Kinderen
alle pijlers
Mishandeling
zaterdag 28 juli 2012 om 17:04
Ik moet even mijn hart luchten.
Ik ben er beroerd van.
Vanochtend sta ik op de markt, ik zal duidelijk zijn, eigenlijk hoop ik op herkenning.
Van omstanders, de moeder van het kind misschien?
Er stond een vader bij de broodkraam, met twee kinderen, jongens, ik schat zo ongeveer van 11 en 13 jaar.
De vader, een lange, pezige, gebruinde vent, mager en scherp gezicht, kort grijzig haar en een pet op. Iets grote, afstaande oren.
De jongens, allebei kort donker haar. De jongste nog een beetje kinder model, de oudste had al een groeispurt achter de rug, lange armen en benen, hoekiger.
De jongste stond vlakbij zijn vader, de oudste er iets vandaan.
Opeens begon de vader met stemverheffing te praten.
'Je doet het jezelf aan, moet je jezelf eens zien staan, als een zoutzak, niks moe. Die houding, die houding, het is helemaal niks en je moet eens een keer normaal gaan staan. Hup schouders naar achteren, en borst vooruit!'
Het was gericht tot de oudste van de jongens.
Het joch stond er inderdaad wat ongelukkig bij.
De toon waarop het gezegd werd was minderwaardig en kleinerend, en het was echt harder dan nodig, het gaf mij het gevoel van 'de vader die eens even laat horen dat hij wel weet hoe het moet'.
En daar bleef het niet bij, hij bleef doorgaan, steeds hetzelfde herhalen, op luide toon, en toen het even stil was keek het onderwerp van die retirade even naar zijn broertje, die veelzeggend terug naar hem keek, even hulpeloos, hij vond het rot voor hem, maar wist niet goed wat te doen. Er was dusdanig oogcontact tussen de jongens dat ik daaruit las dat dit niet een eenmalig iets was.
Er stond een stapel kratten met koopwaar, de jongens waar het om ging zette zijn handen op de kratten, steunde daarop en boog zijn hoofd.
....'Zie je nou? Daar sta je weer, sta je weer te hangen, hé? Wat zeg je? Moe? Dat heb ik al gezegd. Dat heb je zelf in de hand. Het is je hóuding, je hóuding. Dat inmekaar gedoken ruggetje, als je nou eens een keer rechtop gaat staan, je hoofd omhoog en je schouders recht, dan heb je geen last van moeheid en (en daar komtie) dan ben je ook gelijk van dat zogenaamde minderwaardigheidscomplex af. Ga jij maar even niet meer hier staan, maar dáár. Hij wees naar de muur tegenover de marktplaats. Gewoon rechtop tegen die muur.
De jongen deed het. En ging als een geslagen hond naar de plaats die zijn vader hem wees.
Ik wilde wat doen. Maar wat kon ik doen? Ik heb gedacht ik moet dit melden. Maar ik weet wel waar, maar ik weet niet wie die vader is, ik ken het kind niet. Ik was klaar met mijn boodschap aan de kraam maar wilde niet weg, ik wilde dit volgen. Wie weet kwamen ze iemand tegen, die ze de kenden, die ik toevallig ook kende.
Vragen aan de marktkoopman of die man hier vaker kwam, maar die had er zelf bijgestaan en net gedaan of het de normaalste zaak van de wereld was, terwijl hij zelfs met zijn 'anders nog iets meneer' moest wachten omdat zijn klant met zijn rug naar hem toe zijn zoon stond te vernederen!
Ik ben even doorgelopen en heb gewacht.
Ze hadden alledrie een broodje en gingen die naast een marktkraam op een muurtje zitten opeten. Tenminste, de vader en zijn jongste kind, de oudste zat naast zijn broertje aan de buitenkant, en plukte met een sip wit gezichtje aan zijn broodje.
Ik dacht, kon ik hem maar een briefje in zijn hand duwen met mijn telefoonnummer, voor als het te erg werd, dat hij me kon bellen, maar dat was niet mogelijk want pa zat er bovenop, en ergens leek het me ook gewoon niet reëel.
Er iets van zeggen was uitgesloten, want ik denk dat het kind het er dan nog meer van langs zou hebben gekregen.
Het zag er zo naar uit, het ongelukkige straalde van het hele wezen af, gebogen hoofd, zo'n lange puber, in-wit gezicht.
Ik ben nu thuis, maar het laat me niet los.
Misschien denk ik te ver door, maar ik kreeg de indruk dat de jongens wellicht voor de vakantie bij hun vader verblijven, en dat het kind waar het omgaat volgens de moeder dan last heeft van minderwaardigheidsgevoelens.
En daar maakte de vader nu wel eens even korte metten mee.
Ik voel me niet tekortgeschoten in wat ik had kunnen of moeten doen, want dat was niet mogelijk.
