Relaties
alle pijlers
Mijn scheiding
vrijdag 18 mei 2012 om 11:08
Dat maakt niet uit. Maak je niet druk om zijn beweegredenen maar richt je op jezelf. Zoek een fulltime baan met goede opvang, dat maakt je onafhankelijk van je ex en dat komt de verstandhouding ten goede. Dat is wat je zoontje het meest nodig heeft! Ook geeft dat duidelijkheid, voorspelbaarheid en structuur, andere dingen die hij nu hard nodig heeft.
Wat was het advies van je advocaat?
Wat was het advies van je advocaat?
Ga in therapie!
vrijdag 18 mei 2012 om 11:22
Dat ik hem niet meer mee mocht geven voor omgang totdat hij openheid van zaken gaf. Dat heeft hij tot nu toe niet gedaan. We hebben gevraagd, diverse keren, waar hij ons kind zou neerleggen. En altijd was het antwoord dat hij woonde waar hij het huurcontract had en dat hij hem daar neer zou leggen. Hij woont daar echter zeker weten niet, dat weet ik 200% zeker. Ik kan er niet teveel over zeggen maar het is geconstateerd door diverse mensen.
vrijdag 18 mei 2012 om 12:09
Zo hehe even via de pc. Internet op je mobiel is handig maar niet als je uitgebreid wilt reageren.
Fulltime werken is echt nog niet haalbaar. Zoals gezegd gaat het met ons kind niet goed, hij zit steeds onder de poep. Ik ben meerdere keren per dag bezig met hem schoonmaken en kleertjes uitspoelen en wassen. Nu vang ik hem tussen de middag en na schooltijd op en kan ik hem verschonen. Hoe moet dat als hij hele dagen op de opvang zou zitten. Familie wil niet structureel opvangen en ik weet zeker dat mijn ex dat ook niet kan ivm zijn werk. Ik heb zelf gezondheidsproblemen en dit alles heeft het nou niet echt verbeterd. Ik denk dat ik al trots mag zijn op mezelf dat ik alles draaiende hou. Het is een ontzettend zware periode. Fulttime werken zou ik nou niet eens kunnen.
En eerlijk gezegd zou ik het onrechtvaardig vinden als het hem zou lukken zijn draagkracht zo naar beneden te krijgen dat er weinig alimentatie in zou zitten. Hij verdient 2 x modaal. Ik de zorg voor ons kind, fulltime werken en het huishouden, de eindjes aan elkaar moeten knopen en hij een comfortabel leventje?!
Het komt wellicht slachtofferig over maar het is makkelijk praten voor een buitenstaander. Ik ben echt op zoek naar werk en het maakt me niet zoveel uit wat. Maar nog niet fulltime. Hij loopt weg uit dit huwelijk, probeert me aan de grond te krijgen, liegt, bedriegt en alle verantwoordelijkheid zou bij mij komen te liggen? Kom nou.
Fulltime werken is echt nog niet haalbaar. Zoals gezegd gaat het met ons kind niet goed, hij zit steeds onder de poep. Ik ben meerdere keren per dag bezig met hem schoonmaken en kleertjes uitspoelen en wassen. Nu vang ik hem tussen de middag en na schooltijd op en kan ik hem verschonen. Hoe moet dat als hij hele dagen op de opvang zou zitten. Familie wil niet structureel opvangen en ik weet zeker dat mijn ex dat ook niet kan ivm zijn werk. Ik heb zelf gezondheidsproblemen en dit alles heeft het nou niet echt verbeterd. Ik denk dat ik al trots mag zijn op mezelf dat ik alles draaiende hou. Het is een ontzettend zware periode. Fulttime werken zou ik nou niet eens kunnen.
En eerlijk gezegd zou ik het onrechtvaardig vinden als het hem zou lukken zijn draagkracht zo naar beneden te krijgen dat er weinig alimentatie in zou zitten. Hij verdient 2 x modaal. Ik de zorg voor ons kind, fulltime werken en het huishouden, de eindjes aan elkaar moeten knopen en hij een comfortabel leventje?!
Het komt wellicht slachtofferig over maar het is makkelijk praten voor een buitenstaander. Ik ben echt op zoek naar werk en het maakt me niet zoveel uit wat. Maar nog niet fulltime. Hij loopt weg uit dit huwelijk, probeert me aan de grond te krijgen, liegt, bedriegt en alle verantwoordelijkheid zou bij mij komen te liggen? Kom nou.
vrijdag 18 mei 2012 om 12:24
quote:mrspotatohead schreef op 18 mei 2012 @ 12:09:
Het komt wellicht slachtofferig over maar het is makkelijk praten voor een buitenstaander. Ik ben echt op zoek naar werk en het maakt me niet zoveel uit wat. Maar nog niet fulltime. Hij loopt weg uit dit huwelijk, probeert me aan de grond te krijgen, liegt, bedriegt en alle verantwoordelijkheid zou bij mij komen te liggen? Kom nou.
