Verstrooide professor?

02-07-2012 12:00 53 berichten
.
anoniem_70166 wijzigde dit bericht op 16-02-2015 17:42
Reden: .
% gewijzigd
Jesper, je slaat de spijker op zijn kop....Hij leeft heel anders...een vb: laatst waren we in de sauna...en ik wist dat die tot half 12 open was...toen het bijna een paar minuten voor half 12 was zei ik; zullen we gaan..hij , heel relaxed, ach joh, die paar minuten...Ik weer terug en dacht, ok, nu relaxen, ga mee in zijn flow....Vervolgens een paar medewerkers licht geirriteerd en ik dacht...'zie je nou wel'. Mijn vriend wilde zelfs nog een biertje bestellen, terwijl het 5 over half 12 was...'ik kan het toch proberen..'

Het is een andere levenswijze, instelling...Hij is uberrelaxed, maar ik daardoor helemaal niet...Omdat ik het idee heb dat alles op mij leunt...Stel dat ik ook zo ben dan komt er toch niets van de grond?
Alle reacties Link kopieren
Ik kan me serieus niet voorstellen dat je al 6 jaar een relatie met iemand hebt, en dat het nu als een volslagen verrassing lijkt te komen dat hij zo is. Zijn jullie nooit eerder op vakantie geweest? Is hij nooit eerder dat bierflesje vergeten?



Weet je zeker dat dit de redenen zijn dat je je zo ergert, of speelt er veel meer mee? (je hebt toch niet toevallig "zo'n leuke collega ontmoet die zo goed zijn zaakjes op orde had en met wie je zo goed kan praten"?)



De oplossing is simpel; accepteren en doorgaan of ermee stoppen. Hij zal best enigszins kunnen veranderen, maar het zit in iemand om zo de controle over iets te (willen) hebben of niet.
Alle reacties Link kopieren
Probeer het iets meer los te laten: je eigen perfectionisme, het commentaar van schoonmoeder, de slordigheid van je vriend... Ik herken het wel dat je het binnenhoudt en vanbinnen de irritatie zich opbouwt. Een rondje hardlopen ofzo kan dan wel helpen ja. Probeer voor jezelf vast te stellen wat je wel echt goed wil hebben en richt daar je energie op, maar laat dan ook los wat minder belangrijk is. Makkelijk gezegd dan gedaan, dat wel natuurlijk.
Alle reacties Link kopieren
Maar het is toch zíjn moeder? Zíjn loopformulieren? Zíjn fietsenrek? Probeer het dan ook als zijn ding te zien, en het niet naar je toe te trekken om het op te lossen.
Ik hoop dat jullie begrijpen dat ik mijn belevingswereld wil delen en vooruit wil komen. Het is niet mijn bedoeling iets of iemand af te vallen. Ik ben eerlijk en vertel hoe ik eea beleef en hoop wat helicopterview van iemand te krijgen hoe hiermee om te gaan..
Alle reacties Link kopieren
quote:Sssenta schreef op 02 juli 2012 @ 12:49:

Ik kan me serieus niet voorstellen dat je al 6 jaar een relatie met iemand hebt, en dat het nu als een volslagen verrassing lijkt te komen dat hij zo is. Zijn jullie nooit eerder op vakantie geweest? Is hij nooit eerder dat bierflesje vergeten?



Ze is 6 jaar vrijgezel geweest voordat ze vriend leerde kennen. Is toen na 9 maanden samen gaan wonen en we zijn nu een half jaar verder.
Of je neemt hem zoals hij is, en laat het los, of je gaat bij hem weg.

Het klinkt niet echt leuk zo, dus ik zou daar een keuze in maken.
quote:angel20000 schreef op 02 juli 2012 @ 12:53:

Ik hoop dat jullie begrijpen dat ik mijn belevingswereld wil delen en vooruit wil komen. Het is niet mijn bedoeling iets of iemand af te vallen. Ik ben eerlijk en vertel hoe ik eea beleef en hoop wat helicopterview van iemand te krijgen hoe hiermee om te gaan..

Los laten.

Hij redde zich ook toen jij nog niet bij hem woonde, dus hij heeft jou niet nodig.

