Psyche
alle pijlers
angst voor afwijzing
vrijdag 8 juni 2012 om 14:39
Hoi allemaal,
Ik wil jullie graag mijn verhaal vertellen omdat ik heel graag jullie reacties wil..
Ik denk wek eens dat ik een sociale fobie heb. Ik ben me erg bewust van mezelf waar anderen bijzijn.
Zit ik in een groep en moet ik naar de wc, dan sta ik niet gewoon op om te gaan, maar plan ik echt het moment.
Het liefst als iedereen opstaat ofzo en dus niet op mij let.. Of, ik durf niet met de hond te gaan lopen als ik net de buren. Thuis zie komen; dan wacht ik liever tot ze binnen zijn... Of, in de supermarkt een bekende tegenkomen, heg liefst, en vaak doe ik dat ook, ga ik rechtsomkeert.. Zomaar wat voorbeeldjes.
Ik ben erg bang voor afwijzing. Mensen vinden me niet interessant, maar bovenal van hoe ik eruit zie.. Ik ben veel te zwaar, heb pcos en vecht daar flink tegen alleen lukt het afvallen me niet. Ik denk zo'n 8 jaar geleden heeft de oma van mijn man gezegd datik ' ook wel wat kilootjes kwijt kon'. Gevolg, ik durf nu niet meer naar haar toe... Vrienden van jaren geleden durf ik niet meer mee af te spreken ivm mijn verschijning.. Buurtbarbeque, wijkavond, familiedagen.. Een groot drama voor mij.
7 jaar geleden ben ik in echt een persoonlijke crisis beland. Ik ben toen door, naar mijn weten, iemand die erg dicht bij me stond door het slijk gehaald. Smaad. Iedereen geloofde haar en ik heb me enorm afgewezen, vernedert en gekwetst gevoeld. Vertrouwen in mensen kwijt, want wat als zij zich ook opeens tegen me zouden keren..
Uit dat dal ben ik opgeklommen, ik heb een nieuwe studie met goed gevolg afgerond, heb ontdekt wat echte vriendschap is, ben getrouwd etc etc. Maar mijn sociale angsten blijven.
Diep van binnen de overtuiging dat iedereen mijn verschijning walgelijk vinden.. ,niet op mij zitten te wachten!
Professioneel gezien gaat het goed met mij. Ik ben leerkracht en heb een groep 8. Ik hou van die kinderen en ook het contact met ouders, collega's en andere disciplines gaat me ok af. Het kost me soms wat moeite (bellen bv!!) maar ik heb niet het idee dag mensen dat door hebben van mij.
Mijn sociale masker is sterk. En dik. Thuis heb ik buikpijn van de spanning, maar eenmaal op die verjaardag ben ik sociaal e. Onderhoudend..
Ik weet niet wat ik moet doen.. Zijn er mensen die dit herkennen en misschien tips voor me hebben?
Xx
Ik wil jullie graag mijn verhaal vertellen omdat ik heel graag jullie reacties wil..
Ik denk wek eens dat ik een sociale fobie heb. Ik ben me erg bewust van mezelf waar anderen bijzijn.
Zit ik in een groep en moet ik naar de wc, dan sta ik niet gewoon op om te gaan, maar plan ik echt het moment.
Het liefst als iedereen opstaat ofzo en dus niet op mij let.. Of, ik durf niet met de hond te gaan lopen als ik net de buren. Thuis zie komen; dan wacht ik liever tot ze binnen zijn... Of, in de supermarkt een bekende tegenkomen, heg liefst, en vaak doe ik dat ook, ga ik rechtsomkeert.. Zomaar wat voorbeeldjes.
Ik ben erg bang voor afwijzing. Mensen vinden me niet interessant, maar bovenal van hoe ik eruit zie.. Ik ben veel te zwaar, heb pcos en vecht daar flink tegen alleen lukt het afvallen me niet. Ik denk zo'n 8 jaar geleden heeft de oma van mijn man gezegd datik ' ook wel wat kilootjes kwijt kon'. Gevolg, ik durf nu niet meer naar haar toe... Vrienden van jaren geleden durf ik niet meer mee af te spreken ivm mijn verschijning.. Buurtbarbeque, wijkavond, familiedagen.. Een groot drama voor mij.
7 jaar geleden ben ik in echt een persoonlijke crisis beland. Ik ben toen door, naar mijn weten, iemand die erg dicht bij me stond door het slijk gehaald. Smaad. Iedereen geloofde haar en ik heb me enorm afgewezen, vernedert en gekwetst gevoeld. Vertrouwen in mensen kwijt, want wat als zij zich ook opeens tegen me zouden keren..
Uit dat dal ben ik opgeklommen, ik heb een nieuwe studie met goed gevolg afgerond, heb ontdekt wat echte vriendschap is, ben getrouwd etc etc. Maar mijn sociale angsten blijven.
Diep van binnen de overtuiging dat iedereen mijn verschijning walgelijk vinden.. ,niet op mij zitten te wachten!
Professioneel gezien gaat het goed met mij. Ik ben leerkracht en heb een groep 8. Ik hou van die kinderen en ook het contact met ouders, collega's en andere disciplines gaat me ok af. Het kost me soms wat moeite (bellen bv!!) maar ik heb niet het idee dag mensen dat door hebben van mij.