Het komt inderdaad allemaal erg slachtofferig over. Niet omdat je alimentatie wil want dat is je recht. Maar houdt dat zakelijk, ga dat gevecht aan met advocaten, ga desnoods bewijzen dat hij samenwoont mbv een detective oid.
Maar hou op met neuzelen over zijn nieuwe vriendin en een kerstboom halen, zijn woede en manipulatie, dat je niet weet waar je kind is (je zegt dat je hem vertrouwd met jullie kind en ik neem aan dat hij tel. bereikbaar is dus laat gaan), dat je je opzij gezet voelt etc etc
De realiteit is dat je relatie al helemaal niet goed liep en jij zelf de keuze het gemaakt toch dit zielloze huwelijk in te stappen en zelf de keuze hebt gemaakt om al een lange tijd niet meer te werken. Pas nu ga je weer wat zoeken omdat het moet. Dit zijn keuzes waar je nu last van hebt maar die wel jouw verantwoordelijkheid waren, je wist waar je in stapte.
Wees blij dat je van deze relatie af bent en ga verder. Strijdt voor je alimentatie maar laat al die emoties daarbuiten. Overigens goede kans dat als jij leuk werk hebt, je weer wat zelfstandiger en blijer wordt dat je zoontje prima gaat functioneren op een kinderdagverblijf waar hij ook even los kan komen van de emoties van moeder. Ik zou mezelf dus niet gelijk gaan beperken met part-time werk...
Het komt wellicht slachtofferig over maar het is makkelijk praten voor een buitenstaander. Ik ben echt op zoek naar werk en het maakt me niet zoveel uit wat. Maar nog niet fulltime. Hij loopt weg uit dit huwelijk, probeert me aan de grond te krijgen, liegt, bedriegt en alle verantwoordelijkheid zou bij mij komen te liggen? Kom nou.
Het komt inderdaad allemaal erg slachtofferig over. Niet omdat je alimentatie wil want dat is je recht. Maar houdt dat zakelijk, ga dat gevecht aan met advocaten, ga desnoods bewijzen dat hij samenwoont mbv een detective oid.
Maar hou op met neuzelen over zijn nieuwe vriendin en een kerstboom halen, zijn woede en manipulatie, dat je niet weet waar je kind is (je zegt dat je hem vertrouwd met jullie kind en ik neem aan dat hij tel. bereikbaar is dus laat gaan), dat je je opzij gezet voelt etc etc
De realiteit is dat je relatie al helemaal niet goed liep en jij zelf de keuze het gemaakt toch dit zielloze huwelijk in te stappen en zelf de keuze hebt gemaakt om al een lange tijd niet meer te werken. Pas nu ga je weer wat zoeken omdat het moet. Dit zijn keuzes waar je nu last van hebt maar die wel jouw verantwoordelijkheid waren, je wist waar je in stapte.
Wees blij dat je van deze relatie af bent en ga verder. Strijdt voor je alimentatie maar laat al die emoties daarbuiten. Overigens goede kans dat als jij leuk werk hebt, je weer wat zelfstandiger en blijer wordt dat je zoontje prima gaat functioneren op een kinderdagverblijf waar hij ook even los kan komen van de emoties van moeder. Ik zou mezelf dus niet gelijk gaan beperken met part-time werk...
vrijdag 18 mei 2012 om 13:00
Eens met Bloemetje77.
Zoek een baan, zet je leven weer op de rails en kijk niet steeds naar wat hij allemaal wel en niet doet. Het is niet meer jouw zaak, jij hoeft er niet meer wakker van te liggen, laat hem los.
Gaat jouw zoon niet naar school?
Jouw gemoedstoestand kan een grote invloed hebben op jouw kind. Hij voelt feilloos aan hoe jij je voelt. Zorg dat je weer de touwtjes in eigen handen krijgt en je weer je draai vindt. Dat is belangrijk nu. En als je een leuke fulltime baan kunt vinden, neem die kans, het zal je wrs meer goed doen dan je nu denkt.
Afleiding, jezelf weer nuttig voelen, regelmaat in je dagen.
Ik vind wel dat je eisen mag stellen aan de slaapplaats van jullie zoon. Jij gaat daar ook zorgvuldig mee om, dat mag je van jouw ex ook verwachten. Daar ben ik het absoluut mee eens.
En die alimentatie.. Ik heb het laten gaan. Mijn ex wilde niet betalen, omdat mijn ouders geld hebben. Hij vond dat zijn bijdrage niet nodig was. Ja, prima hoor, dan red ik mezelf wel.
Bij periodes doe ik werk naast mijn bedrijf erbij, maar als ik oplet, redden we het net.
Kop op! Je red het wel!!
Zoek een baan, zet je leven weer op de rails en kijk niet steeds naar wat hij allemaal wel en niet doet. Het is niet meer jouw zaak, jij hoeft er niet meer wakker van te liggen, laat hem los.
Gaat jouw zoon niet naar school?
Jouw gemoedstoestand kan een grote invloed hebben op jouw kind. Hij voelt feilloos aan hoe jij je voelt. Zorg dat je weer de touwtjes in eigen handen krijgt en je weer je draai vindt. Dat is belangrijk nu. En als je een leuke fulltime baan kunt vinden, neem die kans, het zal je wrs meer goed doen dan je nu denkt.
