Psyche
alle pijlers
kleinerende dominantie
donderdag 7 juni 2012 om 20:03
Hallo mensen,
Ben nieuw hier.
Mijn verhaal is dat ik een zwak heb voor kleinerende dominantie mannen.
Zelf ben ik iemand die veel bevestiging nodig heb, en zoek dat ook altijd bij dat soort mannen.
Zijn alle zekere mannen kleinerend en dominant? Ik zoek wel een man die stevig in zijn schoenen staat.
Wat kan ik hier tegen doen?
Ben nieuw hier.
Mijn verhaal is dat ik een zwak heb voor kleinerende dominantie mannen.
Zelf ben ik iemand die veel bevestiging nodig heb, en zoek dat ook altijd bij dat soort mannen.
Zijn alle zekere mannen kleinerend en dominant? Ik zoek wel een man die stevig in zijn schoenen staat.
Wat kan ik hier tegen doen?
donderdag 7 juni 2012 om 20:35
quote:madille schreef op 07 juni 2012 @ 20:12:
[...]
Uhm een dominerende man is toch sowieso onzeker, anders zou hij toch ook niet willen domineren? En een kleinerende man is toch sowieso onzeker, anders zou hij toch ook niet kleineren? Dus wat is een dominerende, kleinerende man dan? Juist! Super mega onzeker.Idd het is niet meer dan 1 groot toneelstuk om die extreme onzekerheid te maskeren en overschreeuwen.
[...]
Uhm een dominerende man is toch sowieso onzeker, anders zou hij toch ook niet willen domineren? En een kleinerende man is toch sowieso onzeker, anders zou hij toch ook niet kleineren? Dus wat is een dominerende, kleinerende man dan? Juist! Super mega onzeker.Idd het is niet meer dan 1 groot toneelstuk om die extreme onzekerheid te maskeren en overschreeuwen.
donderdag 7 juni 2012 om 21:06
Als je toch een beetje maso bent, al geprobeerd te zoeken naar een man die opbouwend dominant is? Die zijn er... (al heb ik de allerliefste en allerleukste zelf al ) Hoe dan ook, er zijn echt wel mannen die om je kunnen geven zonder je de grond in te stampen. Ook als je echt een man wilt die je 'onder de duim houdt'.
Maar omdat er volgens jou toch wel heel duidelijk meer achter zit (als in: je vindt alleen mannen die ook kleineren, je bent vroeger gekleineerd...) is therapie denk ik geen slecht idee. Sowieso om op een rijtje te krijgen wat je wilt, wat je nodig hebt, waarom je bepaalde mannen aantrekt... Als je ongelukkig bent met de situatie verander je die alleen maar door er aan te werken
Maar omdat er volgens jou toch wel heel duidelijk meer achter zit (als in: je vindt alleen mannen die ook kleineren, je bent vroeger gekleineerd...) is therapie denk ik geen slecht idee. Sowieso om op een rijtje te krijgen wat je wilt, wat je nodig hebt, waarom je bepaalde mannen aantrekt... Als je ongelukkig bent met de situatie verander je die alleen maar door er aan te werken
donderdag 7 juni 2012 om 21:16
quote:rozenbloempje schreef op 07 juni 2012 @ 21:06:
Als je toch een beetje maso bent, al geprobeerd te zoeken naar een man die opbouwend dominant is? Die zijn er... (al heb ik de allerliefste en allerleukste zelf al ) Hoe dan ook, er zijn echt wel mannen die om je kunnen geven zonder je de grond in te stampen. Ook als je echt een man wilt die je 'onder de duim houdt'.
Maar omdat er volgens jou toch wel heel duidelijk meer achter zit (als in: je vindt alleen mannen die ook kleineren, je bent vroeger gekleineerd...) is therapie denk ik geen slecht idee. Sowieso om op een rijtje te krijgen wat je wilt, wat je nodig hebt, waarom je bepaalde mannen aantrekt... Als je ongelukkig bent met de situatie verander je die alleen maar door er aan te werken :-)Ik koppelde onder de duim houden altijd aan kleineren. Maar dat hoeft dus niet samen te gaan?
Als je toch een beetje maso bent, al geprobeerd te zoeken naar een man die opbouwend dominant is? Die zijn er... (al heb ik de allerliefste en allerleukste zelf al ) Hoe dan ook, er zijn echt wel mannen die om je kunnen geven zonder je de grond in te stampen. Ook als je echt een man wilt die je 'onder de duim houdt'.
Maar omdat er volgens jou toch wel heel duidelijk meer achter zit (als in: je vindt alleen mannen die ook kleineren, je bent vroeger gekleineerd...) is therapie denk ik geen slecht idee. Sowieso om op een rijtje te krijgen wat je wilt, wat je nodig hebt, waarom je bepaalde mannen aantrekt... Als je ongelukkig bent met de situatie verander je die alleen maar door er aan te werken :-)Ik koppelde onder de duim houden altijd aan kleineren. Maar dat hoeft dus niet samen te gaan?
zaterdag 9 juni 2012 om 00:03
Mijn theorietje hierover zou zijn: je bent zo opgevoed en hebt de boodschap/idee meegekregen daardoor over jezelf dat "als je ouders of een ander je niet onder de duim houdt, er niks van je terecht komt".