Mijn sociale masker is sterk. En dik. Thuis heb ik buikpijn van de spanning, maar eenmaal op die verjaardag ben ik sociaal e. Onderhoudend..
Ik weet niet wat ik moet doen.. Zijn er mensen die dit herkennen en misschien tips voor me hebben?
Xx
vrijdag 8 juni 2012 om 14:54
vrijdag 8 juni 2012 om 15:16
Zeker dat je sociale angsten voortkomen uit eigen onzekerheden of vroegere ervaringen en het niets te maken heeft met een ontwikkelingsstoornis (klinkt ernstig, maar is daarom niet altijd zo) ??
Ik wil je niets aanpraten, maar deze sociale problemen zouden een klein facet kunnen zijn van... bvb. autisme (bij wijze van voorbeeld, want het is veel complexer dan dat!).
Met een label of een diagnose of wat dan ook ben je in dit geval niet veel geholpen, maar ik kan je wel zeggen dat ik je 'sociaal' gedrag herken.
Net als jij, kan ik naast mijn sociale angsten in het openbaar, in mijn job dan weer wel perfect mijn mannetje staan, en communiceren met de nodige partijen etc. omdat ik weet wat van me verwacht wordt en ik daar in een bepaalde 'functie' ben en zowat een rolletje kan spelen, ver weg van mijn persoonlijkheid en gevoeligheid.
Heb je die angsten in het openbaar/ in het onbekende constant of heb je perioden waarin het beter gaat? Ik merk bij mezelf dat ik in het bijzijn van bepaalde personen me veiliger voel en me achter hen kan verschuilen (wat gewoon psychisch is). Maar op andere momenten heb ik het net als jij heel moeilijk en blokkeer ik gewoon in mijn sociaal functioneren.
Gisteren had ik het zo 'benauwd' dat ik de hele dag ben binnen gebleven, terwijl ik eigenlijk van plan was naar de supermarkt te gaan én te gaan joggen. Geheimpje: Ik had geen zin om opgemerkt te worden door voorbijrijdende auto's, heb mijn sportschoenen aangetrokken en heb in mijn woonkamer 20 minuten rond tafel 'gelopen'. Haha... hopelijk snap je dat je niet alleen bent.
Ik ga zeker dit topic mee volgen ! Veel sterkte verder.
Ik wil je niets aanpraten, maar deze sociale problemen zouden een klein facet kunnen zijn van... bvb. autisme (bij wijze van voorbeeld, want het is veel complexer dan dat!).
Met een label of een diagnose of wat dan ook ben je in dit geval niet veel geholpen, maar ik kan je wel zeggen dat ik je 'sociaal' gedrag herken.
Net als jij, kan ik naast mijn sociale angsten in het openbaar, in mijn job dan weer wel perfect mijn mannetje staan, en communiceren met de nodige partijen etc. omdat ik weet wat van me verwacht wordt en ik daar in een bepaalde 'functie' ben en zowat een rolletje kan spelen, ver weg van mijn persoonlijkheid en gevoeligheid.
Heb je die angsten in het openbaar/ in het onbekende constant of heb je perioden waarin het beter gaat? Ik merk bij mezelf dat ik in het bijzijn van bepaalde personen me veiliger voel en me achter hen kan verschuilen (wat gewoon psychisch is). Maar op andere momenten heb ik het net als jij heel moeilijk en blokkeer ik gewoon in mijn sociaal functioneren.
Gisteren had ik het zo 'benauwd' dat ik de hele dag ben binnen gebleven, terwijl ik eigenlijk van plan was naar de supermarkt te gaan én te gaan joggen. Geheimpje: Ik had geen zin om opgemerkt te worden door voorbijrijdende auto's, heb mijn sportschoenen aangetrokken en heb in mijn woonkamer 20 minuten rond tafel 'gelopen'. Haha... hopelijk snap je dat je niet alleen bent.
Ik ga zeker dit topic mee volgen ! Veel sterkte verder.
anoniem_115772 wijzigde dit bericht op 08-06-2012 15:17
Reden: verkeerde interpretatie door fout leesteken
Reden: verkeerde interpretatie door fout leesteken
% gewijzigd
vrijdag 8 juni 2012 om 16:29
Hoi twijfelkontje,
Allereerst vind ik het goed dat je je verhaal hier gepost hebt.
Zoiets is in elk geval een eerste stap om jezelf te helpen.
Wat je omschrijft, klinkt inderdaad wel als een (sociale?) fobie; angst die groter is dan nodig.
Er zullen inderdaad wel mensen bestaan die je beoordelen op je uiterlijk (maar dat zegt meer over hun eigen kortzichtigheid dan over jou....), maar de meeste volwassen mensen kijken wel verder dan hun neus lang is.
Je vertelt zelf dat je echte vriendschap hebt leren kennen en getrouwd bent; jouw vriend(in)(en) en je partner zullen jou vast zien als sympathieke vrouw, met allerlei leuke eigenschappen.
En voor de kinderen in je klas ben je misschien dejuf die spannend voorleest of leuke knutselopdrachten bedenkt (en vervelende sommen ) o.i.d.
En of je verder dik, dun, lang, klein of wat dan ook bent, dat is bijzaak.
