Geen talenwonder

Als mijn moeder nu nog geleefd zou hebben (wat helaas niet het geval is omdat zij in 1998 is overleden) dan zou zij hedentendage gestruikeld zijn over al die moderne en vreemdtalige woorden die voor ons nu heel gewoon zijn.

Mijn moeder had de gave om niet-nederlandse woorden gewoon op z'n Nederlands uit te spreken. Zo was er bij ons in de buurt een chemische wasserij, door mijn moeder consequent uitgesproken als "sjemische wasserij". Een echte, ouderwetse buurtsuper - genoemd naar de eigenaar, de heer Plusjee (maar dan geschreven met 1 e met een accent aigu) - werd door mijn moeder "verkracht" met de opdracht: "ga bij meneer Plusje even dit of dat halen".

In 1980 heb ik een dia-show gemaakt van onze huwelijksdag (toen had je nog dia's ). Toen ik die aan mijn moeder liet zien zei ze na een half uur: "pas maar op! Straks raken die toverlantaarnplaatjes nog oververhit en hebben we hier brand!"



Ik denk wel eens: wat zou ze het nu zwaar hebben met uitdrukkingen als eps, feesboek, haaifs, onlaajn, daunloden, updeeten, bekups, sjoppen, deeten, wannaaitstends enz. Ik denk dat het maar beter is voor haar dat ze dit niet meer meemaakt. Maar zou ze dit jaar wel de leeftijd van 98 jaar hebben bereikt, dan zou ze die woorden zo hebben geschreven. Want buitenlands is niet zo moeilijk...

quote:Britannia schreef op 12 juli 2012 @ 07:51:

Mijn oma vindt nog steeds dat het bleu band is. Ze ziet maar niet dat die 2 letters andersom staan .



Dat zei mijn moeder ook altijd: Bleu Band ipv Blue Band....



Nog zo een:balletje blauw ipv Rackit....

Ik herinner me er nog een. Zure zult werd indedtijd bij de slager verkocht in een aardewerken bakje. De meeste mensen die zure zult wilden kopen vroegen om bijv. een ons zure zult. Zo niet mijn moeder, die vroeg gewoon om een half "koud kommetje"....