Van sterke vrouw naar....?

Ik denk dat je het zo goed aanpakt, Anahata. Het is inderdaad nog steeds buiten jezelf zoeken, maar voor nu een goede 'oplossing'. Hem NU willen spreken lijkt me niet verstandig, hem over een tijdje spreken (paar uur, paar dagen) wel. Hij bedoelt het denk ik goed, in principe, de angst die hij opwekt met zijn mail zit voornamelijk in jou, in jou probleem, om het zo te zeggen. Hem ermee confronteren is denk ik wel goed, maar zo lang je dat uit jezelf, uit je eigen gevoel doet, niet om het weer in anderen te zoeken, door hem te confronteren het gevoel NU weg te maken.

dank framboosje. En laat ik je nooit meer horen zeggen dat jij geen wijze vrouw bent. Zie de wijsheiden die je strooit! ik heb er veel aan. dank je wel.

Nou dames,ik vind jullie allebei wijze vrouwen,oook jij,Anahata!!!

Ook al is het nu moeilijk om trouw te blijven aan je eigen gevoel,je WEET t wel,en ik heb wel gemerkt dat de dingen erkennen misschien nog wel 1van de belangrijkste lessen is,ook al blijft t soms erg lastig om die wijsheid toe te passen!!!

Maar het feit dat je niet al je eigen gevoelens gelijk overboord gooit omdat iemand anders de wijsheid in pacht denkt te hebben(ook al is het heel erg goed bedoeld!!)vind ik al getuigen van heel veel POWER!!!

X

Haha, ja, soms heb ik mijn momenten:P. (Wimpel ik het toch weer een beetje weg he).

Goed om te horen, BB, dat je heerlijk op pad bent geweest!

Hebben jullie (anderen) ook een goed weekend gehad?



@all: Fijn dat er weer zoveel gedeeld is, merci..



@Suzy: Ja, er zijn ook een héleboel genieten-van-de- kleine-dingetjes-momentjes hier! Die zijn makkelijker te delen met m`n omgeving, vandaag dat ik die hier minder benoem. Ik geef ze zelf aandacht door ook elke avond terug te kijken op de dag en in wat steekwoorden de leuke dingen op te schrijven. De 'dingen waar je blij van wordt' topic is ook fijn!

Kan me vinden in wat je schrijft over die man/snelweg. Ik zou dan denken, dit had je nodig om te leren voor de toekomst dat je de volgende keer de kans niet voorbij laat gaan

@Lieve Framboosjes, nog even een late reactie op je stukje dat je schrijft over 'stralen' en hoe dat voelt. De periode vlak voor m`n burn-out had ik toch het gevoel dat ik regelmatig straalde. Er klopte alleen iets niet, want ik raakte leeg. Ik ben nu nog langzamerhand aan het ontdekken hoe dat nu kan. Ik denk dat een van de dingen was, dat ik te veel met m`n aandacht bij anderen was en te weinig contact had met mezelf. Wel met m`n hoofd, niet met m`n gevoel. Dat jezelf voelen (alweer) met alle facetten is daarom toch weer het aandachtspunt ..



@Jolly: herkenbaar die stress voor een bezoek aan de arboarts. Het is voor mij echt een van de grotere stressfactoren (hij is nogal bot). Hoe was het uiteindelijk?



@Anahatha: Goed bezig, uit je schrijven blijkt het zelfinzicht, hoe moeilijk het ook is. Helpt schrijven misschien als uitlaatklep? Herkenbaar wat zo`n goedbedoelde email bij je kan losmaken. Nu, 2 dagen later kijk je er waarschijnlijk alweer anders naar, maar kan me voorstellen dat dat wel even zwaar viel! Alsof je je eigenlijk moet verantwoorden waarom je er 'zo lang' over doet. Het is wel fijn te bedenken dat die vriend veel om je geeft, anders zou hij dit niet naar je schrijven.

Ik denk soms wel eens, je krijgt wat je aankan, en -zoals je zelf ook schrijft- dit dan weer een uitdaging is om je eigen antwoorden te vinden.