Ik spreek namelijk uit (soortgelijke) ervaring, het kon dus echt niet, of het kon niet omdat ik dat niet kon - sorry als dit erg onduidelijk is.
Het erge is dat ik zag dat anderen het ook zagen maar het bewust negeerden.
Maar dat ik nou nog steeds aan dat joch moet denken, daar heeft hij ook niks aan.
Het zit me dwars.
Ik ben er beroerd van.
Vanochtend sta ik op de markt, ik zal duidelijk zijn, eigenlijk hoop ik op herkenning.
Van omstanders, de moeder van het kind misschien?
Er stond een vader bij de broodkraam, met twee kinderen, jongens, ik schat zo ongeveer van 11 en 13 jaar.
De vader, een lange, pezige, gebruinde vent, mager en scherp gezicht, kort grijzig haar en een pet op. Iets grote, afstaande oren.
De jongens, allebei kort donker haar. De jongste nog een beetje kinder model, de oudste had al een groeispurt achter de rug, lange armen en benen, hoekiger.
De jongste stond vlakbij zijn vader, de oudste er iets vandaan.
Opeens begon de vader met stemverheffing te praten.
'Je doet het jezelf aan, moet je jezelf eens zien staan, als een zoutzak, niks moe. Die houding, die houding, het is helemaal niks en je moet eens een keer normaal gaan staan. Hup schouders naar achteren, en borst vooruit!'
Het was gericht tot de oudste van de jongens.
Het joch stond er inderdaad wat ongelukkig bij.
De toon waarop het gezegd werd was minderwaardig en kleinerend, en het was echt harder dan nodig, het gaf mij het gevoel van 'de vader die eens even laat horen dat hij wel weet hoe het moet'.
En daar bleef het niet bij, hij bleef doorgaan, steeds hetzelfde herhalen, op luide toon, en toen het even stil was keek het onderwerp van die retirade even naar zijn broertje, die veelzeggend terug naar hem keek, even hulpeloos, hij vond het rot voor hem, maar wist niet goed wat te doen. Er was dusdanig oogcontact tussen de jongens dat ik daaruit las dat dit niet een eenmalig iets was.
Er stond een stapel kratten met koopwaar, de jongens waar het om ging zette zijn handen op de kratten, steunde daarop en boog zijn hoofd.
....'Zie je nou? Daar sta je weer, sta je weer te hangen, hé? Wat zeg je? Moe? Dat heb ik al gezegd. Dat heb je zelf in de hand. Het is je hóuding, je hóuding. Dat inmekaar gedoken ruggetje, als je nou eens een keer rechtop gaat staan, je hoofd omhoog en je schouders recht, dan heb je geen last van moeheid en (en daar komtie) dan ben je ook gelijk van dat zogenaamde minderwaardigheidscomplex af. Ga jij maar even niet meer hier staan, maar dáár. Hij wees naar de muur tegenover de marktplaats. Gewoon rechtop tegen die muur.
De jongen deed het. En ging als een geslagen hond naar de plaats die zijn vader hem wees.
Ik wilde wat doen. Maar wat kon ik doen? Ik heb gedacht ik moet dit melden. Maar ik weet wel waar, maar ik weet niet wie die vader is, ik ken het kind niet. Ik was klaar met mijn boodschap aan de kraam maar wilde niet weg, ik wilde dit volgen. Wie weet kwamen ze iemand tegen, die ze de kenden, die ik toevallig ook kende.
Vragen aan de marktkoopman of die man hier vaker kwam, maar die had er zelf bijgestaan en net gedaan of het de normaalste zaak van de wereld was, terwijl hij zelfs met zijn 'anders nog iets meneer' moest wachten omdat zijn klant met zijn rug naar hem toe zijn zoon stond te vernederen!
Ik ben even doorgelopen en heb gewacht.
Ze hadden alledrie een broodje en gingen die naast een marktkraam op een muurtje zitten opeten. Tenminste, de vader en zijn jongste kind, de oudste zat naast zijn broertje aan de buitenkant, en plukte met een sip wit gezichtje aan zijn broodje.
Ik dacht, kon ik hem maar een briefje in zijn hand duwen met mijn telefoonnummer, voor als het te erg werd, dat hij me kon bellen, maar dat was niet mogelijk want pa zat er bovenop, en ergens leek het me ook gewoon niet reëel.
Er iets van zeggen was uitgesloten, want ik denk dat het kind het er dan nog meer van langs zou hebben gekregen.
Het zag er zo naar uit, het ongelukkige straalde van het hele wezen af, gebogen hoofd, zo'n lange puber, in-wit gezicht.
Ik ben nu thuis, maar het laat me niet los.
Misschien denk ik te ver door, maar ik kreeg de indruk dat de jongens wellicht voor de vakantie bij hun vader verblijven, en dat het kind waar het omgaat volgens de moeder dan last heeft van minderwaardigheidsgevoelens.
En daar maakte de vader nu wel eens even korte metten mee.
