Relaties
alle pijlers
Familie probleem...
zondag 27 mei 2012 om 00:39
Hallo iedereen,
Ik zit met een situatie, en ik kom er niet uit, vandaar dat ik de meningen van buitenstaanders even wil horen.
Even kort uitgelegd: Ik heb een hele zware jeugd met mijn ouders gehad. En ben vroeg uit huis gegaan, na een jarenlange ruzie proberen we het langzaam weer op te bouwen. Er is alleen nog kort telefonisch en FB contact geweest.
Nu is mijn zusje morgen jarig, ze word 3. Ik heb haar nauwelijks meegekregen, dus wil er graag zijn.
Alleen heb ik met mijzelf afgesproken dat ik eerst met mijn ouders om de tafel ga zitten om dingen uit te praten. Er zit veel oud zeer, en ik ben teveel veranderd om schijn op te kunnen houden. Met andere woorden, ik wil eerst met een schone lei beginnen voordat alles weer normaal word.
Nu heb ik mijn ouders uitgelegd dat ik heel graag wil komen, maar dan liever een dagje later kom. Vanwege alle gebeurtenissen, lijkt het mij verstandiger dat ik niet opeens binnenstap terwijl er 25 man zit.
De gedachte maakt mij ook nerveus en onzeker. Ook dit heb ik ze verteld.
De reactie daarop was, het is niet dat we je niet begrijpen, maar het gaat om haar die dag, en dat ze mijn naam ook vertelt bij het opnoemen wie er allemaal komen.
Dat stak nogal, en ik gaf toen aan dat ik niet zo goed wist wat ik nu moest doen.
Als antwoord kreeg ik: nou zie maar wat je doet jullie zijn in iedergeval uitgenodigd.
Nu weet ik helemaal niet meer wat ik moet doen, en durf ook niks meer terug te sturen...
Hoop dat jullie mij kunnen helpen!
Ik zit met een situatie, en ik kom er niet uit, vandaar dat ik de meningen van buitenstaanders even wil horen.
Even kort uitgelegd: Ik heb een hele zware jeugd met mijn ouders gehad. En ben vroeg uit huis gegaan, na een jarenlange ruzie proberen we het langzaam weer op te bouwen. Er is alleen nog kort telefonisch en FB contact geweest.
Nu is mijn zusje morgen jarig, ze word 3. Ik heb haar nauwelijks meegekregen, dus wil er graag zijn.
Alleen heb ik met mijzelf afgesproken dat ik eerst met mijn ouders om de tafel ga zitten om dingen uit te praten. Er zit veel oud zeer, en ik ben teveel veranderd om schijn op te kunnen houden. Met andere woorden, ik wil eerst met een schone lei beginnen voordat alles weer normaal word.
Nu heb ik mijn ouders uitgelegd dat ik heel graag wil komen, maar dan liever een dagje later kom. Vanwege alle gebeurtenissen, lijkt het mij verstandiger dat ik niet opeens binnenstap terwijl er 25 man zit.
De gedachte maakt mij ook nerveus en onzeker. Ook dit heb ik ze verteld.
De reactie daarop was, het is niet dat we je niet begrijpen, maar het gaat om haar die dag, en dat ze mijn naam ook vertelt bij het opnoemen wie er allemaal komen.
Dat stak nogal, en ik gaf toen aan dat ik niet zo goed wist wat ik nu moest doen.
Als antwoord kreeg ik: nou zie maar wat je doet jullie zijn in iedergeval uitgenodigd.
Nu weet ik helemaal niet meer wat ik moet doen, en durf ook niks meer terug te sturen...
Hoop dat jullie mij kunnen helpen!
zondag 27 mei 2012 om 08:06
zondag 27 mei 2012 om 08:12
Eens met Suze. In alles wat ze als reactie gegeven hebben lijkt het míj juist dat ze de keuze volledig aan jou laten. Je mag het zelf weten. Ze zullen blij zijn om je te zien, of je nu op de verjaardag zelf komt of een andere dag.