Ik denk dat het voor jou belangrijk is om te leren dat jouw angstgevoel niet realistisch is.
Daar zijn wel methoden voor.
Google bijvoorbeeld maar eens op RET; dat is een methode om te leren negatieve gedachten en een negatief zelfbeeld om te zetten in iets dat meer realistisch is.
Er zijn op internet ook wel forums m.b.t angsten.
Bijvoobeeld http://www.adfstichting.n ... m/tabid/1014/Default.aspx
Verder zou je eens een hulpgroep ofzo kunnen zoeken, bijvoorbeeld via maatschappelijk werk. Als je mensen om je heen hebt waarin je herkenning kunt vinden en met wie je samen kunt oefenen, kan dat heel motiverend zijn.
Veel sterkte in elk geval!
Allereerst vind ik het goed dat je je verhaal hier gepost hebt.
Zoiets is in elk geval een eerste stap om jezelf te helpen.
Wat je omschrijft, klinkt inderdaad wel als een (sociale?) fobie; angst die groter is dan nodig.
Er zullen inderdaad wel mensen bestaan die je beoordelen op je uiterlijk (maar dat zegt meer over hun eigen kortzichtigheid dan over jou....), maar de meeste volwassen mensen kijken wel verder dan hun neus lang is.
Je vertelt zelf dat je echte vriendschap hebt leren kennen en getrouwd bent; jouw vriend(in)(en) en je partner zullen jou vast zien als sympathieke vrouw, met allerlei leuke eigenschappen.
En voor de kinderen in je klas ben je misschien dejuf die spannend voorleest of leuke knutselopdrachten bedenkt (en vervelende sommen ) o.i.d.
En of je verder dik, dun, lang, klein of wat dan ook bent, dat is bijzaak.
Ik denk dat het voor jou belangrijk is om te leren dat jouw angstgevoel niet realistisch is.
Daar zijn wel methoden voor.
Google bijvoorbeeld maar eens op RET; dat is een methode om te leren negatieve gedachten en een negatief zelfbeeld om te zetten in iets dat meer realistisch is.
Er zijn op internet ook wel forums m.b.t angsten.
Bijvoobeeld http://www.adfstichting.n ... m/tabid/1014/Default.aspx
Verder zou je eens een hulpgroep ofzo kunnen zoeken, bijvoorbeeld via maatschappelijk werk. Als je mensen om je heen hebt waarin je herkenning kunt vinden en met wie je samen kunt oefenen, kan dat heel motiverend zijn.
Veel sterkte in elk geval!
vrijdag 8 juni 2012 om 17:20
Vervelend twijfelkontje, ik heb goede ervaring met de sociale angsttraining. Heel leerzaam en je word bewust gemaakt welke gedachtens je zo onrustig maken en hoe je deze kan langzaam kan ombuigen.Voor mij hielp het omdat het in groepsverband was, je vind natuurlijk een stuk herkenning en erkenning maar doordat het in een groep was ga je vaak al heel veel drempels over! Succes
vrijdag 8 juni 2012 om 17:42
Je bent wellicht erg met jezelf bezig, hoe je er uit ziet, hoe je over komt. De rest van de wereld is waarschijnlijk helemaal niet met jou bezig.
Voor je buur ben je die aardige mw mt hond, de ouders zien je als deskundige juf die hun kinderen iets leert. Het feit dat je een wat mollig postuur hebt interesseert deze mensen waarschijnlijk niet, de kans is groot dat zij vooral jou positieve eigenschappen zien.
Voor je buur ben je die aardige mw mt hond, de ouders zien je als deskundige juf die hun kinderen iets leert. Het feit dat je een wat mollig postuur hebt interesseert deze mensen waarschijnlijk niet, de kans is groot dat zij vooral jou positieve eigenschappen zien.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 8 juni 2012 om 20:05
Hoi twijfelkontje,
Wat vervelend dat je je zo voelt zeg!! Jammer genoeg ken ik het gevoel maar al te goed! Ik heb namelijk ook jarenlang sociaal fobische klachten gehad (er was nog geen sprake van vermijding, maar wel van ontzéttend veel spanning en angst). Ik vond het in de eerste jaren niet nodig om naar de psycholoog te gaan, ik dacht dat "naar een psycholoog gaan is pas mijn laatste redmiddel".. Door deze klachten heb ik zelfs een eetstoornis ontwikkeld. Uiteindelijk ben ik toen wel bij een psycholoog beland.
Terugkijkend had ik véél eerder naar de psycholoog moeten gaan. Als je eenmaal begint met dit soort gedachten komen er vaak alleen maar meer en meer. Mijn advies dus: ga naar de psycholoog. Niet twijfelen en piekeren, maar DOEN.
Er zijn veel meer mensen zoals jij. Sommige therapieën kunnen je in een paar sessies al helpen. Laat hun beslissen of je sociaal fobisch bent of niet, en kunnen ze er geen label op plakken: jij hebt er last van, dus behandelen moet zoiezo. Dus neem het lot in eigen handen en maak een afspraak. heel veel sterkte meid.
ps. nog een tip, lees: "niet morgen maar nu"van Wayne Dyer.
