, maar tegelijkertijd knaagt het dat als mijn beperkingen voor zoiets prils en vrijblijvends al een issue zijn, een serieuze relatie er al helemaal niet meer in zit. Maar het feit dat anderen dat geluk wel kennen geeft me in ieder geval hoop. En door jullie posts zie ik ook weer dat er echt genoeg aardige, mooie mensen bestaan maar dat ik die misschien op dit moment gewoon even niet voldoende om me heen heb verzameld.
Dus, opluchting en hoop alom, wat wil een mens nog meer
Ik ga het advies van Makreel opvolgen en mezelf vanavond eens belonen met een reep Toblerone en een hersenloze jankfilm en even flink uithuilen en daarna mijn bed in duiken met het idee dat ik met een nieuwe baan in ieder geval een klein stapje vooruit zet. En misschien is dat ook wel gewoon genoeg, niet te veel denken over toekomstplannen en dromen die niet uit zulen komen maar proberen kleine stapjes vooruit te zetten totdat de leerjaren voorbij zijn