Kijk je uit dat je , op basis van je ervaringen in je verleden, niet te veel van hun gedrag gaat analyseren en reacties invullen die ze niet gegeven hebben? (zoals de emotionele chantage die al een paar keer genoemd wordt, zo kán je het uitleggen als ze zeggen dat zusje blij zal zijn je te zien, je kan het ook uitleggen als, je bent échtéchtécht welkom, zelfs zusje wil je graag zien! Dicht zelf dus geen emoties toe aan hun reacties, want gezien je verleden zijn die waarschijnlijk altijd negatief gekleurd. Probeer open te staan voor een nieuwe relatie met ze, die niet op de ervaringen in het verleden gebaseerd is).
Hartstikke goed trouwens dat je zo hard met jezelf bezig bent!
Kijk je uit dat je , op basis van je ervaringen in je verleden, niet te veel van hun gedrag gaat analyseren en reacties invullen die ze niet gegeven hebben? (zoals de emotionele chantage die al een paar keer genoemd wordt, zo kán je het uitleggen als ze zeggen dat zusje blij zal zijn je te zien, je kan het ook uitleggen als, je bent échtéchtécht welkom, zelfs zusje wil je graag zien! Dicht zelf dus geen emoties toe aan hun reacties, want gezien je verleden zijn die waarschijnlijk altijd negatief gekleurd. Probeer open te staan voor een nieuwe relatie met ze, die niet op de ervaringen in het verleden gebaseerd is).
Hartstikke goed trouwens dat je zo hard met jezelf bezig bent!
zondag 27 mei 2012 om 08:16
Ik zou eerst het contact met je ouders en zusje weer goed opbouwen voor je de hele familie weer gaat ontmoeten. Bel je zusje op haar verjaardag en zeg haar dat je het jammer vindt dat je er niet bent maar dat jullie elkaar snel zien en je haar uitnodigt voor kinderboerderij/speeltuin/... Als cadeautje.
Komt vast goed!
En als je ouders dit niet accepteren, tja... Dan ben ik bang dat je nog een hele lange weg te gaan hebt met ze... Het hoeft natuurlijk niet allemaal van jouw kant te komen! Fijn dat je welkom bent, maar een beetje begrip van hun kant zou fijn zijn!
Komt vast goed!
En als je ouders dit niet accepteren, tja... Dan ben ik bang dat je nog een hele lange weg te gaan hebt met ze... Het hoeft natuurlijk niet allemaal van jouw kant te komen! Fijn dat je welkom bent, maar een beetje begrip van hun kant zou fijn zijn!
zondag 27 mei 2012 om 08:23
In eerste instantie zou ik zeggen: kom gewoon een paar dagen voor dr verjaardag een keertje langs om alles uit te praten, en ga daarna lekker naar het 'grote feest'.
Na het lezen van je tweede post twijfel ik of je wel aan het grote feest toe bent. En zou ik dat misschien gewoon dit jaar overslaan.. Dan heeft je zusje inderdaad twee verjaardagen.
Misschien kan je wel twee keer langskomen: 1x voor praten en 1x voor je zusjes verjaardag. Dan kan je die verjaardag ook wat feestelijks geven, en wordt deze niet verpest door een zwaar gesprek.
Na het lezen van je tweede post twijfel ik of je wel aan het grote feest toe bent. En zou ik dat misschien gewoon dit jaar overslaan.. Dan heeft je zusje inderdaad twee verjaardagen.
Misschien kan je wel twee keer langskomen: 1x voor praten en 1x voor je zusjes verjaardag. Dan kan je die verjaardag ook wat feestelijks geven, en wordt deze niet verpest door een zwaar gesprek.
zondag 27 mei 2012 om 08:27
Ik zou je echt willen adviseren om datgene te doen wat je voor ogen hebt.
Bij ons is er echt het nodige gebeurt thuis en ik wilde zo graag dat dus wel ben gegaan.
Wat weer het gevolg had dat dat gewilde gesprek dus volgens mijn ouders niet meer nodig was.
We kunnen toch gewoon zo verder gaan want het ging toch goed was de reactie.