Afleiding, jezelf weer nuttig voelen, regelmaat in je dagen.
Ik vind wel dat je eisen mag stellen aan de slaapplaats van jullie zoon. Jij gaat daar ook zorgvuldig mee om, dat mag je van jouw ex ook verwachten. Daar ben ik het absoluut mee eens.
En die alimentatie.. Ik heb het laten gaan. Mijn ex wilde niet betalen, omdat mijn ouders geld hebben. Hij vond dat zijn bijdrage niet nodig was. Ja, prima hoor, dan red ik mezelf wel.
Bij periodes doe ik werk naast mijn bedrijf erbij, maar als ik oplet, redden we het net.
Kop op! Je red het wel!!
vrijdag 18 mei 2012 om 13:08
quote:mrspotatohead schreef op 18 mei 2012 @ 12:47:
Ja met neerleggen bedoel ik overnachten. Ons zoontje heeft momenteel last van verlatingsangst en het lijkt mij nu niet goed voor hem om hem in een vreemde omgeving bij mensen die hij niet kent te laten slapen.
Verlatingsangst heeft te maken met je onveilig voelen. Veilig voelen ligt niet alleen aan in wat voor bed hij slaapt. Je zegt zelf dat hij bij zijn opa en oma is dus dat moet het probleem niet zijn. Dat kleine stukje wat hij doet als jij er niet bij bent met jullie kind daar heb je geen invloed op, daar zal je op moeten vertrouwen.
Een kind veilig laten voelen doe je ook door hem structuur te bieden, duidelijkheid, niet zelf de hele tijd in de kreukels te liggen, hem lekker mee te laten draaien in een vast ritme met andere kinderen (dus naar school) etc etc.
Jezelf bij op de rails zetten en je ex loslaten is het beste wat je voor je kind kan doen.
Ja met neerleggen bedoel ik overnachten. Ons zoontje heeft momenteel last van verlatingsangst en het lijkt mij nu niet goed voor hem om hem in een vreemde omgeving bij mensen die hij niet kent te laten slapen.
Verlatingsangst heeft te maken met je onveilig voelen. Veilig voelen ligt niet alleen aan in wat voor bed hij slaapt. Je zegt zelf dat hij bij zijn opa en oma is dus dat moet het probleem niet zijn. Dat kleine stukje wat hij doet als jij er niet bij bent met jullie kind daar heb je geen invloed op, daar zal je op moeten vertrouwen.
Een kind veilig laten voelen doe je ook door hem structuur te bieden, duidelijkheid, niet zelf de hele tijd in de kreukels te liggen, hem lekker mee te laten draaien in een vast ritme met andere kinderen (dus naar school) etc etc.
Jezelf bij op de rails zetten en je ex loslaten is het beste wat je voor je kind kan doen.
vrijdag 18 mei 2012 om 13:13
Als zijn vader erbij is, maakt het niet zoveel uit waar hij slaapt, zolang het een geschikte omgeving is. Desnoods blijft zijn vader bij hem liggen tot hij slaapt. Je vertrouwt hem met je zoon, laat dat dan ook zien
Je moet afwegen wat een ellende het voor je zoontje veroorzaakt als je hem bij zijn vader weghoudt. Niet alleen ziet hij zijn vader niet, maar dat komt omdat jij boos bent op zijn vader. En dat komt allemaal door hem (in zijn beleving dan hè).
Ik vind je inderdaad wat slachtofferig overkomen. Ik begrijp dat je nu niet helemaal gezond bent en dat per direct fulltime werken nu te veel gevraagd is. Je hebt dit wel als doel, dus kijk hoe je daar naartoe kan werken. Maak het ook duidelijk aan je ex dat dit je doel is. Dan kan hij daar rekening houden met zijn plannen voor omgang en werk.
Het is heel positief dat hij een dag minder wil gaan werken om voor jullie zoontje te gaan zorgen. Het is dus niet zo dat jij straks fulltime werkt en voor je zoontje zorgt en voor alles opdraait. Hij neemt ook zijn verantwoordelijkheid. Elke dag dat hij voor je zoontje zorgt, onderhoudt hij hem bovendien.
Als je niet wilt gaan werken omdat je je zoontje niet naar de opvang wilt doen omdat hij niet goed in zijn vel zit, riskeer je in een vicieuze cirkel te raken. Op de opvang kunnen ze je zoontje ook best verschonen. De kans is groot dat het poepen daar overgaat. Het is waarschijnlijk een roep om aandacht en bescherming: hij wil niet als speelbal worden gebruikt en wil weten waar hij aan toe is. Juist door te gaan werken en hem in een vast stramien te krijgen (waarbij ook papa een doordeweekse dag voor hem zorgt), kun je dat gevoel bij hem wegnemen. Verschoond worden door zijn moeder is niet waar hij nu het meest behoefte aan heeft, daar zit een andere behoefte achter (no pun intended ). Misschien is een kinderpsycholoog anders een idee?