Ik merk vooral dat ik van mezelf verwacht èn dat m`n omgeving een zekere zichtbare vooruitgang verwachten en soms is dat gewoon niet zichtbaar. Zoals de arboarts vooruitgang enkel uitdrukt in het aantal uren dat ik aanwezig ben. Dus als mn uren nihil blijven lijk ik stil te staan. Toch denk ik dat ik 'groei'. De spiraal zet zich voort, al zie ik het niet. Ik kan vaak niet echt aan anderen in woorden uitleggen wat ik dan al die tijd doe, tenzij iemand ook therapie of iets heeft gehad, soms voelt het ook voor mezelf niet dat ik vooruit ga, maar kom ik er even later achter dat er toch weer een aantal inzichten rijker, door verdriet van vroeger heen moest, of gevoelsmatig vrijer ben geworden.



(ik gooi mijn herkenbaarheid hier op tafel, maar toch even zin om te laten weten hoe t gaat). Ik ben `en een dagje/nachtje weggeweest, heerlijk om weer in `n andere omgeving en natuur te zijn, een beetje reislust te proeven. Heb ontzettend buikgriep opgelopen waardoor ik nu zo slap ben als een vaatdoek.. met verkoudheid. M`n lichaam vond het dus veel te veel en nu doodop. Blij om weg te zijn geweest, blij om thuis te zijn. Vrees alweer dat ik 10 stappen terug moet doen, maar vooral niet over na denken en zie hoe het gaat. Doe zo lang over t typen, lang leve de pauzes. Gggg, ik kan nog wel om mezelf lachen

Jelly, kan je misschien even vertellen waar ik schrijf over stralen? Ik heb de laatste 4 pagina's (snel) door gelezen en kan het niet vinden....

Verder: Heel erg fijn om te weten dat jullie allemaal zo'n leuk weekend hebben gehad. Efteling is mijn favo pretpark:P en dagje/nachtje weg de natuur in klinkt heerlijk! Heel erg veel beterschap Jelly! En leuk om weer wat van je te horen!

Framboosjes:quote:framb00sjes schreef op 16 mei 2012 @ 19:31:

Italy; jou engelse tekst vind ik mooi, maar maakt me eigenlijk ook een beetje in de war. Ik heb wel regelmatig echt gestraald als persoon, maar daar niet altijd even prettige reacties van anderen opgekregen. Soms voelde het voor mij meer alsof andere mensen mijn 'straling', positieve energie, alleen maar opzogen. Andere keren voelde het ook alsof ik mensen met mijn 'straling'....een soort bedreigde ofzo? Dat het andere mensen onzeker maakt en je zo groots en gelukkig en vrij te zien? Maar ik heb inderdaad ook wel ervaren dat als je zelf straalt, dat anderen ook kan laten stralen, als een soort reactie/interactie.

@Anahata4: je bent zeker op de goede weg en die bevestiging (nog) nodig hebben is niet erg. Het geloof, vertrouwen en de moed mag je zeker wel van buitenaf krijgen (dat is alleen het "zetje", de rest doe je zelf al!).



Je hebt mensen nodig die erin geloven en zeggen: er komt een einde aan, het zijn lange processen, maar het gaat je lukken, het kan, blijf geloven, hopen, doorgaan op deze weg!

JUIST als dit nieuw is voor je en (nog) onbekend wat de uitkomst zal zijn (en wanneer je je echt energieker gaat voelen). Je (en men) kan niet verwachten dat dat snelle processen zijn, zijn hele veranderingen tenslotte, in je manier waarop je tegen de wereld en naar jezelf enz kijkt.



Enige wat je kan antwoorden is dus dat: dat dit soort dingen (bewezen) tijd kosten, en niet direct weer goed en over zijn zodra je je grenzen leert kennen (en dat zijn de grenzen van nu, he, met de energie die je nu hebt, dat blijft niet zo, die hele energie moet je weer van voren af aan opbouwen). Antwoord hem maar dat je er alle vertrouwen in hebt dat het goedkomt.



Kijk, als niemand zich zorgen zou maken is dat ook niet prettig (dat zou desinteresse zijn), maar kan heel goed begrijpen dat je nu ff dat zorgelijke juist niet kan gebruiken, maar juist stimulans om door te gaan op deze weg.

Volg je eigen innerlijke gevoel, heb geduld, laat je niet afleiden door goedbedoelde adviezen/zorgen van "leken"..

