Van sterke vrouw naar....?

quote:judith29 schreef op 22 juli 2012 @ 19:49:

@Italy, doen wat je hart je ingeeft, je intuitie volgen. Dat klinkt zo mooi, maar bij mij komt er dan een enorme angst naar boven. Kan ik dat allemaal wel...



Hmm ja.. maar je bent toch niet geboren om vervolgens aan het plaatje te gaan voldoen waar anderen (/de maatschappij) jou instoppen?! Je zit nu in dat plaatje want je hebt alles waarmee je gelukkig "zou moeten zijn" maar JIJ bent niet gelukkig. In mijn ogen word je dat alleen als je je eigen hart volgt..

Ik vond t ook eng hoor in t begin, niet omdat ik dacht dat ik t niet kon, maar omdat ik wist dat ik eerst door veel zooi heen moest graven, heel dicht bij mezelf zou komen en tegen de stroom in moest gaan zwemmen en daarmee mn veilige (gemaakte/neppe) plaatje op zou geven.

quote:italy1983 schreef op 25 juli 2012 @ 19:13:

[...]





Hmm ja.. maar je bent toch niet geboren om vervolgens aan het plaatje te gaan voldoen waar anderen (/de maatschappij) jou instoppen?! Je zit nu in dat plaatje want je hebt alles waarmee je gelukkig "zou moeten zijn" maar JIJ bent niet gelukkig. In mijn ogen word je dat alleen als je je eigen hart volgt..

Ik vond t ook eng hoor in t begin, niet omdat ik dacht dat ik t niet kon, maar omdat ik wist dat ik eerst door veel zooi heen moest graven, heel dicht bij mezelf zou komen en tegen de stroom in moest gaan zwemmen en daarmee mn veilige (gemaakte/neppe) plaatje op zou geven.



Hier ben ik het volledig mee eens!!



Niet dat het makkelijk is, Judith, dat zal je niemand horen zeggen hier. Maar is je leven nu met dat geworstel niet zwaar dan? Lastig en vol twijfels, negatieve blik op jezelf (dat het "zwak" is, je lichaam en geest niet doen wat jij wil (aan het plaatje voldoen, wat op eoa manier is voorgeschoteld als "ideaalmodel" voor elke "moderne vrouw van nu"..)??



Vergeet niet dat dit plaatje door mn een groep vrouwen ooit is verzonnen, uit achterstand, uit onvrede, om rechten te krijgen! Evenveel rechten zijn inmiddels verworden tot plichten (tja, als we gelijk willen zijn aan mannen, dan ook gelijk in plichten en verantwoordelijkheden, he)..



Die onvrede hadden niet alle vrouwen in die tijd. Het waren die vrouwen die ofwel gemotiveerd waren om voor zichzelf te mogen kunnen zorgen (zonder vent te hebben, maar ook vanwege het principe, vrouwen die ook wilden blijven werken en zelf hun talenten ontploooien, gelijke kansen, die er toen niet waren) ofwel klem zaten in een relatie die ze niet meer wilden, niet weg konden uit een onbevredigend leven, omdat ze (financieel) afhankelijk waren van het inkomen van de man.



Bijstand, zelf (blijven) werken, kinderopvang, het was allemaal niet zo aan de orde, je was veel afhankelijker en kinderen bleven, toen het eenmaal kon (scheiden) veelal bij de moeder. En die ging er financieel zwaar op achteruit, laagbetaalde baantjes, parttime haast onmogelijk, of bijstand in. En stigma's enz. Geen vrolijke en vrije keuze, als je niet meetelt op de arbeidsmarkt en niet je eigen leven kan/mag vormgeven daarin.



Het was dus opkomen voor meer rechten voor vrouwen, in die tijd. Zodat je meer vrije keuze had. Inmiddels is het uitgegroeid tot een heel ander ideaalplaatje: als je het maar goed organiseert en effectief aanpakt, kan je je allebei "ontplooien" (lees: werken) & gezin hebben, fijn huis, auto's, vakantie(s), je kinderen laten opgroeien in een buurt en (sociale) omgevind die je wenselijk vindt, en alles wat je nodig hebt (en je kinderen) bereiken.



Of dat voor iedereen zo'n gewenst (en haalbaar) ideaal is?? Iedereen vindt dit inmiddels de norm, maar evenzovele diep van binnen niet en proberen er ondertussen wel aan te voldoen, ipv op te komen voor zichzelf of hoe zij het ideale leven zouden willen. Onbewust ga je dus streven naar en jezelf meten aan die "norm", die op het oog algemeen geaccepteerd is.



Je hart volgen is iets heel anders, is innerlijk echt te rade durven gaan wat je zelf belangrijk vindt in het leven. Of wat prioriteit heeft in een bepaalde fase van je leven. Alleen houden veel mensen dat voor zichzelf, dat ze het eigenlijk helemaal niet eens zijn met de "eisen" en verwachtingen van nu, maar gaan zichzelf kwalijk nemen dat ze die combi helemaal niet zo fijn vinden (nemen het zichzelf kwalijk dat ze niet "voldoen", vinden zich falen, anderen kunnen het ook en vinden het zelfs geweldig, zo lijkt het).. wat je niet ziet (en hier "gelukkig" wel) is dat veel meer mensen hier moeite mee hebben en eigenlijk helemaal geen ideaal of zelfs maar fijn leven vinden.



Banen zijn niet altijd ideaal, geven ook veel stress (en mannen hebben ook niet altijd maar fijne banen, waarin ze zichzelf zo fijn kunnen ontplooien en dat is altijd zo geweest. Je hoort nooit van mannen die in de mijnen werkten, of als stratenmaker in weer en wind, of ander zwaar werk, onder misschien een baas die onredelijk of autoritair was, een rotsfeer, veel lichamelijk of geestelijk zwaar werk. Werk is niet altijd die ideale kantoorbaan oid (waar tijdschriften altijd maar van uitgaan, ook in hun tips om het effiicienter te maken).



Vrouwen vroeger wilden recht om te kunnen opklimmen, carrieres te maken, niet om ook vuilnisman/ verhuizer/ stratenmaker te worden of in de mijnen te mogen werken!

Maar zovele mannen die geen carriere maakten, maar zwaar werk deden, puur voor geld, zonder enige verdere voldoening. Die voldoening zochten ze dan buiten werktijd: fijn gezin, verzorgd worden, hobby's kunnen doen. (ze hoefden niet voor huishouden of kinderen te zorgen, dat deed hun vrouw immers, dus buiten dat werk om zochten ze zingeving, genieten, ontspanning en voldoening in het leven).



En wat doen vrouwen van nu? Ontspanning na het werk, krantje lezen, wordt er voor ze gekookt, de was gedaan, het huis aan kant gehouden door iemand anders? Nee, doen ze er nog ff bij, en ook opvoeden, haasten van hot naar her, zwemles, boodschappen, de dagelijkse werkzaamheden thuis. In het beste geval hebben beiden het er drukker op gekregen, vergis je niet! Niks ontspannen na je werk, er moet thuis ook nog een hoop gewerkt (en de vraag is dan: welk aandeel neem je op je en neemt hij op zich daarvan?).



Dus is ons streven dan iig dat dat werk dan wel zinvol moet voelen, je voldoening geeft, je talenten tot uiting komen, je IQ waardig moet zijn, en vooral dat je er ook lol in hebt (dat mag toch wel met al die uren die je erin steekt per week)? Desnoods werk je puur om het eigen geld verdienen, maar is dat zinvoller (voor je gevoel) dan je kinderen met liefde opvoeden?



Het zijn de vrouwen die idd een fijne uitdaging aan hun werk hebben, voldoening uit halen, hogerop zijn gekomen, of hun wereld breder gemaakt hebben dan hun kookeiland, die andere vrouwen aanmoedigen (en inmiddels vrij "dwingend" ook), om dat ook te (moeten) doen. Een vrouw wil een baan ook echt "leuk" vinden, de moeite waard. Als dat niet zo (meer) is, nadelen groter worden dan de voordelen, mentaal of fysiek te zwaar is in combi met gezin of andere behoeften/ idealen, of je hebt te kampen met dingen waar je niet achter staat, vervelende leidinggevenden/ eisen/ werksfeer/ collega's enz, dan wordt het een heel ander plaatje!



Er zijn veel meer mensen die dit ideaalplaatje helemaal niet hebben of willen, alleen zie je die niet zo hard. Hooguit als reportage van mensen die (succesvol) hun leven omgooiden, "hun hart volgden", uit de hectiek/ratrace stapten in de vorm van bijv een B&B of olijfplantage in Frankrijk, Italie, Spanje beginnen..

Of een advocate die een hondenuitlaatservice begonnen is in een klein dorpje en gelukkiger is geworden.



Het grote zgn "ideaal" is voor veel meer mensen helemaal geen ideaal meer, maar een molensteen. Ze willen niet zo overgeorganiseerd zijn, overal aan moeten denken, leven van to do lijst naar to do lijst, ze zijn moe van alles "wat moet", alle verantwoordelijkheid bij elkaar (voor je werk, huis, administratie, tuin, kinderen op tijd op school/creche brengen/halen, verantwoorde maaltijden verzinnen, opvoeden, man aandacht geven of ook nog moeten "aansturen" zijn aandeel te doen, enz.



Ontstaat een totaal gebrek voor eigen behoeften, aan rust, aan innerlijke rust, aan aandacht (voor jezelf, ipv aandacht geven), aan speelsheid, aan lol, aan seks (liever slapen of een boek/ tv), aan kunnen nadenken of je (nog) wel in de juiste richting zit of leeft naar wat je eigen idealen zijn.



Bijkomend probleem is dat we zoveel meer minimale spullen en dingen moeten hebben, om een beetje "te kunnen leven" dan vroeger. Dat kost allemaal geld. Financieel gezien bijv een huis gekocht obv 2 inkomens, gebaseerd op situatie van dat moment qua inkomen en huizenprijzen, dus ipv fijn is dat een molensteen op het moment dat het geen vrije fijne keuze meer is, maar "moeten" (want financieel niet terug kunnen, althans niet willen of iig niet op korte termijn kunnen)..



Keuzes die eenmaal gemaakt zijn, moet je dus bij blijven, of anders "achteruitgang". En dat vinden mensen eng, je bent gewend aan wat je nu hebt, verminderen is vaak geen optie (tenzij noodgedwongen, ontslag, ziekte, of anderszins niet meer kunnen opbrengen, en dan gevoel van falen)..



En dan wordt het voor je idee nog wel geaccepteerd als het echt niet gaat, maar burnout en depressie worden dan niet serieus genomen en niet genoeg "reden" voor de buitenwereld om ff niet meer mee te doen (of helemaal niet meer mee te willen doen!!) aan die "ideaal-dwang". Wie komt er voor uit dat het zo ideaal niet blijkt te zijn??



Ik lees hier ook (weet niet meer waar): "dan heb ik tenminste een diagnose, nemen mensen het misschien wat serieuzer wat ik heb"... je moet je dus tegenwoordig verantwoorden waarom je niet meedoet.. wordt meewarig tegenaangekeken (niet in de laatste plaats door jezelf!), dat kan en mag niet, je moet meedoen, vaak tegen wil en dank..

(en mensen die dat wel redden, hoe lang nog trouwens, kan je niet vergelijken met elkaar, wat je verder meemaakt, hoe fijn je baan is/voelt, hoe het thuis gaat, waar behoeftes liggen, hoeveel van het totaalplaatje aan "werk" je kan delen met partner of hulp van anderen, dat telt allemaal niet? Daar wordt niet naar gekeken, alleen vergeleken met status en inkomen en aantal uren dat je werkt.., niet de andere kant, of dat ook soortgelijk is (de lasten: die buurvrouw wiens man veel doet in opvoeding/huishouden, of moeder om de hoek woont en inspringt, enz)..



Dus wat is de angst als je je hart zou volgen? Ander werk zoeken, maar wellicht minder oplevert, financiele achteruitgang, of in status, of dat je man je "slap" vindt dan, of omgeving enz? Bezuinigen en dan aan andere dingen "niet mee kunnen doen"? Geen merkkleding meer, maar wel gelukkiger is geen optie? Om wat de buitenwereld denkt? Of je eigen familie? Of jijzelf? Een afgang zou zijn, of risico's meebrengt? Waar precies ligt die angst??



Er is een heel verschil in niet mee willen doen (aan die ratrace of onhaalbare eisen, tenzij het ten koste gaat van je energie en andere dingen die levenskwaliteit geven, je gelukkig voelen, vrij, energiek, opgewekt, positieve flow, je ontplooien in waar jij goed in bent en echt leuk vindt?).. zoveel mensen die merken dat het ideaalplaatje (eenmaal bereikt) helemaal niet gelukkig maakt(e)!!

Omdat er zoveel meer in je zit dan je zal weten, op andere gebieden, die nu volkomen onaangeroerd blijven, zo gericht als je bent op een paar doelen, die misschien niet eens de jouwe zijn?



Er is momenteel echt een lawine van mensen die uit elkaar gaan, ziek worden, burnout zijn, ontslagen worden, enz, wat leidt tot (gedwongen) "teruggang" in inkomsten, in uitgaven, in een noodgedwongen ander leven dan dat ideaalplaatje. En misschien merken een heleboel mensen van die groep wel een opluchting, een vrijheid, als ze eenmaal accepteren dat minder geen ramp blijkt of hoeft te zijn.. Dat spullen maar spullen waren, en je toch weer gelukkig of zelfs gelukkiger kan worden met minder of anders.



Alleen diegenen van die groep, die dat niet kan of wil accepteren, blijft vasthouden aan die norm, die niet (meer) gehaald kan worden, zichzelf naar meet (en denkt dat anderen jou daarop meet) en om veroordeelt zal er idd zwaar ongelukkig van worden. Blijven streven naar onhaalbaar, en het lukt niet, zorgt voor frustratie, minderwaardig voelen, gefaald hebben. Of helemaal lamgeslagen worden, niet eens meer proberen, bij neer leggen, maar vanuit schaamte, faalangst en onvermogen.



Het alomtegenwoordige idee is dat alles maakbaar is, dus als je maar hard genoeg je best doet, dan vind je die baan/ partner/ huis/ status enz wel. Zo niet, dan ligt het dus andersom ook (dat is de keerzijde van dit maakbaarheidsdenken) helemaal aan jezelf, je inzet, je energie, wat je zgn "aantrekt" in het leven, enz..



Het fijne van het verhaal is: je hoeft het daarmee niet eens te zijn! Je mag andere dingen belangrijk vinden!! Je mag andere keuzes maken of willen, je mag aan jezelf (en je verleden) willen werken en dat belangrijker vinden, je mag liefde belangrijk(er) vinden dan je status, je mag (als volwassene in een vrije maatschappij) eigen keuzes maken. Dan heb je nog de gevolgen van die keuzes, die vaak in de weg staan, of andere mensen die daar oa van afhankelijk zijn (partner, kinderen), of consequenties hebben vanuit eerder vastgelegde keuzes (trouwen, hypotheek, vastzitten aan een woonplaats, scholen, levenswijze, vriendenkring enz) die een obstakel kunnen worden om je hart te volgen.



Voor jezelf bedenken waar die angst hem nou in zit, is al 1 ding, als je al van binnen weet hoe je het liever wel richting zou willen geven. Erkent wat je tekortkomt in dit leven zoals het nu geworden is. Of wat anderen tekortkomen van jou. Hoe zou je het liever zien als alles mogelijk was? Wat zou je het liefste doen met je tijd, met alle liefde en inzet, wat geeft je energie en voldoening, hoe zou je ideale leven en dag/ week eruitzien? Wat denk je als je ver van je patronen af bent, bijv op vakantie? (niet dat dit kan, maar geeft wel een indicatie van wat je nodig hebt, een ideaal, of het haalbaar is of niet in deze tijd en onder jouw omstandigheden/ levensfase enz).



En soms kan het zeker wel in die richting, als je andere keuzes maakt (maar met man/gezin ben je niet alleen in die keuzes). Iemand die een eigen kapsalon zou willen, kan wel kapster worden, als dat ideaal niet gehaald kan worden.. Je kan je idealen iig bijstellen, iets in die richting gaan doen.



Soms is het mogelijk door uitgaven te veranderen, door tijdelijk iets te laten, door anders te organiseren, blijkt het wel mogelijk te zijn, wat je nu aanneemt van niet. Ik dacht bijv altijd dat mijn ex niet minder wou en zou gaan werken, ik dus alles alleen zou moeten (blijven) organiseren of doen thuis. Maar nu kan het wel: hele weekenden dat hij zorgt, en vaste dagen door de week (omgangsregeling toen), wat dan dus wel mogelijk blijkt te zijn (maar pas toen het "moest").. Daarvoor aannames, dat wil hij niet, dat doet hij niet, mij 2 "vrije avonden" per week geven, dat hij kookt en voor de kinderen zorgt enzo..