Dat dit niet voor mij het gevoel was heeft er eigenlijk toe geleid + nog meer zaken hoor dat ik mijn ouders,niet meer zie.
Je hebt een grens aangegeven.
Nu proberen ze er (weer) overheen te gaan.
Want hun gevoel (met als naaipoging het zusje wil het zo graag) is belangrijker dan jouw gevoel.
Misschien ben ik te getekend door het gezin waar ik uit kom, maar ik 'proef' bepaalde woorden in jouw.tekst die mij weer even dat gevoel geven van 'vroeger'.
Bij ons is er echt het nodige gebeurt thuis en ik wilde zo graag dat dus wel ben gegaan.
Wat weer het gevolg had dat dat gewilde gesprek dus volgens mijn ouders niet meer nodig was.
We kunnen toch gewoon zo verder gaan want het ging toch goed was de reactie.
Dat dit niet voor mij het gevoel was heeft er eigenlijk toe geleid + nog meer zaken hoor dat ik mijn ouders,niet meer zie.
Je hebt een grens aangegeven.
Nu proberen ze er (weer) overheen te gaan.
Want hun gevoel (met als naaipoging het zusje wil het zo graag) is belangrijker dan jouw gevoel.
Misschien ben ik te getekend door het gezin waar ik uit kom, maar ik 'proef' bepaalde woorden in jouw.tekst die mij weer even dat gevoel geven van 'vroeger'.
zondag 27 mei 2012 om 08:37
Ik ben het met Ondernemer eens. Uitpraten is nogal overrated, vaak maakt het nog meer stuk dan al stuk was. Je kunt ook dingen verbeteren door een streep te zetten onder wat gebeurd is, en gewoon opnieuw te beginnen, ipv alles dood te praten wat negen van de tien keer toch niet de gewenste antwoorden op gaat leveren.
Iedereen heeft zijn eigen versie van gebeurtenissen, dingen die jou hebben gekwetst kunnen je ouders heel anders zien. En wat schiet je dan met uitpraten op, behalve heel veel welles-nietes?
Ga gewoon naar die verjaardag en verander je eigen houding. Dan komt er vanzelf een nieuwe manier van met elkaar omgaan zonder dat je ouwe koeien uit de sloot moet halen.
Iedereen heeft zijn eigen versie van gebeurtenissen, dingen die jou hebben gekwetst kunnen je ouders heel anders zien. En wat schiet je dan met uitpraten op, behalve heel veel welles-nietes?
Ga gewoon naar die verjaardag en verander je eigen houding. Dan komt er vanzelf een nieuwe manier van met elkaar omgaan zonder dat je ouwe koeien uit de sloot moet halen.
Am Yisrael Chai!
zondag 27 mei 2012 om 08:47
Ik zou die verjaardag skippen. Zo'n peuter heeft niets te willen en al zeker geen besef van wie er op die verjaardag zijn. Zo te lezen gaat het niet om 'n kinderverjaardag, maar om 25 (!) volwassen vrienden van je ouders (wat die in godsnaam op 'n peuterverjaardag te zoeken hebben?)
Ga dus gewoon wanneer het jou schikt en niet als ze zo'n kot vol visite krijgen. Dan kun je toch met niemand praten.
Ga dus gewoon wanneer het jou schikt en niet als ze zo'n kot vol visite krijgen. Dan kun je toch met niemand praten.
zondag 27 mei 2012 om 09:05
En dat is in dit soort situaties misschien juist wel goed. In plaats van ongemakkelijk en emotioneel zware gesprekken te gaan zitten voeren waar de andere partij wellicht helemaal niet op zit te wachten, kom je binnen, eet een stukje taart, babbelt wat over koetjes en kalfjes en hoe het met je gaat, en als je dat maar lang genoeg doet, heb je vanzelf weer een relatie met elkaar. Nee, en dan heb je niet uitgepraat waarom toen je twaalf was de ander zus of zo deed, en toen je 16 was dat je dit of dat niet leuk vond, maar wat heeft dat uberhaupt voor zin? Het verleden verander je er toch niet mee, en de toekomst op een nieuwe, ontspannener voet beginnen levert vaak veel meer op.