Ik voel me niet tekortgeschoten in wat ik had kunnen of moeten doen, want dat was niet mogelijk.
Ik spreek namelijk uit (soortgelijke) ervaring, het kon dus echt niet, of het kon niet omdat ik dat niet kon - sorry als dit erg onduidelijk is.
Het erge is dat ik zag dat anderen het ook zagen maar het bewust negeerden.
Maar dat ik nou nog steeds aan dat joch moet denken, daar heeft hij ook niks aan.
Het zit me dwars.
zaterdag 28 juli 2012 om 20:41
quote:dubiootje schreef op 28 juli 2012 @ 20:26:
Meerdies, waar ga je niet op mijn gevoel af? Ik voel heel duidelijk dat ik mijn kinderen niet mishandel. Of hangt er ook een aura van kindermishandeling om mij heen dat alleen jij ziet?
Jij zegt zelf dat er bij jou ook wel eens iets gebeurt 'dat niet door de beugel' kan.
Waarschijnlijk schiet je dan een keer uit je slof, en voel je zelf aan dat dat zo is, weet je waar het door komt.
Ik weet niet hoe oud jouw kinderen zijn, maar je kan er dan ook later op terugkomen bij ze?
Je bent er tenminste wel bewust van. Bij jou denk ik ook niet aan mishandeling. Je bent er bewust van dat het wel eens voorkomt.
Maar die vader van vanochtend die was zo autoritair, had zo'n grote bek.
Hij deed me zelfs denken aan een doorgeslagen militair of iets in die richting.
Meerdies, waar ga je niet op mijn gevoel af? Ik voel heel duidelijk dat ik mijn kinderen niet mishandel. Of hangt er ook een aura van kindermishandeling om mij heen dat alleen jij ziet?
Jij zegt zelf dat er bij jou ook wel eens iets gebeurt 'dat niet door de beugel' kan.
Waarschijnlijk schiet je dan een keer uit je slof, en voel je zelf aan dat dat zo is, weet je waar het door komt.
Ik weet niet hoe oud jouw kinderen zijn, maar je kan er dan ook later op terugkomen bij ze?
Je bent er tenminste wel bewust van. Bij jou denk ik ook niet aan mishandeling. Je bent er bewust van dat het wel eens voorkomt.
Maar die vader van vanochtend die was zo autoritair, had zo'n grote bek.
Hij deed me zelfs denken aan een doorgeslagen militair of iets in die richting.
zaterdag 28 juli 2012 om 20:44
quote:meerdies schreef op 28 juli 2012 @ 20:06:
[...]
Sorry ik heb geen geduld voor mensen die niet snappen wat kindermishandeling is. Ik verwijs je graag door naar sites over kindermishandeling.
Ik ken die sites en ik weet wat er op staat.
Ik vraag naar jouw mening over deze situatie. Ik geef in dit topic meerdere malen aan dat deze situatie niet persé structureel en mishandelend op mij over komt. Jij komt, hoog te paard, dit topic binnen en geeft iedereen die dat vindt een veeg uit de pan. Daarop vraag ik jou om informatie, om uitleg, en ik kan nog een veeg uit de pan krijgen? Excuse me?
[...]
Sorry ik heb geen geduld voor mensen die niet snappen wat kindermishandeling is. Ik verwijs je graag door naar sites over kindermishandeling.
Ik ken die sites en ik weet wat er op staat.
Ik vraag naar jouw mening over deze situatie. Ik geef in dit topic meerdere malen aan dat deze situatie niet persé structureel en mishandelend op mij over komt. Jij komt, hoog te paard, dit topic binnen en geeft iedereen die dat vindt een veeg uit de pan. Daarop vraag ik jou om informatie, om uitleg, en ik kan nog een veeg uit de pan krijgen? Excuse me?
zaterdag 28 juli 2012 om 20:46
zaterdag 28 juli 2012 om 20:47
quote:dubiootje schreef op 28 juli 2012 @ 20:29:
Was dat ook de reden waarom je zo blij was dat niemand zich er toen in mengde? Dat het jouw schuld was?
Er mengde zich toen juist wel iemand in, waardoor het echt een 'ding' werd op dat moment tussen het winkelend publiek.
En daar kreeg ik dan ook nog de schuld van achteraf, en thuis werd het ook nog eens naverteld, wat er door mij was gebeurd.
Terwijl we de stad waren ingegaan om mijn verjaardagscadeau voor de volgende dag te kopen..ik heb het geweten.
Was dat ook de reden waarom je zo blij was dat niemand zich er toen in mengde? Dat het jouw schuld was?
Er mengde zich toen juist wel iemand in, waardoor het echt een 'ding' werd op dat moment tussen het winkelend publiek.
En daar kreeg ik dan ook nog de schuld van achteraf, en thuis werd het ook nog eens naverteld, wat er door mij was gebeurd.