@all: ik zou wel hele dagen kunnen meeschrijven, ook hier. Ik beperk dat even tot topic "Alleen zijn en toch gelukkig met jezelf".



Zelf moet ik ook genoeg aandacht besteden aan mijn eigen basis. Dat betekent dat ik meer tijd irl en minder op forum wil doorbrengen.



Jullie zijn stuk voor stuk goed en wijs bezig. Toepassen van al die wijsheid gaat met sprongen en stilstand, vallen en opstaan!

k lees daar met je mee Suzy

Suzy,



dank voor je woorden. Het doet me goed te horen dat het logisch is dat ik die vertrouwende mensen nu nodig heb, en MAG hebben. Ik wil het zoals altijd weer eens te perfect doen. Was inderdaad ook wel speciaal benieuwd wat jij hiervan zou vinden, aangezien uit jouw posts blijkt dat jij op ongeveer een zelfde soort weg zit als ik en anderen hier, zij het een flink stukje verderop al...

Ook heel begrijpelijk dat je je bijdragen hier wat gaat minderen. Ik heb me (zoals ik al eerder heb gezegd) regelmatig verbaasd over de hoeveelheid en lengte van je posts. Allemaal boordevol inspirerende wijsheden, wat mij opviel is dat anderen (ik nu dus ook) naar je op kijken en heel graag jouw mening willen horen, waardoor je een soort 'leidende' rol krijgt in een topic. Echt bijzonder om te zien, geen idee of anderen dat ook vinden trouwens. Met leidend bedoel ik niet dat je te dominant bent overigens, je stelt je zelf ook kwetsbaar op en deelt waar jij tegenaan loopt. Hoe dan ook goed dat je voor jezelf kiest en minder gaat posten en je lekker op het andere topic bezighoudt, je hoeft ons niet allemaal al jouw verworven wijsheden bij te brengen. Wij sukkelen wel achter je aan, op onze eigen manier . Hoop dat dit niet te onhandig of oordelend overkomt, het is lief bedoeld in ieder geval.





jelly, jij ook bedankt weer voor je herkenning. Wat is het lastig als mensen om je heen weinig vooruitgang zien, dan is het zoooo moeilijk om zelf vertrouwen te hebben!

Ik heb besloten dat ik mijn vriend ga confronteren. Met name met het feit dat ik zijn zorg waardeer, maar dat ik in het vervolg dit soort oordelen niet meer zo per mail wens te ontvangen. De volgende keer mag hij gewoon met me afspreken en eerst even vragen hoe het met me gaat . Had hem namelijk al een flink tijdje niet gesproken ook, wat het voor mij nog onbegrijpelijker maakt dat hij zn oordeel zo naar me stuurt.



Hoop dat jij je vandaag oke voelt. Of als je je niet oke voelt, dat je dan oke bent met dat je je niet oke voelt. Of dat je oke bent met dat je niet oke bent met dat je je niet oke voelt .



Mijn weekend was dus met name gericht op doorleven van angst, boosheid en daarin een beetje voor mezelf zorgen. Nu ben ik dus doodmoe. Gelukkig heb ik de komende tijd heel veel rust en ruimte ingepland, daar ben ik blij mee.



voor allen

BB: ik ben benieuwd naar je ego-post:). Fijn dat je me zo sterk vind, en bedankt voor je advies. Het voelt voor mij een beetje alsof ik me afgelopen weken, na breuk met ex en alles daaromheen, me met behulp van jullie, even teruggetrokken en weer opgeladen heb. Mijn frustratie heeft vooral te maken met dat ik nu weer naar buiten aan het treden ben, en merk hoe moeilijk dat eigenlijk gaat. Vooral dat ik het eng vindt nieuwe mensen aan te spreken, dat ik zo onzeker ben over op mensen af stappen, beslissingen maken, vind ik, zoals jullie al zo vaak hebben gelezen, echt mateloos frustrerend. Het beperkt me zo erg om gewoon plezier te maken. Ik was als kind heel verlegen, en heb dat enkele jaren geleden overwonnen, maar blijkbaar is het nu weer terug ofzo. Maar vanavond ga ik alleen naar een bijeenkomst (eng, eng!) en dat moet ik maar gewoon even doen van mezelf, want ik zie niet echt in hoe door anders dan gewoon doen, mijn angst ga overwinnen.

quote:framb00sjes schreef op 21 mei 2012 @ 17:57:

Mijn frustratie heeft vooral te maken met dat ik nu weer naar buiten aan het treden ben, en merk hoe moeilijk dat eigenlijk gaat. Vooral dat ik het eng vindt nieuwe mensen aan te spreken, dat ik zo onzeker ben over op mensen af stappen, beslissingen maken, vind ik, zoals jullie al zo vaak hebben gelezen, echt mateloos frustrerend.