En zo kan je vanuit aannames (die vast lijken te liggen, maar open te breken zijn) jezelf bij voorbaat al beperken in keuzes. Niet een "eerlijker" verdeling vergen thuis, want hij wil dat niet, hij werkt zoveel en wil dat ook blijven doen, dus dat wordt voor je het weet een vaststaand iets. En zo ook andere dingen.. (maar: in nood blijkt het wel te kunnen!). Tis vaak toch niet willen. Niet kleiner willen wonen, auto wegdoen, we doen dat pas als het echt niet anders kan.. (terwijl het zo bevrijdend kan blijken te zijn)..



Ik kan me geen merken en dure dingen meer veroorloven, maar ik zweer dat ik er ook niet naar taal!! Het interesseert me geen moer meer, en weet je hoe fijn het is als je enige zorg is om schoon te houden en te onderhouden wat je nu hebt, ipv te denken wat ik nog meer wil hebben of vernieuwen of naar de nieuwste mode wil aanschaffen? Hoe fijn om daar niet mee bezig te (hoeven) zijn!! (en weet je, het blijkt geen enkele invloed te hebben over hoe mensen naar je kijken, sterker nog, ze nemen mij vele malen serieuzer dan ooit in merkkleding, of dat grote(re) huis, of snelle auto. Want nu draait het om inhoud, ben een stukken interessanter persoon geworden, boeiender, met een sterke eigen mening en ideeen, leukere gesprekspartner, iemand met eigen visie op het leven, die anderen ook weer prikkelt (ipv beaamt en bevestigt).



Een nietszeggend of moedeloos iemand met alle pracht en praal is echt minder interessant dan iemand die weet wat ie wil en waard is, lol in het leven heeft en ook uitstraalt, stralend is. Uiteindelijk blijkt het maar een beperkt deel van de mensen die naar uiterlijkheden en materie kijkt en die ga je (van)zelf minder boeiend vinden, als je zelf meer om inhoud gaat dan uiterlijk vertoon.



Ik werk met veel blablafiguren om me heen, snelle auto's en ambities, maar met sommigen is geen goed gesprek mogelijk, over het leven enzo buiten hun werk om, hun levensidealen, enz. En je hebt geen idee hoeveel vrouwen ik tegenkom, die eigenlijk anders leven dan ze zelf zouden willen of voor ogen hadden, "maar ja, tis niet anders, zou niet weten hoe ik anders zou kunnen".

Mensen die een jaar zouden willen ruilen met het werk wat ik doe, maar niet kan, want hypotheek en dure levenswijze en angst niet meer terug te kunnen in dat werk..



Dus die norm, hoe reeel en wenselijk is dat allemaal? Probeer te relativeren, als je daar afstand van neemt in je denken. Zoals veel mensen (pas) op vakantie, maar binnen een week in hun oude denken en patronen zitten tot het jaar daarop. Gewoon geen tijd om bij stil te staan. Hoe wenselijk is dat (en dan jaaaaaren later pas tegenaan lopen en merken dat het anders kan, zelfs fijner is, vrijer, enz)?



Ik snap dat het bestaande in stand moeten of willen houden vaak al een hele uitdaging is, hier net zo. Ik woon "te duur" voor mijn inkomsten, en dat is in deze tijd niet eens meer een vrije keuze. Goedkoper krijg ik niet, ik zou tzt een deel kunnen verhuren, dan wel je vrijheid en privacy kwijt. Kleiner is hier niet goedkoper, of ik kom niet in aanmerking. Dan moet er inkomen bij of iets anders verzinnen dus (op andere dingen bezuinigen, of inkomsten elders vandaan ziien te halen, ruimtes anders benutten (eigen praktijk oid, of verhuren als praktijk aan anderen).



Ik kan ook binnen lijntjes denken en dan is het enige antwoord: moet geld bij, meer verdienen, ander werk (en hoe haalbaar is dat in deze tijd, op bepaalde leeftijd, voor langere termijn, en dat zonder ervaring daarin??). Het is fijner als er meer opties open zijn, zodat je weet dat je meer keuzes hebt dan afhankelijk zijn van 1 ding (of 1 werkgever, of 1 partner die je gunstig gezind is en blijft)..



In die zin is het vaak "doemdenken" om binnen bestaande lijntjes te denken. En wat als je dan geen baan en inkomen op hbo+ niveau meer hebt (voor een paar jaar, tot de kinderen ouder zijn bijv)? Dat je er niet meer "in" komt, als het wel weer kan/ gewenst is? Gat in je cv? Okee, tis crisis, zelfs mensen met een perfect aansluitend cv (opleiding, ervaring, leeftijd, persoonlijkheid enz) komen momenteel moeilijk(er) aan de bak.



Maar een leven lang in werk blijven wat veel van je vergt (op welk gebied dan ook), is dat zo'n fijn vooruitzicht? Of iets wat uitsluitend overeenkomt met je IQ en op die manier status geeft (je bewezen hebt of wil bewijzen dat je meer kan dan je opleiding van destijds)? Blijf ook bij jezelf denken: hoe belangrijk is dat? En vooral: hoe wenselijk is dat (als ik zoveel offers moet brengen daarvoor aan de andere kant).. Aan wie moet ik mezelf zo bewijzen (dat ik meer kan, als ik me maar genoeg inzet, andere dingen voor laat)??



Anyway, ik kan hier wel uren over schrijven, langer en langer, maar ik ga nu ff mijn eigen dingen doen, hahaha. Ook ik heb de keuze gemaakt om iig ten dele te kunnen doen waar mijn dromen liggen en ik graag wil (en dat doe ik dus ook), als niet alles haalbaar is, door andere beperkingen (hypotheek, inkomen enz).. Als je niet vol voor bepaalde dingen kan gaan, die je wenst, dan liefst zo dicht mogelijk erbij blijven of in vrije tijd doen!).



Zonder die zinvolle voldoening is het leven leeg, onbetekenend, hoeveel geld je ook verdient!

Boeddhabuikje, weet niet of het seizoensgevoeligheid is. Was een boek aan het lezen: je kunt je leven helen, en daar stond in dat je niet depressief moet worden als het regent, je moet zeggen: het is een “natte dag”.

Ja, dat gaat me iets te ver hoor…



Vorige week een rotweek gehad, vandaar mijn late reactie. Ik merk dat hoe moeier ik ben, hoe slechter ik word in het reageren.



Moeilijk hè, dat niet vergelijken? Heb nu ook een vriendin die super depressief is en probeer onze situaties te vergelijken, maar dat is helemaal niet mogelijk. Ik heb ook maar twee goede vriendinnen hoor, inderdaad helemaal niet zoveel. De rest zijn alleen maar “energetic vampires”.



Weet niet of jullie het nieuws gevolgd hebben van die paardenranch in Spanje die is afgebrand…? Daar heb ik vorig jaar therapie gevolgd, was er echt ff helemaal stuk van. 15 ha grond, allemaal weg, ze hadden geen eten meer voor de dieren etc. Heel bizar, zeker omdat het zulke bijzondere mensen zijn.



Over dat werk: ik ben ook totaal beter gekeurd door het UWV om te gaan werken, maar heb bezwaar ingediend. Zijn helemaal gek daar. Ik schiet al in de stress al ik rood sta op dit moment… haha…



Anahata, dank voor je welkom…



Judith, het gevoel van zwakte is bij mij ook allesoverweldigend. Ik was toch altijd zo sterk? Ja, was… Heb nu een plaatje van “strong people” op mijn bureaublad staan om me te herinneren dat ik niet voor niets ingestort ben….



Ik ben ik: ik zit ook al sinds november 2011 thuis en ben ook nog lang niet de oude…. Misschien helpt dat? Ben zelf een boek over assertiviteit aan het lezen, heb ik wel wat aan moet ik zeggen. Ik wil namelijk niet meer over me heen laten lopen. Toen ik net uit de opname was vroeg iemand: hoe gaat het? Dus ik: hmmm, tis wel eens beter gegaan. En dan die gezichten he? Maar ja, ik ben nu eenmaal ziek, het is nu even zoals het is.



Anahata, wat een goede omschrijving. Je hele leven moet herzien. Zo voelt het inderdaad. Ook ik heb jeugdissues en problemen met mijn opvoeding gehad. Tel daarbij op dat ik waarschijnlijk mijn huis moet verkopen en de stress is compleet. Zoals mijn psychiater gisteren zei: je wordt bedreigd in je bestaan. Vond ik wel weer een mooie.



Suzy, wat zou ik dat ook graag zeggen, dat ik een beter persoon ben geworden, daar ben ik nog niet aan toe gekomen. Maar uiteindelijk wil ik dat wel!



Dinsdag nog een angstaanval gehad, maar ook deze week ontspanningtherapie, erg interessant. Het schijnt dat je je problemen wel tijdelijk kunt oplossen, maar de spieren dan gespannen blijven. Dat veroorzaakt dan weer een rotgevoel en daardoor ga je meer piekeren. Ik moet eerst alle stress uit mijn lijf hebben en dan kan ik pas mijn leven weer op de rit zetten......

@BB: wens je heeeeeel veel plezier op vakantie, heel veel zon en warmte en lekker opladen & genieten!

Wat lekker 2 weken vakantie, BB! Wens je ook een heel fijne tijd! De rest komt later wel weer. Veel liefs.

Hee lieve meiden, Nog even iets delen: Gisteren eindelijk weer tot rust gekomen, eerst opgeruimd, daarna lekker geverfd, gelezen en zo. Zelfs spontaan een deur geverfd, waarvoor ik de pot verf al een half jaar klaar had staan. Voila.



Alleen, oh pijnlijk inzicht: ik kan de laatste tijd tevreden met mezelf zijn, echt genieten.

Maar ik voelde opeens dat ik me naar anderen toe toch vaak nog me niet waardevol genoeg voel. Alsof ik nooit genoeg geef. Altijd zo mn best doen. Denk dat daar ook de spanning vandaan komt, die ik voel voordat ik naar een afspraak ga. Zoals vroeger alles werd afgekraakt wat ik deed, zo kraak ik nu waarschijnlijk onbewust mezelf af als ik met anderen ben. Nooit een compliment dat het ok was. Ik bang was voor de straf die kwam als ik wat fout deed. Denk dat dat ook een reden is waarom ik nu nog zoveel graag alleen ben, preventief uti de weg ga. Voelt gewoon nog beter alleen.



Of dat als ik nu een beetje ruimte en energie voel, ik het gevoel heb dat ik eigenlijk met anderen moet afspreken, moet delen en geven..

:Edit: Inzicht dus dat het prima is als ik me goed voel, de energie lekker zelf te voelen stromen en niet op die momenten altijd snel vrienden op hoef te zoeken om de energie mee te delen



....Flinke huilbui lucht wel op ...

had dit inzicht wel eens eerder, maar nu op een zoveel dieper niveau. Kan alleen in m`n eigen kracht blijven staan en door t aan te gaan en te oefenen vooruit komen... Soms toch beetje jaloers dat n groep vrienden t weekend weg zijn en ik er niet bij ben omdat ik denk dat dat nog 10x te druk is voor me.

:Edit: Als ik bij mezelf blijf, m`n kracht of liefde of acceptatie kan voelen, wordt de jaloersheid vanzelf zo klein als een mini-muisje.

:

@Savannah: dat is allemaal niet niks, wat je voor je kiezen krijgt! Zelfs zonder burnout reden genoeg om op de "overlevingsstand" te raken. Het is heel lastig als het een van het ander afhankelijk is, of zorgen baart en het een het ander in stand houdt.. Een reeks aan "oorzaken" en je weet niet waar de uitgang is, logisch dat dat stress oplevert!



Het leven is een stuk eenvoudiger als je basis in orde is. Dak boven je hoofd, eten en drinken, eerste levensbehoeften.Als dat bedreigd wordt, is dat het stuk "overleven". Daar gaat zoveel energie naar toe, dat je niet kan verwachten nog veel over te houden voor andere zaken. Al het andere is dan "luxe"..



Ken je de (behoefte)piramide van Maslow? (zie google). Er is een opbouw naar "hogere" behoeftes, en daar kom je pas aan toe als "lagere" ingevuld zijn, zeg maar. Iemand die direct in zijn bestaan wordt bedreigd (kan oorlog zijn, oogst mislukt, geen huis/inkomen, ingrijpende ziekte enz) is overleven en dat in orde krijgen je 1e zorg..



Je kan je bijna niet bezig houden met "hogere doelen" dan dat (in orde te krijgen/ te aanvaarden/ overheen te komen/ te overwinnen/ te overleven).. Dit is je basis, je bodem, de pijlers onder je bestaan, de fundering zeg maar..



Ik geloof dat spiritueel gezien je huis symbool staat voor je geest.. Het is je veilige plek, in de ideale situatie, zou het moeten zijn iig, wil je de "luxe" hebben om aan andere dingen (van je geest) te "werken", als je begrijpt wat ik bedoel.

Tegelijkertijd is het denk ik juist dit ziekzijn waardoor je huis op termijn een onzekere factor gaat worden?



Het ingewikkelde is, dat je verleden "zuiveren" op dat moment een "luxe-probleem" lijkt, maar tegelijkertijd reactie- en gedachtenpatronen die je uit dat verleden hebt aangeleerd, juist een belangrijke oorzaak is die je (lichamelijke en geestelijke) gezondheid & energie aantast, onderuit heeft gehaald. Dus is het ook een kwestie van overleven geworden om daarmee af te rekenen en noodgedwongen nieuwe te leren. Omdat je die energie nodig hebt om (genoeg) inkomen te genereren en je te kunnen voeden, woning te betalen enz.



Het een heeft invloed op het ander en andersom. Heel goed dat je bezwaar hebt aangetekend, hoop dat het lukt, dat je speling krijgt, dat voelt een stuk aangenamer, geeft rust als je een vangnet hebt. Dat je in deze veranderde tijden ook daar niet op kan rekenen, en voor je rechten/jezelf moet opkomen, bij (tijdelijke) ziekte/ overmogen, is heel lastig. En hoe tegenstrijdig ook, een allereerste goed signaal dat je dat ook gedaan hebt: in zo'n situatie kom jij voor jezelf op!



Elk mens die de bodem voelt of in zicht komt, wordt aangewezen op instinct: vechten, vluchten of bevriezen. Meer smaken zijn er niet. Je komt tot daden (vechten voor je bestaan), je vlucht (ontkennen, onderdrukken) of bevriest (afwachten, verlammend). Jij bent aan het vechten en dat is een goed teken!



Oei, heb ik echt ergens gezegd dat ik een beter mens ben geworden? Kan me bijna niet voorstellen, maar dan bedoel ik denk ik eerder dat ik "er beter uit ben gekomen"?!



Ga je svp daar nu niet druk over maken! Zo'n burnout dwingt je tot andere keuzes, andere patronen, in feite om onder ogen te zien dat jouw levensstijl tot nu toe in het labyrint van het leven een doodlopende weg opleverde. Misschien hoef je maar een klein stukje terug/om/verder te lopen om die zijweg te vinden, die weer uitkomt op de hoofdroute..



Je laat al zien dat je vechtlust in je hebt, dat is je veerkracht. Die zal je erdoorheen helpen! En als je die eenmaal kent, en tegenslag overwonnen hebt, weet je dat je die hebt en altijd kan aanspreken, op jezelf kan rekenen (in nood).



Stop met vergelijken! Het gaat om jou tov je oude zelf vergelijken, en niet met anderen of anderen met jou, dat doet er niet toe. Gaat erom dat jij je beperkingen en belemmeringen kwijtraakt, die je energie opslokken, zodat je je sterkste zelf kan worden. In die zin een "beter mens" misschien, maar zo zou ik het niet omschrijven. Ik zeg weleens "je beste zelf", en daar bedoel ik niks nobels mee, maar jezelf in de best haalbare staat brengen, om tegenslag te kunnen overwinnen, om (zelf)vertrouwen in jezelf en het leven te krijgen.



Een van die dingen is eigenwaarde, voor jezelf (en je bestaan) opkomen, aan jezelf laten zien wat je waard bent. Jouw idee van "sterk" en "zwak" is een verdraaide versie, een vertekend beeld wat je gelooft (en velen met jou): hoge lat & alsmaar doorgaan, dat dat "sterk" zou zijn..



Meet jezelf met jouw situatie, wat jijzelf groeit, leert en ontwikkelt momenteel, wat je aan bagage hebt afgeschud en nog gaat afschudden (verleden)! Sterk is dat jij je veerkracht vindt en leert gebruiken, oa luisteren naar wat jouw mind & body aangeven. (zwak is kijken naar wat een ander allemaal kan, doet en wil, die zit niet met jouw issues, is appels met peren vergelijken, totaal zinloos)..



Jij bent juist sterk, als je je concentreert en focust op wat er nodig is om jou weer in je kracht en sterke lichamelijke en geestelijke conditie te krijgen. Dat is pas sterk. Dat jij je eigen energiebron leert kennen en dat kan pas als je bepaalde dingen van je afgeschud hebt, waaronder dit soort vertekende ideeen



(overtuigingen van jezelf of van "de gemeenschap" en die zet ik expres tussen aanhalingstekens, want ik zou weleens willen weten hoeveel mensen die overtuiging helemaal niet zelf zouden hebben, zodra ze zelf in die situaties komen, waar ze nu lekker "veilig" over oordelen. En dan nog een hoop mensen die het er sowieso niet mee eens zijn, maar denken dat het niet anders kan in deze bezuinigingstijden).



Ook de gemeenschap zelf (europa iig) is zich nu in crisistijd bewust van de gemeenschappelijke bodem van de schatkist en dan krijg je andere overtuigingen (bezuinigen enzo) dan in tijden dat het niet op kan (dan ook genereus en begripvoller voor mensen die het lastiger hebben, goed sociaal vangnet, pensioenen enz).



In de jaren '60 en '70 was er volop ruimte voor de praktische en geestelijke zorg, geld zat en de vooruitzichten richting groei. Mensen gedijen goed als ze weten dat er een vangnet is, voor mochten ze "vallen" (sociale zekerheid), en dan is het wat makkelijker om te proberen, te springen, risico's te nemen, he!



Zoals een kind stappen durft te zetten (van de ouders af) als het zich veilig weet, opgevangen wordt of getroost als het valt, weer overeind gezet met wat hulp, zo is het voor volwassenen niet anders: vanuit een veilige basis kan en durf je meer, en elk succesje bouwt je zelfvertrouwen op. Zodra het kind zelf loopt en niet meer valt, geeft dat zelfvertrouwen om nieuwe dingen te proberen, te leren klimmen en rennen. Maar het begint met wat hulp van anderen, een veilige basis.



Stel dat iedereen maar roept: niet doen, hoor, niet lopen, straks val je nog.. dat geeft niet bepaald vertrouwen in eigen kunnen! Als je het kind weerhoudt door angst (aan te praten) voor mogen proberen, voor vallen en weer opstaan, dat dat vallen fout is, en ingewreven wordt, ("andere kinderen kunnen toch ook lopen?"), maar door bangmakerijk en afkeuring (of erger nog, afkraken) de kans niet geven om die spieren en evenwicht te ontwikkelen, dat zou toch een raar idee zijn, he?



En toch is dat wat je geestelijk op andere gebieden in feite is bijgebracht en je later zelf gaat doen dan: de innerlijke criticus loslaten, die afkeurt, afkraakt, geen fouten mag maken (falen), en moet lopen zonder dat die spieren ontwikkeld zijn, zonder veilige basis en vangnet maar meteen moet kunnen en zonder te mogen vallen en opstaan?



Hoe stimulerend is dat, denk je, voor jezelf? Bang voor straf, maar je straft jezelf al de hele tijd, door het bang zijn op zich al, angst om te falen, niet het beste uit jezelf halen, omdat je niet meer weet wie/wat dat beste is voor jezelf, omdat je altijd afging op anderen, op algemene verwachtingen, of vergelijkt met mensen die al lopen (maar dat ook ooit geleerd hebben met vallen en opstaan, maar dat denk je er niet bij).



Mensen die durven te vallen (fouten maken) in het vertrouwen dat ze dat wel weer herstellen (de kracht en spieren hebben, en dat weten, juist doordat ze dat vaker gedaan hebben, dus gevallen zijn en weten dat ze gewoon weer op kunnen staan) om op te staan van de grond, dat zijn de mensen die vertrouwen in zichzelf krijgen. Weten wat ze waard zijn en wat ze kunnen, dat geeft zelfvertrouwen en eigenwaarde ("ik kan dat"). En dat kan je echt alleen maar door zelf te doen.



Nu het volgende: wat als ik val en ik ben gewond geraakt en ik kan het niet zelf? Is het niet heel normaal dat je in dat geval mag vragen om hulp? Dat iemand je ff overeind helpt? Vinden we heel normaal, toch? Kind, volwassene, ouderen die vallen, overeind helpen, zorgzaamheid, even troosten of informeren of het weer gaat, ze zelf weer verder kunnen?



En nu ben jij diegene, maar dan vind je dat je gewond en wel "zwak" bent om hulp te vragen of te krijgen, dat je niet zelf op kan staan en ga je je vergelijken met iemand die niet gewond is? Want dat is wat je dan in feite doet, toch? Ik moet dat ook kunnen, opstaan, want iedereen moet dat zelf doen?



Soms is juist vallen en hulp vragen juist sterk en het slimste om te doen, want daarna kan je immers naar een dokter strompelen (als dat nodig is), de wond verzorgen zodat je juist weer zelf verder kan!

en hoe goed voelt het dan, als de pijn minder wordt en je weer zelf op dat been durft te staan en voorzichtig weer stapjes gaat doen!



@Jelly: dat geldt ook voor jou. In dit voorbeeld zou je vinden dat niemand zich hoeft te schamen, niet zwak vinden van diegene, maar voor jezelf vind je dat je (met wond) je moet vergelijken met anderen die zelf opstaan, of liever nog, die altijd doorlopen zonder vallen, want dat zijn de sterke mensen?

Of zijn de sterke mensen diegenen die uit ervaring weten (omdat ze dat meegemaakt hebben) dat ze bij vallen ofwel zelf opstaan, of ff hulp krijgen daarbij als dat nodig is (en daar evt om vragen als het zelf niet lukt).



Denk je nu echt dat mensen die (schijnbaar) het leven doorlopen zonder fouten, zonder vallen, de sterken zijn? En je je daarmee moet vergelijken, waarbij je zelf steeds in het nadeel uitkomt ook nog? Ipv vergelijken met normale menselijke mensen, die ook weleens vallen, fouten maken, maar zo mogelijk herstellen en vooruit kijken, ipv blijven terugkijken naar "hoe kon ik toch zo stom zijn om te vallen???".. Hoe zinloos is dat?



Lachwekkend haast, als je het in het lichamelijke trekt, maar als symbool voor mentaal "vallen" (vaak nog belangrijker voor je gezondheid en energie als lichamelijk denk ik!) opeens de juiste redenatie??



