Relaties
alle pijlers
Einde vriendschap
maandag 9 juli 2012 om 11:18
Ik weet niet zo goed wat ik wil met dit topic. Misschien even van me afschrijven.
Ik heb sinds ongeveer 2 jaar een relatie.
Eigenlijk gaat alles goed in onze relatie. Waar ik wel mee zit is het volgende: een vriendin van me heeft me laten vallen omdat ik een relatie heb met mijn huidige vriend. Ze vindt hem vreselijk omdat hij erg recht voor zijn raap is. Dat klopt maar mijn vriend zal nooit iets zeggen om een ander te kwetsen, hij heeft echt wel tact in zich. Er is een hoop gezegd en gedaan.
Zij vindt dat we nu ineens uit elkaar gegroeid zijn terwijl ik altijd moeite gedaan heb om de vriendschap te onderhouden. Ik heb ook nooit gezegd dat ik niet meer om wilde gaan met haar. Ik ben namelijk van mening dat het feit dat zij een hekel heeft aan mijn vriend, onze vriendschap niet in de weg hoeft te staan. Eerst deelde ze mijn mening maar ze verandert constant van gedachten. Ik krijg allerlei verwijten naar mijn hoofd terwijl ik me van geen kwaad bewust ben.
Het lijkt alsof zij dit aangrijpt om de vriendschap te “verbreken”. Ze heeft me in elk geval medegedeeld dat ze me niet meer wil zien en heeft alles gewist van mij zegt ze. Ben ik nou zo raar of naïef omdat ik het niet begrijp? Dat ze een hekel heeft aan mijn vriend, dat mag. Ik bedoel je kunt niet met iedereen een klik hebben. Maar de manier waarop ze me “dumpt” (zo voelt het) voelt als hard en oneerlijk. Wij hebben nooit ruzie met elkaar gehad, er was niets aan de hand.
Als dit is wat zij wil dan moet ik dat natuurlijk respecteren maar het voelt wel raar. Alsof ik verantwoordelijk ben voor het feit dat de vriendschap kapot is, omdat ik een relatie met hem heb.
Wat vinden jullie?
Ik heb sinds ongeveer 2 jaar een relatie.
Eigenlijk gaat alles goed in onze relatie. Waar ik wel mee zit is het volgende: een vriendin van me heeft me laten vallen omdat ik een relatie heb met mijn huidige vriend. Ze vindt hem vreselijk omdat hij erg recht voor zijn raap is. Dat klopt maar mijn vriend zal nooit iets zeggen om een ander te kwetsen, hij heeft echt wel tact in zich. Er is een hoop gezegd en gedaan.
Zij vindt dat we nu ineens uit elkaar gegroeid zijn terwijl ik altijd moeite gedaan heb om de vriendschap te onderhouden. Ik heb ook nooit gezegd dat ik niet meer om wilde gaan met haar. Ik ben namelijk van mening dat het feit dat zij een hekel heeft aan mijn vriend, onze vriendschap niet in de weg hoeft te staan. Eerst deelde ze mijn mening maar ze verandert constant van gedachten. Ik krijg allerlei verwijten naar mijn hoofd terwijl ik me van geen kwaad bewust ben.
Het lijkt alsof zij dit aangrijpt om de vriendschap te “verbreken”. Ze heeft me in elk geval medegedeeld dat ze me niet meer wil zien en heeft alles gewist van mij zegt ze. Ben ik nou zo raar of naïef omdat ik het niet begrijp? Dat ze een hekel heeft aan mijn vriend, dat mag. Ik bedoel je kunt niet met iedereen een klik hebben. Maar de manier waarop ze me “dumpt” (zo voelt het) voelt als hard en oneerlijk. Wij hebben nooit ruzie met elkaar gehad, er was niets aan de hand.
Als dit is wat zij wil dan moet ik dat natuurlijk respecteren maar het voelt wel raar. Alsof ik verantwoordelijk ben voor het feit dat de vriendschap kapot is, omdat ik een relatie met hem heb.
Wat vinden jullie?
maandag 9 juli 2012 om 12:45
Zij zoekt allerlei redenen om de vriendschap te verbreken, maar geeft geen echte reden waar je wat mee kan, haar besluit staat namelijk vast. Voor jou komt het heel plotseling, en je kunt er helemaal niets mee, vooral omdat ze er nu ook niet meer over wil praten, of de echte reden wil geven. Bij jou blijft het dan dus steeds maar malen. Het enige wat je kunt doen, is haar een brief sturen (geen mail, want mis heeft ze je wel geblokkeerd) waarin je alles uitlegt wat je hier ook doet, je gevoel er bij enzovoort.Of zij er dan op reageert is haar keuze, waarschijnlijk doet ze dit niet. Maar jij hebt in ieder geval alles van je af kunnen schrijven richting haar, en de keus ligt dan echt bij haar.
