Kinderen
alle pijlers
Mishandeling
zaterdag 28 juli 2012 om 17:04
Ik moet even mijn hart luchten.
Ik ben er beroerd van.
Vanochtend sta ik op de markt, ik zal duidelijk zijn, eigenlijk hoop ik op herkenning.
Van omstanders, de moeder van het kind misschien?
Er stond een vader bij de broodkraam, met twee kinderen, jongens, ik schat zo ongeveer van 11 en 13 jaar.
De vader, een lange, pezige, gebruinde vent, mager en scherp gezicht, kort grijzig haar en een pet op. Iets grote, afstaande oren.
De jongens, allebei kort donker haar. De jongste nog een beetje kinder model, de oudste had al een groeispurt achter de rug, lange armen en benen, hoekiger.
De jongste stond vlakbij zijn vader, de oudste er iets vandaan.
Opeens begon de vader met stemverheffing te praten.
'Je doet het jezelf aan, moet je jezelf eens zien staan, als een zoutzak, niks moe. Die houding, die houding, het is helemaal niks en je moet eens een keer normaal gaan staan. Hup schouders naar achteren, en borst vooruit!'
Het was gericht tot de oudste van de jongens.
Het joch stond er inderdaad wat ongelukkig bij.
De toon waarop het gezegd werd was minderwaardig en kleinerend, en het was echt harder dan nodig, het gaf mij het gevoel van 'de vader die eens even laat horen dat hij wel weet hoe het moet'.
En daar bleef het niet bij, hij bleef doorgaan, steeds hetzelfde herhalen, op luide toon, en toen het even stil was keek het onderwerp van die retirade even naar zijn broertje, die veelzeggend terug naar hem keek, even hulpeloos, hij vond het rot voor hem, maar wist niet goed wat te doen. Er was dusdanig oogcontact tussen de jongens dat ik daaruit las dat dit niet een eenmalig iets was.
Er stond een stapel kratten met koopwaar, de jongens waar het om ging zette zijn handen op de kratten, steunde daarop en boog zijn hoofd.
....'Zie je nou? Daar sta je weer, sta je weer te hangen, hé? Wat zeg je? Moe? Dat heb ik al gezegd. Dat heb je zelf in de hand. Het is je hóuding, je hóuding. Dat inmekaar gedoken ruggetje, als je nou eens een keer rechtop gaat staan, je hoofd omhoog en je schouders recht, dan heb je geen last van moeheid en (en daar komtie) dan ben je ook gelijk van dat zogenaamde minderwaardigheidscomplex af. Ga jij maar even niet meer hier staan, maar dáár. Hij wees naar de muur tegenover de marktplaats. Gewoon rechtop tegen die muur.
De jongen deed het. En ging als een geslagen hond naar de plaats die zijn vader hem wees.
Ik wilde wat doen. Maar wat kon ik doen? Ik heb gedacht ik moet dit melden. Maar ik weet wel waar, maar ik weet niet wie die vader is, ik ken het kind niet. Ik was klaar met mijn boodschap aan de kraam maar wilde niet weg, ik wilde dit volgen. Wie weet kwamen ze iemand tegen, die ze de kenden, die ik toevallig ook kende.
Vragen aan de marktkoopman of die man hier vaker kwam, maar die had er zelf bijgestaan en net gedaan of het de normaalste zaak van de wereld was, terwijl hij zelfs met zijn 'anders nog iets meneer' moest wachten omdat zijn klant met zijn rug naar hem toe zijn zoon stond te vernederen!
Ik ben even doorgelopen en heb gewacht.
Ze hadden alledrie een broodje en gingen die naast een marktkraam op een muurtje zitten opeten. Tenminste, de vader en zijn jongste kind, de oudste zat naast zijn broertje aan de buitenkant, en plukte met een sip wit gezichtje aan zijn broodje.
Ik dacht, kon ik hem maar een briefje in zijn hand duwen met mijn telefoonnummer, voor als het te erg werd, dat hij me kon bellen, maar dat was niet mogelijk want pa zat er bovenop, en ergens leek het me ook gewoon niet reëel.