Wat vervelend dat je je zo voelt zeg!! Jammer genoeg ken ik het gevoel maar al te goed! Ik heb namelijk ook jarenlang sociaal fobische klachten gehad (er was nog geen sprake van vermijding, maar wel van ontzéttend veel spanning en angst). Ik vond het in de eerste jaren niet nodig om naar de psycholoog te gaan, ik dacht dat "naar een psycholoog gaan is pas mijn laatste redmiddel".. Door deze klachten heb ik zelfs een eetstoornis ontwikkeld. Uiteindelijk ben ik toen wel bij een psycholoog beland.
Terugkijkend had ik véél eerder naar de psycholoog moeten gaan. Als je eenmaal begint met dit soort gedachten komen er vaak alleen maar meer en meer. Mijn advies dus: ga naar de psycholoog. Niet twijfelen en piekeren, maar DOEN.
Er zijn veel meer mensen zoals jij. Sommige therapieën kunnen je in een paar sessies al helpen. Laat hun beslissen of je sociaal fobisch bent of niet, en kunnen ze er geen label op plakken: jij hebt er last van, dus behandelen moet zoiezo. Dus neem het lot in eigen handen en maak een afspraak. heel veel sterkte meid.ps. nog een tip, lees: "niet morgen maar nu"van Wayne Dyer.
vrijdag 8 juni 2012 om 21:00
Heel erg herkenbaar. Ik heb de diagnose ontwijkende persoonlijkheidsstoornis. Ik zeg niet dat jij het hebt ofzo maar het is gewoon heel herkenbaar voor mij.
Volgens de DSM heeft iemand een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis wanneer deze aan vier of meer van de volgende criteria voldoet.
Extreme angst voor kritiek, afkeuring of afwijzing (vermijdt situaties waar persoonlijk contact uit voortkomt)
Angst voor afwijzing (moeilijk contact maken)
Angst voor vernedering (intieme relaties uit de weg gaan)
Extreem verlegen
Vertekend zelfbeeld (vindt zichzelf onaantrekkelijk, minderwaardig of sociaal onbeholpen
Angst om tekort te schieten en vermijdt daarom nieuwe situaties en/of activiteiten
Angst voor gezichtsverlies
Volgens de DSM heeft iemand een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis wanneer deze aan vier of meer van de volgende criteria voldoet.
Extreme angst voor kritiek, afkeuring of afwijzing (vermijdt situaties waar persoonlijk contact uit voortkomt)
Angst voor afwijzing (moeilijk contact maken)
Angst voor vernedering (intieme relaties uit de weg gaan)
Extreem verlegen
Vertekend zelfbeeld (vindt zichzelf onaantrekkelijk, minderwaardig of sociaal onbeholpen
Angst om tekort te schieten en vermijdt daarom nieuwe situaties en/of activiteiten
Angst voor gezichtsverlies
vrijdag 8 juni 2012 om 21:12
Hey Lelijk86, wat vervelend voor je! heb je daar inderdaad hulp bij?
De DSM criteria die je daar bespreekt zijn wel wat strenger dan dat je ze zo laat lijken. Je hebt niet 'zomaar' een persoonlijkheidsstoornis. Veel mensen zouden zich in die criteria kunnen vinden, maar niet al deze mensen hebben een persoonlijkheidsstoornis. Er moet sprake zijn van:
"long-lasting rigid patterns of thought and behavior. Because of the inflexibility and pervasiveness of these patterns, they can cause serious problems and impairment of functioning for the persons who are afflicted with these disorders".
"enduring pattern of inner experience and behavior that deviates markedly from the expectations of the culture of the individual who exhibits it. These patterns are inflexible and pervasive across many situations. The onset of the pattern can be traced back at least to the beginning of adulthood. To be diagnosed as a personality disorder, a behavioral pattern must cause significant distress or impairment in personal, social, and/or occupational situations."
Zoals ik al zei: "Most people can relate to some or all of the personality traits listed; the difference is that it does not affect most people's daily functioning to the same degree it might someone diagnosed with one of these disorders. Personality disorders tend to be an intergral part of a person, and therefore, are difficult to treat or "cure." "
Er is maar een klein percentage die hier ook echt aan voldoet. Mensen die echt aan het einde van het continuum zitten. Ik zou daar niet meteen van uit gaan. Het kan heel goed zijn dat er sprake is van "dysfunctionele schema's", dus de manier waarop je denkt over jezelf en de wereld. Hier is in ieder geval iets aan te doen!
De DSM criteria die je daar bespreekt zijn wel wat strenger dan dat je ze zo laat lijken. Je hebt niet 'zomaar' een persoonlijkheidsstoornis. Veel mensen zouden zich in die criteria kunnen vinden, maar niet al deze mensen hebben een persoonlijkheidsstoornis. Er moet sprake zijn van:
"long-lasting rigid patterns of thought and behavior. Because of the inflexibility and pervasiveness of these patterns, they can cause serious problems and impairment of functioning for the persons who are afflicted with these disorders".
"enduring pattern of inner experience and behavior that deviates markedly from the expectations of the culture of the individual who exhibits it. These patterns are inflexible and pervasive across many situations. The onset of the pattern can be traced back at least to the beginning of adulthood. To be diagnosed as a personality disorder, a behavioral pattern must cause significant distress or impairment in personal, social, and/or occupational situations."