Dat is een aangeleerde overtuiging, die je zelf bent gaan geloven, omdat dat erin gestampt is: dat je zonder dat iemand je onder controle houdt de mist in zal gaan, het zelf niet kan, niks waard bent zonder dat een ander je vertelt wat je moet doen.
dat is de jouw bekende sfeer, en vertrouwde relatievorm, die je nu aantrekkelijk vindt bij een partner.
Nu je je eigen leven moet en mag leiden, heb je geen idee wie je zelf bent, wat je kan en heb je niet geleerd op jezelf te vertrouwen, zelf beslissingen te nemen, zelf te beheersen en richting aan je leven te geven? Is dat het? Dat je altijd hebt geleerd dat een ander het beter weet, ook voor jou beter weet hoe te leven en beter kan beslissen voor/over jou en dat anderen dus boven je staan, hoger in rang, slimmer en wijzer en belangrijker zijn dan jij (en jouw mening).
Misschien weet je allang niet meer wie je zelf bent, wat je wil, wat je leuk of belangrijk vindt, je mening is over iets, laat staan wat je eigen opvattingen zijn (niet aangeleerde bedoel ik, maar je eigen innerlijke richtlijn, levensdoelen, hoe je leven in te richten) en heb je idd het gevoel dat een ander jou moet leiden, dat je zelf geen idee hebt als die controle er niet is van buitenaf..
Het is ook een soort veiligheid, denk ik, wat jij zoekt. Je hebt niet geleerd het zelf te doen/kunnen, en dat een ander beslist en regelt voelt voor jou ook veilig en ervaar jij als liefdevol,, beschermend, voor je bestwil, uit liefde dus "korthouden"..
Ik denk dat het juist heel belangrijk is om eerst te leren wie jij zelf bent, zonder invloed van anderen. Veel mensen die kortgehouden zijn thuis is die vrijheid van volwassenheid en op jezelf wonen iets heel engs en iets waarvan je denkt dat je er vast niet mee om kan gaan, als regels en controle wegvallen. Je mag dan zelf bepalen, maar hebt geen idee hoe dat moet.
Het lijkt dan makkelijker om een vriend te hebben, die alles weer voor je bepaalt.. eerder een nieuwe vader, die ge- en verbiedt, dan een gelijkwaardige vriend. Jij ziet dat als "zelfverzekerde, zekere" eigenschappen (dominantie zie jij als sterk, nl sterke eigen mening, sterke wil en ook nog het gezag om dat aan een ander op te kunnen leggen, die gehoorzaamheid afdwingt).
Kleineren is een laffe manier om iemand te manipuleren, zeker iemand die echt afhankelijk van je is, zoals een kind, die nog geen weerwoord heeft en geen enkele macht om daartegenin te gaan. Kan dat je dat veilig vond, vaste regels waar je je aan te houden had, maar kleineren geeft nooit een fijn gevoel. Dat kan nog zo vertrouwd zijn, maar breekt je alleen maar af. Juist daardoor kan jij nu niet op jezelf vertrouwen dat je eea zelf in goede banen kan leiden (als je die regels niet opgelegd krijgt).
De snelste manier om jezelf te leren kennen en te weten te komen wie jij bent, wat je wil, wat bij je past, jezelf te "sturen" (zelfsturing) is toch om in therapie te gaan. Zelf moet je dingen ervaren, zelf ondervinden, om van te leren (dus ook de fout in kunnen gaan soms, vallen en opstaan). Uit angst om fouten te maken kan je bijv niks zelf ondernemen, dan kan het ook niet mis zijn.
"Werken" aan je eigenwaarde (leren kennen), eigenliefde, gevoel dat je wel waardevol bent en zelf je leven prima kan regelen, je eigen regels maken, waar jij je fijn bij voelt, kan pas als je sterke aangeleerde (belemmerende) overtuigingen over jezelf loslaat. In therapie zie je eea veel sneller in, dan in je eentje blijven rondcircelen in de hoop dat een ander je onder zijn hoede gaat nemen en jou weer richting geeft hoe te leven of te gedragen.
Het is bekend, dat je bepaalde patronen van thuis herhaalt, hoe negatief die ook waren, tis toch vertrouwd, de bekende weg. Het onbekende vaak enger. Volwassen worden is op jezelf leren vertrouwen, in jezelf en je eigen capaciteiten geloven, proberen, durven, leren dat je het zelf kan, je eigen regels maken en volgen.
Het is eigenlijk de taak van ouders om kinderen te leren het zelf te kunnen. En zo ook een psycholoog, die gaat niet adviseren of bepalen voor jou, maar eea uit jouzelf halen, hoe jij over het leven en de dingen denkt, diep van binnen (zo diep dat je die zelf vergeten bent, onderdrukt hebt, maar het zit er wel!)..
Je kan jezelf niet blijvend afhankelijk gaan maken van een partner die jou(w leven) moet sturen, tenzij je jezelf niet capabel wil blijven voelen en liever die verantwoordelijkheid voor je eigen leven, welzijn, geluk, uit de weg gaat.
Is het niet fijner als je zelf een zelfverzekerd iemand wordt, ipv iemand te zoeken die dat voor jou gaat zijn ipv dat zelf te leren? Op die manier zal je altijd onzeker blijven over eigen kunnen en is dat wat je wil?
echt liefdevol is iemand die je stimuleert jouw capaciteiten te ontdekken, die in jou gelooft dat je dingen kan, dat je zelf die eigenschappen wel degelijk bezit om iets van het leven te maken, als je het zelf voor het zeggen hebt.