Lieverd, je bent nog zo jong en al ZO ver!!! Wees nou maar gewoon een beetje lief voor jezelf. Als ik lees waar jij al allemaal mee bezig bent, welke inzichten je al hebt, hoe hard je aan jezelf aan het werk bent.. super knap! Denk dat er weinig van ons zover waren op die leeftijd hoor!

Herkenbaar dat naar buiten toe treden en dat je niet zo goed weet wat je daarmee moet. Waarom vind je het erg dat je het moeilijk en eng vind? Het is toch ook best moeilijk en eng?! Als je dat nou eens probeert om gewoon zo te laten zijn, okee je vind het moeilijk en eng.. focus je even op je ademhaling en je lichaam, voel de spanning en adem er naartoe, het MAG er gewoon zijn! Zeg tegen jezelf dat het niet raar is om bang te zijn, dat het normaal is. Spreek jezelf lief toe en spreek met jezelf af dat je het stapje voor stapje mag doen en niet met een reuze sprong!

Als je bang bent en je zegt vervolgens tegen jezelf dat je je niet zo moet aanstellen en word boos op jezelf.. dan is het bij jezelf ook niet veilig dus dan is de buitenwereld extra eng. Als het bij jezelf veilig is dan kan je altijd daarop terugvallen! (ben ik nu ook aan t leren en voelt fijn)

Vind het super leuk voor je dat er zoveel mensen op je oproep gereageerd hebben!! Je bent dus overduidelijk niet de enige (zoals je je wel voelde).

Italy!

Wat een fijne, bemoedigende post! Ik ben er ook blij mee dat ik zo veel reacties heb gekregen:).



Het is niet zo dat ik echt boos om mezelf wordt, mezelf extreem loop te pushen (wel aardig wat ja, maar t kan erger:P), ik voel me juist zo gefrusteerd omdat ik al mijn angst en frustratie en twijfel en onzekerheid ervaar, en nog meer ervaar, en wel een beetje wegdruk, maar vooral gewoon, bemerk ofzo.



Maar je hebt wel gelijk dat ik dus merk dat het bij mezelf ook niet veilig is, ik denk dat dat misschien wel heel het issue is. Dat ik gewoon teleurgesteld ben ik mezelf, eigenlijk gewoon doordat ik weer een relatie heb verprust en nog steeds mezelf de schuld daarvan geef, denk dat ik een persoon ben die lekker goed is in mensen kwetsen.



Het bij jezelf veilig laten zijn klinkt echt best wel lastig Italy....hoe probeer jij dat precies te bereiken? Valt jezelf troosten, en niet te streng zijn voor jezelf, daar ook onder, jezelf ondanks je valkuilen de moeite waard vinden?



Suzy: ik weet niet of je dit leest, maar ik heb coach jezelf naar succes binnen:) Leuk en praktisch en optimistisch boek is dat, bedankt voor de tip:) In hoeverre probeer jij wat daar in staat na te streven?

@framb00sjes: ik had dat boek geschreven kunnen hebben!!

Al jaren wil ik zo'n boek schrijven en toen zag ik deze en dacht: het is al geschreven!



Enige wat ontbreekt imo: je kan ook goed contact tussen lichaam en "ziel" (mentaal) leggen door bijv seks, niet alleen door te doen waar je passie ligt, ook daar ligt je passie nl. En connectie met je lichaam. Dat niemand daaraan denkt, snap ik niet. (en dan bedoel ik niet eens alleen maar seks met anderen, he).. Ik bedoel dat ook seks en intimiteit een bepaalde connectie kan leggen met jezelf en een ander. Daar ontmoeten niet alleen lichaam en geest, maar ook mensen elkaar..



