Relaties
alle pijlers
Het perfecte plaatje
woensdag 4 juli 2012 om 12:18
Hoi,
Ik ben nieuw hier en ben benieuwd naar jullie mening en ervaringen als het gaat over relaties en het beeld dat men van relaties heeft.
Ik heb sinds twee maanden een vriend, klikt heel goed vanaf het eerst moment en we zijn dan ook vaak bij elkaar. Hij woont niet in mijn woonplaats, maar komt na zijn werk vaak nog wel even langs. We zijn allebei volop bezig met onze carrieres, wat maakt dat het soms wel even passen en meten is om elkaar te zien en als we elkaar zien het vaak korte momenten zijn (een paar uur). Hij werkt 6 dagen per week en ik ben hierin echt veel flexibeler. Doordeweeks hebben we nog niet samen geslapen, want voor hem is dat wat ongunstig qua reistijd naar zijn werk en hij lijkt ook wel wat vast te blijven willen houden aan zijn eigen ritueeltjes en ritme thuis/'s ochtends voordat hij naar zijn werk gaat.
Toch merk ik dat ik er onzeker van word. Ik blijk een of ander beeld in mijn hoofd te hebben van relaties (heb helaas behoorlijk wat mislukte relaties achter de rug) en kan aan de haal gaan met hoe de dingen nu gaan. Zo zijn er bijv. wat familiedingen geweest de laatste weken, waar hij niet bij kon zijn. Hij vindt dat ook duidelijk minder belangrijk nu en soms realiseer ik me dat dat logisch kan zijn, we zijn immers relatief kort samen, maar tegelijkertijd krijg ik toch een beetje kritische en veroordelende vragen van mijn omgeving en vinden ze dat hij wel wat meer tijd voor mij mag vrijmaken en ook wel dat mensen het vreemd vinden hoe het gaat. Is het zo simpel, denk ik dan?
Heel vervelend dat ik me toch veel aan blijk te trekken van wat anderen denken en zeggen en dat geeft me nu niet bepaald een vrolijk gevoel. Terwijl ik wel enorm gek ben op hem.
Wat is normaal? Hoe kan ik dat perfecte plaatje dat ik in mijn hoofd heb gecreeerd door de meningen van anderen wat bijstellen zodat ik gewoon wat meer kan ontspannen?
Herkennen jullie zulke dingen uit prille relaties? Ik lees het graag.
Ik ben nieuw hier en ben benieuwd naar jullie mening en ervaringen als het gaat over relaties en het beeld dat men van relaties heeft.
Ik heb sinds twee maanden een vriend, klikt heel goed vanaf het eerst moment en we zijn dan ook vaak bij elkaar. Hij woont niet in mijn woonplaats, maar komt na zijn werk vaak nog wel even langs. We zijn allebei volop bezig met onze carrieres, wat maakt dat het soms wel even passen en meten is om elkaar te zien en als we elkaar zien het vaak korte momenten zijn (een paar uur). Hij werkt 6 dagen per week en ik ben hierin echt veel flexibeler. Doordeweeks hebben we nog niet samen geslapen, want voor hem is dat wat ongunstig qua reistijd naar zijn werk en hij lijkt ook wel wat vast te blijven willen houden aan zijn eigen ritueeltjes en ritme thuis/'s ochtends voordat hij naar zijn werk gaat.
Toch merk ik dat ik er onzeker van word. Ik blijk een of ander beeld in mijn hoofd te hebben van relaties (heb helaas behoorlijk wat mislukte relaties achter de rug) en kan aan de haal gaan met hoe de dingen nu gaan. Zo zijn er bijv. wat familiedingen geweest de laatste weken, waar hij niet bij kon zijn. Hij vindt dat ook duidelijk minder belangrijk nu en soms realiseer ik me dat dat logisch kan zijn, we zijn immers relatief kort samen, maar tegelijkertijd krijg ik toch een beetje kritische en veroordelende vragen van mijn omgeving en vinden ze dat hij wel wat meer tijd voor mij mag vrijmaken en ook wel dat mensen het vreemd vinden hoe het gaat. Is het zo simpel, denk ik dan?
Heel vervelend dat ik me toch veel aan blijk te trekken van wat anderen denken en zeggen en dat geeft me nu niet bepaald een vrolijk gevoel. Terwijl ik wel enorm gek ben op hem.
Wat is normaal? Hoe kan ik dat perfecte plaatje dat ik in mijn hoofd heb gecreeerd door de meningen van anderen wat bijstellen zodat ik gewoon wat meer kan ontspannen?