Besteed je energie aan leuke dingen doen ipv over hem te moederen.
@Sssenta, ik heb niet 6 jaar een relatie gehad met hem, maar heb 6 jaar alleen gewoond..
Alle reacties Link kopieren
quote:angel20000 schreef op 02 juli 2012 @ 12:49:

Jesper, je slaat de spijker op zijn kop....Hij leeft heel anders...een vb: laatst waren we in de sauna...en ik wist dat die tot half 12 open was...toen het bijna een paar minuten voor half 12 was zei ik; zullen we gaan..hij , heel relaxed, ach joh, die paar minuten...Ik weer terug en dacht, ok, nu relaxen, ga mee in zijn flow....Vervolgens een paar medewerkers licht geirriteerd en ik dacht...'zie je nou wel'. Mijn vriend wilde zelfs nog een biertje bestellen, terwijl het 5 over half 12 was...'ik kan het toch proberen..'

Het is een andere levenswijze, instelling...Hij is uberrelaxed, maar ik daardoor helemaal niet...Omdat ik het idee heb dat alles op mij leunt...Stel dat ik ook zo ben dan komt er toch niets van de grond?Hier zou ik me ook ontzettend aan ergeren, zo is mijn man gelukkig niet (dat lang blijven hangen terwijl de winkel of in dit geval sauna al zo'n beetje dicht gaat e.d.). Ik denk dat je dan ook echt wel van hem mag verwachten dat hij iets verantwoordelijker wordt, maar hij zal nooit zo worden als jij. Als je je daarvan bewust bent en dat kan accepteren, hebben jullie wel een toekomst.
Een zeurende schoonmoeder zou ik gelijk korte metten mee maken. Als ze zeurt over de vieze ramen bijv, zeg je gewoon daar staat de emmer en de spons, leef je uit!

Zij heeft zich maar aan te passen in jullie huis en als ze al iemand aanspreekt, dan haar zoon dus, niet jou! Zou haar dus echt terecht wijzen als ze zeurt en als ze het niet snapt dan ga je voortaan haar huis afkraken als hint.



Verder zorgen dat je zelf wat relaxter wordt. En op reis neem je gewoon 'n goeie gps mee om niet te verdwalen. En wat maakt 't uit dat je 'n keer verkeerd zit? Zie je weer 'ns wat anders.
Alle reacties Link kopieren
Krijg je twee lessen voor de prijs van één . Je schoonmoeder mag een hoop vinden maar dat betekent natuurlijk niet automatisch dat het dus ook zo gebeurt. Jullie relatie, jullie huis. Als zij zich eraan ergert mag zij het doen (en dan natuurlijk dat laatste wat diplomatieker verwoorden ).



En ik denk altijd maar wanneer ik de ergernis voel: ga ik er dood aan? Het antwoord is over het algemeen nee.
Alle reacties Link kopieren
quote:angel20000 schreef op 02 juli 2012 @ 12:55:

@Sssenta, ik heb niet 6 jaar een relatie gehad met hem, maar heb 6 jaar alleen gewoond..



Excuses. Begrijpend lezen is ook een kunst

Ik begrijp goed dat het na 6 jaar een huishouden alleen hebben heel lastig is, maar een feit blijft dat hij nooit op jouw 'niveau' komt en jij niet op dat van hem.



Ik zou echt proberen alles wat zijn ding is (moeder, formulieren, bierflesjes, fietsrek enz) proberen los te laten, niet voor hem oplossen. Dan kan hij zich daar ook weer minder druk om maken (omdat jij je niet druk maakt) en proberen over de gezamenlijke dingen (gezamenlijk administratie bijvoorbeeld) wel compromissen te sluiten.
Alle reacties Link kopieren
quote:angel20000 schreef op 02 juli 2012 @ 12:49:

Jesper, je slaat de spijker op zijn kop....Hij leeft heel anders...een vb: laatst waren we in de sauna...en ik wist dat die tot half 12 open was...toen het bijna een paar minuten voor half 12 was zei ik; zullen we gaan..hij , heel relaxed, ach joh, die paar minuten...Ik weer terug en dacht, ok, nu relaxen, ga mee in zijn flow....Vervolgens een paar medewerkers licht geirriteerd en ik dacht...'zie je nou wel'. Mijn vriend wilde zelfs nog een biertje bestellen, terwijl het 5 over half 12 was...'ik kan het toch proberen..'

Het is een andere levenswijze, instelling...Hij is uberrelaxed, maar ik daardoor helemaal niet...Omdat ik het idee heb dat alles op mij leunt...Stel dat ik ook zo ben dan komt er toch niets van de grond?