Een echt zelfverzekerd iemand wil niet een soort ouder-kind-relatie, maar wil zelf ook een zelfverzekerde vrouw, met een eigen mening en die weet wie ze is, wat ze kan, wat ze wil. Een gedwee, volgzaam en gehoorzaam afhankelijk kind, is niet wat zij zoeken in een volwassen liefdesrelatie, vermoed ik zo..
Je kan ook nog hele "foute" mannen treffen, waar je een makkelijker prooi voor bent, ook al ben je niet op zoek naar fysiek of mentaal geweld, die kans dat je dat treft is niet denkbeeldig, met wat jij weggeeft aan "macht" over jou. Verwar dat niet met liefdevol en veilig, het is vaak een act van iemand die zich "hoger/beter" voelt door anderen klein te krijgen of te houden.
Ga dus svp jezelf versterken in waar je je onzeker en "zwak" in voelt, zoek een therapeut en therapie die je aanmoedigt, zelfstandigheid bijbrengt, angst voor het onbekende en angst voor gebrek aan zelfdiscipline, zelfsturing en zelfcontrole kan wegnemen, door je zelfvertrouwen op te bouwen.
En dan trek je andere partners aan, en voel jij je tot andere types aangetrokken, als je niet langer de patronen van thuis herhaalt, maar die doorbreekt en je eigen gewoontes en patronen creeert! Meenemen wat nuttig is van je opvoeding, en ook kunnen loslaten van wat juist ondermijnend is geweest van jouw opvoeding (het kleineren enz) op jouw zelfbeeld/ zelfvertrouwen/ eigenwaarde.
Niet denken: dat is nu eenmaal laag, dus heb ik een ander daarbij nodig. Je kan dat veranderen, jezelf versterken en dan kan je tzt een werkelijk zelfverzekerd type treffen.. iemand bij wie je je veilig en geborgen voelt uit liefde en genegenheid, die je koestert en over en weer stimuleert en bijdraagt aan elkaars bevestiging, waardering en zelfvertrouwen.
Dat is een aangeleerde overtuiging, die je zelf bent gaan geloven, omdat dat erin gestampt is: dat je zonder dat iemand je onder controle houdt de mist in zal gaan, het zelf niet kan, niks waard bent zonder dat een ander je vertelt wat je moet doen.
dat is de jouw bekende sfeer, en vertrouwde relatievorm, die je nu aantrekkelijk vindt bij een partner.
Nu je je eigen leven moet en mag leiden, heb je geen idee wie je zelf bent, wat je kan en heb je niet geleerd op jezelf te vertrouwen, zelf beslissingen te nemen, zelf te beheersen en richting aan je leven te geven? Is dat het? Dat je altijd hebt geleerd dat een ander het beter weet, ook voor jou beter weet hoe te leven en beter kan beslissen voor/over jou en dat anderen dus boven je staan, hoger in rang, slimmer en wijzer en belangrijker zijn dan jij (en jouw mening).
Misschien weet je allang niet meer wie je zelf bent, wat je wil, wat je leuk of belangrijk vindt, je mening is over iets, laat staan wat je eigen opvattingen zijn (niet aangeleerde bedoel ik, maar je eigen innerlijke richtlijn, levensdoelen, hoe je leven in te richten) en heb je idd het gevoel dat een ander jou moet leiden, dat je zelf geen idee hebt als die controle er niet is van buitenaf..
Het is ook een soort veiligheid, denk ik, wat jij zoekt. Je hebt niet geleerd het zelf te doen/kunnen, en dat een ander beslist en regelt voelt voor jou ook veilig en ervaar jij als liefdevol,, beschermend, voor je bestwil, uit liefde dus "korthouden"..
Ik denk dat het juist heel belangrijk is om eerst te leren wie jij zelf bent, zonder invloed van anderen. Veel mensen die kortgehouden zijn thuis is die vrijheid van volwassenheid en op jezelf wonen iets heel engs en iets waarvan je denkt dat je er vast niet mee om kan gaan, als regels en controle wegvallen. Je mag dan zelf bepalen, maar hebt geen idee hoe dat moet.
Het lijkt dan makkelijker om een vriend te hebben, die alles weer voor je bepaalt.. eerder een nieuwe vader, die ge- en verbiedt, dan een gelijkwaardige vriend. Jij ziet dat als "zelfverzekerde, zekere" eigenschappen (dominantie zie jij als sterk, nl sterke eigen mening, sterke wil en ook nog het gezag om dat aan een ander op te kunnen leggen, die gehoorzaamheid afdwingt).
Kleineren is een laffe manier om iemand te manipuleren, zeker iemand die echt afhankelijk van je is, zoals een kind, die nog geen weerwoord heeft en geen enkele macht om daartegenin te gaan. Kan dat je dat veilig vond, vaste regels waar je je aan te houden had, maar kleineren geeft nooit een fijn gevoel. Dat kan nog zo vertrouwd zijn, maar breekt je alleen maar af. Juist daardoor kan jij nu niet op jezelf vertrouwen dat je eea zelf in goede banen kan leiden (als je die regels niet opgelegd krijgt).