Terwijl we de stad waren ingegaan om mijn verjaardagscadeau voor de volgende dag te kopen..ik heb het geweten.
zaterdag 28 juli 2012 om 20:48
zaterdag 28 juli 2012 om 20:48
quote:chartreuse schreef op 28 juli 2012 @ 20:44:
[...]
Ik vraag naar jouw mening over deze situatie. Ik geef in dit topic meerdere malen aan dat deze situatie niet persé structureel en mishandelend op mij over komt. Jij komt, hoog te paard, dit topic binnen en geeft iedereen die dat vindt een veeg uit de pan.
Dat is jouw perceptie.
quote:Daarop vraag ik jou om informatie, om uitleg, en ik kan nog een veeg uit de pan krijgen? Excuse me?Geen veeg uit de pan maar een doorverwijzing.
[...]
Ik vraag naar jouw mening over deze situatie. Ik geef in dit topic meerdere malen aan dat deze situatie niet persé structureel en mishandelend op mij over komt. Jij komt, hoog te paard, dit topic binnen en geeft iedereen die dat vindt een veeg uit de pan.
Dat is jouw perceptie.
quote:Daarop vraag ik jou om informatie, om uitleg, en ik kan nog een veeg uit de pan krijgen? Excuse me?Geen veeg uit de pan maar een doorverwijzing.
zaterdag 28 juli 2012 om 20:50
Het kan ook zijn dat je bepaalde zaken herkent uit je eigen ervaring (of een boek dat je toevallig net gelezen hebt) en die linkt aan mishandeling, omdat dat in jouw geval (of in dat boek) aan de orde is. Projectie dus.
Misschien is dat met jou ook aan de hand, Perel? Je dicht deze jongen dezelfde gevoelens toe (schaamte, schuldgevoel) die jij destijds had. Misschien heb je er trouwens helemaal gelijk in: ik kan me goed voorstellen dat het voor deze jongens net zo'n afschuwelijk moment was als toen voor jou. Maar weten doen we dit natuurlijk niet. We weten niet eens met zekerheid wat de relatie tussen de man en de twee jongens is.
Feitelijk geef je de omstanders van toen gelijk dat ze niets zeiden, en zelf deed je in dit geval ook niets. Toch verwijt je de andere omstanders dat ze niet ingrepen. Daar zit toch iets een beetje scheef, niet?
Misschien is dat met jou ook aan de hand, Perel? Je dicht deze jongen dezelfde gevoelens toe (schaamte, schuldgevoel) die jij destijds had. Misschien heb je er trouwens helemaal gelijk in: ik kan me goed voorstellen dat het voor deze jongens net zo'n afschuwelijk moment was als toen voor jou. Maar weten doen we dit natuurlijk niet. We weten niet eens met zekerheid wat de relatie tussen de man en de twee jongens is.
Feitelijk geef je de omstanders van toen gelijk dat ze niets zeiden, en zelf deed je in dit geval ook niets. Toch verwijt je de andere omstanders dat ze niet ingrepen. Daar zit toch iets een beetje scheef, niet?
Ga in therapie!
zaterdag 28 juli 2012 om 20:54
zaterdag 28 juli 2012 om 20:55
zaterdag 28 juli 2012 om 20:59
quote:meerdies schreef op 28 juli 2012 @ 20:13:
Het is geen incident anders liep de jongen er al niet gebroken bij en was de scene met het oogcontact tussen de jongens er niet. Geestelijk gezonde mensen praten nooit zo tegen hun kinderen, ook niet incidenteel wanneer alles wat maar tegen kan zitten tegenzit.
Bagatelliseren van kindermishandeling, waarom doe je dat?
Voor anderen invullen wat ze voelen en denken, waarom doe je dat?
En dan heb ik het niet over de posters hier, maar over die jongens. Hoe weet jij dat die jongen gebroken was? En niet gewoonweg moe? En als die jongen al gebroken zou zijn, wie zegt dat het komt door hoe zijn vader met hem om gaat?
Ik bagatelliseer kindermishandeling nergens. Ik probeer de mogelijkheid open te houden dat de situatie anders is als die over kwam. Kindermishandeling is in mijn ogen abject, verschrikkelijk, onmenselijk en mensonwaardig. Maar de zwaarte van dit vergrijp brengt met zich mee dat je voorzichtig moet zijn met het beschuldigen van mensen van dat vergrijp.
Wat de situatie in de OP betreft: de tranen springen ook mij in de ogen als ik het lees, vooral als ik lees hoe TO het ervaren heeft. Maar ontdoe de OP van emotie en zet je de feiten op een rij, dan is het een vervelend moment voor alle betrokkenen. Heeft geen van die drie mensen een fijne dag. Ontbreekt het pa in ieder geval aan tact. En daar mag pa best op aangesproken worden in mijn opinie. Dat dit anders kan, dat een andere manier waarschijnlijk beter zal uitpakken. Mag pa wat mij betreft zijn zoon excuses maken voor zijn gedrag ook nog.