Door dit nu al gelijk een soort mega drama van grote proporties te maken kun je er vergif op innemen dat de relatie voorlopig nog wel moeizaam, zo niet problematisch, blijft.
Am Yisrael Chai!
zondag 27 mei 2012 om 09:10
De verjaardag van je zusje staat los van de problemen die je hebt met je ouders.
Waarom moet je nu perse met je ouders gaan praten, wanneer het de verjaardag van je zusje is? Ga er gewoon naar toe, zodat ze je even hebt gezien, blijf vriendelijk, eet een stukje taart, zing lang zal ze leven en ga dan gewoon weer weg. Soms moet jezelf even opzij zetten voor iemand anders; in dit geval je zusje.
Oh en elk huisje heeft z'n kruisje dus ik snap heus wel wat je bedoelt maar ik ben wel al zo oud, dat als ik toen wist wat ik nu weet - dat ik het toen anders had gedaan.
Waarom moet je nu perse met je ouders gaan praten, wanneer het de verjaardag van je zusje is? Ga er gewoon naar toe, zodat ze je even hebt gezien, blijf vriendelijk, eet een stukje taart, zing lang zal ze leven en ga dan gewoon weer weg. Soms moet jezelf even opzij zetten voor iemand anders; in dit geval je zusje.
Oh en elk huisje heeft z'n kruisje dus ik snap heus wel wat je bedoelt maar ik ben wel al zo oud, dat als ik toen wist wat ik nu weet - dat ik het toen anders had gedaan.
zondag 27 mei 2012 om 09:29
Nja ik vind dat het wel wat uitmaakt wat er gebeurd is!
Sorry hoor maar ik ben bedreigd, vernederd en uiteindelijk letterlijk bij het grof vuil gezet met één koffertje met kleding.
uiteindelijk was er mondjesmaat contact wat leidde tot een uitnodiging voor een verjaardag van mn broertje.
Tja het was toch mijn broertje. Ik had nu graag gewild dat ik niet gegaan was,maar toch eerst een goed gesprek had gehad.
But that's me
Sorry hoor maar ik ben bedreigd, vernederd en uiteindelijk letterlijk bij het grof vuil gezet met één koffertje met kleding.
uiteindelijk was er mondjesmaat contact wat leidde tot een uitnodiging voor een verjaardag van mn broertje.
Tja het was toch mijn broertje. Ik had nu graag gewild dat ik niet gegaan was,maar toch eerst een goed gesprek had gehad.
But that's me
zondag 27 mei 2012 om 09:39
zondag 27 mei 2012 om 09:44
Het hangt ervan af wie er nog meer komen.
Is dat neutraal bezoek dat niet moeilijk doet of zijn het hulptroepen van stiefmoeder?
In laatste geval kun je wachten op vervelende vragen, en de vraag is of je die nu al goed kunt beantwoorden.
Dan zou ik niet gaan.
In eerste geval/kans op oppervlakkig beleefd bezoekje, zou ik het overwegen.
Je kan inderdaad niet weten wat de achtergrond van de uitnodiging is:
-we willen je graag zien
-we willen graag iedereen op bezoek omdat we anders uit moeten leggen waarom je er niet bent (je kan niet en komt net als broer op een ander moment)
-nog heel veel meer opties mogelijk.
Lieve ouders vinden jou én zus belangrijk (niet alleen zus).
Meisjes van drie hebben minder lange termijn geheugen dan jij.
Als het voor ouders helpt een goede escape te hebben dan zou je
die aan kunnen leveren (al zou het ook fijn zijn als ze zich wat begripsvoller naar jou op zouden stellen. Maar je hebt vast geen kleine problemen met ze).
Zorg goed voor jezelf!
Is dat neutraal bezoek dat niet moeilijk doet of zijn het hulptroepen van stiefmoeder?
In laatste geval kun je wachten op vervelende vragen, en de vraag is of je die nu al goed kunt beantwoorden.