De snelste manier om jezelf te leren kennen en te weten te komen wie jij bent, wat je wil, wat bij je past, jezelf te "sturen" (zelfsturing) is toch om in therapie te gaan. Zelf moet je dingen ervaren, zelf ondervinden, om van te leren (dus ook de fout in kunnen gaan soms, vallen en opstaan). Uit angst om fouten te maken kan je bijv niks zelf ondernemen, dan kan het ook niet mis zijn.
"Werken" aan je eigenwaarde (leren kennen), eigenliefde, gevoel dat je wel waardevol bent en zelf je leven prima kan regelen, je eigen regels maken, waar jij je fijn bij voelt, kan pas als je sterke aangeleerde (belemmerende) overtuigingen over jezelf loslaat. In therapie zie je eea veel sneller in, dan in je eentje blijven rondcircelen in de hoop dat een ander je onder zijn hoede gaat nemen en jou weer richting geeft hoe te leven of te gedragen.
Het is bekend, dat je bepaalde patronen van thuis herhaalt, hoe negatief die ook waren, tis toch vertrouwd, de bekende weg. Het onbekende vaak enger. Volwassen worden is op jezelf leren vertrouwen, in jezelf en je eigen capaciteiten geloven, proberen, durven, leren dat je het zelf kan, je eigen regels maken en volgen.
Het is eigenlijk de taak van ouders om kinderen te leren het zelf te kunnen. En zo ook een psycholoog, die gaat niet adviseren of bepalen voor jou, maar eea uit jouzelf halen, hoe jij over het leven en de dingen denkt, diep van binnen (zo diep dat je die zelf vergeten bent, onderdrukt hebt, maar het zit er wel!)..
Je kan jezelf niet blijvend afhankelijk gaan maken van een partner die jou(w leven) moet sturen, tenzij je jezelf niet capabel wil blijven voelen en liever die verantwoordelijkheid voor je eigen leven, welzijn, geluk, uit de weg gaat.
Is het niet fijner als je zelf een zelfverzekerd iemand wordt, ipv iemand te zoeken die dat voor jou gaat zijn ipv dat zelf te leren? Op die manier zal je altijd onzeker blijven over eigen kunnen en is dat wat je wil?
echt liefdevol is iemand die je stimuleert jouw capaciteiten te ontdekken, die in jou gelooft dat je dingen kan, dat je zelf die eigenschappen wel degelijk bezit om iets van het leven te maken, als je het zelf voor het zeggen hebt.
Een echt zelfverzekerd iemand wil niet een soort ouder-kind-relatie, maar wil zelf ook een zelfverzekerde vrouw, met een eigen mening en die weet wie ze is, wat ze kan, wat ze wil. Een gedwee, volgzaam en gehoorzaam afhankelijk kind, is niet wat zij zoeken in een volwassen liefdesrelatie, vermoed ik zo..
Je kan ook nog hele "foute" mannen treffen, waar je een makkelijker prooi voor bent, ook al ben je niet op zoek naar fysiek of mentaal geweld, die kans dat je dat treft is niet denkbeeldig, met wat jij weggeeft aan "macht" over jou. Verwar dat niet met liefdevol en veilig, het is vaak een act van iemand die zich "hoger/beter" voelt door anderen klein te krijgen of te houden.
Ga dus svp jezelf versterken in waar je je onzeker en "zwak" in voelt, zoek een therapeut en therapie die je aanmoedigt, zelfstandigheid bijbrengt, angst voor het onbekende en angst voor gebrek aan zelfdiscipline, zelfsturing en zelfcontrole kan wegnemen, door je zelfvertrouwen op te bouwen.
En dan trek je andere partners aan, en voel jij je tot andere types aangetrokken, als je niet langer de patronen van thuis herhaalt, maar die doorbreekt en je eigen gewoontes en patronen creeert! Meenemen wat nuttig is van je opvoeding, en ook kunnen loslaten van wat juist ondermijnend is geweest van jouw opvoeding (het kleineren enz) op jouw zelfbeeld/ zelfvertrouwen/ eigenwaarde.
Niet denken: dat is nu eenmaal laag, dus heb ik een ander daarbij nodig. Je kan dat veranderen, jezelf versterken en dan kan je tzt een werkelijk zelfverzekerd type treffen.. iemand bij wie je je veilig en geborgen voelt uit liefde en genegenheid, die je koestert en over en weer stimuleert en bijdraagt aan elkaars bevestiging, waardering en zelfvertrouwen.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zaterdag 9 juni 2012 om 07:39
quote:visjes schreef op 07 juni 2012 @ 21:31:
[...]
Ik zoek geen lichamelijk geweld in een relatie. Dat is een ding wat zeker is.Oh dat valt alweer mee je kickt gelukkig alleen op psychologisch geweld .
[...]
Ik zoek geen lichamelijk geweld in een relatie. Dat is een ding wat zeker is.Oh dat valt alweer mee je kickt gelukkig alleen op psychologisch geweld .
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zaterdag 9 juni 2012 om 09:29
quote:x-oblak-x schreef op 09 juni 2012 @ 07:48:
Amber, dat sarcasme gaat ook aardig in de richting van psychologisch geweld, als je dat zo wilt noemen..
Sorry, dacht dat zij dat leuk vond.
Ik denk trouwens niet dat opzoek gaan naar een lieve man direct een oplossing is, daar to niet op dit type mannen valt en deze ook niet aantrekkelijk zal vinden. Wat is de reden dat zij zichzelf niet iemand gunt met wie zij langdurig een goede relatie kan opbouwen? Dat is namelijk met het type kleinerend dominant blijkbaar nog niet gelukt.
Een zekere man die dit gedrag niet vertoond gaat niet voor haar, omdat zij mogelijk onzekere vibes uitstraalt die juist weer zo interessant zijn voor mannen die kleinerend en dominant zijn.
Ik wil het probleem niet groot maken, maar ik vind het probleem ook niet klein en het heeft niet alleen met communicatie te maken maar vooral met destructieve partnerkeuze.
Ik zou je aanraden om het boek 'monsterverbond' eens te lezen.
Zoek het niet bij de ander 'de man'. Ik raad je aan om eerst bij jezelf te raden te gaan.
Lichtere kost en heel praktisch vind ik de volgende blogs over dating en partnerkeuze. Ik hoop dat je er iets aan hebt dan je een aantal tips in de praktijk kunt uitproberen.
Ik heb zelf veel aan de volgende psychologische blogs:
De blogs over liefde en dating van psycholoog M. Lopez:
http://weblog.relatieklik ... l-altijd-op-de-verkeerde/
Hij verwijst door naar deze:
http://www.psychologisch. ... -deksels-en-gebroken-glas
Amber, dat sarcasme gaat ook aardig in de richting van psychologisch geweld, als je dat zo wilt noemen..
Sorry, dacht dat zij dat leuk vond.
Ik denk trouwens niet dat opzoek gaan naar een lieve man direct een oplossing is, daar to niet op dit type mannen valt en deze ook niet aantrekkelijk zal vinden. Wat is de reden dat zij zichzelf niet iemand gunt met wie zij langdurig een goede relatie kan opbouwen? Dat is namelijk met het type kleinerend dominant blijkbaar nog niet gelukt.
Een zekere man die dit gedrag niet vertoond gaat niet voor haar, omdat zij mogelijk onzekere vibes uitstraalt die juist weer zo interessant zijn voor mannen die kleinerend en dominant zijn.
Ik wil het probleem niet groot maken, maar ik vind het probleem ook niet klein en het heeft niet alleen met communicatie te maken maar vooral met destructieve partnerkeuze.
Ik zou je aanraden om het boek 'monsterverbond' eens te lezen.
Zoek het niet bij de ander 'de man'. Ik raad je aan om eerst bij jezelf te raden te gaan.
Lichtere kost en heel praktisch vind ik de volgende blogs over dating en partnerkeuze. Ik hoop dat je er iets aan hebt dan je een aantal tips in de praktijk kunt uitproberen.
Ik heb zelf veel aan de volgende psychologische blogs:
De blogs over liefde en dating van psycholoog M. Lopez:
http://weblog.relatieklik ... l-altijd-op-de-verkeerde/
Hij verwijst door naar deze:
http://www.psychologisch. ... -deksels-en-gebroken-glas
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zaterdag 9 juni 2012 om 12:23
@x-Oblak-x: dank voor je feedback! Ik ben ook zeer voor zelfredzaamheid en dat ben ik dus helemaal met je eens. Er wordt hier op het forum al snel geroepen: ga naar de huisarts en vraag een doorverwijzing (voor een psycholoog). Voor veel mensen betekent een psych idd hoge drempel, namelijk: er mankeert iets aan je en je kan dat niet zelf, professional voor nodig.
Ik ben iemand die juist pleit voor laagdrempelig hulp zoeken, dan bedoel ik niet dat je het niet zelf af kan (bijv ergens in vastloopt) of dat er iets mankeert, of ander onvermogen.
Een coach, cursussen, workshops, van alles wordt aangeboden en dat zijn allemaal "therapieen" waar je juist "werkt" aan het vinden en vergroten van zelfredzaamheid, eigenwaarde, eigenliefde, zelfvertrouwen, zelfsturing.
Het soort "hulp" wat ik bedoel is niet meer dan een zetje, maar gaat uit van "je kan het (zelf), wat je zelf wil en in huis hebt maar nog niet weet aan te boren, inzicht in waar dat gebrek aan eigenwaarde vandaan komt, dat terugvinden en bewaken (grenzen aangeven e.d.).
En niet omdat je dat zelf niet kan, maar soms gewoon niet weet hoe en een stuk sneller gaat dan alles door schade en schande zelf moeten ontdekken. Het gaat vaak om heel onbewuste, maar hardnekkige overtuigingen, mechanismen of patronen, die al vroeg zijn "aangelegd" en zo diep zitten (of je zo normaal vindt, niet beter weet dan dat je nu eenmaal zo bent, zo doet en altijd gedaan hebt), dat je daar vaak zelf niet meer bij kan. Zo kan je jaren in kringetjes blijven worstelen, terwijl dat niet nodig is. En elke dag dat je richtingloos, worstelend, zoekende bent, maar geen stap verder komt, vind ik zonde (been there).
En ja, uiteindelijk leer je het zelf ook, door het leven, door misschien eerst een hoop ellende of ongelukkig voelen, wat misschien niet nodig was geweest. We vinden het heel normaal om van alles te leren, erin te verdiepen, studeren, oefenen, als het om allerlei andere kennis gaat dan om jezelf. En als het om jezelf gaat, je psyche, word je geacht het ineens zelf te kunnen en weten zonder die kennis en verdieping? Anders is het een bewijs van onvermogen, een falen, zwak, etc?