Want weet je: kinderen opvoeden is ze voorbereiden op een leven als volwassene. En daar hoort, hoe vervelend ook, ook bij dat ze zich gaan realiseren dat mensen soms onredelijk uit de bocht vliegen. Dat hoeft niemand te accepteren van een ander, ook kinderen niet. Daar mag de uit-de-bocht-vlieger excuses voor maken, de verplichting op zich nemen zijn/haar uiterste best te doen het niet meer voor te laten komen en in een goed gesprek alsnog op een redelijke manier uiteen zetten wat er bedoeld werd toen er uit de bocht gevlogen werd.
En als de ander dan die excuses accepteert en wil proberen het voorval achter zich te laten omdat de uit-de-bocht-vlieger probeert het niet meer te laten gebeuren, dan zijn beiden er wijzer van geworden.
Zo heel af en toe vlieg ik ook wel eens uit de bocht. Tegen andere volwassenen en heel, heel soms ook tegen mijn kind. Want ik ben slechts een mens, ik ben geen perfecte robot. Ik zal te allen tijde mijn uiterste best doen niet uit de bocht te vliegen tegen mijn kind, maar gebeurt het me toch dan kom ik er uit mezelf bij mijn kind op terug. Maak ik excuses voor mijn gedrag, benoem ik wat ik er zelf verkeerd aan vind en wat ik ga doen om het voortaan anders te doen. En ja, ik denk dat ik daar goed aan doe. Daarmee leef ik namelijk voor wat ik wil dat mijn kind ook doet: verantwoordelijkheid nemen voor je daden, excuses aanbieden waar gepast, actie ondernemen om verandering te bewerkstelligen maar ook vergeven en mensen kansen geven om verder te gaan.
Het is geen incident anders liep de jongen er al niet gebroken bij en was de scene met het oogcontact tussen de jongens er niet. Geestelijk gezonde mensen praten nooit zo tegen hun kinderen, ook niet incidenteel wanneer alles wat maar tegen kan zitten tegenzit.
Bagatelliseren van kindermishandeling, waarom doe je dat?
Voor anderen invullen wat ze voelen en denken, waarom doe je dat?
En dan heb ik het niet over de posters hier, maar over die jongens. Hoe weet jij dat die jongen gebroken was? En niet gewoonweg moe? En als die jongen al gebroken zou zijn, wie zegt dat het komt door hoe zijn vader met hem om gaat?
Ik bagatelliseer kindermishandeling nergens. Ik probeer de mogelijkheid open te houden dat de situatie anders is als die over kwam. Kindermishandeling is in mijn ogen abject, verschrikkelijk, onmenselijk en mensonwaardig. Maar de zwaarte van dit vergrijp brengt met zich mee dat je voorzichtig moet zijn met het beschuldigen van mensen van dat vergrijp.
Wat de situatie in de OP betreft: de tranen springen ook mij in de ogen als ik het lees, vooral als ik lees hoe TO het ervaren heeft. Maar ontdoe de OP van emotie en zet je de feiten op een rij, dan is het een vervelend moment voor alle betrokkenen. Heeft geen van die drie mensen een fijne dag. Ontbreekt het pa in ieder geval aan tact. En daar mag pa best op aangesproken worden in mijn opinie. Dat dit anders kan, dat een andere manier waarschijnlijk beter zal uitpakken. Mag pa wat mij betreft zijn zoon excuses maken voor zijn gedrag ook nog.
Want weet je: kinderen opvoeden is ze voorbereiden op een leven als volwassene. En daar hoort, hoe vervelend ook, ook bij dat ze zich gaan realiseren dat mensen soms onredelijk uit de bocht vliegen. Dat hoeft niemand te accepteren van een ander, ook kinderen niet. Daar mag de uit-de-bocht-vlieger excuses voor maken, de verplichting op zich nemen zijn/haar uiterste best te doen het niet meer voor te laten komen en in een goed gesprek alsnog op een redelijke manier uiteen zetten wat er bedoeld werd toen er uit de bocht gevlogen werd.
En als de ander dan die excuses accepteert en wil proberen het voorval achter zich te laten omdat de uit-de-bocht-vlieger probeert het niet meer te laten gebeuren, dan zijn beiden er wijzer van geworden.