Zoals ik al zei: "Most people can relate to some or all of the personality traits listed; the difference is that it does not affect most people's daily functioning to the same degree it might someone diagnosed with one of these disorders. Personality disorders tend to be an intergral part of a person, and therefore, are difficult to treat or "cure." "
Er is maar een klein percentage die hier ook echt aan voldoet. Mensen die echt aan het einde van het continuum zitten. Ik zou daar niet meteen van uit gaan. Het kan heel goed zijn dat er sprake is van "dysfunctionele schema's", dus de manier waarop je denkt over jezelf en de wereld. Hier is in ieder geval iets aan te doen!
vrijdag 8 juni 2012 om 21:16
Zoals je ziet is er geen sprake van een "innerlijke ervaring en gedrag dat duidelijk van de verwachtingen van de cultuur afwijken".
Ook zijn de patronen niet onflexibel en pervasief over heel veel situaties. (er zijn veel situaties waarin ze er geen last van heeft)
Ook kan Twijfelkontje nog gewoon functioneren in de maatschappij.
Ik neem het je trouwens niet kwalijk hoor lelijk86, ik bedoel het niet kwaad of iets, maar er word soms zo makkelijk met DSM-criteria gegooid!
Ook zijn de patronen niet onflexibel en pervasief over heel veel situaties. (er zijn veel situaties waarin ze er geen last van heeft)
Ook kan Twijfelkontje nog gewoon functioneren in de maatschappij.
Ik neem het je trouwens niet kwalijk hoor lelijk86, ik bedoel het niet kwaad of iets, maar er word soms zo makkelijk met DSM-criteria gegooid!
vrijdag 8 juni 2012 om 21:29
quote:molly74 schreef op 08 juni 2012 @ 21:02:
Zomaar een vraagje aan Lelijk86. Heb jij daar hulp bij?
Ja sinds drie maanden maar echt beter gaat het nog niet.
Bedoelde ook echt niet dat dit het was, bij mij hebben ze er jaren over gedaan om de diagnose echt te stellen. Wou gewoon zeggen dat ik het herken maar deed dat op een niet zo handige manier
Zomaar een vraagje aan Lelijk86. Heb jij daar hulp bij?
Ja sinds drie maanden maar echt beter gaat het nog niet.
Bedoelde ook echt niet dat dit het was, bij mij hebben ze er jaren over gedaan om de diagnose echt te stellen. Wou gewoon zeggen dat ik het herken maar deed dat op een niet zo handige manier
vrijdag 8 juni 2012 om 22:46
Enorm herkenbaar. Ik heb de diagnose chronische PTSS en jouw beschrijving van je 'sociale' gedrag zou de mijne kunnen zijn.
Tips heb ik niet echt voor je. Ik merk zelf dat ik veel baat heb bij het mezelf dwingen om dingen waar ik angstig van word gewoon maar te doen. Mezelf geen tijd te geven om te piekeren, anders dan raak ik geblokkeerd en dat kost het BERGEN energie.
Soms er ook maar gewoon een toneelstukje van te maken en daar een beetje de lol van in te zien.
Heb je vast niets aan. Wil je wel veel sterkte wensen.
Tips heb ik niet echt voor je. Ik merk zelf dat ik veel baat heb bij het mezelf dwingen om dingen waar ik angstig van word gewoon maar te doen. Mezelf geen tijd te geven om te piekeren, anders dan raak ik geblokkeerd en dat kost het BERGEN energie.
Soms er ook maar gewoon een toneelstukje van te maken en daar een beetje de lol van in te zien.
Heb je vast niets aan. Wil je wel veel sterkte wensen.
You are not crazy, you are... colorful. Colorful in a way that might respond to medication.
zondag 10 juni 2012 om 13:06
Ik herken ook wel wat ik je verhaal, maar dan van toen ik veel jonger was. Ik was toen extreem verlegen, ook erg onzeker over mijn lichaam/verschijning, maar kon ondertussen wat betreft werk etc. wel goed functioneren. Dan zette ik een soort van masker op, waardoor het minder eng, minder dichtbij voor mij was. Achteraf gezien hingen mijn sociale angsten samen met nare ervaringen in het verleden/jeugd (ik denk dat je het wel een ontwikkelingsstoornis zou kunnen noemen?), waardoor ik een heel negatief zelfbeeld had gekregen, mezelf raar en niet goed genoeg voelde. Ik was ook echt heel erg onzeker en zag (en soms zie) veel dingen als een bevestiging van niet goed genoeg (te dik, te onaardig) etc zijn. Wat mij heeft geholpen om over de angst heen te komen is a) gewoon te doen, stapje voor stapje dingen die je eng vind ondernemen. b) ik heb ook heel veel over mijn angsten gepraat. Ook wel een beetje in therapie, maar meer ook vooral met vrienden. Dat anderen het herkennen, jou en je angsten niet raar vinden, heeft mij enorm geholpen.
maandag 11 juni 2012 om 16:29
Hai lieve allemaal!
Wat fijn om zoveel reacties te krijgen. Ik voel me echt gehoord en merk dat ik niet de enige ben..