Herkennen jullie zulke dingen uit prille relaties? Ik lees het graag.
woensdag 4 juli 2012 om 12:31
woensdag 4 juli 2012 om 12:32
woensdag 4 juli 2012 om 12:32
Dat besef ik ook: hoe normaal is het uberhaupt om al allerlei familiedingen te doen? Misschien helemaal niet vanzelfsprekend inderdaad, maar merk wel dat ik maar vasthoud aan hoe hier binnen mijn familie tegenaan wordt gekeken. Het hemd wordt altijd van mijn lijf gevraagd en ze willen hem beter leren kennen, etc. Dat voert de druk wel op inderdaad. Hij heeft mijn ouders overigens wel al eens ontmoet, ook vlot dus.
woensdag 4 juli 2012 om 12:32
Je relatie duurt 2 maanden? Je hebt nu al problemen met familiedingen? Laat je dit niet aanpraten door je omgeving.
En dat hij zijn eigen ochtendrituelen aan wilt houden is toch ook logisch? Dat hij zijn werk niet gelijk aan de kant zet voorjou toch ook? Jullie hebben pas 2 maanden een relatie. Veel van de dingen die jij noemt moet gewoon groeien.
Ik vind dat je verwachtingen te hoog zijn voor een relatie van 2 maanden.
En dat hij zijn eigen ochtendrituelen aan wilt houden is toch ook logisch? Dat hij zijn werk niet gelijk aan de kant zet voorjou toch ook? Jullie hebben pas 2 maanden een relatie. Veel van de dingen die jij noemt moet gewoon groeien.
Ik vind dat je verwachtingen te hoog zijn voor een relatie van 2 maanden.
woensdag 4 juli 2012 om 12:34
quote:ashley1983 schreef op 04 juli 2012 @ 12:23:
Als hij moet werken, moet ie werken. Das logisch. Maar familie dingen en vooral jij, horen wel belangrijk te zijn voor hem. En dan is het maar net wat voor instelling je (hij dus) hebt. Wordt je onzeker omdat hij niet helemaal voor je lijkt te gaan?Familiedingen horen helemaal niet als vanzelfsprekend belangrijk te zijn. Niet iedereen is familieziek, laat staan bij de familie van 'n ander. En als je elkaar pas leert kennen is tijd met z'n 2 doorbrengen toch wel belangrijker dan nu al familieverplichtingen moeten aflopen.
Als hij moet werken, moet ie werken. Das logisch. Maar familie dingen en vooral jij, horen wel belangrijk te zijn voor hem. En dan is het maar net wat voor instelling je (hij dus) hebt. Wordt je onzeker omdat hij niet helemaal voor je lijkt te gaan?Familiedingen horen helemaal niet als vanzelfsprekend belangrijk te zijn. Niet iedereen is familieziek, laat staan bij de familie van 'n ander. En als je elkaar pas leert kennen is tijd met z'n 2 doorbrengen toch wel belangrijker dan nu al familieverplichtingen moeten aflopen.
woensdag 4 juli 2012 om 12:34
na 2 maanden ging mijn vriend ook nog niet mee naar familiedingen e.d. hoor. ik ook niet naar de zijne trouwens. hadden wel elkaars ouders/nestgenoten gezien want we woonden nog thuis. Ik denk dat je teveel verwacht en teveel analyseert.
het doordeweeks niet blijven slapen vind ik ook zo gek nog niet. als ik het zo hoor heeft hij een hele drukke baan en dan snap ik dat wel.
maar als je er erg onzeker over bent kan je dit toch gewoon eens aankaarten. dikke kans dat hij gewoon gehecht is aan zijn eigen merk tandpasta en er helemaal niet bij heeft stilgestaan dat jij je hierdoor rot voelt.
het doordeweeks niet blijven slapen vind ik ook zo gek nog niet. als ik het zo hoor heeft hij een hele drukke baan en dan snap ik dat wel.
maar als je er erg onzeker over bent kan je dit toch gewoon eens aankaarten. dikke kans dat hij gewoon gehecht is aan zijn eigen merk tandpasta en er helemaal niet bij heeft stilgestaan dat jij je hierdoor rot voelt.
woensdag 4 juli 2012 om 12:34
Hm, wel even goed om dit te lezen. Ik dacht zelf dat ik gek werd. Het maakt me gewoon onzeker en dat is niet de bedoeling, want het gaat juist verder erg goed tussen ons. We hebben vakantieplannen e.d. en zijn graag bij elkaar.
Ik denk dat ik het het lastigst vind hoe ik het moet verkopen aan mijn familie als hij niet mee is. Zij vinden het zo vanzelfsprekend, gewoon op het irritante af haast.