Rechtvaardigheid... tja, als je daarop gaat zitten wachten, krijg je je leven nooit op de rails. Ik ben ook echt heel onrechtvaardig behandeld (ook door rechters). Ik heb dus helemaal niet makkelijk praten als buitenstaander (ik snap niet waarom je dat schrijft als ik net heb geschreven dat ik ook een heel problematische scheiding heb gehad). Maar ik ben niet gaan zitten wachten tot iemand anders mijn problemen oploste. Ik ben fysiek en mentaal ingestort, maar ben weer opgekrabbeld. Ik ben therapie gaan volgen en elke dag een uur of anderhalf gaan wandelen. Ik heb een groot sociaal netwerk opgebouwd waar ik op terug kan vallen (geen familie in de buurt). Ik heb elk probleem bij de hoorns gevat, hoe uitzichtloos het ook leek, en ben zo steeds een stukje verder gekomen.
Het is niet makkelijk, echt niet. Het is een strijd en dat zal het nog wel een tijdje blijven. Aan jou om te bepalen of je tegen je ex wil strijden of voor jezelf en je zoon. Je kan je energie maar één keer besteden.
Je moet afwegen wat een ellende het voor je zoontje veroorzaakt als je hem bij zijn vader weghoudt. Niet alleen ziet hij zijn vader niet, maar dat komt omdat jij boos bent op zijn vader. En dat komt allemaal door hem (in zijn beleving dan hè).
Ik vind je inderdaad wat slachtofferig overkomen. Ik begrijp dat je nu niet helemaal gezond bent en dat per direct fulltime werken nu te veel gevraagd is. Je hebt dit wel als doel, dus kijk hoe je daar naartoe kan werken. Maak het ook duidelijk aan je ex dat dit je doel is. Dan kan hij daar rekening houden met zijn plannen voor omgang en werk.
Het is heel positief dat hij een dag minder wil gaan werken om voor jullie zoontje te gaan zorgen. Het is dus niet zo dat jij straks fulltime werkt en voor je zoontje zorgt en voor alles opdraait. Hij neemt ook zijn verantwoordelijkheid. Elke dag dat hij voor je zoontje zorgt, onderhoudt hij hem bovendien.
Als je niet wilt gaan werken omdat je je zoontje niet naar de opvang wilt doen omdat hij niet goed in zijn vel zit, riskeer je in een vicieuze cirkel te raken. Op de opvang kunnen ze je zoontje ook best verschonen. De kans is groot dat het poepen daar overgaat. Het is waarschijnlijk een roep om aandacht en bescherming: hij wil niet als speelbal worden gebruikt en wil weten waar hij aan toe is. Juist door te gaan werken en hem in een vast stramien te krijgen (waarbij ook papa een doordeweekse dag voor hem zorgt), kun je dat gevoel bij hem wegnemen. Verschoond worden door zijn moeder is niet waar hij nu het meest behoefte aan heeft, daar zit een andere behoefte achter (no pun intended ). Misschien is een kinderpsycholoog anders een idee?
Rechtvaardigheid... tja, als je daarop gaat zitten wachten, krijg je je leven nooit op de rails. Ik ben ook echt heel onrechtvaardig behandeld (ook door rechters). Ik heb dus helemaal niet makkelijk praten als buitenstaander (ik snap niet waarom je dat schrijft als ik net heb geschreven dat ik ook een heel problematische scheiding heb gehad). Maar ik ben niet gaan zitten wachten tot iemand anders mijn problemen oploste. Ik ben fysiek en mentaal ingestort, maar ben weer opgekrabbeld. Ik ben therapie gaan volgen en elke dag een uur of anderhalf gaan wandelen. Ik heb een groot sociaal netwerk opgebouwd waar ik op terug kan vallen (geen familie in de buurt). Ik heb elk probleem bij de hoorns gevat, hoe uitzichtloos het ook leek, en ben zo steeds een stukje verder gekomen.
Het is niet makkelijk, echt niet. Het is een strijd en dat zal het nog wel een tijdje blijven. Aan jou om te bepalen of je tegen je ex wil strijden of voor jezelf en je zoon. Je kan je energie maar één keer besteden.
Ga in therapie!
vrijdag 18 mei 2012 om 13:35
vrijdag 18 mei 2012 om 13:44
Wat hij je allemaal flikt valt niet goed te praten, maar waarom werk je niet? Desnoods wc's poetsen of de horeca in, je zou toch alles aannemen in jouw geval ipv zijn alimentatie aannemen? Dat je voor je zoon alimentatie wilt is begrijpelijk, maar dat je voor jezelf kunt zorgen is toch veel fijner en niet afhankelijk te zijn van zijn geld?
Heb alleen de op gelezen.
Heb alleen de op gelezen.
vrijdag 18 mei 2012 om 14:50
Ons zoontje gaat wel naar school. De omgang met zijn vader is ook al weer lang en breed op gang gekomen, gelukkig. Ik vond het vreselijk. Ik heb hem zeker niet weggehouden omdat ik boos op hem ben, hoor. Dan was er nu nog steeds geen omgang geweest 
Ik heb hem weggehouden omdat ik vond en vind dat hem daar laten slapen (dus bij haar ouders) niet goed voor hem is. Gelukkig heeft mijn ex dat ook ingezien en legt hij hem tot nu toe bij zijn eigen ouders. Daar heb ik geen problemen mee. Die kent ons kind goed en het is een vertrouwde omgeving voor hem.
Ik ga ook zeker wel werken, schoonmaken oid maakt me niets uit. Maar zeker nog niet fulltime, ik vind ook dat ik recht heb op partneralimentatie. Dus daar vecht ik voor, niet alleen voor ons kind, ook voor mezelf.
En dat mijn ex een dag voor ons kind zou gaan zorgen, vind ik ook het probleem niet. Ik vind het wel erg dat hij dat zou doen om verkeerde redenen, voor het geld en niet voor goed contact met zijn kind. Hij laat nog steeds veel dingen voor gaan op zijn zoon en neemt daarin niet zijn verantwoordelijkheid. De omgang is er en weer worden er data veranderd, kan hij niet, wil hij ruilen etc. Ik heb heel wat geprobeerd om hem bij ons kind te betrekken.
Ik heb hem weggehouden omdat ik vond en vind dat hem daar laten slapen (dus bij haar ouders) niet goed voor hem is. Gelukkig heeft mijn ex dat ook ingezien en legt hij hem tot nu toe bij zijn eigen ouders. Daar heb ik geen problemen mee. Die kent ons kind goed en het is een vertrouwde omgeving voor hem.Ik ga ook zeker wel werken, schoonmaken oid maakt me niets uit. Maar zeker nog niet fulltime, ik vind ook dat ik recht heb op partneralimentatie. Dus daar vecht ik voor, niet alleen voor ons kind, ook voor mezelf.
En dat mijn ex een dag voor ons kind zou gaan zorgen, vind ik ook het probleem niet. Ik vind het wel erg dat hij dat zou doen om verkeerde redenen, voor het geld en niet voor goed contact met zijn kind. Hij laat nog steeds veel dingen voor gaan op zijn zoon en neemt daarin niet zijn verantwoordelijkheid. De omgang is er en weer worden er data veranderd, kan hij niet, wil hij ruilen etc. Ik heb heel wat geprobeerd om hem bij ons kind te betrekken.
vrijdag 18 mei 2012 om 15:02
MrsP, ik weet hoe moeilijk het is om die omgang toe te laten. Hier speelde er ook nog een heel groot vertrouwensissue mee, die niet bepaald ongegrond was. Ik stelde daardoor bepaalde eisen, omdat ik de veiligheid van ons kind voorop wilde stellen.
Volgens ex deed ik te moeilijk en liet hij het dan liever, vrijwillig. Hij doet nog steeds alsof ik de boze in dit verhaal ben, maar ik denk daar anders over.
Hoezo heeft jouw kind dan opvang? Hij gaat naar school en daarna naar de opvang? Dan is er toch helemaal geen punt om fulltime (of 32 uur) te gaan werken?
Heb je al langer geen baan gehad? Is het de drempel om weer aan de slag te gaan?
Van PA heb ik nog nooit iets begrepen eigenlijk. Iedereen kan toch voor zichzelf zorgen? Je brengt toch liever je eigen kostje binnen dan dat je je hand ophoudt bij je expartner? Daarmee blijf je alleen maar aan hem verbonden, op een manier die niet in jouw voordeel is. Hij heeft daarmee nog altijd een soort zeggenschap en zal het altijd tegen je gebruiken.
Goed dat je veel moeite doet voor de omgang en jammer dat hij het zo ingewikkeld maakt door steeds te willen wisselen met data enzo. Dat maakt ook dat het voor jou lastig is om je leven in te richten op de dagen dat je kind-vrij bent.
Volgens ex deed ik te moeilijk en liet hij het dan liever, vrijwillig. Hij doet nog steeds alsof ik de boze in dit verhaal ben, maar ik denk daar anders over.
Hoezo heeft jouw kind dan opvang? Hij gaat naar school en daarna naar de opvang? Dan is er toch helemaal geen punt om fulltime (of 32 uur) te gaan werken?
Heb je al langer geen baan gehad? Is het de drempel om weer aan de slag te gaan?
Van PA heb ik nog nooit iets begrepen eigenlijk. Iedereen kan toch voor zichzelf zorgen? Je brengt toch liever je eigen kostje binnen dan dat je je hand ophoudt bij je expartner? Daarmee blijf je alleen maar aan hem verbonden, op een manier die niet in jouw voordeel is. Hij heeft daarmee nog altijd een soort zeggenschap en zal het altijd tegen je gebruiken.
Goed dat je veel moeite doet voor de omgang en jammer dat hij het zo ingewikkeld maakt door steeds te willen wisselen met data enzo. Dat maakt ook dat het voor jou lastig is om je leven in te richten op de dagen dat je kind-vrij bent.
vrijdag 18 mei 2012 om 15:15
Dubiootje heeft goede posts!!
To kun je ipv fulltime werken niet lekker beginnen met een paar uutjes bv thuiszorg. Heb je hulp nodig in de verwerking en de praktische zaken kun je bv aankloppen bij maatschappenlijk werk. Die hebben mij ook goed geholpen. Kun je stapje voor stapje je leven weer wat opbouwen??!!!.
To kun je ipv fulltime werken niet lekker beginnen met een paar uutjes bv thuiszorg. Heb je hulp nodig in de verwerking en de praktische zaken kun je bv aankloppen bij maatschappenlijk werk. Die hebben mij ook goed geholpen. Kun je stapje voor stapje je leven weer wat opbouwen??!!!.
vrijdag 18 mei 2012 om 16:08
quote:feeks schreef op 18 mei 2012 @ 14:53:
Het wordt wel tijd dat die hele partneralimentatie afgeschaft word. Je bent uit elkaar dus eenieder houdt zijn eigen broek weer op. Kinderalimentatie is wel terecht.
Ik ben het hier niet mee eens. Als je trouwt ga je een contract aan voor de wet waarin letterlijk staat dat je belooft voor de ander te zullen zorgen, ook na een scheiding, of tot de dood ons scheidt. Hij wist waar hij in stapte. Dan had hij dat niet moeten doen. Wij hebben samen voor deze situatie gekozen. Het moet niet zo zijn dat de een eruit stapt en dat de ander dan maar moet zien hoe hij/zij het redt en met de gevolgen zit. Dat hij nu alles doet om er maar voor te zorgen dat hij geen partneralimentatie hoeft te betalen, de boel bedriegt en een leugen op touw zet, is laag.
Maar goed, ieder zn mening.
Het wordt wel tijd dat die hele partneralimentatie afgeschaft word. Je bent uit elkaar dus eenieder houdt zijn eigen broek weer op. Kinderalimentatie is wel terecht.
Ik ben het hier niet mee eens. Als je trouwt ga je een contract aan voor de wet waarin letterlijk staat dat je belooft voor de ander te zullen zorgen, ook na een scheiding, of tot de dood ons scheidt. Hij wist waar hij in stapte. Dan had hij dat niet moeten doen. Wij hebben samen voor deze situatie gekozen. Het moet niet zo zijn dat de een eruit stapt en dat de ander dan maar moet zien hoe hij/zij het redt en met de gevolgen zit. Dat hij nu alles doet om er maar voor te zorgen dat hij geen partneralimentatie hoeft te betalen, de boel bedriegt en een leugen op touw zet, is laag.
Maar goed, ieder zn mening.
vrijdag 18 mei 2012 om 16:11
Ik ben ook van mening dat het helemaal niet goed is voor een klein kind om van 's ochtends 8 tot 's avonds 6 van huis weg te zijn. Daar hebben mijn ex en ik destijds ook niet voor gekozen. Ik heb geen kindje gekregen om het vervolgens 5 dagen per week amper te zien. Dus heb ik wel degelijk een stuk partneralimentatie nodig, in ieder geval de komende jaren. Als ons kind ouder is en de rust terug is, het goed gaat met hem en met mij, is meer werken absoluut een mogelijkheid.
vrijdag 18 mei 2012 om 16:17
En fulltime werken gaat me nu echt niet lukken. Ik hoop zelfs dat parttime werken zal gaan. Ik had een baan gevonden maar niets van wat er werd verteld, bleef hangen. Ik kon niets onthouden. Er kwam niets binnen. De staat waarin ik nu verkeer, lijkt nog het meeste op een burnout. Ik hou mezelf staande, zorg voor ons kind en het huishouden, moet enorm veel regelen mbt financien en de scheiding en dat is het. Meer kan er niet bij. De emmer zit propvol.
vrijdag 18 mei 2012 om 16:36
O jeetje, ik voel echt met je mee, want ik zit in dezelfde situatie. Ook een ex die de beschikking voorlopige voorzieiningen interpreteert zoals hij het wil, zelfs de advocaat kan hem niet andere gedachten brengen. Als ik niet akkoord met hem ga (bijvoorbeeld hij wil co-ouderschap) dan krijg ik allerlei dreigementen en scheldpartijen als dat ik niet goed bij mijn hoofd ben, hij zal zorgen dat onze dochter bij mij weg word gehaald en ik moet volgende week uitkijken als ik over straat loop. En hij beinvloedt dochterlief. Zover dat ze niet naar hem toe wil, en niet met hem wil spreken aan de telefoon. En dan denkt hij dus weer dat ik haar loop op te stoken (en dat is dus echt het laatste wat ik doe.) Hij maakt ook heel erg graag ruzie met mij waar zij bij is en ik probeer niets te zeggen, maar het emmertje loopt af en toe over en dan reageer ik en dat gebruikt hij dan weer tegen mij. Nu wil hij graag weten wat er in het ouderschapsplan komt en dat weet ik zelf nog niet en wil ik ook nog niet vertellen (bang voor zijn reactie) en daar doet hij nou heel moeilijk over. Maar dat draait hij om en dan ben ik de gene die haar kop in het zand steekt en niets wil regelen.