Verder sta ik achter het hele boek. En ook nog met de nodige humor geschreven, praktische tips, leest lekker weg. Er zit zoveel in en dat had ik allemaal al eerder ervaren, wou dat zelf opschrijven, toen ik dit boek ontdekte (en nu maar promoot).. Vrijwel alles wat erin staat onderschrijf ik dus!

Ow en ff iets anders: ik heb totaal maar dan ook totaal niet de bedoeling de leiding te nemen of me boven iemand te stellen of iets dergelijks!!!



Het is fijn als iemand iets aan mijn ervaringen of visie heeft, of eea in herkent (er zitten ook ervaringen van anderen in, veel lezen op forums en boeken en omgeving enz).. maar ik wil absoluut niet op eoa voetstuk, ik ben wellicht wat ouder en langer op weg, maar wil geen voorbeeld zijn oid. Hooguit aan het denken zetten, andere kanten belichten, een zetje geven, of moed/ geloof/ hoop geven. Meer niet..



En ik houd irl en hier in de gaten, hoor, dat er een gezond evenwicht in is en blijft!!

BB en anderen, ook knuffels voor jullie! Heb ook echt een goed gevoel bij jullie. Oh, BB, wat irritant, heb je wel vaker he dat er stukken tekst verdwijnen! Toch fijn dat je nog even de moeite nam delen nog eens te schrijven.

Wat goed dat je je eerste afspraak hebt staan bij dat centrum, en je vraag weer helder is. Inderdaad handig om die vraag over de winter ook bij hen neer te leggen. Kan je het zelf weer een beetje loslaten en eer aan werken als je bij die stap bent (ook misschien: over hoe je bij jezelf op tijd kan bijsturen als het minder lijkt te gaan).



Suzy: als ik lees "Al jaren wil ik zo'n boek schrijven en toen zag ik deze en dacht: het is al geschreven!" dan kan ik het bijna niet nalaten het boek ook te kopen

Al hoop ik soms iets te veel alle oplossingen in een boekje staan...maar deze ga ik ook zoeken..



Mijn gevoelens zijn echt een barboel. Druk ik m`n hoofd, doordat ik gevoelens onderdruk. En net barstte er bij mij -tegelijk met het onweer- ook wat los... Ik schrijf andere keer meer. Liefs!



Ps. oh en dan moet ik meteen denken aan wat Anahatha schreef, wat ik probeer maar nog niet zo lukte

" Hoop dat jij je vandaag oke voelt. Of als je je niet oke voelt, dat je dan oke bent met dat je je niet oke voelt. Of dat je oke bent met dat je niet oke bent met dat je je niet oke voelt . "

@Framb00sjes: qua instelling leef ik als dat boek. In die zin dat ik vrijwel al die dingen al zelf had ervaren/ bedacht/ als inzichten had en het later dus pas las. Ik leef daar grotendeels naar, vanzelf al, bijv keek ik al geen tv meer, dus dat soort tips doe ik niet omdat het in dat boek staat..



Maar sommige valkuilen weet ik dus zelf wel, maar bestaan nog steeds of komen af en toe toch terug.Het is niet zo dat je ff in een hoofdstuk van bepaalde verslavingen af bent, omdat dat beter is (als inzicht) (dat weten we allang).. haha, dat heb ik bijv met mijn post en administratie. Maar ik ben heel lang wel wekelijks op de vuilstort geweest: en maar weggooien en opruimen, letterlijk en figuurlijk ruimte maken. Of minder tijd besteden aan mensen die negatieve energie kosten, bijv.



En er blijven zat dingen om naar te streven. Ik heb veel zelf ervaren dat het zo "werkt". In de flow geweest, maar ook er weer uit geraakt, omdat je weer in (zij het nieuwe) patronen kan belanden. Of bijv eerst achterstallige dingen ben gaan aanpakken, juist om ruimte te maken voor dromen en plannen uitvoeren. Onderweg stel je je plannen ook weer bij..



Beste blijft toch om het zelf te ervaren (ipv tips of andere mensen volgen), maar dit is 1 vd beknoptere, heldere, handige boekjes om iig je manier van denken aan te pakken, andere draai aan (je leven) te geven.



@Jelly: tis goedkoop boekje (7,95 meen ik).. (kan onderhand beter aandelen in nemen, haha).