Ik denk dat ik het het lastigst vind hoe ik het moet verkopen aan mijn familie als hij niet mee is. Zij vinden het zo vanzelfsprekend, gewoon op het irritante af haast.
woensdag 4 juli 2012 om 12:36
Familiedingen na twee maanden zou ik heel hard van schrikken (zusje kan eerder, maar ik neem iemand echt niet binnen 6 maanden mee naar mijn familie, dan krijgen ze wel een hele lange serie aan probeersels )
Ik herken wel het tijd voor elkaar maken. Zit nu ook in een ' prille relatie' waar tijd voor elkaar hebben nogal gecompliceerd is (nee, hij is niet getrouwd oid ) en ik merk dat ik het lastig vind daarmee om te gaan. Zeker als je elkaar net kent en ontzettend Fullieft bent, wil ik hem graag zien, tegen hem aan liggen etc. en dat kan niet zo vaak. Frusterend, maar zolang hij ook wel probeert wat te passen en meten zal ik het gewoon moeten accepteren.
(wat ik bedoel: het vasthouden aan minder reistijd en kleine ritueeltjes zou ik wel irritant vinden, op zich zou hij ook tijd moeten willen maken voor jou. Die familiedingen zou ik lekker even alleen doen voor nu.)
Ik herken wel het tijd voor elkaar maken. Zit nu ook in een ' prille relatie' waar tijd voor elkaar hebben nogal gecompliceerd is (nee, hij is niet getrouwd oid ) en ik merk dat ik het lastig vind daarmee om te gaan. Zeker als je elkaar net kent en ontzettend Fullieft bent, wil ik hem graag zien, tegen hem aan liggen etc. en dat kan niet zo vaak. Frusterend, maar zolang hij ook wel probeert wat te passen en meten zal ik het gewoon moeten accepteren.
(wat ik bedoel: het vasthouden aan minder reistijd en kleine ritueeltjes zou ik wel irritant vinden, op zich zou hij ook tijd moeten willen maken voor jou. Die familiedingen zou ik lekker even alleen doen voor nu.)
woensdag 4 juli 2012 om 12:37
quote:liza4 schreef op 04 juli 2012 @ 12:32:
Dat besef ik ook: hoe normaal is het uberhaupt om al allerlei familiedingen te doen? Misschien helemaal niet vanzelfsprekend inderdaad, maar merk wel dat ik maar vasthoud aan hoe hier binnen mijn familie tegenaan wordt gekeken. Het hemd wordt altijd van mijn lijf gevraagd en ze willen hem beter leren kennen, etc. Dat voert de druk wel op inderdaad. Hij heeft mijn ouders overigens wel al eens ontmoet, ook vlot dus.Waarom heb je dan gezegd dat je iemand hebt leren kennen? Zolang je nog maar zo kort aan 't daten bent, kun je het toch wel gewoon voor jezelf houden? En als je familie de hele tijd nieuwsgierige vragen stelt, zou ik al helemaal niet zitten te springen om hem mee te nemen.
Dat besef ik ook: hoe normaal is het uberhaupt om al allerlei familiedingen te doen? Misschien helemaal niet vanzelfsprekend inderdaad, maar merk wel dat ik maar vasthoud aan hoe hier binnen mijn familie tegenaan wordt gekeken. Het hemd wordt altijd van mijn lijf gevraagd en ze willen hem beter leren kennen, etc. Dat voert de druk wel op inderdaad. Hij heeft mijn ouders overigens wel al eens ontmoet, ook vlot dus.Waarom heb je dan gezegd dat je iemand hebt leren kennen? Zolang je nog maar zo kort aan 't daten bent, kun je het toch wel gewoon voor jezelf houden? En als je familie de hele tijd nieuwsgierige vragen stelt, zou ik al helemaal niet zitten te springen om hem mee te nemen.
woensdag 4 juli 2012 om 12:39
quote:elninjoo schreef op 04 juli 2012 @ 12:37:
[...]
Waarom heb je dan gezegd dat je iemand hebt leren kennen? Zolang je nog maar zo kort aan 't daten bent, kun je het toch wel gewoon voor jezelf houden? En als je familie de hele tijd nieuwsgierige vragen stelt, zou ik al helemaal niet zitten te springen om hem mee te nemen.haha, inderdaad een wijze les voor de toekomst, TO. Mijn moeder weet na een paar maanden nog van niets, behalve dat ik dat naar x ben geweest met 'een vriend'. Scheelt een heleboel vragen en pushen.
[...]
Waarom heb je dan gezegd dat je iemand hebt leren kennen? Zolang je nog maar zo kort aan 't daten bent, kun je het toch wel gewoon voor jezelf houden? En als je familie de hele tijd nieuwsgierige vragen stelt, zou ik al helemaal niet zitten te springen om hem mee te nemen.haha, inderdaad een wijze les voor de toekomst, TO. Mijn moeder weet na een paar maanden nog van niets, behalve dat ik dat naar x ben geweest met 'een vriend'. Scheelt een heleboel vragen en pushen.
woensdag 4 juli 2012 om 12:39
quote:elninjoo schreef op 04 juli 2012 @ 12:37:
[...]
Waarom heb je dan gezegd dat je iemand hebt leren kennen? Zolang je nog maar zo kort aan 't daten bent, kun je het toch wel gewoon voor jezelf houden? En als je familie de hele tijd nieuwsgierige vragen stelt, zou ik al helemaal niet zitten te springen om hem mee te nemen.Wij zijn vrij open naar elkaar (ouders/nestgenoten en ik), dus dat gaat vanzelf. Als ik heel erg verliefd ben en iemand bijna dagelijks zie, dan kan ik het onmogelijk voor mezelf houden. Of het handig is, dat is een tweede, maar zo is dat nu eenmaal gelopen.
[...]
Waarom heb je dan gezegd dat je iemand hebt leren kennen? Zolang je nog maar zo kort aan 't daten bent, kun je het toch wel gewoon voor jezelf houden? En als je familie de hele tijd nieuwsgierige vragen stelt, zou ik al helemaal niet zitten te springen om hem mee te nemen.Wij zijn vrij open naar elkaar (ouders/nestgenoten en ik), dus dat gaat vanzelf. Als ik heel erg verliefd ben en iemand bijna dagelijks zie, dan kan ik het onmogelijk voor mezelf houden. Of het handig is, dat is een tweede, maar zo is dat nu eenmaal gelopen.
woensdag 4 juli 2012 om 12:40
quote:liza4 schreef op 04 juli 2012 @ 12:34:
Hm, wel even goed om dit te lezen. Ik dacht zelf dat ik gek werd. Het maakt me gewoon onzeker en dat is niet de bedoeling, want het gaat juist verder erg goed tussen ons. We hebben vakantieplannen e.d. en zijn graag bij elkaar.
Ik denk dat ik het het lastigst vind hoe ik het moet verkopen aan mijn familie als hij niet mee is. Zij vinden het zo vanzelfsprekend, gewoon op het irritante af haast.Dan moet je je ouders daarop aanspreken. Dat gedrag van je ouders is écht niet normaal. Dat jij 1 keer per week bij je ouders op bezoek gaat wil niet zeggen dat je vriend (of later misschien zelfs man) elke keer mee gaat. Die heeft ook zijn eigen familie en vrienden en als partners zit je niet aan elkaar gegroeid, dus ik zou pa en ma maar snel uit de droom helpen dat je niet op verplichte nummertjes zit te wachten. Je zou er misschien de liefde van je leven mee weg jagen.
Hm, wel even goed om dit te lezen. Ik dacht zelf dat ik gek werd. Het maakt me gewoon onzeker en dat is niet de bedoeling, want het gaat juist verder erg goed tussen ons. We hebben vakantieplannen e.d. en zijn graag bij elkaar.
Ik denk dat ik het het lastigst vind hoe ik het moet verkopen aan mijn familie als hij niet mee is. Zij vinden het zo vanzelfsprekend, gewoon op het irritante af haast.Dan moet je je ouders daarop aanspreken. Dat gedrag van je ouders is écht niet normaal. Dat jij 1 keer per week bij je ouders op bezoek gaat wil niet zeggen dat je vriend (of later misschien zelfs man) elke keer mee gaat. Die heeft ook zijn eigen familie en vrienden en als partners zit je niet aan elkaar gegroeid, dus ik zou pa en ma maar snel uit de droom helpen dat je niet op verplichte nummertjes zit te wachten. Je zou er misschien de liefde van je leven mee weg jagen.
woensdag 4 juli 2012 om 12:42
Rustig aan, jullie zijn pas 2 maanden samen. Dat soort dingen komen allemaal vanzelf.
Neem de tijd om familie te ontmoeten etc.
Mijn vriend en ik woonden eerste instantie ook ver uit elkaar. Heb zijn familie pas na 1 maand kunnen ontmoeten, en hij de mijne ook wat later.
Familie zaken zijn vanzelf gegroeid.
Neem de tijd om familie te ontmoeten etc.
Mijn vriend en ik woonden eerste instantie ook ver uit elkaar. Heb zijn familie pas na 1 maand kunnen ontmoeten, en hij de mijne ook wat later.
Familie zaken zijn vanzelf gegroeid.
woensdag 4 juli 2012 om 12:45