Relaties
alle pijlers
Mis ik hèm?
dinsdag 17 juli 2012 om 19:40
Ik zit nu al een tijd met iets, en ik wil even ''onafhankelijk advies'' aangezien vrienden/ familie hier allemaal nogal fel hun eigen idee over hebben...
2 jaar geleden is mijn relatie uitgegaan met (ik noem hem even) X. Toen ik 17 was leerde ik X. kennen, en we hebben een relatie van 2,5 jaar gehad. Ik was in die periode op z'n zachts gezegd niet de meest leuke persoon om mee om te gaan, laat staan een relatie mee te hebben. Ik was depressief en ontzettend egoïstisch. X. kon daar moeilijk mee omgaan en betrok alles op zichzelf. Als ik hem weer eens de grond in boorde wilde hij veranderen om het mij naar mn zin te maken. Daar kon ik dan weer niet tegen en dan ging ik weer ruzie zoeken. Hierdoor heb ik ook een keer of 3 een punt achter de relatie gezet voor ik er definitief een punt achter zette in april 2010. Ik was er heilig van overtuigd dat we absoluut niet bij elkaar pasten en dan nog vooral omdat ik hoogopgeleid was en hij laagopgeleid, en er sprake was van een cultuurverschil. Volgens mij (en laten we eerlijk zijn; ook vooral volgens mijn familie..) zou dat nooit kunnen werken. Maar aan de andere kant pasten we naar mijn idee gevoelsmatig juist ontzettend goed bij elkaar. We hadden vaak aan een half woord genoeg, konden ontzettend veel lachen samen, hadden veel gemeen en als het goed ging tussen ons ging het ook zo goed dat het leek of het voor eeuwig was. Ik kon hem ook niet lang missen; als ik het had uitgemaakt krabbelde ik de volgende dag nog terug omdat ik inzag dat ik weer eens stom bezig was geweest en niet zonder hem wilde. We hebben dus ontzettend erge ruzies gehad, maar daarentegen ook even mooie tijden..
In de 2 jaar dat het nu uit is ben ik ontzettend veranderd. Ik woon inmiddels alweer bijna een jaar op mezelf en heb mezelf helemaal 'teruggevonden', ik weet wat ik wil, en sta weer positief in het leven. In die 2 jaar sinds het uit is heb ik ook op z'n zachtst gezegd erg van mn vrijgezelle leventje genoten, maar geen serieuze langdurende relatie meer gehad. Er zijn een paar jongens geweest met wie ik in eerste instantie wel verder had gewild, maar dat liep op niks uit en achteraf ben ik daar ook blij om want ze waren toch niet écht iets voor mij.
Maar nu: al die tijd heb ik X. nooit kunnen vergeten. Ik heb hem vaak ontzettend gemist, en die periodes werden dan weer gevolgd door boosheid en het idee dat ik hem nooit meer hoefde te zien, om hem vervolgens weer ontzettend te missen. Ik miste hem ook vaak als ik in een k*tsituatie zat, dan had ik het gevoel dat ik miste waar ik me veilig en goed voelde en waar het toch wel goed was/ kwam; bij hem dus.
Ik spreek hem tegenwoordig sporadisch via whatsapp en kom hem af en toe nog tegen, maar verder niks. Binnenkort gaan we wel een keer met gemeenschappelijke vrienden bowlen. Saillant detail is wel dat hij me nog altijd graag terug zou willen, maar ik ben er duidelijk in geweest dat ik geen relatie meer wil (al twijfel ik daar nu dus aan).
De laatste tijd is het idee dat ik hem nooit meer hoef te zien en de boosheid er bijna nooit meer, en mis ik hem steeds vaker en erger. Ik krijg hem niet echt meer uit mijn hoofd. Daardoor vraag ik me af of je na verloop van tijd de nare dingen inderdaad vergeet wat ze wel eens zeggen, en alleen de leuke onthoudt, of dat ik gewoon weer een relatie zou willen en dàt is wat ik mis, of dat ik hèm echt mis. Andere jongens met wie ik iets gehad heb mis ik trouwens absoluut niet, ookal heb ik daar ook leuke tijden mee gehad, het is echt puur alleen hem die ik mis. Het voelt een beetje alsof ik mijn ''wederhelft'' mis ofzo, alsof iets er niet is dat er wel hoort te zijn. Ik zou ook heel graag op z'n minst vrienden willen zijn zodat we weer kunnen lachen en gewoon zoals vroeger; dat hij in m'n leven is. Maar dat lijkt me weer niet slim omdat we elkaar waarschijnlijk allebei niet echt alleen als vrienden kunnen zien.. Ik vind dit echt zo ontzettend lastig...