Er iets van zeggen was uitgesloten, want ik denk dat het kind het er dan nog meer van langs zou hebben gekregen.
Het zag er zo naar uit, het ongelukkige straalde van het hele wezen af, gebogen hoofd, zo'n lange puber, in-wit gezicht.
Ik ben nu thuis, maar het laat me niet los.
Misschien denk ik te ver door, maar ik kreeg de indruk dat de jongens wellicht voor de vakantie bij hun vader verblijven, en dat het kind waar het omgaat volgens de moeder dan last heeft van minderwaardigheidsgevoelens.
En daar maakte de vader nu wel eens even korte metten mee.
Ik voel me niet tekortgeschoten in wat ik had kunnen of moeten doen, want dat was niet mogelijk.
Ik spreek namelijk uit (soortgelijke) ervaring, het kon dus echt niet, of het kon niet omdat ik dat niet kon - sorry als dit erg onduidelijk is.
Het erge is dat ik zag dat anderen het ook zagen maar het bewust negeerden.
Maar dat ik nou nog steeds aan dat joch moet denken, daar heeft hij ook niks aan.
Het zit me dwars.
Ik ben er beroerd van.
Vanochtend sta ik op de markt, ik zal duidelijk zijn, eigenlijk hoop ik op herkenning.
Van omstanders, de moeder van het kind misschien?
Er stond een vader bij de broodkraam, met twee kinderen, jongens, ik schat zo ongeveer van 11 en 13 jaar.
De vader, een lange, pezige, gebruinde vent, mager en scherp gezicht, kort grijzig haar en een pet op. Iets grote, afstaande oren.
De jongens, allebei kort donker haar. De jongste nog een beetje kinder model, de oudste had al een groeispurt achter de rug, lange armen en benen, hoekiger.
De jongste stond vlakbij zijn vader, de oudste er iets vandaan.
Opeens begon de vader met stemverheffing te praten.
'Je doet het jezelf aan, moet je jezelf eens zien staan, als een zoutzak, niks moe. Die houding, die houding, het is helemaal niks en je moet eens een keer normaal gaan staan. Hup schouders naar achteren, en borst vooruit!'
Het was gericht tot de oudste van de jongens.
Het joch stond er inderdaad wat ongelukkig bij.
De toon waarop het gezegd werd was minderwaardig en kleinerend, en het was echt harder dan nodig, het gaf mij het gevoel van 'de vader die eens even laat horen dat hij wel weet hoe het moet'.
En daar bleef het niet bij, hij bleef doorgaan, steeds hetzelfde herhalen, op luide toon, en toen het even stil was keek het onderwerp van die retirade even naar zijn broertje, die veelzeggend terug naar hem keek, even hulpeloos, hij vond het rot voor hem, maar wist niet goed wat te doen. Er was dusdanig oogcontact tussen de jongens dat ik daaruit las dat dit niet een eenmalig iets was.
Er stond een stapel kratten met koopwaar, de jongens waar het om ging zette zijn handen op de kratten, steunde daarop en boog zijn hoofd.
....'Zie je nou? Daar sta je weer, sta je weer te hangen, hé? Wat zeg je? Moe? Dat heb ik al gezegd. Dat heb je zelf in de hand. Het is je hóuding, je hóuding. Dat inmekaar gedoken ruggetje, als je nou eens een keer rechtop gaat staan, je hoofd omhoog en je schouders recht, dan heb je geen last van moeheid en (en daar komtie) dan ben je ook gelijk van dat zogenaamde minderwaardigheidscomplex af. Ga jij maar even niet meer hier staan, maar dáár. Hij wees naar de muur tegenover de marktplaats. Gewoon rechtop tegen die muur.
De jongen deed het. En ging als een geslagen hond naar de plaats die zijn vader hem wees.