Moet mezelf ook weer ff coachen, merk ik. Ik dwaal al een tijdje af van mijn doelen, moet er weer aktief tijd in steken en me-time helpt daarbij! Van alles kan je afleiden daarvan: werk en daarnaast behoefte aan gezelligheid bijv. Ff in het zonnetje zitten (wat ook me-time is en in die zin goed voor j)..



@BB: die gevoeligheid voor winterdepressie moet je niet zozeer zien als depressief zijn. Je komt dan stoffen tekort (oa te weinig vit D), licht tekort, geeft eerder gebrek aan energie dan depressief zijn. Ik ben er ook wel gevoelig voor, in die zin dat ik in de winter vermoeider ben, minder buiten kom, winterslaapgevoel heb. Ik ben een buitenmens, wil ramen en deuren open, maar ook fijn dat nu iedereen weer naar buiten komt ipv in eigen holletjes/huisjes individueel te zijn.



Ik zat vanmiddag na het werk in de schaduw in beetje wind, aangename temperatuur en bedacht dat ik vanzelf zo'n loom geluksgevoel daarbij krijg (zoals een aangename (vakantie)dag in Spanje zou doen)..



Maar misschien verwachten we veel te veel van onszelf, he? Misschien is de winter wel bedoeld om ff stil te staan, weinig te doen en vergen we iets heel tegennatuurlijks. Oa door kunstlicht en verwarming gaan we niet met de kippen op stok, we vinden dat we altijd maar constant moeten (kunnen) zijn, maar misschien werkt het gewoon niet zo. We vinden onszelf vaak zo superieur aan de natuur, dat het ook daarin "maakbaar" moet zijn, ipv accepteren dat er verschillen in de seizoenen (en in ons) zitten..



Mensen willen constant alles maar maak- en beheersbaar maken, natuur voorspellen en bedwingen, of ontevreden en zelfs totaal verrast als dat niet lukt.. (bijv een aswolk alle vliegverkeer maanden kan platleggen)..

Of toch huizen bouwen op breuklijnen, aardbevingsgevoelige plekken, waar misschien afgelopen 100 jaar geen aktiviteit is, maar na 101 jaar misschien wel. Alles is in beweging en niks is zeker, hoe graag we ook willen dat alles om ons heen en wijzelf ook constant is/zijn of blijft/blijven.



Ik kan veel makkelijker dingen accepteren dan vroeger. Controle loslaten, vaste overtuigingen, mensen, me ergens bij neerleggen (waar je geen invloed op hebt)..



En willen wat niet kan, kan aardige frustratie opleveren.. zeker als we wat we willen als "normaalwaarde" gaan nemen.

hey meiden,



zo, ik neem weer even de tijd te reageren. ik heb me voorgenomen alleen te reageren als ik er echt tijd voor heb en dan op mn laptop en niet via mobiel. Merk dat ik erg getriggerd wordt door dit topic om maar te blijven kijken of er al gereageerd is etc. En het wordt dan iets wat ik ook 'moet' doen. Niet fijn. Dus ik doe het wat relaxter. Maar vind het wel zo fijn om hier te blijven komen, jullie worden mij ook wel een beetje dierbaar! Ging me laatst ook bedenken wat als ik misschien wel in de zelfde stad woon als bv framboosje. Misschien heb ik wel eens naar je geglimlacht op straat, of heb ik een van jullie in een trein zien zitten. Nouja, vind het gewoon grappig. Jullie zijn mij ook echt een beetje dierbaar aan het worden, hoe maf dat ook is.



BB: Fijn dat het programma eindelijk gaat beginnen. En ook fijn dat je je hulpvraag weer een beetje helder hebt voor jezelf. En heerlijk dat je je dit jaargetijden weer beter voelt. Wat ik even kwijt wil over mogelijke diagnoses. Het kan ook allebei he, depressie en burnout zijn beiden maar diagnoses, etiketjes. En een psychologische diagnoses zijn veranderlijk over tijd, dwz tijdgeest. Het is meer zo dat groepen symptomen op één hoop gegooid worden en daar dan een naam voor gegeven wordt. Het is niet zo dat het 'ziektes' zijn die je kan oplopen als een griep. De trend op dit moment is dat er heel erg gekeken wordt naar de werking van de hersenen. Maar het is belangrijk te beseffen dat er maar in heel heel weinig gevallen echt zuiver gesproken kan worden over een oorzaak. Bv. bij depressie spreekt men van een serotoninetekort. Serotonine speelt echter bij heeel veeel 'psychologische stoornissen' een grote rol. En ze kunnen tot op heden nog niet verklaren waarom de ene dan angstig wordt en de ander depressief.