Maar wat doet hij dan als jij gewoon weggaat? Jij wilt er niet meer zitten, dus ga dan ook. Als je je er zo aan ergert? Of is dit weer het perfectionisme voor de buitenwereld (omdat je ook je verantwoordelijk voelt voor wat zijn moeder denkt, en nu weer wat de medewerkers denken)

Ik kan nu wel zeggen, hij heeft gelijk, hij kan het toch proberen en niet geschoten altijd mis, maar het gaat om hoe jij je voelt. Jij denkt dat er niets van de grond komt, maar wát komt er in dit geval dan niet van de grond? Hij hoort het vanzelf wel als hij dat biertje niet kan krijgen. Dus? Niet jouw probleem.
Alle reacties Link kopieren
Enigzins herkenbaar. Ik lees in je verhaal vooral ergernis over praktische dagelijkse dingen. Hoe zit het met financiele zaken en administratie? Is je vriend daarin wel stipt? Want als je al moeite hebt met een spontane omweg, dan vermoed ik dat je van stapels ongeopende post en betalingsherinneringen al helemaal niet blij zult worden - zelfs als je je erbij hebt neergelegd dat jij de volledige gezamenlijke administratie doet.
Hoe je hier mee omgaat: om te beginnen zou ik proberen eerlijk te zijn over je gevoelens, tegenover jezelf. Bijvoorbeeld: vind je jezelf echt overdreven perfectionistisch?



Misschien ben je precies, vind je het belangrijk dat er zorgvuldig met spullen wordt omgegaan, dat je andere mensen niet nodeloos tot last bent, dat papieren op tijd worden opgestuurd.

Klinkt mij niet als overdreven perfectionistisch in de oren, maar gewoon als een volwassen en verstandige manier van leven.



Zou het dus niet zo kunnen zijn dat je eigenlijk gewoon een beetje teleurgesteld bent in je vriend, omdat hij minder volwassen is? En dat je daarom ook zo boos wordt?



Ik weet het niet hoor. Maar loslaten gaat pas als je niet jezelf voor de gek houdt over wat er echt aan de hand is.
Alle reacties Link kopieren
o een perfectionistische schoonmoeder?

Nah dan kan ik me voorstellen dat vriend al lang geleden is opgehouden dingen te doen en/of na te denken, omdat iemand anders( zijn moeder) het altijd anders of beter wilde.

En nu heeft hij zo'n partner: Ppff waarom zou ik de was ophangen/strijken want het moet toch net iets anders dan ik het doe.
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
lucretiatox: inderdaad precies zoals je het omschrijft...Ik ben mensen juist niet graag tot last en kan het van mij af laten glijden als dingen gedaan zijn of als we ons bijv. netjes aan de tijd houden...dit gebeurd vaak niet en geeft mij een erg onprettig gevoel..
Alle reacties Link kopieren
En wat je schoonmoeder betreft idd loslaten. Je hebt dus een hoop loslaten te leren onafhankelijk van deze man en zijn moeder. Als je té veel wilt controleren maak je het in mijn mening vooral jezelf heel moeilijk.
Alle reacties Link kopieren
Maar angel, als jij je er niet prettig bij voelt om mensen tot last te zijn, dan is het aan jou om je eigen plan te trekken. Dus als jij vindt dat het tijd is om te gaan, dan zal je gewoon moeten gaan.

Probeer niet de dingen voor hem op te lossen, zolang jij dat doet heeft hij geen enkele prikkel om zelf na te denken / iets te doen.
Alle reacties Link kopieren
quote:angel20000 schreef op 02 juli 2012 @ 12:45:

Daarbij heb ik (hoe verzin je het ) een perfectionistische schoonmoeder, die verwacht dat alles in ons huis en om ons huis er strak bij ligt. Die verwacht dat haar schoondochter met de scepter zwaait en de boel aanstuurt. Dus hang ik in de spagaat....Door het juist een klein beetje rotzooi te maken, trigger ik mijzelf en stap ik over grenzen heen (het is eens niet perfect en dit is niet erg) aan de andere kant krijg ik een zeurderige schoonmoeder die zegt, dit klopt niet en dat klopt niet...zij triggert mij dus weer op de verkeerde manier. Hier een weg in vinden vind ik verre van makkelijk, dus vandaar deze topic...



O my god, hebben wij dezelfde vriend? Hij is echt een verstrooide professor en ik zie zijn moeder denken: 'stof! een kat! de was hangt niet netjes!'. Ze weet dat ik me NIKS van haar aantrek, en dat vriend (mede door haar) zo'n verstrooide professor is geworden die zich niks aantrekt van het huishouden en verder gewoon onhandig is.