Zo heel af en toe vlieg ik ook wel eens uit de bocht. Tegen andere volwassenen en heel, heel soms ook tegen mijn kind. Want ik ben slechts een mens, ik ben geen perfecte robot. Ik zal te allen tijde mijn uiterste best doen niet uit de bocht te vliegen tegen mijn kind, maar gebeurt het me toch dan kom ik er uit mezelf bij mijn kind op terug. Maak ik excuses voor mijn gedrag, benoem ik wat ik er zelf verkeerd aan vind en wat ik ga doen om het voortaan anders te doen. En ja, ik denk dat ik daar goed aan doe. Daarmee leef ik namelijk voor wat ik wil dat mijn kind ook doet: verantwoordelijkheid nemen voor je daden, excuses aanbieden waar gepast, actie ondernemen om verandering te bewerkstelligen maar ook vergeven en mensen kansen geven om verder te gaan.
zaterdag 28 juli 2012 om 20:59
quote:dubiootje schreef op 28 juli 2012 @ 20:50:
Feitelijk geef je de omstanders van toen gelijk dat ze niets zeiden, en zelf deed je in dit geval ook niets. Toch verwijt je de andere omstanders dat ze niet ingrepen. Daar zit toch iets een beetje scheef, niet?
Zo voelt het niet.
Ik zag het gebeuren, en observeerde het, terwijl ik aan de ene kant de drang voelde dat ik iets moest doen, heb staan te bedenken wát ik kon doen, ben zelfs vooruitgelopen, heb om de hoek gewacht om te zien hoe ze met zijn drieëen verder de markt over zouden gaan. Of de sfeer en situatie misschien nu anders was, beter, misschien had de vader nog iets ter vergoeilijking gezegd, we houden erover op, het is over nu. Klaar.
De anderen stonden erbij en deden alsof er niets aan de hand was. Je hebt ook wel situaties waarbij er iets gebeurt waarbij je minimaal een mede-omstander aankijkt, en zo gezamenlijk iets af- of goedkeurt.
Het 'ben ik nou gek of wat gebeurt hier' gevoel.
Nee, ik heb niets gedaan. Maar dat was niet uit kop-in-het-zand stekerij.
Feitelijk geef je de omstanders van toen gelijk dat ze niets zeiden, en zelf deed je in dit geval ook niets. Toch verwijt je de andere omstanders dat ze niet ingrepen. Daar zit toch iets een beetje scheef, niet?
Zo voelt het niet.
Ik zag het gebeuren, en observeerde het, terwijl ik aan de ene kant de drang voelde dat ik iets moest doen, heb staan te bedenken wát ik kon doen, ben zelfs vooruitgelopen, heb om de hoek gewacht om te zien hoe ze met zijn drieëen verder de markt over zouden gaan. Of de sfeer en situatie misschien nu anders was, beter, misschien had de vader nog iets ter vergoeilijking gezegd, we houden erover op, het is over nu. Klaar.
De anderen stonden erbij en deden alsof er niets aan de hand was. Je hebt ook wel situaties waarbij er iets gebeurt waarbij je minimaal een mede-omstander aankijkt, en zo gezamenlijk iets af- of goedkeurt.
Het 'ben ik nou gek of wat gebeurt hier' gevoel.
Nee, ik heb niets gedaan. Maar dat was niet uit kop-in-het-zand stekerij.
zaterdag 28 juli 2012 om 21:03
quote:meerdies schreef op 28 juli 2012 @ 20:54:
[...]
Ik schrijf op wat ik zie (herken) in deze situatie zoals jij beschrijft wat jij op het marktplein zag (herkende) in die situatie. Wat vind je daar vervelend aan?
Daar ging jouw laatste opmerking richting mij niet over.
Het ging erom dat jij schrijft dat ik, getekend door mijn verleden, Dubio paai omdat zij controlerend en dominant schrijft.
Ik hoef Dubiootje niet te paaien, want ik heb niks van haar te vrezen.
Ze is een medeforumster, die mij wat vragen stelt.
En sommige van haar vragen vind ik lastig te beantwoorden.
Verder niet.
[...]
Ik schrijf op wat ik zie (herken) in deze situatie zoals jij beschrijft wat jij op het marktplein zag (herkende) in die situatie. Wat vind je daar vervelend aan?
Daar ging jouw laatste opmerking richting mij niet over.
Het ging erom dat jij schrijft dat ik, getekend door mijn verleden, Dubio paai omdat zij controlerend en dominant schrijft.
Ik hoef Dubiootje niet te paaien, want ik heb niks van haar te vrezen.
Ze is een medeforumster, die mij wat vragen stelt.
En sommige van haar vragen vind ik lastig te beantwoorden.
Verder niet.
zaterdag 28 juli 2012 om 21:05
quote:dubiootje schreef op 28 juli 2012 @ 20:55:
Sorry, Perel, je posting is weer weg dus ik wist niet meer precies hoe het zat. Hoe dan ook redeneer je ergens nog vanuit het kind van toen: alsjeblieft niet ingrijpen want dan ga ik door de grond.
Ik begrijp dat je geen verjaardagscadeau hebt gekregen?Dat wel, maar het ging niet meer van harte.
Sorry, Perel, je posting is weer weg dus ik wist niet meer precies hoe het zat. Hoe dan ook redeneer je ergens nog vanuit het kind van toen: alsjeblieft niet ingrijpen want dan ga ik door de grond.