Veel succes, onwijs moeilijk dit!
Veel succes, onwijs moeilijk dit!
maandag 9 juli 2012 om 14:48
Herkenning.... Ook al was het hier nét even anders...
Ik had een buurvrouw/vriendin waarmee ik een paar jaar heel veel omging. Zij was zelf alleen en had haar sores en we praatten veel met elkaar. Mijn toenmalige partner en zij lagen elkaar niet zo. Hij was ook niet goed voor mij en ons zoontje, er was altijd wel wat.
Ik trok dus veel met haar op en toen mijn relatie 'explodeerde' was ze er ook voor mij. Zij kreeg in die tijd ook een ander huis, woonde toen wat verder weg, maar we hadden regelmatig contact en deden nog leuke dingen samen.
Vrij snel daarna leerde ik mijn huidige man kennen. Een lieverd! Na een jaar gingen we samenwonen en een tijdje later werd onze dochter geboren.
De vriendschap werd steeds minder hecht, het leek wel of zij jaloers was op wat ik wél had en zij niet: een leuke relatie, een zwangerschap en alles wat erbij kwam kijken. Het was écht niet zo dat mijn leven alleen maar uit man/baby bestond, ik ging ook alleen naar haar toe, maar toch....
Toen ik, zoals ik dat altijd deed, een de familie en vrienden een uitnodiging (via de mail) stuurde voor een verjaardag kreeg ik een flauwekulmailtje terug, over dat ze misschien wel moest werken en toch al niet zo van verjaardagen hield. Ik heb haar gevraagd of we dan iets anders af konden spreken: niets meer van gehoord. Ze reageert nergens meer op. Nou, dan ben ik er ook klaar mee hoor!
De laatste keren dat we elkaar zagen had ik toch al het gevoel dat ik op mijn tenen moest lopen, dat ik amper kon laten blijken dat ik happy was (en ben!). Want bij haar wilde het allemaal niet zo vlotten. Ik wilde er ook voor haar zijn, dat werd afgewimpeld. Nou, dan toch niet?
En toch........ mis ik haar soms...... Maar ja, dat hoort bij het leven (denk ik).
Ik had een buurvrouw/vriendin waarmee ik een paar jaar heel veel omging. Zij was zelf alleen en had haar sores en we praatten veel met elkaar. Mijn toenmalige partner en zij lagen elkaar niet zo. Hij was ook niet goed voor mij en ons zoontje, er was altijd wel wat.
Ik trok dus veel met haar op en toen mijn relatie 'explodeerde' was ze er ook voor mij. Zij kreeg in die tijd ook een ander huis, woonde toen wat verder weg, maar we hadden regelmatig contact en deden nog leuke dingen samen.
Vrij snel daarna leerde ik mijn huidige man kennen. Een lieverd! Na een jaar gingen we samenwonen en een tijdje later werd onze dochter geboren.
De vriendschap werd steeds minder hecht, het leek wel of zij jaloers was op wat ik wél had en zij niet: een leuke relatie, een zwangerschap en alles wat erbij kwam kijken. Het was écht niet zo dat mijn leven alleen maar uit man/baby bestond, ik ging ook alleen naar haar toe, maar toch....
Toen ik, zoals ik dat altijd deed, een de familie en vrienden een uitnodiging (via de mail) stuurde voor een verjaardag kreeg ik een flauwekulmailtje terug, over dat ze misschien wel moest werken en toch al niet zo van verjaardagen hield. Ik heb haar gevraagd of we dan iets anders af konden spreken: niets meer van gehoord. Ze reageert nergens meer op. Nou, dan ben ik er ook klaar mee hoor!
De laatste keren dat we elkaar zagen had ik toch al het gevoel dat ik op mijn tenen moest lopen, dat ik amper kon laten blijken dat ik happy was (en ben!). Want bij haar wilde het allemaal niet zo vlotten. Ik wilde er ook voor haar zijn, dat werd afgewimpeld. Nou, dan toch niet?
En toch........ mis ik haar soms...... Maar ja, dat hoort bij het leven (denk ik).