Dan zou ik niet gaan.
In eerste geval/kans op oppervlakkig beleefd bezoekje, zou ik het overwegen.
Je kan inderdaad niet weten wat de achtergrond van de uitnodiging is:
-we willen je graag zien
-we willen graag iedereen op bezoek omdat we anders uit moeten leggen waarom je er niet bent (je kan niet en komt net als broer op een ander moment)
-nog heel veel meer opties mogelijk.
Lieve ouders vinden jou én zus belangrijk (niet alleen zus).
Meisjes van drie hebben minder lange termijn geheugen dan jij.
Als het voor ouders helpt een goede escape te hebben dan zou je
die aan kunnen leveren (al zou het ook fijn zijn als ze zich wat begripsvoller naar jou op zouden stellen. Maar je hebt vast geen kleine problemen met ze).
Zorg goed voor jezelf!
zondag 27 mei 2012 om 09:46
Je kun in feite 2 dingen doen:
1. cadeautje kopen en even gaan, een uurtje bijvoorbeeld vroeg op de dag zodat het nog rustig is en puur gaan voor je zusje, hoi, hallo, hoe gaat?, taart, koffie en doei tot de volgende keer.
2. je wilt zaken eerst uit praten met je ouders en je bent in therapie....je wilt je aan eigen plan houden omdat dat wellicht voor jou de gezondste optie is en je gaat niet en houdt je aan je plan om zaken eerst uit te spreken.
Wat je ook kiest de tijd om je emotioneel te laten chanteren door je ouders is voorbij. Doe er niet aan mee! Je bent verantwoordelijk voor je eigen keuzes, gezondheid en geluk. Weeg e.a. dus zelf af en maak een beslissing.
1. cadeautje kopen en even gaan, een uurtje bijvoorbeeld vroeg op de dag zodat het nog rustig is en puur gaan voor je zusje, hoi, hallo, hoe gaat?, taart, koffie en doei tot de volgende keer.
2. je wilt zaken eerst uit praten met je ouders en je bent in therapie....je wilt je aan eigen plan houden omdat dat wellicht voor jou de gezondste optie is en je gaat niet en houdt je aan je plan om zaken eerst uit te spreken.
Wat je ook kiest de tijd om je emotioneel te laten chanteren door je ouders is voorbij. Doe er niet aan mee! Je bent verantwoordelijk voor je eigen keuzes, gezondheid en geluk. Weeg e.a. dus zelf af en maak een beslissing.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zondag 27 mei 2012 om 09:48
Wat bedoel je met "uitpraten"? hoop je dat je ouders tegen je gaan zeggen dat ze fout zitten? Want als de situatie zo erg is geweest dat je uit huis moest, dan acht ik de kans vrij klein dat ze dat gaan doen. Niets uitpraten is veel beter. Leer ze gewoon opnieuw kennen, vanuit je nieuwe perspectief op het leven. Aanschouw hoe ze met je kleine zusje zijn, mss zijn ze helemaal niet zo erg als dat je altijd zei of zijn ze extreem veranderd.
En stel dat kleine meisje niet teleur, praten kan altijd later nog.
Verder ben ik het een aantal mensen hier eens, uitpraten is overrated en een schone lei ook. Het is echt niet zo dat als je nu erover praat dat je er nooit meer gevoelens over gaat hebben mochten er weer dingen spelen.
En stel dat kleine meisje niet teleur, praten kan altijd later nog.
Verder ben ik het een aantal mensen hier eens, uitpraten is overrated en een schone lei ook. Het is echt niet zo dat als je nu erover praat dat je er nooit meer gevoelens over gaat hebben mochten er weer dingen spelen.
zondag 27 mei 2012 om 09:49
Ik heb op verjaardagen gezeten met zulk zuigend bezoek dat ik mezelf vrij heb gegeven om ooit nog gelijk met die mensen te komen.
Was familie van aangetrouwde kant. Ik heb daar geen verleden of problemen mee. Ik was stomverbaasd hoe ze het bloed onder mijn nagels vandaan kregen. Dat lukt normaal niet zo snel.