Heeft iemand ditzelfde wel eens meegemaakt, en hoe ging jij daarmee om?
Ervaringen, advies; alles is welkom
2 jaar geleden is mijn relatie uitgegaan met (ik noem hem even) X. Toen ik 17 was leerde ik X. kennen, en we hebben een relatie van 2,5 jaar gehad. Ik was in die periode op z'n zachts gezegd niet de meest leuke persoon om mee om te gaan, laat staan een relatie mee te hebben. Ik was depressief en ontzettend egoïstisch. X. kon daar moeilijk mee omgaan en betrok alles op zichzelf. Als ik hem weer eens de grond in boorde wilde hij veranderen om het mij naar mn zin te maken. Daar kon ik dan weer niet tegen en dan ging ik weer ruzie zoeken. Hierdoor heb ik ook een keer of 3 een punt achter de relatie gezet voor ik er definitief een punt achter zette in april 2010. Ik was er heilig van overtuigd dat we absoluut niet bij elkaar pasten en dan nog vooral omdat ik hoogopgeleid was en hij laagopgeleid, en er sprake was van een cultuurverschil. Volgens mij (en laten we eerlijk zijn; ook vooral volgens mijn familie..) zou dat nooit kunnen werken. Maar aan de andere kant pasten we naar mijn idee gevoelsmatig juist ontzettend goed bij elkaar. We hadden vaak aan een half woord genoeg, konden ontzettend veel lachen samen, hadden veel gemeen en als het goed ging tussen ons ging het ook zo goed dat het leek of het voor eeuwig was. Ik kon hem ook niet lang missen; als ik het had uitgemaakt krabbelde ik de volgende dag nog terug omdat ik inzag dat ik weer eens stom bezig was geweest en niet zonder hem wilde. We hebben dus ontzettend erge ruzies gehad, maar daarentegen ook even mooie tijden..
In de 2 jaar dat het nu uit is ben ik ontzettend veranderd. Ik woon inmiddels alweer bijna een jaar op mezelf en heb mezelf helemaal 'teruggevonden', ik weet wat ik wil, en sta weer positief in het leven. In die 2 jaar sinds het uit is heb ik ook op z'n zachtst gezegd erg van mn vrijgezelle leventje genoten, maar geen serieuze langdurende relatie meer gehad. Er zijn een paar jongens geweest met wie ik in eerste instantie wel verder had gewild, maar dat liep op niks uit en achteraf ben ik daar ook blij om want ze waren toch niet écht iets voor mij.
Maar nu: al die tijd heb ik X. nooit kunnen vergeten. Ik heb hem vaak ontzettend gemist, en die periodes werden dan weer gevolgd door boosheid en het idee dat ik hem nooit meer hoefde te zien, om hem vervolgens weer ontzettend te missen. Ik miste hem ook vaak als ik in een k*tsituatie zat, dan had ik het gevoel dat ik miste waar ik me veilig en goed voelde en waar het toch wel goed was/ kwam; bij hem dus.
Ik spreek hem tegenwoordig sporadisch via whatsapp en kom hem af en toe nog tegen, maar verder niks. Binnenkort gaan we wel een keer met gemeenschappelijke vrienden bowlen. Saillant detail is wel dat hij me nog altijd graag terug zou willen, maar ik ben er duidelijk in geweest dat ik geen relatie meer wil (al twijfel ik daar nu dus aan).