Ik begrijp dat je geen verjaardagscadeau hebt gekregen?Dat wel, maar het ging niet meer van harte.
zaterdag 28 juli 2012 om 21:05
quote:chartreuse schreef op 28 juli 2012 @ 20:59:
[...]
Want weet je: kinderen opvoeden is ze voorbereiden op een leven als volwassene. En daar hoort, hoe vervelend ook, ook bij dat ze zich gaan realiseren dat mensen soms onredelijk uit de bocht vliegen. Dat hoeft niemand te accepteren van een ander, ook kinderen niet. Daar mag de uit-de-bocht-vlieger excuses voor maken, de verplichting op zich nemen zijn/haar uiterste best te doen het niet meer voor te laten komen en in een goed gesprek alsnog op een redelijke manier uiteen zetten wat er bedoeld werd toen er uit de bocht gevlogen werd.
En als de ander dan die excuses accepteert en wil proberen het voorval achter zich te laten omdat de uit-de-bocht-vlieger probeert het niet meer te laten gebeuren, dan zijn beiden er wijzer van geworden. Prachtig maar verkeerde topic. Dit staat niet in de OP.
[...]
Want weet je: kinderen opvoeden is ze voorbereiden op een leven als volwassene. En daar hoort, hoe vervelend ook, ook bij dat ze zich gaan realiseren dat mensen soms onredelijk uit de bocht vliegen. Dat hoeft niemand te accepteren van een ander, ook kinderen niet. Daar mag de uit-de-bocht-vlieger excuses voor maken, de verplichting op zich nemen zijn/haar uiterste best te doen het niet meer voor te laten komen en in een goed gesprek alsnog op een redelijke manier uiteen zetten wat er bedoeld werd toen er uit de bocht gevlogen werd.
En als de ander dan die excuses accepteert en wil proberen het voorval achter zich te laten omdat de uit-de-bocht-vlieger probeert het niet meer te laten gebeuren, dan zijn beiden er wijzer van geworden. Prachtig maar verkeerde topic. Dit staat niet in de OP.
zaterdag 28 juli 2012 om 21:05
Perel, dat beweer ik ook niet hoor. Ik heb er verder ook geen oordeel over of je wel of niet iets had moeten doen. Waarschijnlijk had het hoe dan ook geen positief verschil gemaakt.
Wat de omstanders dachten, weet je niet. Misschien heeft niemand van jou ook doorgehad dat je het je aantrok. Misschien dacht die bakker wel: ik doe net of ik gek ben, zometeen krijg ik die vader op mijn dak. Dat weet je gewoon niet.
Wat de omstanders dachten, weet je niet. Misschien heeft niemand van jou ook doorgehad dat je het je aantrok. Misschien dacht die bakker wel: ik doe net of ik gek ben, zometeen krijg ik die vader op mijn dak. Dat weet je gewoon niet.
Ga in therapie!
zaterdag 28 juli 2012 om 21:06
quote:dubiootje schreef op 28 juli 2012 @ 20:14:
Meerdies, wat deze vader deed kan niet door de beugel. Ik doe ook wel eens iets wat niet door de beugel kan. Dat probeer ik later weer recht te breien. Mijn kinderen worden niet mishandeld. Daar is pas sprake van als zoiets geen incident is. Dat weet je als buitenstaander die deze mensen niet kent niet.
Eh... dit dus Dubiootje is wat beter in "kort en bondig" dan ik.
(Hell, iederéén is beter in "kort en bondig" dan ik....)
Meerdies, wat deze vader deed kan niet door de beugel. Ik doe ook wel eens iets wat niet door de beugel kan. Dat probeer ik later weer recht te breien. Mijn kinderen worden niet mishandeld. Daar is pas sprake van als zoiets geen incident is. Dat weet je als buitenstaander die deze mensen niet kent niet.
Eh... dit dus Dubiootje is wat beter in "kort en bondig" dan ik.
(Hell, iederéén is beter in "kort en bondig" dan ik....)
zaterdag 28 juli 2012 om 21:08
Chartreuse, dit is heel mooi verwoord:
Want weet je: kinderen opvoeden is ze voorbereiden op een leven als volwassene. En daar hoort, hoe vervelend ook, ook bij dat ze zich gaan realiseren dat mensen soms onredelijk uit de bocht vliegen. Dat hoeft niemand te accepteren van een ander, ook kinderen niet. Daar mag de uit-de-bocht-vlieger excuses voor maken, de verplichting op zich nemen zijn/haar uiterste best te doen het niet meer voor te laten komen en in een goed gesprek alsnog op een redelijke manier uiteen zetten wat er bedoeld werd toen er uit de bocht gevlogen werd.
En als de ander dan die excuses accepteert en wil proberen het voorval achter zich te laten omdat de uit-de-bocht-vlieger probeert het niet meer te laten gebeuren, dan zijn beiden er wijzer van geworden.