Dus vandaar mijn vraag wie er nog meer komen. Scheelt echt.
Was familie van aangetrouwde kant. Ik heb daar geen verleden of problemen mee. Ik was stomverbaasd hoe ze het bloed onder mijn nagels vandaan kregen. Dat lukt normaal niet zo snel.
Dus vandaar mijn vraag wie er nog meer komen. Scheelt echt.
zondag 27 mei 2012 om 10:12
zondag 27 mei 2012 om 10:21
"Alleen heb ik met mijzelf afgesproken dat ik eerst met mijn ouders om de tafel ga zitten om dingen uit te praten. Er zit veel oud zeer, en ik ben teveel veranderd om schijn op te kunnen houden. Met andere woorden, ik wil eerst met een schone lei beginnen voordat alles weer normaal word. "
Dat is dus wat jij wil, praten en horen van je ouders dat ze fout zaten, maar waarschijnlijk willen je ouders dat je je gezicht laat zien en je stralende zusje een lief cadeautje geeft. Hebben zij ook aangegeven het allemaal op tafel te willen gooien?
Heb je al bedacht dat de kans ook aanwezig is dat uitpraten je misschien geen excuses, begrip, emotionele taferelen van spijt, maar verwijten, oude frustraties en ergernis gaat opleveren. Een schone lei kan je toch niet bereiken, hooguit de gedeelde overtuiging dat je een nieuwe start wil maken. En die nieuwe start zou best de verjaardag van je zus kunnen zijn. Maar dan moet je dus al klaar zijn voor een nieuwe start.
Dat is dus wat jij wil, praten en horen van je ouders dat ze fout zaten, maar waarschijnlijk willen je ouders dat je je gezicht laat zien en je stralende zusje een lief cadeautje geeft. Hebben zij ook aangegeven het allemaal op tafel te willen gooien?
Heb je al bedacht dat de kans ook aanwezig is dat uitpraten je misschien geen excuses, begrip, emotionele taferelen van spijt, maar verwijten, oude frustraties en ergernis gaat opleveren. Een schone lei kan je toch niet bereiken, hooguit de gedeelde overtuiging dat je een nieuwe start wil maken. En die nieuwe start zou best de verjaardag van je zus kunnen zijn. Maar dan moet je dus al klaar zijn voor een nieuwe start.
zondag 27 mei 2012 om 10:26
zondag 27 mei 2012 om 12:01
Dank je wel voor alle reacties, ik ga ze zo nog een keer rustig doorlezen.
Heb er een tijd over nagedacht, het vannacht besproken met mijn vriend. Die moest werken tot 3 uur, dus werd nachtwerk.
Merkte dat ik nu al op was van de zenuwen. Omdat als ik inderdaad was gegaan vandaag, precies hetzelfde zal gaan gebeuren als 2 jaar terug. Toen mocht ik op haar eerste verjaardag komen.
Er werd direct gedaan alsof alles koek en ei was. En over de mishandelingen, de vernederingen, mij uit huis trappen op me 13de werd nooit gesproken. Ze hebben me daarna direct meegenomen op vakantie. Was al 4 jaar niet meegeweest, dus zei ja. Grote fout, leuke vakantie, maar vanwege een maffe foto met vrienden na de vakantie werd ik direct vernederd. En besloot ik er een punt achter te zetten. Ik was volgens hun geniepig, en had zwaar misbruik van ze gemaakt.
Ik ben toen helemaal uit mijn plaat gegaan. Na zo vaak proberen, ruzie;s goedmaken, weer ruzie's weer goedmaken wat inhoud, doen alsof je neus bloedt, trok ik het niet meer.
Ik heb mijn stiefmoeder echt helemaal verrot gescholden, alles vertelt wat ze me aan heeft gedaan. Dat deed haar natuurlijk niks. En ik heb mezelf toen helemaal afgesloten van alles.