De laatste tijd is het idee dat ik hem nooit meer hoef te zien en de boosheid er bijna nooit meer, en mis ik hem steeds vaker en erger. Ik krijg hem niet echt meer uit mijn hoofd. Daardoor vraag ik me af of je na verloop van tijd de nare dingen inderdaad vergeet wat ze wel eens zeggen, en alleen de leuke onthoudt, of dat ik gewoon weer een relatie zou willen en dàt is wat ik mis, of dat ik hèm echt mis. Andere jongens met wie ik iets gehad heb mis ik trouwens absoluut niet, ookal heb ik daar ook leuke tijden mee gehad, het is echt puur alleen hem die ik mis. Het voelt een beetje alsof ik mijn ''wederhelft'' mis ofzo, alsof iets er niet is dat er wel hoort te zijn. Ik zou ook heel graag op z'n minst vrienden willen zijn zodat we weer kunnen lachen en gewoon zoals vroeger; dat hij in m'n leven is. Maar dat lijkt me weer niet slim omdat we elkaar waarschijnlijk allebei niet echt alleen als vrienden kunnen zien.. Ik vind dit echt zo ontzettend lastig...
Heeft iemand ditzelfde wel eens meegemaakt, en hoe ging jij daarmee om?
Ervaringen, advies; alles is welkom
dinsdag 17 juli 2012 om 20:02
Hoe weet je dat hij je terug wil? Heeft hij dat letterlijk zo gezegd, pas geleden? Ik weet dat mijn ex het ook altijd zei, maar toch echt na een jaar een nieuwe relatie begonnen is.
voor mij was het trouwens duidelijk, ik miste vooral het gezin zijn, maar niet zozeer hem. Ook ik heb mijn twijfelmomenten gehad, maar ben altijd achter mijn keuze blijven staan. En was eigenlijk best verrast toen er opeens een nieuwe vriendin was, ook al gun ik het hem van harte. wat jij ook zegt, hij had voorheen aangegeven me terug te willen. Maar ook dat is denk ik relatief.
voor mij was het trouwens duidelijk, ik miste vooral het gezin zijn, maar niet zozeer hem. Ook ik heb mijn twijfelmomenten gehad, maar ben altijd achter mijn keuze blijven staan. En was eigenlijk best verrast toen er opeens een nieuwe vriendin was, ook al gun ik het hem van harte. wat jij ook zegt, hij had voorheen aangegeven me terug te willen. Maar ook dat is denk ik relatief.
dinsdag 17 juli 2012 om 20:09
Dat is t m ook juist liselore.. ik was niet mezelf toen ik een relatie met hem had, en ik heb het verpest door m'n egoisme en onzekerheid. Ik heb mezelf voorgehouden dat de relatie niet werkte en heb daardoor steeds ruzie gezocht. Dat het voor mn idee niet werkte was enkel en alleen doordat ik teveel naar mn familie keek en het feit dat hij daar misschien niet bij paste...
Hij heeft idd gezegd, pasgeleden, dat hij als hij heel eerlijk is hoopt dat het ooit weer goed komt tussen ons..
Hij heeft idd gezegd, pasgeleden, dat hij als hij heel eerlijk is hoopt dat het ooit weer goed komt tussen ons..
dinsdag 17 juli 2012 om 20:16
quote:soph01 schreef op 17 juli 2012 @ 20:09:
Dat is t m ook juist liselore.. ik was niet mezelf toen ik een relatie met hem had, en ik heb het verpest door m'n egoisme en onzekerheid. Ik heb mezelf voorgehouden dat de relatie niet werkte en heb daardoor steeds ruzie gezocht. Dat het voor mn idee niet werkte was enkel en alleen doordat ik teveel naar mn familie keek en het feit dat hij daar misschien niet bij paste...
Hij heeft idd gezegd, pasgeleden, dat hij als hij heel eerlijk is hoopt dat het ooit weer goed komt tussen ons..
Je zegt :
quote:soph01 schreef op 17 juli 2012 @ 19:40:
De laatste tijd is het idee dat ik hem nooit meer hoef te zien en de boosheid er bijna nooit meer, en mis ik hem steeds vaker en erger. Ik krijg hem niet echt meer uit mijn hoofd. Daardoor vraag ik me af of je na verloop van tijd de nare dingen inderdaad vergeet wat ze wel eens zeggen, en alleen de leuke onthoudt, of dat ik gewoon weer een relatie zou willen en dàt is wat ik mis, of dat ik hèm echt mis.
Bijna dus ze zijn er wel en dat heeft hij volgens mij echt niet verdient en anders waarom zou je dan een relatie willen.
Waarom speelt dit eigenlijk uberhaupt in je hoofd? Wat mis je aan hem? Zijn aanpassingsvermogen?
Dat is t m ook juist liselore.. ik was niet mezelf toen ik een relatie met hem had, en ik heb het verpest door m'n egoisme en onzekerheid. Ik heb mezelf voorgehouden dat de relatie niet werkte en heb daardoor steeds ruzie gezocht. Dat het voor mn idee niet werkte was enkel en alleen doordat ik teveel naar mn familie keek en het feit dat hij daar misschien niet bij paste...
Hij heeft idd gezegd, pasgeleden, dat hij als hij heel eerlijk is hoopt dat het ooit weer goed komt tussen ons..
Je zegt :
quote:soph01 schreef op 17 juli 2012 @ 19:40:
De laatste tijd is het idee dat ik hem nooit meer hoef te zien en de boosheid er bijna nooit meer, en mis ik hem steeds vaker en erger. Ik krijg hem niet echt meer uit mijn hoofd. Daardoor vraag ik me af of je na verloop van tijd de nare dingen inderdaad vergeet wat ze wel eens zeggen, en alleen de leuke onthoudt, of dat ik gewoon weer een relatie zou willen en dàt is wat ik mis, of dat ik hèm echt mis.
Bijna dus ze zijn er wel en dat heeft hij volgens mij echt niet verdient en anders waarom zou je dan een relatie willen.
Waarom speelt dit eigenlijk uberhaupt in je hoofd? Wat mis je aan hem? Zijn aanpassingsvermogen?
dinsdag 17 juli 2012 om 20:17
dinsdag 17 juli 2012 om 20:19
Tja, ik vind verschil in opleiding niet echt van belang als je in het dagelijks leven, in je gesprekken, in de omgang geen niveauverschil hebt. Maar als je er weer voor zou gaan zou ik wel heel duidelijk aangeven dat je twijfelt, maar het een laatste kans wil geven. Persoonlijk denk ik ook dat je nog jong bent, er is nog zoveel mogelijk. Het kan meespelen dat je bang bent niet die ene te gaan vinden, omdat je schrijft dat anderen ook niet 'het' waren. Dat hij het dichtst in de buurt kwam van een serieuze relatie. Maar het klinkt niet als een heel stabiele en gelukkige relatie...
dinsdag 17 juli 2012 om 20:39
@ NuEvenNiet: Waar doel je dan op?
Jullie leggen trouwens wel precies de vinger op de gevoelige plek, en dat is ook maar eens goed denk ik. Hij heeft nooit verdiend hoe ik hem behandeld heb, en ik vind het ook bizar dat hij me nog terug wil. Dat weet hij ook en hij zei daar toen op: ik weet dat het niet goed met je ging toen en dat je niet echt zo bent.. tja... laten we het een heeeel lang lontje noemen wat die jongen heeft. Of hij weet zeker dat het zo moet zijn hoe dan ook, en ik verzet me daartegen omdat ik teveel nadenk.. ik weet het niet..
Ik wil hem ook vooral geen false hoop geven. Dat heb ik al tevaak gedaan door het uit te maken en dan weer bij hem terug te komen. Ik ben bang dat als ik hem alleen maar meer pijn doe als ik het probeer en het toch blijkt dat het niks meer kan worden, die kans is er natuurlijk altijd..
Jullie leggen trouwens wel precies de vinger op de gevoelige plek, en dat is ook maar eens goed denk ik. Hij heeft nooit verdiend hoe ik hem behandeld heb, en ik vind het ook bizar dat hij me nog terug wil. Dat weet hij ook en hij zei daar toen op: ik weet dat het niet goed met je ging toen en dat je niet echt zo bent.. tja... laten we het een heeeel lang lontje noemen wat die jongen heeft. Of hij weet zeker dat het zo moet zijn hoe dan ook, en ik verzet me daartegen omdat ik teveel nadenk.. ik weet het niet..
Ik wil hem ook vooral geen false hoop geven. Dat heb ik al tevaak gedaan door het uit te maken en dan weer bij hem terug te komen. Ik ben bang dat als ik hem alleen maar meer pijn doe als ik het probeer en het toch blijkt dat het niks meer kan worden, die kans is er natuurlijk altijd..
dinsdag 17 juli 2012 om 21:00
Tja, dat moet jij je heel goed bedenken: in hoeverre gaat het je om hem? Is het zijn persoon die je mist of denk je dat het nu beter wordt omdat jij veranderd bent? In hoeverre is het ook een beetje ego? Het kan fijne gevoelens oproepen om te weten dat iemand nog zo om je geeft. Maar is het wederzijds of gaat zijn zelfvertrouwen zo een deuk erbij krijgen?
dinsdag 17 juli 2012 om 21:24
quote:Bluebirds schreef op 17 juli 2012 @ 21:00:
Tja, dat moet jij je heel goed bedenken: in hoeverre gaat het je om hem? Is het zijn persoon die je mist of denk je dat het nu beter wordt omdat jij veranderd bent? In hoeverre is het ook een beetje ego? Het kan fijne gevoelens oproepen om te weten dat iemand nog zo om je geeft. Maar is het wederzijds of gaat zijn zelfvertrouwen zo een deuk erbij krijgen?Het is wel echt zijn persoon die ik mis, als ik aan hem denk denk ik zegmaar echt aan hoe hij was en niet hoe hij met mij omging zegmaar.
Tja, dat moet jij je heel goed bedenken: in hoeverre gaat het je om hem? Is het zijn persoon die je mist of denk je dat het nu beter wordt omdat jij veranderd bent? In hoeverre is het ook een beetje ego? Het kan fijne gevoelens oproepen om te weten dat iemand nog zo om je geeft. Maar is het wederzijds of gaat zijn zelfvertrouwen zo een deuk erbij krijgen?Het is wel echt zijn persoon die ik mis, als ik aan hem denk denk ik zegmaar echt aan hoe hij was en niet hoe hij met mij omging zegmaar.
dinsdag 17 juli 2012 om 23:06
Ik herken je enigsinds in je twijfel.. Ik ging na een relatie van 3,5 jaar bijna direct over naar een jongen waar ik 5 jaar daarvoor al keer wat gehad heb.. Eigenlijk veelste snel.. Maar toen zat ik ook een beetje met wat mis ik en wat vind ik nou leuk? Mis ik de aandacht van een jongen, mis ik het hebben van een relatie, vind ik die jongen leuk of alleen gezelschap? Ik ging het gewoon probere en heb daarom vanaf moment 1 eerlijk gezegt dat ik het echt nog niet wist.. Dat ik het zo wel leuk vond maar dat ik niet wist of ik hem leuk vond of alleen zijn aandacht.. Dat is misschien heel hard maar daardoor weet hij waar die aan toe is en door eerlijk te blijven in zo'n periode krijgt hij ook geen valse hoop.. Je moet er eerst voor jezelf uitkomen wat je wil en daar kan je hem denk ik wel bij betrekken, maar geen valse hoop geven!!
woensdag 18 juli 2012 om 01:34
Bij jouw verhaal krijg ik het idee dat je na 2 jaar even lekker los gaan nu eigenlijk wel weer toe bent aan een stabieler leven met daarbij een stabiele relatie.
Nu heb je meerdere malen geprobeerd met mensen om een relatie op te bouwen maar dat werkte niet, nu denk je terug aan de tijd dat X constant voor je klaar stond en idealiseer je het moment met hem. Want hij was achteraf gezien toch wel heel lief. En met hem lukte het wel.
Ik heb zo een vermoeden dat wanneer jullie weer bij elkaar komen, jij je al gauw weer gaat "irriteren" aan hem.
Op papier en in je hoofd lijkt het misschien een geschikte man voor je nu je verlangt naar een man die volledig voor jou gaat maar het feit dat jij toentertijd al zo op hem neer keek betreft zijn opleiding geeft denk ik aan dat het gewoon niet de juiste voor jou is. Ik denk dat jullie heel gauw in het zelfde patroon komen, je verlangen zal even gestreeld worden maar dit is volgens mij niet de man met wie jij oud zou worden.
Nu heb je meerdere malen geprobeerd met mensen om een relatie op te bouwen maar dat werkte niet, nu denk je terug aan de tijd dat X constant voor je klaar stond en idealiseer je het moment met hem. Want hij was achteraf gezien toch wel heel lief. En met hem lukte het wel.
Ik heb zo een vermoeden dat wanneer jullie weer bij elkaar komen, jij je al gauw weer gaat "irriteren" aan hem.
Op papier en in je hoofd lijkt het misschien een geschikte man voor je nu je verlangt naar een man die volledig voor jou gaat maar het feit dat jij toentertijd al zo op hem neer keek betreft zijn opleiding geeft denk ik aan dat het gewoon niet de juiste voor jou is. Ik denk dat jullie heel gauw in het zelfde patroon komen, je verlangen zal even gestreeld worden maar dit is volgens mij niet de man met wie jij oud zou worden.
woensdag 18 juli 2012 om 02:59
OMG, de reacties die ik lees zijn gewoon schokkend! TO, lees je eigen topic maar eens na. Je houdt van hem. Ik heb zelden zo'n twijfelachtige post gelezen die gewoon één al al liefde weergeeft. Jij bent intelligenter dan hem. Denk je werkelijk dat een intelligenter persoon per definitie interessanter is? Alles wat je beschrijft aan wat je mist aan hem is juist datgene wat een succesvolle levenslange liefde geeft. Het enige wat hij niet heeft is een intellect dat de jouwe evenaart of overstijgt. Eén deel van een relatie is altijd de intelligentste maar blijkbaar ben jij zo onzeker over jezelf dat geborgenheid blijkbaar een intelligentie ding is waar je partner superieur in moet zijn of op zijn minst moet evenaren. Fuck de rest blijkbaar. Blijkbaar zijn er een hoop domme mokkels die je idee delen. Mijn advies: get over yourself, arrogante dame! Zo bijzonder ben jij niet.
woensdag 18 juli 2012 om 15:35
@ Schreeuwlelijk: Het klinkt idd ontzettend arrogant, en dat is het ook als je het zo leest. Er zit alleen behoorlijk wat druk achter van familie (die onzeker is en bang voor vanalles en nogwat) waardoor ik dat ben gaan overnemen. Ik begin nu idd eindelijk in te zien dat intelligentie etc. op de laatste plaats komt als het gaat om liefde, maar dat duurt lang en ik blijf bang om de verkeerde keuzes te maken.
woensdag 18 juli 2012 om 16:23
quote:NouEvenNiet schreef op 18 juli 2012 @ 12:52:
Schreeuwlelijk, zit je tampon scheef?En dat zegt iemand met als avatar een rood vierkant en als nickname 'NouEvenNiet'
Maareh TO; ik zou gewoon afspreken met hem.
Dat is de enige manier om erachter te komen wat er nog is tussen jullie.
Met almaar nadenken kom je denk ik niet zo ver in deze.
Schreeuwlelijk, zit je tampon scheef?En dat zegt iemand met als avatar een rood vierkant en als nickname 'NouEvenNiet'
Maareh TO; ik zou gewoon afspreken met hem.
Dat is de enige manier om erachter te komen wat er nog is tussen jullie.
Met almaar nadenken kom je denk ik niet zo ver in deze.
woensdag 18 juli 2012 om 20:40
quote:NouEvenNiet schreef op 18 juli 2012 @ 12:52:
Schreeuwlelijk, zit je tampon scheef?Ik heb geen plek waar ik die in kan stoppen dus nee Ik reageerde nogal gepikeerd omdat ik het zo zonde vind om te lezen. Ze mist hem. Ze houdt van hem en andersom ook. Maar ze kijkt op hem neer omdat hij minder intelligent is dan haar. Dat vind ik dom. Ik lees en al liefde in haar verhaal maar die liefde is blijkbaar niet goed genoeg. Liefde is liefde. Punt. Mevrouw kan hier wel eens heel zwaar spijt van gaan krijgen in de toekomst. Dan mag ze maar hopen dat hij nog wil.
Schreeuwlelijk, zit je tampon scheef?Ik heb geen plek waar ik die in kan stoppen dus nee Ik reageerde nogal gepikeerd omdat ik het zo zonde vind om te lezen. Ze mist hem. Ze houdt van hem en andersom ook. Maar ze kijkt op hem neer omdat hij minder intelligent is dan haar. Dat vind ik dom. Ik lees en al liefde in haar verhaal maar die liefde is blijkbaar niet goed genoeg. Liefde is liefde. Punt. Mevrouw kan hier wel eens heel zwaar spijt van gaan krijgen in de toekomst. Dan mag ze maar hopen dat hij nog wil.