Ik wilde wat doen. Maar wat kon ik doen? Ik heb gedacht ik moet dit melden. Maar ik weet wel waar, maar ik weet niet wie die vader is, ik ken het kind niet. Ik was klaar met mijn boodschap aan de kraam maar wilde niet weg, ik wilde dit volgen. Wie weet kwamen ze iemand tegen, die ze de kenden, die ik toevallig ook kende.
Vragen aan de marktkoopman of die man hier vaker kwam, maar die had er zelf bijgestaan en net gedaan of het de normaalste zaak van de wereld was, terwijl hij zelfs met zijn 'anders nog iets meneer' moest wachten omdat zijn klant met zijn rug naar hem toe zijn zoon stond te vernederen!
Ik ben even doorgelopen en heb gewacht.
Ze hadden alledrie een broodje en gingen die naast een marktkraam op een muurtje zitten opeten. Tenminste, de vader en zijn jongste kind, de oudste zat naast zijn broertje aan de buitenkant, en plukte met een sip wit gezichtje aan zijn broodje.
Ik dacht, kon ik hem maar een briefje in zijn hand duwen met mijn telefoonnummer, voor als het te erg werd, dat hij me kon bellen, maar dat was niet mogelijk want pa zat er bovenop, en ergens leek het me ook gewoon niet reëel.
Er iets van zeggen was uitgesloten, want ik denk dat het kind het er dan nog meer van langs zou hebben gekregen.
Het zag er zo naar uit, het ongelukkige straalde van het hele wezen af, gebogen hoofd, zo'n lange puber, in-wit gezicht.
Ik ben nu thuis, maar het laat me niet los.
Misschien denk ik te ver door, maar ik kreeg de indruk dat de jongens wellicht voor de vakantie bij hun vader verblijven, en dat het kind waar het omgaat volgens de moeder dan last heeft van minderwaardigheidsgevoelens.
En daar maakte de vader nu wel eens even korte metten mee.
Ik voel me niet tekortgeschoten in wat ik had kunnen of moeten doen, want dat was niet mogelijk.
Ik spreek namelijk uit (soortgelijke) ervaring, het kon dus echt niet, of het kon niet omdat ik dat niet kon - sorry als dit erg onduidelijk is.
Het erge is dat ik zag dat anderen het ook zagen maar het bewust negeerden.
Maar dat ik nou nog steeds aan dat joch moet denken, daar heeft hij ook niks aan.
Het zit me dwars.
zaterdag 28 juli 2012 om 21:11
quote:meerdies schreef op 28 juli 2012 @ 21:05:
[...]
Prachtig maar verkeerde topic. Dit staat niet in de OP.Waar blijkt dan uit dat het niet om een eenmalig uit-de-bocht-vlieg incident ging dat Perel heeft gezien?
Ik zeg niet dat het dat persé wel was, een eenmalig incident. Ik was er niet bij en ik ken al helemaal de achtergrond van die mensen niet. Ik kan er alleen niet bij dat er kennelijk voetstoots van uitgegaan móet worden dat het een structureel iets is binnen dat gezin.
[...]
Prachtig maar verkeerde topic. Dit staat niet in de OP.Waar blijkt dan uit dat het niet om een eenmalig uit-de-bocht-vlieg incident ging dat Perel heeft gezien?
Ik zeg niet dat het dat persé wel was, een eenmalig incident. Ik was er niet bij en ik ken al helemaal de achtergrond van die mensen niet. Ik kan er alleen niet bij dat er kennelijk voetstoots van uitgegaan móet worden dat het een structureel iets is binnen dat gezin.
zaterdag 28 juli 2012 om 21:13
Haha, ik en kort en bondig Hoewel ik korter van stof ben als ik, zoals nu, mobiel forum.
Wel opvallend dat jij niet in het plaatje van een kindermishandelaar lijkt te vallen, terwijl we hetzelfde bedoelen Ik ben daar net als jij heel open in. Ik vertel het tegen anderen als ik eens lullig tegen mijn kinderen heb gedaan (vaak relativeert dat het al erg want zo ongeveer iedereen herkent de situatie ). Uiteraard praat ik er achteraf (vaak meteen) met mijn kinderen over als ik iets doe wat niet door de beugel kan en bied ik dan mijn excuses en een uitleg aan.
Ik vind het juist heel belangrijk dat je als ouder openlijk kan praten over je zwakke momenten zonder meteen afgemaakt te worden. Want als je dat allemaal opkropt en bij niemand steun, advies of herkenning kan vinden, gedaan is er wel een risico dat de incidenten escaleren tot kindermishandeling. Pek en veren voor ouders die hun eigen zwakten toegeven, vind ik dan ook zeer misplaatst en potentieel zelfs schadelijk.
Wel opvallend dat jij niet in het plaatje van een kindermishandelaar lijkt te vallen, terwijl we hetzelfde bedoelen Ik ben daar net als jij heel open in. Ik vertel het tegen anderen als ik eens lullig tegen mijn kinderen heb gedaan (vaak relativeert dat het al erg want zo ongeveer iedereen herkent de situatie ). Uiteraard praat ik er achteraf (vaak meteen) met mijn kinderen over als ik iets doe wat niet door de beugel kan en bied ik dan mijn excuses en een uitleg aan.
Ik vind het juist heel belangrijk dat je als ouder openlijk kan praten over je zwakke momenten zonder meteen afgemaakt te worden. Want als je dat allemaal opkropt en bij niemand steun, advies of herkenning kan vinden, gedaan is er wel een risico dat de incidenten escaleren tot kindermishandeling. Pek en veren voor ouders die hun eigen zwakten toegeven, vind ik dan ook zeer misplaatst en potentieel zelfs schadelijk.
Ga in therapie!
zaterdag 28 juli 2012 om 21:16
quote:dubiootje schreef op 28 juli 2012 @ 21:13:
Haha, ik en kort en bondig Hoewel ik korter van stof ben als ik, zoals nu, mobiel forum. Herkenbaar quote:Wel opvallend dat jij niet in het plaatje van een kindermishandelaar lijkt te vallen, terwijl we hetzelfde bedoelen Ik ben daar net als jij heel open in. Ik vertel het tegen anderen als ik eens lullig tegen mijn kinderen heb gedaan (vaak relativeert dat het al erg want zo ongeveer iedereen herkent de situatie ). Uiteraard praat ik er achteraf (vaak meteen) met mijn kinderen over als ik iets doe wat niet door de beugel kan en bied ik dan mijn excuses en een uitleg aan.En juist door er open over te zijn, krijg je feedback en leer je er ook nog wat van. Of het nou feedback van je kinderen of van anderen is. Als ouder ben je toch ook nooit uitgeleerd?quote:Ik vind het juist heel belangrijk dat je als ouder openlijk kan praten over je zwakke momenten zonder meteen afgemaakt te worden. Want als je dat allemaal opkropt en bij niemand steun, advies of herkenning kan vinden, gedaan is er wel een risico dat de incidenten escaleren tot kindermishandeling. Pek en veren voor ouders die hun eigen zwakten toegeven, vind ik dan ook zeer misplaatst en potentieel zelfs schadelijk.Hear hear!
Haha, ik en kort en bondig Hoewel ik korter van stof ben als ik, zoals nu, mobiel forum. Herkenbaar quote:Wel opvallend dat jij niet in het plaatje van een kindermishandelaar lijkt te vallen, terwijl we hetzelfde bedoelen Ik ben daar net als jij heel open in. Ik vertel het tegen anderen als ik eens lullig tegen mijn kinderen heb gedaan (vaak relativeert dat het al erg want zo ongeveer iedereen herkent de situatie ). Uiteraard praat ik er achteraf (vaak meteen) met mijn kinderen over als ik iets doe wat niet door de beugel kan en bied ik dan mijn excuses en een uitleg aan.En juist door er open over te zijn, krijg je feedback en leer je er ook nog wat van. Of het nou feedback van je kinderen of van anderen is. Als ouder ben je toch ook nooit uitgeleerd?quote:Ik vind het juist heel belangrijk dat je als ouder openlijk kan praten over je zwakke momenten zonder meteen afgemaakt te worden. Want als je dat allemaal opkropt en bij niemand steun, advies of herkenning kan vinden, gedaan is er wel een risico dat de incidenten escaleren tot kindermishandeling. Pek en veren voor ouders die hun eigen zwakten toegeven, vind ik dan ook zeer misplaatst en potentieel zelfs schadelijk.Hear hear!
zaterdag 28 juli 2012 om 21:24
zaterdag 28 juli 2012 om 21:26
quote:evelynsalt schreef op 28 juli 2012 @ 21:13:
En eerlijk gezegd sluit de titel me tegen de borst. Hoezo mishandeling? Je baseert je verhaal slecht op wat je gezien hebt.
Wat er waargenomen is, en in de OP als ooggetuigeverslag beschreven, is kindermishandeling.
Dat sommigen er allerhande verzachtende omstandigheden bij gaan verzinnen voor de dader, dat is fantasie en nergens op gebaseerd.
En eerlijk gezegd sluit de titel me tegen de borst. Hoezo mishandeling? Je baseert je verhaal slecht op wat je gezien hebt.
Wat er waargenomen is, en in de OP als ooggetuigeverslag beschreven, is kindermishandeling.
Dat sommigen er allerhande verzachtende omstandigheden bij gaan verzinnen voor de dader, dat is fantasie en nergens op gebaseerd.
zaterdag 28 juli 2012 om 21:41
quote:Mazou schreef op 28 juli 2012 @ 18:59:
[...]
Vernedering is ook een vorm van (geestelijke) mishandeling.
Ja, dat vind ik ook en bedoel ik ook te zeggen.
Ik ging in op de posts daarvoor, die gingen over fysieke mishandeling. Misschien had ik dat expliciet moeten noemen. Natuurlijk is dit geestelijke mishandeling.
[...]
Vernedering is ook een vorm van (geestelijke) mishandeling.
Ja, dat vind ik ook en bedoel ik ook te zeggen.
Ik ging in op de posts daarvoor, die gingen over fysieke mishandeling. Misschien had ik dat expliciet moeten noemen. Natuurlijk is dit geestelijke mishandeling.
zaterdag 28 juli 2012 om 21:46
ik vind dit als buitenstaander zo wie zo een bizarre discussie
maar krijg de indruk dat jullie vaker met elkaar discuseren
maar misschien lees ik dit vekeerd
maar nu word er iemand aangevallen omdat ze eerlijk zegt ook wel eens uit te vallen tegen kinderen
vraagje ?zijn er hier moeders die wel NOG NOOIT zijn uit gevallen
maar goed volgens mij gaat het helemaal aan het topic voorbij maar is wel grappig om dit zo te lezen
pas als het zo openbaar herhaaldelijk doet zoals hier op de markt kan je er toch vanuit gaan dat het vaker gebeurt
ik schaam mij rot als kindje gaat huilen in supermarkt ongeacht hier ik hier op reageer
maar krijg de indruk dat jullie vaker met elkaar discuseren
maar misschien lees ik dit vekeerd
maar nu word er iemand aangevallen omdat ze eerlijk zegt ook wel eens uit te vallen tegen kinderen
vraagje ?zijn er hier moeders die wel NOG NOOIT zijn uit gevallen
maar goed volgens mij gaat het helemaal aan het topic voorbij maar is wel grappig om dit zo te lezen
pas als het zo openbaar herhaaldelijk doet zoals hier op de markt kan je er toch vanuit gaan dat het vaker gebeurt
ik schaam mij rot als kindje gaat huilen in supermarkt ongeacht hier ik hier op reageer
zondag 29 juli 2012 om 10:52
quote:meerdies schreef op 28 juli 2012 @ 20:06:
[...]
Sorry ik heb geen geduld voor mensen die niet snappen wat kindermishandeling is. Ik verwijs je graag door naar sites over kindermishandeling.
Ja, zo kan ik het ook.
Zeiken over dat iets wel kindermishandeling is (was het dus niet), en als iemand dan vraagt wat er nou precies mishandelend aan zou zijn, het niet eens uitleggen, maar verwijzen.
[...]
Sorry ik heb geen geduld voor mensen die niet snappen wat kindermishandeling is. Ik verwijs je graag door naar sites over kindermishandeling.
Ja, zo kan ik het ook.
Zeiken over dat iets wel kindermishandeling is (was het dus niet), en als iemand dan vraagt wat er nou precies mishandelend aan zou zijn, het niet eens uitleggen, maar verwijzen.
zondag 29 juli 2012 om 11:12
quote:Perel schreef op 28 juli 2012 @ 20:47:
[...]
Er mengde zich toen juist wel iemand in, waardoor het echt een 'ding' werd op dat moment tussen het winkelend publiek.
En daar kreeg ik dan ook nog de schuld van achteraf, en thuis werd het ook nog eens naverteld, wat er door mij was gebeurd.
Terwijl we de stad waren ingegaan om mijn verjaardagscadeau voor de volgende dag te kopen..ik heb het geweten.
Precies, zo zou het bij mij thuis vroeger ook zijn gegaan.
Daarom zou ik er niet zo snel iets van zeggen in zo'n situatie als jij hierboven beschreef (OP).
[...]
Er mengde zich toen juist wel iemand in, waardoor het echt een 'ding' werd op dat moment tussen het winkelend publiek.
En daar kreeg ik dan ook nog de schuld van achteraf, en thuis werd het ook nog eens naverteld, wat er door mij was gebeurd.
Terwijl we de stad waren ingegaan om mijn verjaardagscadeau voor de volgende dag te kopen..ik heb het geweten.
Precies, zo zou het bij mij thuis vroeger ook zijn gegaan.
Daarom zou ik er niet zo snel iets van zeggen in zo'n situatie als jij hierboven beschreef (OP).
zondag 29 juli 2012 om 11:14
quote:marjon71 schreef op 28 juli 2012 @ 20:54:
gezellige discussie onderling maar goed even een andere discussie te starten'
Als je jonge die wit zag en vertelde moe te zijn nu echt ziek was???? en dus mee moest omdat hij zogenaamd pubert is dat dan wel of geen mishanderling???
Het gaat om de vernedering die in de OP beschreven werd, dat valt niet goed te praten.
Met welk verhaal dan ook dat er aan vooraf ging.
Dit is vernedering, punt uit.
Is dat nou echt zo moeilijk om te begrijpen?
gezellige discussie onderling maar goed even een andere discussie te starten'
Als je jonge die wit zag en vertelde moe te zijn nu echt ziek was???? en dus mee moest omdat hij zogenaamd pubert is dat dan wel of geen mishanderling???
Het gaat om de vernedering die in de OP beschreven werd, dat valt niet goed te praten.
Met welk verhaal dan ook dat er aan vooraf ging.
Dit is vernedering, punt uit.
Is dat nou echt zo moeilijk om te begrijpen?
zondag 29 juli 2012 om 11:21
quote:chartreuse schreef op 28 juli 2012 @ 20:59:
[...]
Voor anderen invullen wat ze voelen en denken, waarom doe je dat?
En dan heb ik het niet over de posters hier, maar over die jongens. Hoe weet jij dat die jongen gebroken was? En niet gewoonweg moe? En als die jongen al gebroken zou zijn, wie zegt dat het komt door hoe zijn vader met hem om gaat?
Ik bagatelliseer kindermishandeling nergens.]
Nee, het lijkt alleen maar zo.
quote:chartreuse schreef op 28 juli 2012 @ 20:59:
[...] Ik probeer de mogelijkheid open te houden dat de situatie anders is als die over kwam. Kindermishandeling is in mijn ogen abject, verschrikkelijk, onmenselijk en mensonwaardig. Maar de zwaarte van dit vergrijp brengt met zich mee dat je voorzichtig moet zijn met het beschuldigen van mensen van dat vergrijp.
Wat de situatie in de OP betreft: de tranen springen ook mij in de ogen als ik het lees, vooral als ik lees hoe TO het ervaren heeft. Maar ontdoe de OP van emotie en zet je de feiten op een rij, dan is het een vervelend moment voor alle betrokkenen.
Tja, dat kan je van elke mensonterende situatie wel zeggen he?
Ontdoe de situatie van emotie en er is feitelijk niets aan de hand!
Zeg je dat ook tegen je kind als hij morgen thuis komt en zegt dat hij gepest wordt op school?
Hoezo bagatelliseren?!
quote:chartreuse schreef op 28 juli 2012 @ 20:59:
[...]
Heeft geen van die drie mensen een fijne dag. Ontbreekt het pa in ieder geval aan tact. En daar mag pa best op aangesproken worden in mijn opinie. Dat dit anders kan, dat een andere manier waarschijnlijk beter zal uitpakken. Mag pa wat mij betreft zijn zoon excuses maken voor zijn gedrag ook nog.
Want weet je: kinderen opvoeden is ze voorbereiden op een leven als volwassene. En daar hoort, hoe vervelend ook, ook bij dat ze zich gaan realiseren dat mensen soms onredelijk uit de bocht vliegen. Dat hoeft niemand te accepteren van een ander, ook kinderen niet. Daar mag de uit-de-bocht-vlieger excuses voor maken, de verplichting op zich nemen zijn/haar uiterste best te doen het niet meer voor te laten komen en in een goed gesprek alsnog op een redelijke manier uiteen zetten wat er bedoeld werd toen er uit de bocht gevlogen werd.
En als de ander dan die excuses accepteert en wil proberen het voorval achter zich te laten omdat de uit-de-bocht-vlieger probeert het niet meer te laten gebeuren, dan zijn beiden er wijzer van geworden.
Flink staaltje van goedpraterij dit.
quote:chartreuse schreef op 28 juli 2012 @ 20:59:
[...]Zo heel af en toe vlieg ik ook wel eens uit de bocht. Tegen andere volwassenen en heel, heel soms ook tegen mijn kind. Want ik ben slechts een mens, ik ben geen perfecte robot. Ik zal te allen tijde mijn uiterste best doen niet uit de bocht te vliegen tegen mijn kind, maar gebeurt het me toch dan kom ik er uit mezelf bij mijn kind op terug. Maak ik excuses voor mijn gedrag, benoem ik wat ik er zelf verkeerd aan vind en wat ik ga doen om het voortaan anders te doen. En ja, ik denk dat ik daar goed aan doe. Daarmee leef ik namelijk voor wat ik wil dat mijn kind ook doet: verantwoordelijkheid nemen voor je daden, excuses aanbieden waar gepast, actie ondernemen om verandering te bewerkstelligen maar ook vergeven en mensen kansen geven om verder te gaan.Uit de bocht vliegen is iets anders dan je kind publiekelijk vernederen.
[...]
Voor anderen invullen wat ze voelen en denken, waarom doe je dat?
En dan heb ik het niet over de posters hier, maar over die jongens. Hoe weet jij dat die jongen gebroken was? En niet gewoonweg moe? En als die jongen al gebroken zou zijn, wie zegt dat het komt door hoe zijn vader met hem om gaat?
Ik bagatelliseer kindermishandeling nergens.]
Nee, het lijkt alleen maar zo.
quote:chartreuse schreef op 28 juli 2012 @ 20:59:
[...] Ik probeer de mogelijkheid open te houden dat de situatie anders is als die over kwam. Kindermishandeling is in mijn ogen abject, verschrikkelijk, onmenselijk en mensonwaardig. Maar de zwaarte van dit vergrijp brengt met zich mee dat je voorzichtig moet zijn met het beschuldigen van mensen van dat vergrijp.
Wat de situatie in de OP betreft: de tranen springen ook mij in de ogen als ik het lees, vooral als ik lees hoe TO het ervaren heeft. Maar ontdoe de OP van emotie en zet je de feiten op een rij, dan is het een vervelend moment voor alle betrokkenen.
Tja, dat kan je van elke mensonterende situatie wel zeggen he?
Ontdoe de situatie van emotie en er is feitelijk niets aan de hand!
Zeg je dat ook tegen je kind als hij morgen thuis komt en zegt dat hij gepest wordt op school?
Hoezo bagatelliseren?!
quote:chartreuse schreef op 28 juli 2012 @ 20:59:
[...]
Heeft geen van die drie mensen een fijne dag. Ontbreekt het pa in ieder geval aan tact. En daar mag pa best op aangesproken worden in mijn opinie. Dat dit anders kan, dat een andere manier waarschijnlijk beter zal uitpakken. Mag pa wat mij betreft zijn zoon excuses maken voor zijn gedrag ook nog.
Want weet je: kinderen opvoeden is ze voorbereiden op een leven als volwassene. En daar hoort, hoe vervelend ook, ook bij dat ze zich gaan realiseren dat mensen soms onredelijk uit de bocht vliegen. Dat hoeft niemand te accepteren van een ander, ook kinderen niet. Daar mag de uit-de-bocht-vlieger excuses voor maken, de verplichting op zich nemen zijn/haar uiterste best te doen het niet meer voor te laten komen en in een goed gesprek alsnog op een redelijke manier uiteen zetten wat er bedoeld werd toen er uit de bocht gevlogen werd.
En als de ander dan die excuses accepteert en wil proberen het voorval achter zich te laten omdat de uit-de-bocht-vlieger probeert het niet meer te laten gebeuren, dan zijn beiden er wijzer van geworden.
Flink staaltje van goedpraterij dit.
quote:chartreuse schreef op 28 juli 2012 @ 20:59:
[...]Zo heel af en toe vlieg ik ook wel eens uit de bocht. Tegen andere volwassenen en heel, heel soms ook tegen mijn kind. Want ik ben slechts een mens, ik ben geen perfecte robot. Ik zal te allen tijde mijn uiterste best doen niet uit de bocht te vliegen tegen mijn kind, maar gebeurt het me toch dan kom ik er uit mezelf bij mijn kind op terug. Maak ik excuses voor mijn gedrag, benoem ik wat ik er zelf verkeerd aan vind en wat ik ga doen om het voortaan anders te doen. En ja, ik denk dat ik daar goed aan doe. Daarmee leef ik namelijk voor wat ik wil dat mijn kind ook doet: verantwoordelijkheid nemen voor je daden, excuses aanbieden waar gepast, actie ondernemen om verandering te bewerkstelligen maar ook vergeven en mensen kansen geven om verder te gaan.Uit de bocht vliegen is iets anders dan je kind publiekelijk vernederen.
zondag 29 juli 2012 om 11:26
quote:marjon71 schreef op 29 juli 2012 @ 11:22:
Dit bedoel ik dus onderling elkaars reactie afkatten
Heb ik geschreven dat ik het niet begrijp ??? Waar lees jij dat ???
Het is niet bedoelt als afkatten.
Ik maak me er gewoon kwaad over dat mensen in twijfel trekken dat het erg is wat hier gebeurt, en er vervolgens allerlei verzachtende omstandigheden voor de vader bij gaan bedenken.
En je hebt niet geschreven dat je het niet begrijpt. Maar dat is mijn conclusie.
Jij begrijpt blijkbaar niet dat het voorbeeld in de OP vernedering is.
Dit bedoel ik dus onderling elkaars reactie afkatten
Heb ik geschreven dat ik het niet begrijp ??? Waar lees jij dat ???
Het is niet bedoelt als afkatten.
Ik maak me er gewoon kwaad over dat mensen in twijfel trekken dat het erg is wat hier gebeurt, en er vervolgens allerlei verzachtende omstandigheden voor de vader bij gaan bedenken.
En je hebt niet geschreven dat je het niet begrijpt. Maar dat is mijn conclusie.
Jij begrijpt blijkbaar niet dat het voorbeeld in de OP vernedering is.