Zo heel af en toe vlieg ik ook wel eens uit de bocht. Tegen andere volwassenen en heel, heel soms ook tegen mijn kind. Want ik ben slechts een mens, ik ben geen perfecte robot. Ik zal te allen tijde mijn uiterste best doen niet uit de bocht te vliegen tegen mijn kind, maar gebeurt het me toch dan kom ik er uit mezelf bij mijn kind op terug. Maak ik excuses voor mijn gedrag, benoem ik wat ik er zelf verkeerd aan vind en wat ik ga doen om het voortaan anders te doen. En ja, ik denk dat ik daar goed aan doe. Daarmee leef ik namelijk voor wat ik wil dat mijn kind ook doet: verantwoordelijkheid nemen voor je daden, excuses aanbieden waar gepast, actie ondernemen om verandering te bewerkstelligen maar ook vergeven en mensen kansen geven om verder te gaan
Met deze gedachte heb ik mijn kinderen ook opgevoed.
Want weet je: kinderen opvoeden is ze voorbereiden op een leven als volwassene. En daar hoort, hoe vervelend ook, ook bij dat ze zich gaan realiseren dat mensen soms onredelijk uit de bocht vliegen. Dat hoeft niemand te accepteren van een ander, ook kinderen niet. Daar mag de uit-de-bocht-vlieger excuses voor maken, de verplichting op zich nemen zijn/haar uiterste best te doen het niet meer voor te laten komen en in een goed gesprek alsnog op een redelijke manier uiteen zetten wat er bedoeld werd toen er uit de bocht gevlogen werd.
En als de ander dan die excuses accepteert en wil proberen het voorval achter zich te laten omdat de uit-de-bocht-vlieger probeert het niet meer te laten gebeuren, dan zijn beiden er wijzer van geworden.
Zo heel af en toe vlieg ik ook wel eens uit de bocht. Tegen andere volwassenen en heel, heel soms ook tegen mijn kind. Want ik ben slechts een mens, ik ben geen perfecte robot. Ik zal te allen tijde mijn uiterste best doen niet uit de bocht te vliegen tegen mijn kind, maar gebeurt het me toch dan kom ik er uit mezelf bij mijn kind op terug. Maak ik excuses voor mijn gedrag, benoem ik wat ik er zelf verkeerd aan vind en wat ik ga doen om het voortaan anders te doen. En ja, ik denk dat ik daar goed aan doe. Daarmee leef ik namelijk voor wat ik wil dat mijn kind ook doet: verantwoordelijkheid nemen voor je daden, excuses aanbieden waar gepast, actie ondernemen om verandering te bewerkstelligen maar ook vergeven en mensen kansen geven om verder te gaan
Met deze gedachte heb ik mijn kinderen ook opgevoed.
zaterdag 28 juli 2012 om 21:09
Perel, ik kan me voorstellen dat je er van geschrokken bent. Ik zie ook soms mensen met hun kinderen en denk van: nou nou, kan dat niet anders? Maar ik weet ook dat er momenten zijn dat je het druk hebt, veel aan je hoofd en dan nog eens een jengelend stel kids en moeders of vaders bereiken sneller hun kookpunt. Zelf ben ik ook moeder van 3 kids en bereik ook mijn kookpunt wel eens. Dat is dan ook niet fraai maar ben op dat moment heel duidelijk. En ja als ik op dat moment in een kruidvat, ah of wat voor plek dan ook ben, heb ik schijt aan al die mensen die op dat moment kijken. Heb ook wel eens een man hoofdschuddend naar me zien kijken. Ik was al verhit en die blik erbij? Ik dacht ook van waar bemoei je je mee. Je ziet alleen dit en niet een hele middag van geklier en gezeur en ruzies onderling. Soms val je ff uit je patroon en is het 'leed' geschied. Nou ja 'leed'. Tegenwoordig mag je niet meer streng zijn of iemand belt de kliklijn. Zelf waarschuw ik ze al als ik voel dat ik geïrriteerd raak. En kinderen hebben ook grenzen nodig. Kijk om je heen. Op tv. Je kan je kinderen bijna niet weerhouden van de media cultuur. Mijn dochter van 7 zegt regelmatig dat ze niet veel mag eten want dan wordt ze dik?!? Mijn zoon van 1 weegt bijna meer dan haar!! Ze kijken naar nickolodeon en Disney xd want ja de rest is voor sukkels zoals de 2 oudste zeggen.
Ze zijn veeleisend omdat ze veel zien op tv. En mondiger. Kijk maar eens een aflevering van spongebob!!
Maar desalniettemin zou het ook zo kunnen zijn dat er idd een postbus 51 spotje omheen hangt. Soms zie je het gewoon.
Ze zijn veeleisend omdat ze veel zien op tv. En mondiger. Kijk maar eens een aflevering van spongebob!!
Maar desalniettemin zou het ook zo kunnen zijn dat er idd een postbus 51 spotje omheen hangt. Soms zie je het gewoon.