Zo ver afgesloten dat ik niemand meer overhield. Leerde mijn vriend kennen, en zag in dat ik moest veranderen. Dat gaat echt de goede kant op, maar omdat ik tot nu toe alleen hem nog heb, mis ik familie en vrienden heel erg. Als altijd zieke maak j niet zo snel vrienden, dus wil ik mn aandacht op familie richten, daar heb ik nu voor gekozen.
Maar niet meer op de oude manier, leuk binnenstappen na alle drama's. Mijn ouders vertrouwen mij niet om de een of andere rede, en ik vertrouw hun ook helemaal niet.
Omdat ik echt helemaal vastsloeg en niet wist hoe ik ze moest vertellen, ik kom echt maandag pas. Heb ik aan mijn vriend gevraagd of hij wilde bellen.
Ik wist zeker dat ze dan van hun ''geweldige'' kant zullen laten zien, en het helemaal prima vinden.
Daar had ik gelijk in. Direct was het geen probleem, was het ook leuk en gezellig dat we morgen kwamen.
Dus morgen... Zweet me alsnog de peentjes, maar ik ga wel.
Straks voor mezelf opschrijven hoe ik het aan wil gaan pakken, wat ik wel ga zeggen, wat niet.
Ik wil ze in ieder geval duidelijk maken, dat het nu echt tijd word om die vertrouwensband op te gaan bouwen.
Heb er een tijd over nagedacht, het vannacht besproken met mijn vriend. Die moest werken tot 3 uur, dus werd nachtwerk.
Merkte dat ik nu al op was van de zenuwen. Omdat als ik inderdaad was gegaan vandaag, precies hetzelfde zal gaan gebeuren als 2 jaar terug. Toen mocht ik op haar eerste verjaardag komen.
Er werd direct gedaan alsof alles koek en ei was. En over de mishandelingen, de vernederingen, mij uit huis trappen op me 13de werd nooit gesproken. Ze hebben me daarna direct meegenomen op vakantie. Was al 4 jaar niet meegeweest, dus zei ja. Grote fout, leuke vakantie, maar vanwege een maffe foto met vrienden na de vakantie werd ik direct vernederd. En besloot ik er een punt achter te zetten. Ik was volgens hun geniepig, en had zwaar misbruik van ze gemaakt.
Ik ben toen helemaal uit mijn plaat gegaan. Na zo vaak proberen, ruzie;s goedmaken, weer ruzie's weer goedmaken wat inhoud, doen alsof je neus bloedt, trok ik het niet meer.
Ik heb mijn stiefmoeder echt helemaal verrot gescholden, alles vertelt wat ze me aan heeft gedaan. Dat deed haar natuurlijk niks. En ik heb mezelf toen helemaal afgesloten van alles.
Zo ver afgesloten dat ik niemand meer overhield. Leerde mijn vriend kennen, en zag in dat ik moest veranderen. Dat gaat echt de goede kant op, maar omdat ik tot nu toe alleen hem nog heb, mis ik familie en vrienden heel erg. Als altijd zieke maak j niet zo snel vrienden, dus wil ik mn aandacht op familie richten, daar heb ik nu voor gekozen.
Maar niet meer op de oude manier, leuk binnenstappen na alle drama's. Mijn ouders vertrouwen mij niet om de een of andere rede, en ik vertrouw hun ook helemaal niet.
Omdat ik echt helemaal vastsloeg en niet wist hoe ik ze moest vertellen, ik kom echt maandag pas. Heb ik aan mijn vriend gevraagd of hij wilde bellen.
Ik wist zeker dat ze dan van hun ''geweldige'' kant zullen laten zien, en het helemaal prima vinden.
Daar had ik gelijk in. Direct was het geen probleem, was het ook leuk en gezellig dat we morgen kwamen.
Dus morgen... Zweet me alsnog de peentjes, maar ik ga wel.
Straks voor mezelf opschrijven hoe ik het aan wil gaan pakken, wat ik wel ga zeggen, wat niet.
Ik wil ze in ieder geval duidelijk maken, dat het nu echt tijd word om die vertrouwensband op te gaan bouwen.