In de praktijk zijn er heel veel raakvlakken en overlappingen tussen de diagnoses. De diagnose wordt dan met name gegeven om te bepalen welke behandelvorm het beste zou kunnen aansluiten. ER zijn vele mensen die al jaren tegen een burnout aanzitten en uiteindelijk flinke depressieve kenmerken kunnen krijgen, waardoor ze toch een diagnose depressie krijgen, ondanks de onderliggende burnoutsymptomen. Of andersom, mensen die al zo lang vechten tegen een depressie, en uiteindelijk lichamelijke burnoutverschijnselen krijgen uit uitputting. Ieder heeft zn eigen verhaal, en probeer het niet te zwart wit te zien.

Heel fijn dat je nu goede hulp krijgt in ieder geval.



Framboosje: hoe was die bijeenkomst? denk vaak aan jou, het is zooo herkenbaar allemaal. En echt, jij gaat ook langzaam maar zeker leren om liever te zijn voor jezelf.



Jelly: erg benieuwd naar de warboel in je hoofd. Als je die wil delen dan.



Italy: hoe is het met jou?



Jolly: heb jij inmiddels hulp?



Met mij gaat het weet wat beter. Ik heb echt wilde dagen achter de rug, maar uiteindelijk gepraat met die vriend. Dat was goed. Deze jongen is al vaker over mn grens gegaan omdat hij uit goede zorg volledig over je heen walst. Sommige dingen die hij schreef konden echt niet (hier niet neergezet ivm herkenbaarheid). Heb even duidelijk kunnen vertellen hoe ik de dingen wil, maar ook even zijn kant van het verhaal kunnen horen. en dat verzachtte mijn boosheid natuurlijk flink. Hij was gewoon erg bang dat ik mezelf ooit wat aanga doen ofzo 'en dat hij dan niks gedaan heeft om me te redden'. Nu hij me zag, vond hij me echter toch wel rustig en sterk overkomen... JA, sukkel, BEL me dan ook gewoon een keer ipv te mailen!



Verder heb ik besloten om voorlopig even flink gas terug te nemen op bepaalde gebieden. sinds ik werk zit ik dus tegen die grens aan de hele tijd en ik ben er achter waarom. Ik probeer mn sociale leven heel krampachtig 'hoog' te houden. OMdat ik bang ben dat mn vrienden me gaan laten vallen omdat ze er klaar mee zijn dat ik voor de zoveelste keer afzeg.

Dat soort angsten. Nu heb ik besloten om voorlopig even te gaan voor rust en regelmaat. Dus mn energie in mn 'werk' te steken, waar ik zo ontzettend veel leer over mezelf, en waar ik het bovendien heel erg naar mn zin heb. Ik hoop zo een beetje ritme te krijgen. Ik heb dus weer een hoop dingen afgezegd, waar ik gewoon te erg tegenop zag. en het voelt goed om het af te zeggen. het voelt eerlijk. En het is extra fijn nu ik merk dat mn vrienden nog steeds niet van me af willen



zo. dit is volgens mij mn langste post ever



liefs voor jullie allemaal!

Suzy65 schreef op 22 mei 2012 @ 23:29:

Ow en ff iets anders: ik heb totaal maar dan ook totaal niet de bedoeling de leiding te nemen of me boven iemand te stellen of iets dergelijks!!!



...



En ik houd irl en hier in de gaten, hoor, dat er een gezond evenwicht in is en blijft!!