Ik probeer er wel eens met vrienden of familie over te praten, en ook mijn man weet ervan en probeert mij te helpen, maar ze snappen altijd maar een stukje.. 'veel meer mensen vinden het eng om een volle huiskamer binnen te komen' of 'ik sta ook niet graag in de volle belangstelling'. Mensen willen me echt wel serieus nemen, maar ze snappen maar een klein facet van waar ik last van heb.. En dan wil ik ze ook niet te vaak lastig vallen hiermee.
@molly74. Mijn partner weet hoeveel last ik hiervan heb. Sommige vrienden en mijn moeder in grote lijnen, maar niet in welke situaties enzo. Ik heb hier nu geen hulp voor.. Ik heb heel lang gedacht dat t een gevolg van de crisis van 7 jr geleden is en dat ik het tijd moet geven. Toendertijd liep ik wel bij een psycholoog, maar die therapie heb ik niet afgerond. Ik kon 2x niet, daarna durfde ik niet meer want wat moest zij wel niet van mij denken.. Zeer self-destructief dus! Tijdens mijn opleiding heb ik een half jaar zeer intensieve supervisie gehad. Dat heeft me heel goed gedaan, maar daarna heb ik het niet vast kunnen houden....
@ appollon. Ontwikkelingsstoornis. Ik weet het niet, al denk ik van niet. Ik vind mezelf geen autist, al herken ik sommige trekken al.. Maar, doet iedereen dat niet? Wat je zegt over je werk herken ik heelerg. Je weet wat er van je verwacht wordt en e kan een bepaalde 'rol' spelen. Het blijft op een afstand en dat is veilig. Ook wat je zegt over 'verschuilen achter bepaalde personen' herken ik. Ik heb van mijn fobische klachten niet in alle situaties last, maar wel in 'vaste situaties'. Alle verjaardagen bv.
@ marrie3. Ik link ook alles. Ze vinden mij dik dus lelijk dus walgelijk dus geen goede vriendin. Of. Ze vinden mij dik dus lelijk dus sap dus geendoorzetter dus een slechte leerkracht voor hun kind. Je hebt het over een hulpgroep via maatschappelijk werk. Hoe kom ik daaraan? Moet zoiets altijd via de huisarts? Wat doe je op zo'n groep...
@cm89. Eigenlijk dezelfde vraag voor jou. Die sociale angsttraining, hoe kom ik daaraan.. En kan je me wat vertellen over hoe zoiets aan toe gaat? Het groepsgebeuren spreekt mij wel aan. Had ik met supervisie ook en het gaf me een goed gevoel herkenning te ervaren en ook wat voor een ander te kunnen betekenen...
@viva-amber. Bedankt voor je lieve post. Rationeel weet ik dat ik zo mag denken, dat veel mensen mij zo zien, maar het zo voelen? Dat lukt me niet. Niet altijd althans. Ik ben idd erg met mezelf bezig in zo'n situatie en weet dat het niet reëel is om te denken dat iiiiiiiedereen alleen maar dat dikke mens ziet op de familiefoto.. Ik weet het!! Maar toch.. Heb wel het gevoel dat mensen zo denken en kijkeb..
@ sharisse. Hmm. Psycholoog. Ja.. Ik denk dat je gelijk hebt. Maar zolang ik het nog zelf wil oplossen kan ik mezelf ook wijsmaken dat het allemaal niet zo erg is.. Kop int zand steken! Hoe gaat t nu met jou?
@ lelijk86. Dank voor je berichtje. Ik voelde me ook niet aangevallen hoor!:) ik denk niet dat ik een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis heb. Ik herken wel dingen in de criteria, maar niet sterk genoeg.. Veel dingen lijken ook op elkaar he.. Veel kenmerken vind je in meer of mindere mate ook weer terug in andere dingen.. Hoop dat je je snel beter voelt!
@ shakenandstirred. Ptss. Dat vind ik bij mij ook geen gek iets. Ergens zou het me niet verbazen.. Hoe weet ik of het dat is? Wat is zeg mr het verschil tussen sociaal fobisch en ptss..
Het jezelf ergens toe dwingen doe ik ook. En de ene keer werkt dat en helpt het je de drempel over en de andere keer blokkeer ik dan volledig en lukt het me niet.. En ja, dan ga ik ontwijken.. Mr soms voel ik me er echt niet tegen opgewassen. Als ik het dan toch doe krijg ik bijna een paniekaanval..
Gister lukte het me wel. Op visite geweest en mensen opgezocht waar ik liever niet kom. Van tevoren buikpijn, trillen en allemaal doemscenarios in mijn hoofd. Mezelf gedwongen en het ging goed. Die mensen hebben niks doorgehad.. Opzichte goed, ik heb het gedaan. Maar na die tijd was ik helemaal leeg en had ik enorme koppijn. Dat is toch niet normaal..!
Liefs twijfelkontje
Wat fijn om zoveel reacties te krijgen. Ik voel me echt gehoord en merk dat ik niet de enige ben..
Ik probeer er wel eens met vrienden of familie over te praten, en ook mijn man weet ervan en probeert mij te helpen, maar ze snappen altijd maar een stukje.. 'veel meer mensen vinden het eng om een volle huiskamer binnen te komen' of 'ik sta ook niet graag in de volle belangstelling'. Mensen willen me echt wel serieus nemen, maar ze snappen maar een klein facet van waar ik last van heb.. En dan wil ik ze ook niet te vaak lastig vallen hiermee.
@molly74. Mijn partner weet hoeveel last ik hiervan heb. Sommige vrienden en mijn moeder in grote lijnen, maar niet in welke situaties enzo. Ik heb hier nu geen hulp voor.. Ik heb heel lang gedacht dat t een gevolg van de crisis van 7 jr geleden is en dat ik het tijd moet geven. Toendertijd liep ik wel bij een psycholoog, maar die therapie heb ik niet afgerond. Ik kon 2x niet, daarna durfde ik niet meer want wat moest zij wel niet van mij denken.. Zeer self-destructief dus! Tijdens mijn opleiding heb ik een half jaar zeer intensieve supervisie gehad. Dat heeft me heel goed gedaan, maar daarna heb ik het niet vast kunnen houden....
@ appollon. Ontwikkelingsstoornis. Ik weet het niet, al denk ik van niet. Ik vind mezelf geen autist, al herken ik sommige trekken al.. Maar, doet iedereen dat niet? Wat je zegt over je werk herken ik heelerg. Je weet wat er van je verwacht wordt en e kan een bepaalde 'rol' spelen. Het blijft op een afstand en dat is veilig. Ook wat je zegt over 'verschuilen achter bepaalde personen' herken ik. Ik heb van mijn fobische klachten niet in alle situaties last, maar wel in 'vaste situaties'. Alle verjaardagen bv.
@ marrie3. Ik link ook alles. Ze vinden mij dik dus lelijk dus walgelijk dus geen goede vriendin. Of. Ze vinden mij dik dus lelijk dus sap dus geendoorzetter dus een slechte leerkracht voor hun kind. Je hebt het over een hulpgroep via maatschappelijk werk. Hoe kom ik daaraan? Moet zoiets altijd via de huisarts? Wat doe je op zo'n groep...
@cm89. Eigenlijk dezelfde vraag voor jou. Die sociale angsttraining, hoe kom ik daaraan.. En kan je me wat vertellen over hoe zoiets aan toe gaat? Het groepsgebeuren spreekt mij wel aan. Had ik met supervisie ook en het gaf me een goed gevoel herkenning te ervaren en ook wat voor een ander te kunnen betekenen...
@viva-amber. Bedankt voor je lieve post. Rationeel weet ik dat ik zo mag denken, dat veel mensen mij zo zien, maar het zo voelen? Dat lukt me niet. Niet altijd althans. Ik ben idd erg met mezelf bezig in zo'n situatie en weet dat het niet reëel is om te denken dat iiiiiiiedereen alleen maar dat dikke mens ziet op de familiefoto.. Ik weet het!! Maar toch.. Heb wel het gevoel dat mensen zo denken en kijkeb..
@ sharisse. Hmm. Psycholoog. Ja.. Ik denk dat je gelijk hebt. Maar zolang ik het nog zelf wil oplossen kan ik mezelf ook wijsmaken dat het allemaal niet zo erg is.. Kop int zand steken! Hoe gaat t nu met jou?
@ lelijk86. Dank voor je berichtje. Ik voelde me ook niet aangevallen hoor!:) ik denk niet dat ik een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis heb. Ik herken wel dingen in de criteria, maar niet sterk genoeg.. Veel dingen lijken ook op elkaar he.. Veel kenmerken vind je in meer of mindere mate ook weer terug in andere dingen.. Hoop dat je je snel beter voelt!
@ shakenandstirred. Ptss. Dat vind ik bij mij ook geen gek iets. Ergens zou het me niet verbazen.. Hoe weet ik of het dat is? Wat is zeg mr het verschil tussen sociaal fobisch en ptss..
Het jezelf ergens toe dwingen doe ik ook. En de ene keer werkt dat en helpt het je de drempel over en de andere keer blokkeer ik dan volledig en lukt het me niet.. En ja, dan ga ik ontwijken.. Mr soms voel ik me er echt niet tegen opgewassen. Als ik het dan toch doe krijg ik bijna een paniekaanval..
Gister lukte het me wel. Op visite geweest en mensen opgezocht waar ik liever niet kom. Van tevoren buikpijn, trillen en allemaal doemscenarios in mijn hoofd. Mezelf gedwongen en het ging goed. Die mensen hebben niks doorgehad.. Opzichte goed, ik heb het gedaan. Maar na die tijd was ik helemaal leeg en had ik enorme koppijn. Dat is toch niet normaal..!
Liefs twijfelkontje
maandag 11 juni 2012 om 19:01
Twijfelkontje, wat een flinke reactie! Heb nu niet je gehele tekst gelezen, maar mijn oog viel op je laatste zinnetje "dat is toch niet normaal!'
Je voelt je er beslist niet goed bij, je krijgt (bijna) paniekaanvallen, je hebt angst-ontwijkend gedrag.... Welke uitingsvorm het ook is: het valt onder een angststoornis. En die gaat niet over door te doen alsof het er niet is. Had je wat aan die link die ik je eerder gaf (heb je hem nog of zal ik 'm opnieuw plaatsen)?