Verder heb ik tot op zekere hoogte geaccepteerd dat vriend geen techneut/huishoudwonder gaat worden. Hij heeft van mij geaccepteerd dat ik het huis netjes en schoon wil hebben en dat hij daar ook een aandeel in heeft. Ik maak daarom ook maar lijstjes voor hem (I know, kinderachtig) want anders vergeet hij gewoon alles, of hij denkt er gewoon niet aan. Echt ongelofelijk, hij kan was een paar dagen in de machine laten zitten en heeft zelfs een keer bij ons thuis gedineerd met collega's TERWIJL ER EEN SOK OP TAFEL LAG



Samenvatting: we accepteren elkaars zwaktes en leggen allebei een beetje bij (hij werkt netjes mn lijstjes af, ik zeur niet als ik zelf de fietsendrager moet fixen)
quote:angel20000 schreef op 02 juli 2012 @ 13:22:

lucretiatox: inderdaad precies zoals je het omschrijft...Ik ben mensen juist niet graag tot last en kan het van mij af laten glijden als dingen gedaan zijn of als we ons bijv. netjes aan de tijd houden...dit gebeurd vaak niet en geeft mij een erg onprettig gevoel..



Dan zou ik beginnen om dat gevoel serieus te nemen.



En er is een groot verschil tussen: "als perfectionist wil ik dat alles stipt gaat zoals ik het in mijn hoofd heb" en "he verdorie, nu laten we die anderen op ons wachten en dat is voor hun vervelend".



Die laatste overweging lijkt me eigenlijk heel normaal en volwassen. Zou meer bij je vriend neerleggen. Komen jullie te laat omdat hij treuzelt? Dan kan hij die mensen bellen om uit te leggen waarom jullie te laat zijn. Of je vertrekt gewoon al eens zonder hem. Laat in ieder geval merken welke fatsoensnormen voor jou heel belangrijk en niet onderhandelbaar zijn.



Dan wordt het vast ook makkelijker om op andere punten, die minder van belang zijn, wél water bij de wijn te doen.
Alle reacties Link kopieren
quote:angel20000 schreef op 02 juli 2012 @ 12:49:

Stel dat ik ook zo ben dan komt er toch niets van de grond?Hij zit daar niet mee, jij wel. Dit type past volgens mij niet zo goed bij jou. Je zou veel meer hebben aan iemand waarmee je samen de verantwoordelijkheden draagt en er wel iets van de grond komt als jij even een keer niets doet. Met deze jongen kun jij nooit tot ontspanning komen omdat inderdaad alles op jouw schouders rust. Sommige vrouwen, zoals zijn moeder, houden daarvan. Voor anderen is het slopend. Ik zou het niet kunnen. Ben benieuwd hoe lang jij het vol gaat houden.
quote:plukjepulk schreef op 02 juli 2012 @ 12:43:

Klinkt als iemand met zwakke executieve functies.

Executieve functies zijn vaak slechter ontwikkeld bij intelligente mensen, en komt ook vaak voor bij ADHD'ers. Het werkgeheugen (automatische handelingen) loopt achter bij het denkgeheugen. Er kan een 'medische' oorzaak liggen, maar mensen kunnen er ook gewoon last van hebben (en dus vaker intelligentere mensen die constant vanuit hun 'denken' werken)

Deze mensen worden vaak omschreven als chaotisch, afwezig/dromerig, warhoofden enz.,

En hebben moeite met normale 'geautomatiseerde'taken (als opruimen, iets kort onthouden)



Dit heb ik ook. (ben dan ook duizelingwekkend intelligent )

Ik moet soms dingen vijf keer opnieuw doen om het ook echt goed te doen, gewoon omdat ik de eerste vier keer details over het hoofd heb gezien. Het enige dat bij mij echt helpt, is constant aan herinnert worden of een lijstje met taken maken, die dan tot in de kleinste details worden uitgesplitst. Dat is de enige manier waarop ik kan voorkomen dat ik vergeet dingen te doen of zaken over het hoofd zie.

Maar dat moet wel iets zijn waar je vriend zelf toe bereid is, als hij zich niet stoort aan zijn verstrooit zijn, wekken dit soort suggesties alleen maar ergernis op.
Alle reacties Link kopieren
quote:angel20000 schreef op 02 juli 2012 @ 12:00:

bierflesjes die hij vergeet uit de diepvries te halen, formulieren die hij klaar zou leggen voor een loopwedstrijd vergeet hij, deuren vergeet hij te sluiten,



Mijn god, SCHOKKEND DIE ONVERANTWOORDELIJKHEID!!! Maar goed dat jij er bent, om hem te behoeden voor de gruwelijke gevolgen van een bierflesje in de diepvries!!



Serieus nu... Tip: accepteer hem zoals hij is, of kap er mee. Maar nu ben je bezig met jezelf aan het pijnigen.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven