Mishandeling

Ik moet even mijn hart luchten.

Ik ben er beroerd van.



Vanochtend sta ik op de markt, ik zal duidelijk zijn, eigenlijk hoop ik op herkenning.

Van omstanders, de moeder van het kind misschien?



Er stond een vader bij de broodkraam, met twee kinderen, jongens, ik schat zo ongeveer van 11 en 13 jaar.

De vader, een lange, pezige, gebruinde vent, mager en scherp gezicht, kort grijzig haar en een pet op. Iets grote, afstaande oren.

De jongens, allebei kort donker haar. De jongste nog een beetje kinder model, de oudste had al een groeispurt achter de rug, lange armen en benen, hoekiger.



De jongste stond vlakbij zijn vader, de oudste er iets vandaan.

Opeens begon de vader met stemverheffing te praten.

'Je doet het jezelf aan, moet je jezelf eens zien staan, als een zoutzak, niks moe. Die houding, die houding, het is helemaal niks en je moet eens een keer normaal gaan staan. Hup schouders naar achteren, en borst vooruit!'

Het was gericht tot de oudste van de jongens.

Het joch stond er inderdaad wat ongelukkig bij.



De toon waarop het gezegd werd was minderwaardig en kleinerend, en het was echt harder dan nodig, het gaf mij het gevoel van 'de vader die eens even laat horen dat hij wel weet hoe het moet'.



En daar bleef het niet bij, hij bleef doorgaan, steeds hetzelfde herhalen, op luide toon, en toen het even stil was keek het onderwerp van die retirade even naar zijn broertje, die veelzeggend terug naar hem keek, even hulpeloos, hij vond het rot voor hem, maar wist niet goed wat te doen. Er was dusdanig oogcontact tussen de jongens dat ik daaruit las dat dit niet een eenmalig iets was.

Er stond een stapel kratten met koopwaar, de jongens waar het om ging zette zijn handen op de kratten, steunde daarop en boog zijn hoofd.



....'Zie je nou? Daar sta je weer, sta je weer te hangen, hé? Wat zeg je? Moe? Dat heb ik al gezegd. Dat heb je zelf in de hand. Het is je hóuding, je hóuding. Dat inmekaar gedoken ruggetje, als je nou eens een keer rechtop gaat staan, je hoofd omhoog en je schouders recht, dan heb je geen last van moeheid en (en daar komtie) dan ben je ook gelijk van dat zogenaamde minderwaardigheidscomplex af. Ga jij maar even niet meer hier staan, maar dáár. Hij wees naar de muur tegenover de marktplaats. Gewoon rechtop tegen die muur.



De jongen deed het. En ging als een geslagen hond naar de plaats die zijn vader hem wees.



Ik wilde wat doen. Maar wat kon ik doen? Ik heb gedacht ik moet dit melden. Maar ik weet wel waar, maar ik weet niet wie die vader is, ik ken het kind niet. Ik was klaar met mijn boodschap aan de kraam maar wilde niet weg, ik wilde dit volgen. Wie weet kwamen ze iemand tegen, die ze de kenden, die ik toevallig ook kende.

Vragen aan de marktkoopman of die man hier vaker kwam, maar die had er zelf bijgestaan en net gedaan of het de normaalste zaak van de wereld was, terwijl hij zelfs met zijn 'anders nog iets meneer' moest wachten omdat zijn klant met zijn rug naar hem toe zijn zoon stond te vernederen!



Ik ben even doorgelopen en heb gewacht.

Ze hadden alledrie een broodje en gingen die naast een marktkraam op een muurtje zitten opeten. Tenminste, de vader en zijn jongste kind, de oudste zat naast zijn broertje aan de buitenkant, en plukte met een sip wit gezichtje aan zijn broodje.



Ik dacht, kon ik hem maar een briefje in zijn hand duwen met mijn telefoonnummer, voor als het te erg werd, dat hij me kon bellen, maar dat was niet mogelijk want pa zat er bovenop, en ergens leek het me ook gewoon niet reëel.

Er iets van zeggen was uitgesloten, want ik denk dat het kind het er dan nog meer van langs zou hebben gekregen.



Het zag er zo naar uit, het ongelukkige straalde van het hele wezen af, gebogen hoofd, zo'n lange puber, in-wit gezicht.



Ik ben nu thuis, maar het laat me niet los.

Misschien denk ik te ver door, maar ik kreeg de indruk dat de jongens wellicht voor de vakantie bij hun vader verblijven, en dat het kind waar het omgaat volgens de moeder dan last heeft van minderwaardigheidsgevoelens.

En daar maakte de vader nu wel eens even korte metten mee.



Ik voel me niet tekortgeschoten in wat ik had kunnen of moeten doen, want dat was niet mogelijk.

Ik spreek namelijk uit (soortgelijke) ervaring, het kon dus echt niet, of het kon niet omdat ik dat niet kon - sorry als dit erg onduidelijk is.



Het erge is dat ik zag dat anderen het ook zagen maar het bewust negeerden.

Maar dat ik nou nog steeds aan dat joch moet denken, daar heeft hij ook niks aan.

Het zit me dwars.

Ik had bij die 'incidenten' het gevoel dat ik het aan mezelf te danken had, zo stom of dom of lelijk als ik was.



Later begrijp je dat dat niet aan een kind ligt, maar aan de manier waarop er mee om wordt gegaan.



Je bent dan ook oud genoeg om de situatie zoals die in het gezin was te doorgronden, en dan begrijp je ook wel het 'waarom'.

En dan vergeef je.



Maar je vergeet het nooit.

Ik kan mijn kinderen niet slaan of op vernederende manier toespreken.

Maar dat het heel goed zonder kan is duidelijk, want ik heb twee hele fijne kinderen.

Twee bijna-volwassenen met, de gewone onzekerheden daargelaten, een positief zelfbeeld.