Je voelt je er beslist niet goed bij, je krijgt (bijna) paniekaanvallen, je hebt angst-ontwijkend gedrag.... Welke uitingsvorm het ook is: het valt onder een angststoornis. En die gaat niet over door te doen alsof het er niet is. Had je wat aan die link die ik je eerder gaf (heb je hem nog of zal ik 'm opnieuw plaatsen)?
donderdag 14 juni 2012 om 16:17
Goed dat je er af en toe over probeert te praten met wat mensen om je heen.
Dat is in elk geval wat beter dan er helemaal alleen mee worstelen.
Maar ik snap dat het heel frustrerend kan zijn dat niemand helemaal begrijpt hoe jij je voelt en hoe je dingen ervaart.
Mensen kunnen wel zeggen dat het echt niet nodig is dat je zus of zo denkt of voelt, of iets wat je vertelt afdoen met zo'n zinnetje als: "Veel mensen hebben daar last van". Maar daarmee voel je je niet echt begrepen en het helpt je niet echt.
Volgens mij gaat het inderdaad via je huisarts als je via maatschappelijk werk (of zo'n soort organisatie) iets wilt doen. Maar dat weet ik helaas niet helemaal zeker.
Misschien kun je iets terugvinden op internet over zo'n organisatie bij jou in de buurt.
En anders zul je het bij je huisarts kunnen navragen; (hoewel me dat behoorlijk lastig lijkt om te doen.)(maar aan de andere kant zou het wel een mooie overwinning zijn als het je toch zou lukken)
Wat er in zo een groep gedaan wordt, hangt denk ik af van waarvoor de groep bedoeld is.
Zelf heb ik ooit zoiets gedaan wat gericht was op assertiviteit en later nog iets met sociale vaardigheden.
Een bijeenkomst bestond uit oefeningen en praten over je eigen doelen en over "huiswerk" wat je moest doen.
Dat is in elk geval wat beter dan er helemaal alleen mee worstelen.
Maar ik snap dat het heel frustrerend kan zijn dat niemand helemaal begrijpt hoe jij je voelt en hoe je dingen ervaart.
Mensen kunnen wel zeggen dat het echt niet nodig is dat je zus of zo denkt of voelt, of iets wat je vertelt afdoen met zo'n zinnetje als: "Veel mensen hebben daar last van". Maar daarmee voel je je niet echt begrepen en het helpt je niet echt.
Volgens mij gaat het inderdaad via je huisarts als je via maatschappelijk werk (of zo'n soort organisatie) iets wilt doen. Maar dat weet ik helaas niet helemaal zeker.
Misschien kun je iets terugvinden op internet over zo'n organisatie bij jou in de buurt.
En anders zul je het bij je huisarts kunnen navragen; (hoewel me dat behoorlijk lastig lijkt om te doen.)(maar aan de andere kant zou het wel een mooie overwinning zijn als het je toch zou lukken)
Wat er in zo een groep gedaan wordt, hangt denk ik af van waarvoor de groep bedoeld is.
Zelf heb ik ooit zoiets gedaan wat gericht was op assertiviteit en later nog iets met sociale vaardigheden.
Een bijeenkomst bestond uit oefeningen en praten over je eigen doelen en over "huiswerk" wat je moest doen.
vrijdag 15 juni 2012 om 19:41
@Twijfelkontje, ik heb deze gevolgd op aanraden van mijn psycholoog. Hij heeft mij toen met mijn toestemming aangemeld voor de behandelgroep.
Ondertussen heb ik al jaren geen psycholoog meer, gaat het heel goed en denk ik af en toe nog terug in situaties aan de behandelgroep. Dit helpt mij nog steeds.
Hoe het eraan toe ging bij mij:
Het was 16 weken lang, 1 x in de week, 2 en een half uur.
Wat wij deden waren de doelen bespreken van afgelopen week, nieuwe doelen vaststellen voor aankomende week (huiswerk) en een oefenopdracht vaststellen. De oefenopdracht moest ik in de groep tijdens de bijeenkomst uitvoeren, zo zijn er opdrachten geweest met rollenspellen voor moeilijke gesprekken, presentatie houden voor de groep, etc. etc. Ik kreeg dan achteraf positieve feedback en tips van zowel de groepsleden als de begeleider.
Ik weet natuurlijk niet of het zo altijd gaat maar zo ging het ongeveer bij mij (het is al een aantal jaren geleden).
Ondertussen heb ik al jaren geen psycholoog meer, gaat het heel goed en denk ik af en toe nog terug in situaties aan de behandelgroep. Dit helpt mij nog steeds.
Hoe het eraan toe ging bij mij:
Het was 16 weken lang, 1 x in de week, 2 en een half uur.
Wat wij deden waren de doelen bespreken van afgelopen week, nieuwe doelen vaststellen voor aankomende week (huiswerk) en een oefenopdracht vaststellen. De oefenopdracht moest ik in de groep tijdens de bijeenkomst uitvoeren, zo zijn er opdrachten geweest met rollenspellen voor moeilijke gesprekken, presentatie houden voor de groep, etc. etc. Ik kreeg dan achteraf positieve feedback en tips van zowel de groepsleden als de begeleider.
Ik weet natuurlijk niet of het zo altijd gaat maar zo ging het ongeveer bij mij (het is al een aantal jaren geleden).