Ik vind het dus eerder zonde dat mensen zo denken: ik heb dat niet nodig, hoor, mankeert immers niks aan mij. Je hoeft niks te mankeren om hulp te zoeken! Het is werken aan obstakels in je leven, die je belemmeren om gelukkig te zijn en je goed en sterk te voelen.
Elke cursus en/of therapie leert je weer wat meer over jezelf, je eigen kracht, hobbels te nemen. Je hoeft niet diep problematisch te zijn daarvoor, het is aandacht voor jezelf, ontdekken, geloven in jezelf en eigen kunnen.
Dus in mijn ogen een bijdrage aan zelfredzaamheid. (en zeker als je dat niet bijgebracht is thuis, juist onderuit gehaald). Vaak niet meer dan aangeprate overtuigingen die je zelf (door herhaling in de loop der jaren) zelf bent gaan geloven. Het is heel lastig om dat zelf te kunnen keren (omdat je dingen dus normaal vindt en je zelfbeschermings- en overlevingsmechanismen vaak juist verhinderen dat je bij oud zeer komt).
Een (goede) psych of welke coach/ counseler/ haptonoom ook is erop gericht een diepere laag te bereiken, waar je zelf niet zomaar meer bij kan, muren omheen gebouwd hebt, diep verankerd in jezelf.
Zelf heb ik jaren van (zelfhulp) boeken lezen, praten met vriendinnen, enz enz gespendeerd om meer inzicht te krijgen in eigen levensissues. Maar de echte doorbraak & echte veranderingen kwam door de spiegel van een professional. Die adviseren niet, die vragen door, die laten het je voelen waar het zit (en voelen was nu net zo lastiig, dat lukte niet door het te willen, ik wist gewoon niet hoe, waar, enz).
Familie en vrienden kennen je te goed, kijken met subjectieve blik mee, kan je niet van verwachten dat dat objectief en op afstand is, die geven juist een mening en hebben er eigenlijk ook geen verstand van. Forum is al beter, want mensen hier kennen je niet en kunnen vrij objectief kijken, maar het nadeel is, dat het dan toch weer over hun eigen (gekleurde) mening gaat, waar een (goede) therapeut wordt geleerd neutraal te zijn tav normen en waarden, uitgaat van de client zelf en juist niet eigen ideeen/overtuigingen/mening erop los mag laten. Ook niet adviseren of opleggen, zoekt met je mee wie jij bent onder die laag overtuigingen en mechanismen, (aangeleerde) ideeen over jezelf.
Therapie zie ik als iemand die slecht ziet, onzeker wordt om ergens tegenaan te botsen, alsmaar probeert scherp te stellen een bril aanmeten, zodat diegene het zelf weer kan zien..
Of je zegt: joh, gewoon zelf blijven proberen en vroeg of laat vind je de weg ook wel, met vallen en opstaan leer je de hobbels en bochten ook wel.
Therapie zien als iemand die je aan de hand neemt, is niet de bedoeling, therapie die je die bril aanreikt, waardoor je zelfstandig verder kan, hobbels en bochten ziet, is gewoon wat handiger.
Er is voor mij een groot verschil in zware aandoeningen zoals trauma's en persoonlijkheidsstoornissen, die je echt niet zelf kan oplossen (en psycholoog of psychiater aan te pas komt) of iemand die "werkt aan zichzelf", gewoon zelfverbetering, coaching, cursussen, allerlei therapieen die je alleen maar "op weg helpen", aandacht voor jezelf, niet alleen (rationele) inzichten (elke roker weet rationeel wat ie doet en blijft het doen), maar voelen, ervaren, gevoelslaag. Hoe hoog opgeleid of slim je ook bent, dat is iets waar we (helaas) veel te weinig "verstand van hebben" en ook niet in opgeleid worden.
Er zijn heel fijn soort therapieen, die echt een cadeautje zijn aan jezelf, aanmoedigen, vertrouwen en geloof in jezelf geven. Die bedoel ik dus
Ik geloof niet in "ik ben nu eenmaal zo, ik kan dat nu eenmaal niet, ik heb nu eenmaal weinig eigenwaarde, en daarom heb ik iemand nodig (partner) die me blijvend de weg wijst, zodat ik dat zelf niet hoef te doen". Je kan het nl wel zelf, maar je hoeft niet het wiel zelf uit te vinden, je mag (net als andere studies en iets leren) putten uit een boek of andermans professionele kennis/ inzichten/ theorieen.
Ik vind het eigenlijk nogal raar dat je wel op tennisles gaat, leert zwemmen van een zwemleraar, schrijven, rekenen, enz enz en als het op jezelf aankomt, je zelf alles maar moet leren door te ondervinden, ervaren (waaronder ervaringen die je nog verder van jezelf af brengen, herhalen van vertrouwde maar beschadigende dingen, enz). Mensen leren vrijwel alleen over zichzelf door opvoeding en ervaringen. Dat vind ik dan weer jammer, want dat zijn niet bepaald altijd verrijkende, maar vaak juist beperkende "lessen", die gepaard kunnen gaan met een hoop (onnodig) leed, als je die blijft herhalen.