Soms word ik er zo moe van dat ik denk: joh, jij wilt dochter zo graag hebben, neem haar dan maar, zul je merken dat het heus niet zo makkelijk is.) Gisteren kwam hij haar ophalen, ze is wat ziekig geweest, amandelontsteking, huisarts, medicijn. Toen sloeg ze rood uit, weer huisarts, allergie voor medicijn. Nu hoest ze vrij naar en diarree, maar ik wil het nog even aankijken, krijg ik de opmerking dat ik echt eerder met haar naar de huisarts moet. Zo subtiel, maar o zo achterbaks. En zo is er nog veel meer, maar ik zou er een dagtaak aan hebben om dat allemaal op te schrijven.
Ik kan je verder niet helpen, want ook ik vind het zo moeilijk. Moet ik hard tegen hard spelen? Moet ik de wijste zijn en mijn mond houden, maar dan heb ik het gevoel dat ik alles over me heen moet laten komen. Wat is het beste voor dochter? Dat vind ik zo vreselijk moeilijk om te bepalen. Ik moet nu gaan verzinnen hoe ik hem het beste vertel hoe de alimentatie betaald hoort te worden, maar ook dat hij geen koffie mag drinken bij mij als hij dochter terug brengt.
Ik leef met je mee en hoop dat je er uit komt op een normale manier, net zoals ik dat hoop voor mezelf.
Soms word ik er zo moe van dat ik denk: joh, jij wilt dochter zo graag hebben, neem haar dan maar, zul je merken dat het heus niet zo makkelijk is.) Gisteren kwam hij haar ophalen, ze is wat ziekig geweest, amandelontsteking, huisarts, medicijn. Toen sloeg ze rood uit, weer huisarts, allergie voor medicijn. Nu hoest ze vrij naar en diarree, maar ik wil het nog even aankijken, krijg ik de opmerking dat ik echt eerder met haar naar de huisarts moet. Zo subtiel, maar o zo achterbaks. En zo is er nog veel meer, maar ik zou er een dagtaak aan hebben om dat allemaal op te schrijven.
Ik kan je verder niet helpen, want ook ik vind het zo moeilijk. Moet ik hard tegen hard spelen? Moet ik de wijste zijn en mijn mond houden, maar dan heb ik het gevoel dat ik alles over me heen moet laten komen. Wat is het beste voor dochter? Dat vind ik zo vreselijk moeilijk om te bepalen. Ik moet nu gaan verzinnen hoe ik hem het beste vertel hoe de alimentatie betaald hoort te worden, maar ook dat hij geen koffie mag drinken bij mij als hij dochter terug brengt.
Ik leef met je mee en hoop dat je er uit komt op een normale manier, net zoals ik dat hoop voor mezelf.
vrijdag 18 mei 2012 om 17:02
TO, denk eens in mogelijkheden ipv onmogelijkheden. Ok, ft werken is wellicht nu nog teveel van het goede, maar nu krabbel je ook terug bij de mogelijkheid tot parttime werken.
Werken betekent namelijk naast een stukje onafhankelijkheid ook dat je weer onder de mensen bent en alle ellende van je kunt afzetten.
Dat ex je het leven zuur maakt, heel vervelend maar niet heel onverwacht, dat jij hierdoor je leven zo negatief laat beinvloeden, is een keuze en ik zou hiervoor ook zeker hulp bij zoeken. Voor jezelf en je zoontje.
Werken betekent namelijk naast een stukje onafhankelijkheid ook dat je weer onder de mensen bent en alle ellende van je kunt afzetten.
Dat ex je het leven zuur maakt, heel vervelend maar niet heel onverwacht, dat jij hierdoor je leven zo negatief laat beinvloeden, is een keuze en ik zou hiervoor ook zeker hulp bij zoeken. Voor jezelf en je zoontje.
vrijdag 18 mei 2012 om 17:27
Ik denk dat het van groot belang is dat je hulp zoekt om je eigen leven weer op de rails te krijgen (van maatschappelijk werk of zo). Dan richt je je vooral op je eigen leven, samen met je zoontje, en probeer je zo onafhankelijk mogelijk van je ex te worden. Niet alles laten afhangen van hoe je ex zich gedraagt en hoe hij met je zoontje omgaat. Dat is, grof gezegd, zijn zaak zolang je hem wel vertrouwt in de omgang met je zoontje. Richt je op jezelf, niet op je ex.
Dat fulltime werken nu nog niet gaat, oké. Maar misschien knapt je zoontje ook wel heel erg op van de buitenschoolse opvang, lekker daar spelen met vriendjes, vaste structuur?
In ieder geval veel sterkte, ik kan me goed voorstellen dat je het moeilijk hebt
Dat fulltime werken nu nog niet gaat, oké. Maar misschien knapt je zoontje ook wel heel erg op van de buitenschoolse opvang, lekker daar spelen met vriendjes, vaste structuur?