@ Suzy,

ik bedoelde ook niet dat ik het idee had dat je de leiding wil nemen. Mij valt alleen op dat je automatisch toch een beetje die rol krijgt toebedeeld. Dat mensen gewoon graag jouw mening horen. Misschien ben ik wel de enige die dat zo ziet. Dat is oke, toch? Het triggerde mij een beetje omdat ik pre-instorting juist een beetje de leidende rol kon krijgen in groepen, waar men ook naar mij keek voor wijsheid. Het is absoluut niet vergelijkbaar met jou, aangezien ik toen leefde en dus ook andere wijsheiden vertelde vanuit 'hoofdwijsheid' en niet vanuit 'ervarings'- of 'hartwijsheid', wat ik bij jou veel meer lees. En wat veel mooier en echter is. Voor mij is het achteraf ook een beetje een muurtje geweest. Misschien is het heel misplaatst dat het mij op die manier triggerde en deed denken aan mijzelf pre-burn out. Laat het maar gewoon los dan. Waar het mij om ging is dat het belangrijk is dat ook jij hier steun kan vinden en je kwetsbaar mag opstellen. Je schrijft zelf dat je de balans goed in de gaten houdt, dus helemaal goed toch.

Anahatha: Je klinkt relaxt in je post (ben je dat ook? )

Omgaan met vriendschappen en kennissen vind ik nu ook lastig. Ben de laatste tijd juist weer doorgeschoten (van de nadruk om alle vriendschappen te onderhouden) naar heel weinig afspreken, vooral omdat ik zo weinig fut heb en me emotioneel niet zo stabiel voel. Nu ook. Heb vooral zin om mensen spontaan te zien, maar dat lukt bij de meesten niet. Vorige week was ik blij verrast dat een paar mensen me na ruim een maand opeens een mailtje stuurden, van hoe het gaat. Oja, het komt van twee kanten! dacht ik toen.



Hebben jullie soms ook zo`n behoefte om weer echt mee te doen/bij te dragen aan dingen, iets te maken? Of lukt dat wel?



Nu komt mijn verhaal waar ik innerlijk mee bezig ben. Voel me nu wel ok ervoor. Het is wel een beetje therapeutisch gepraat hoor !

Wat misschien achteraf wel grappig is, dat sinds ik twijfel over de relatie met m`n vriend, er ruimte is gekomen om het verdriet van vroeger meer te voelen. Alsof vriend een poosje vervanger voor het moedernest was.



Twee dingen die ik eerst niet zo heftig voelde, komen nu steeds op. Ik merk dat ik ze steeds wil wegdrukken en dan ontzettend onrustig en moe wordt (zoals afgelopen week..).

Het ene is het verdriet van het kleine kind dat geen liefde/aandacht kreeg en heel alleen is. Ik was het namelijk voorheen nog altijd aan het goedpraten. En nu durf ik opeens te voelen/zeggen 'het voelt of ik vaak geen moeder heb gehad'. Het is zo`n innig verdriet. Ik leer nu mezelf te troosten, met de stevige Jellyfish. Het voelt wel als genezing. Het lijkt alleen zo veel.

Heftig omdat zoveel dingen het kunnen triggeren. Van een vrouw op straat die op moeder lijkt tot gewoon het snijden van kaas.



Andere is boosheid. Ik was altijd het meisje dat nooit boos werd, goedlachs en anderen altijd hielp. Gisteren bij therapie weer zo duidelijk gevoeld dat er echt een grote kracht van boosheid in me zit. Van het kleine kind dat niet meer op haar kop laat zitten!

Als klein kind reageerde ik op uitbarstingen door naar m`n kamer te gaan en daar verdrietig zijn. Of slaafs te doen wat me werd gevraagd. Ik toonde geen weerstand. Nu voel ik dat wanneer ik wel de boosheid voel, me dat weer in m`n kracht zet! Mijn ruimte in te nemen!

Het is alleen zo moeilijk/eng om t te voelen. Er volgt daarna ook vaak een vlaag van schuldgevoelens, zoals ik die altijd voelde.



Vriend en ik hebben wel meer afstand kunnen nemen (zaten te dicht op elkaar) en dat is fijn. Ben de afgelopen tijd zo bezig geweest m`n eigen kracht en verantwoordelijkheden te voelen. Hij lijkt (nog) zo afhankelijk van het 'helpen' en "de wijze' zijn, waardoor het samenzijn soms voelt als kauwgom, dat ik in m`n oude patronen terecht kom. Bij mij ligt alles op z`n kop, dus het beste zou zijn als ik geduld heb, maar ik pieker er regelmatig over.



Wens jullie een heel fijn weekend

p.s Sigh! schrijven lucht ook een beetje op