Veel dingen had ik liever 20 jaar eerder geweten of op dat spoor verder willen gaan. En met mij veel meer mensen die opgelucht zijn en verzuchten: had ik dat maar veel eerder gedaan (voor jezelf, je levensloop een positieve wending geven).
Ik ben iemand die juist pleit voor laagdrempelig hulp zoeken, dan bedoel ik niet dat je het niet zelf af kan (bijv ergens in vastloopt) of dat er iets mankeert, of ander onvermogen.
Een coach, cursussen, workshops, van alles wordt aangeboden en dat zijn allemaal "therapieen" waar je juist "werkt" aan het vinden en vergroten van zelfredzaamheid, eigenwaarde, eigenliefde, zelfvertrouwen, zelfsturing.
Het soort "hulp" wat ik bedoel is niet meer dan een zetje, maar gaat uit van "je kan het (zelf), wat je zelf wil en in huis hebt maar nog niet weet aan te boren, inzicht in waar dat gebrek aan eigenwaarde vandaan komt, dat terugvinden en bewaken (grenzen aangeven e.d.).
En niet omdat je dat zelf niet kan, maar soms gewoon niet weet hoe en een stuk sneller gaat dan alles door schade en schande zelf moeten ontdekken. Het gaat vaak om heel onbewuste, maar hardnekkige overtuigingen, mechanismen of patronen, die al vroeg zijn "aangelegd" en zo diep zitten (of je zo normaal vindt, niet beter weet dan dat je nu eenmaal zo bent, zo doet en altijd gedaan hebt), dat je daar vaak zelf niet meer bij kan. Zo kan je jaren in kringetjes blijven worstelen, terwijl dat niet nodig is. En elke dag dat je richtingloos, worstelend, zoekende bent, maar geen stap verder komt, vind ik zonde (been there).
En ja, uiteindelijk leer je het zelf ook, door het leven, door misschien eerst een hoop ellende of ongelukkig voelen, wat misschien niet nodig was geweest. We vinden het heel normaal om van alles te leren, erin te verdiepen, studeren, oefenen, als het om allerlei andere kennis gaat dan om jezelf. En als het om jezelf gaat, je psyche, word je geacht het ineens zelf te kunnen en weten zonder die kennis en verdieping? Anders is het een bewijs van onvermogen, een falen, zwak, etc?
Ik vind het dus eerder zonde dat mensen zo denken: ik heb dat niet nodig, hoor, mankeert immers niks aan mij. Je hoeft niks te mankeren om hulp te zoeken! Het is werken aan obstakels in je leven, die je belemmeren om gelukkig te zijn en je goed en sterk te voelen.
Elke cursus en/of therapie leert je weer wat meer over jezelf, je eigen kracht, hobbels te nemen. Je hoeft niet diep problematisch te zijn daarvoor, het is aandacht voor jezelf, ontdekken, geloven in jezelf en eigen kunnen.
Dus in mijn ogen een bijdrage aan zelfredzaamheid. (en zeker als je dat niet bijgebracht is thuis, juist onderuit gehaald). Vaak niet meer dan aangeprate overtuigingen die je zelf (door herhaling in de loop der jaren) zelf bent gaan geloven. Het is heel lastig om dat zelf te kunnen keren (omdat je dingen dus normaal vindt en je zelfbeschermings- en overlevingsmechanismen vaak juist verhinderen dat je bij oud zeer komt).
Een (goede) psych of welke coach/ counseler/ haptonoom ook is erop gericht een diepere laag te bereiken, waar je zelf niet zomaar meer bij kan, muren omheen gebouwd hebt, diep verankerd in jezelf.
Zelf heb ik jaren van (zelfhulp) boeken lezen, praten met vriendinnen, enz enz gespendeerd om meer inzicht te krijgen in eigen levensissues. Maar de echte doorbraak & echte veranderingen kwam door de spiegel van een professional. Die adviseren niet, die vragen door, die laten het je voelen waar het zit (en voelen was nu net zo lastiig, dat lukte niet door het te willen, ik wist gewoon niet hoe, waar, enz).
Familie en vrienden kennen je te goed, kijken met subjectieve blik mee, kan je niet van verwachten dat dat objectief en op afstand is, die geven juist een mening en hebben er eigenlijk ook geen verstand van. Forum is al beter, want mensen hier kennen je niet en kunnen vrij objectief kijken, maar het nadeel is, dat het dan toch weer over hun eigen (gekleurde) mening gaat, waar een (goede) therapeut wordt geleerd neutraal te zijn tav normen en waarden, uitgaat van de client zelf en juist niet eigen ideeen/overtuigingen/mening erop los mag laten. Ook niet adviseren of opleggen, zoekt met je mee wie jij bent onder die laag overtuigingen en mechanismen, (aangeleerde) ideeen over jezelf.
Therapie zie ik als iemand die slecht ziet, onzeker wordt om ergens tegenaan te botsen, alsmaar probeert scherp te stellen een bril aanmeten, zodat diegene het zelf weer kan zien..
Of je zegt: joh, gewoon zelf blijven proberen en vroeg of laat vind je de weg ook wel, met vallen en opstaan leer je de hobbels en bochten ook wel.
Therapie zien als iemand die je aan de hand neemt, is niet de bedoeling, therapie die je die bril aanreikt, waardoor je zelfstandig verder kan, hobbels en bochten ziet, is gewoon wat handiger.
Er is voor mij een groot verschil in zware aandoeningen zoals trauma's en persoonlijkheidsstoornissen, die je echt niet zelf kan oplossen (en psycholoog of psychiater aan te pas komt) of iemand die "werkt aan zichzelf", gewoon zelfverbetering, coaching, cursussen, allerlei therapieen die je alleen maar "op weg helpen", aandacht voor jezelf, niet alleen (rationele) inzichten (elke roker weet rationeel wat ie doet en blijft het doen), maar voelen, ervaren, gevoelslaag. Hoe hoog opgeleid of slim je ook bent, dat is iets waar we (helaas) veel te weinig "verstand van hebben" en ook niet in opgeleid worden.
Er zijn heel fijn soort therapieen, die echt een cadeautje zijn aan jezelf, aanmoedigen, vertrouwen en geloof in jezelf geven. Die bedoel ik dus
Ik geloof niet in "ik ben nu eenmaal zo, ik kan dat nu eenmaal niet, ik heb nu eenmaal weinig eigenwaarde, en daarom heb ik iemand nodig (partner) die me blijvend de weg wijst, zodat ik dat zelf niet hoef te doen". Je kan het nl wel zelf, maar je hoeft niet het wiel zelf uit te vinden, je mag (net als andere studies en iets leren) putten uit een boek of andermans professionele kennis/ inzichten/ theorieen.
Ik vind het eigenlijk nogal raar dat je wel op tennisles gaat, leert zwemmen van een zwemleraar, schrijven, rekenen, enz enz en als het op jezelf aankomt, je zelf alles maar moet leren door te ondervinden, ervaren (waaronder ervaringen die je nog verder van jezelf af brengen, herhalen van vertrouwde maar beschadigende dingen, enz). Mensen leren vrijwel alleen over zichzelf door opvoeding en ervaringen. Dat vind ik dan weer jammer, want dat zijn niet bepaald altijd verrijkende, maar vaak juist beperkende "lessen", die gepaard kunnen gaan met een hoop (onnodig) leed, als je die blijft herhalen.
Veel dingen had ik liever 20 jaar eerder geweten of op dat spoor verder willen gaan. En met mij veel meer mensen die opgelucht zijn en verzuchten: had ik dat maar veel eerder gedaan (voor jezelf, je levensloop een positieve wending geven).
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zaterdag 9 juni 2012 om 14:04
Beste Vis, ondanks je verleden ben je nu geen kind meer en leef je in het hier en nu. Je bent volwassen en verantwoordelijk voor je eigen keuzes.
In dat kader vraag ik je; kun je iets met of ben je bereid om iets te doen met de tips die mensen je hier hebben gegeven?
In dat kader vraag ik je; kun je iets met of ben je bereid om iets te doen met de tips die mensen je hier hebben gegeven?
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zaterdag 9 juni 2012 om 18:44
quote:viva-amber schreef op 09 juni 2012 @ 14:04:
Beste Vis, ondanks je verleden ben je nu geen kind meer en leef je in het hier en nu. Je bent volwassen en verantwoordelijk voor je eigen keuzes.
In dat kader vraag ik je; kun je iets met of ben je bereid om iets te doen met de tips die mensen je hier hebben gegeven?
Ik kan zeker iets met deze tips en ga daar ook mee aan de slag. Dan een tip voor u; Ik vertel hier mijn verhaal mijn moeilijkheden die het volwassen zijn toch belemmeren omdat de bodem moeizaam was, is het logisch dat je als volwassene probeert je weg te vinden op een zo goed mogelijke manier. Als het allemaal zo makkelijk was als u beweert, dan waren de psychiaters niet meer nodig. Ik ben niet zielig maar ben ook geen robot die zo even een knopje van het verleden omschakelt. Mijn hele jeugd ben ik nooit door volwassenen en hulpverleners serieus genomen en praat nooit over mijn gevoelens omdat het zo pijnlijk is om weer te horen dat ik mij niet moet aanstellen. Uiteindelijk doe ik mijn verhaal, word ik weer zo benadert. Tip; Wees eens niet wat voorzichtiger met uw woorden. Verder stop ik met deze topic.
Nogmaals bedankt allen.
Beste Vis, ondanks je verleden ben je nu geen kind meer en leef je in het hier en nu. Je bent volwassen en verantwoordelijk voor je eigen keuzes.
In dat kader vraag ik je; kun je iets met of ben je bereid om iets te doen met de tips die mensen je hier hebben gegeven?
Ik kan zeker iets met deze tips en ga daar ook mee aan de slag. Dan een tip voor u; Ik vertel hier mijn verhaal mijn moeilijkheden die het volwassen zijn toch belemmeren omdat de bodem moeizaam was, is het logisch dat je als volwassene probeert je weg te vinden op een zo goed mogelijke manier. Als het allemaal zo makkelijk was als u beweert, dan waren de psychiaters niet meer nodig. Ik ben niet zielig maar ben ook geen robot die zo even een knopje van het verleden omschakelt. Mijn hele jeugd ben ik nooit door volwassenen en hulpverleners serieus genomen en praat nooit over mijn gevoelens omdat het zo pijnlijk is om weer te horen dat ik mij niet moet aanstellen. Uiteindelijk doe ik mijn verhaal, word ik weer zo benadert. Tip; Wees eens niet wat voorzichtiger met uw woorden. Verder stop ik met deze topic.
Nogmaals bedankt allen.