In ieder geval veel sterkte, ik kan me goed voorstellen dat je het moeilijk hebt
vrijdag 18 mei 2012 om 17:31
quote:mrspotatohead schreef op 18 mei 2012 @ 16:08:
Ik ben het hier niet mee eens. Als je trouwt ga je een contract aan voor de wet waarin letterlijk staat dat je belooft voor de ander te zullen zorgen, ook na een scheiding, of tot de dood ons scheidt. Hij wist waar hij in stapte. Dan had hij dat niet moeten doen. Wij hebben samen voor deze situatie gekozen. Het moet niet zo zijn dat de een eruit stapt en dat de ander dan maar moet zien hoe hij/zij het redt en met de gevolgen zit. Dat hij nu alles doet om er maar voor te zorgen dat hij geen partneralimentatie hoeft te betalen, de boel bedriegt en een leugen op touw zet, is laag.
Maar goed, ieder zn mening.
Wow, ja, ik ben het wel met Feeks eens.
Je wilt toch niet afhankelijk blijven van een ex die zo met je omgaat? Je wilt toch niet je hand ophouden bij iemand die je zo dwars zit?
Je hebt toch je eigen trots ook nog ergens?
KA vind ik terecht, een kind kost geld en het is fair om die kosten samen te dragen. Waarom zou 1 ouder dat alleen moeten doen.
Maar PA? Terwijl je gewoon kunt werken? En als je niet kunt werken, kun je toch een uitkering krijgen, tot je weer helemaal beter bent? Ziek is ziek, immers.
Ik weet hoe moeilijk het is om in je eentje voor een klein kind te zorgen. Mijn zoon was amper een jaar toen ik alleen kwam. Ik herinner me amper iets en dat vind ik afschuwelijk, maar ik moest door. Allemaal prima als je emmer over dreigt te lopen, maar je hebt wel een kind waar je voor moet zorgen en blijven hangen in alles wat je ex wel doet en kan en hoe goed hij het heeft en hoe slecht jij het hebt.. dat gaat je geen stap verder helpen.
Als je het zo zwaar hebt, zoek dan hulp. Therapie, gesprekken, iemand die je in huis helpt af en toe. Ga veel wandelen, dat heeft mij goed geholpen en helpt me nog. Houd een dagboek bij voor je grootste frustraties, om van je af te schrijven en om later terug te lezen, zodat je ziet dat je wel stappen vooruit maakt.
Zet je schouders eronder en zorg weer voor jezelf. Laat je ex los, ook dat geld. Het brengt je alleen frustratie en hij zal het je talloze malen voor je voeten gooien, keer op keer, want voor hem zal het ook een grote frustratie zijn. Wil je dan echt afhankelijk blijven van die vent?
Ik ben het hier niet mee eens. Als je trouwt ga je een contract aan voor de wet waarin letterlijk staat dat je belooft voor de ander te zullen zorgen, ook na een scheiding, of tot de dood ons scheidt. Hij wist waar hij in stapte. Dan had hij dat niet moeten doen. Wij hebben samen voor deze situatie gekozen. Het moet niet zo zijn dat de een eruit stapt en dat de ander dan maar moet zien hoe hij/zij het redt en met de gevolgen zit. Dat hij nu alles doet om er maar voor te zorgen dat hij geen partneralimentatie hoeft te betalen, de boel bedriegt en een leugen op touw zet, is laag.
Maar goed, ieder zn mening.
Wow, ja, ik ben het wel met Feeks eens.
Je wilt toch niet afhankelijk blijven van een ex die zo met je omgaat? Je wilt toch niet je hand ophouden bij iemand die je zo dwars zit?
Je hebt toch je eigen trots ook nog ergens?
KA vind ik terecht, een kind kost geld en het is fair om die kosten samen te dragen. Waarom zou 1 ouder dat alleen moeten doen.
Maar PA? Terwijl je gewoon kunt werken? En als je niet kunt werken, kun je toch een uitkering krijgen, tot je weer helemaal beter bent? Ziek is ziek, immers.
Ik weet hoe moeilijk het is om in je eentje voor een klein kind te zorgen. Mijn zoon was amper een jaar toen ik alleen kwam. Ik herinner me amper iets en dat vind ik afschuwelijk, maar ik moest door. Allemaal prima als je emmer over dreigt te lopen, maar je hebt wel een kind waar je voor moet zorgen en blijven hangen in alles wat je ex wel doet en kan en hoe goed hij het heeft en hoe slecht jij het hebt.. dat gaat je geen stap verder helpen.
Als je het zo zwaar hebt, zoek dan hulp. Therapie, gesprekken, iemand die je in huis helpt af en toe. Ga veel wandelen, dat heeft mij goed geholpen en helpt me nog. Houd een dagboek bij voor je grootste frustraties, om van je af te schrijven en om later terug te lezen, zodat je ziet dat je wel stappen vooruit maakt.
Zet je schouders eronder en zorg weer voor jezelf. Laat je ex los, ook dat geld. Het brengt je alleen frustratie en hij zal het je talloze malen voor je voeten gooien, keer op keer, want voor hem zal het ook een grote frustratie zijn. Wil je dan echt afhankelijk blijven van die vent?