Volwassen worden is met vallen en opstaan, opnieuw proberen, andere manieren proberen. Het doel is niet om zo te leven dat je nooit valt, maar te weten dat je wel weer opstaat, desnoods met wat hulpmiddelen, of hulp en dat daar niks mis mee is!

Maar ook: leren "lachen" om je onvolkomenheden, om het struikelen soms, je onhandigheid. En leren omgaan met hulpmiddelen, als dat nodig is, een stok om op te steunen, of eens aan de arm van een ander, wat geeft het?



Als er oude wonden zijn, die nooit verzorgd zijn, is dat je allereerste zorg.

Dan zijn er meerdere opties: niet accepteren dat je nu eenmaal "kreupel" bent en dan toch willen functioneren als iemand die dat niet is (wat je nu dus doet, dat vergelijken met anderen).. of je nu bij een arts bent die de oorzaak daarvan alsnog aan het behandelen is of niet, je schaamt je ervoor, je wil normaal zijn, ipv trots dat je de oorzaak aanpakt en straks weer zelf stappen kan maken. Jezelf veroordelen dat je dat nodig hebt en anderen niet, is totaal zinloos.



Feliciteer jezelf dat je niet accepteert dat je levenslang met een stok oid loopt, want dan kan je sneller aan het werk (en dan weer volgens de "eisen" die aan een gezond persoon worden gesteld?? wat je niet bij kan houden? en jezelf daarom veroordelen of laten veroordelen door anderen, vergelijken?).. dat is dus de korte termijnoplossing: zeer frustrerend en vroeg of laat kan je niet mee komen, niet rennen (want je eigen doel was opnieuw zonder hulpmiddel leren lopen, en niet rennen)..



Dus optie 1 is niks doen, je beperkingen accepteren, ik ben nu eenmaal kreupel, daar moet ik het mee doen. En dan zijn er mensen die zeggen: ben je gek, je kan daar iets aan doen, geopereerd worden, fysiotherapie enz, je hoeft geen genoegen te nemen hiermee, je kan beter worden. En dan doe je dat, maar blijft kniezen en piekeren dat je ooit gevallen bent en anderen niet enz?

Of je doet er iets aan en bent trots dat je mbv die fysio en oefenen en leren aan te voelen en te vertrouwen op je toenemende spierkracht, die je (nog) aan het opbouwen bent, dat je je steeds sterker voelt, je concentreert op en aanmoedigt dat je je inzet om te genezen.



En dan nog is het eerste doel: weer zelf kunnen lopen. Meer niet, dat is genoeg. En pas als dat gelukt is en je daarop vertrouwt, pas daarna kan je ooit misschien gaan oefenen met rennen.



Wat jullie nu in feite doen, is alsmaar (voor jezelf) vinden en van jezelf verwachten dat je moet kunnen rennen,(niet alleen zoals ieder mens kan rennen, nee, je vergelijken met topsporters (!), zonder eraan te denken dat ook die dat hebben moeten opbouwen, oefenen en nog eens oefenen, zware trainingen elke dag weer, doorzetten en nog eens doorzetten. Dat daar een heel traject aan voorafgegaan is, en veel offers voor gebracht zijn/worden.



Okee, dan de lat lager moeten leggen, noodgedwongen, maar onder verzet: okee, dan wordt het doel: gewoon rennen, zoals elk mens dat kan. Wat een afgang, want eigenlijk wou ik topsport, want ik denk dat ik dat was, dat ik dat kon, vroeger, toen ik die energie nog had en vond dat ik dat moest kunnen, iig rende ik en dat wil ik dan minstens dat weer terug.



En dan herinneren anderen je eraan dat juist dat rennen ervoor zorgde dat je niet goed om je heen keek en daardoor gevallen was. Ohja, dat is wel zo, maar anderen kunnen rennen zonder te vallen en dat wil ik ook leren, zo wil ik ook zijn, zoals voor die val, toen ik ook dacht dat ik kon rennen zonder ooit te vallen..



En dan zegt de bedrijfsarts of intstantie: ga jij maar weer rennen hoor, wond is wel dicht nu, dat is goed genoeg. Sla dat lopen maar over, begin maar met kleine stukjes rennen en bouw dat weer op.. ook al sta je nog wankel, moet kunnen, gewoon doen, dan lukt het ook!

(terwijl jij daar niet op vertrouwt, want je bent nog niet eens zeker van dat lopen)..



Dat is het lullige nu van een ziekte of wond(en) die je niet ziet: anderen zien ze niet en hebben er een oordeel of mening over. De een gelooft het niet, de ander bagatelliseert, de volgende vindt dat wond of niet, je moet gewoon kunnen rennen, dat kan toch iedereen, enz. En het ergste is nog: je trekt je al die dingen nog zelf het meeste aan, voelt je schuldig, schaamt je, jouw lat lag daar immers ook, je faalt, je wil best proberen, enz.



Is het nu echt zo gek dat je eerst de wond wil zien, kijken wat er nodig is om te verzorgen, evt arts te raadplegen als het niet vanzelf over gaat met rust, weer dicht is maar pijn blijft doen, daaronder iets niet goed zit (maar niet zichtbaar), dat je een rontgenfoto wil, en blijkt dat het gekneusd of gebroken is daaronder die wond, die onzichtbaar is voor het oog (van anderen).. zodat je daar de beste behandeling voor krijgt en je in staat stelt weer te lopen?



Hoe normaal zou je het vinden als iemand anders met zoiets weliswaar kan lopen/wankelen met altijd pijn, en je zegt: hup, rennen jij, dat doen wij toch ook? Hoe stom klinkt dat eigenlijk?! Je zou het niet in je hoofd halen, hahaha!



Maar goed, dit is wat je wel tegen jezelf zegt. Dus leg de lat bij genezen en lopen, kijk niet om naar die val, juist dat rennen veroorzaakte dat je niet goed keek waar je liep, tempo lag te snel. Dat ga je niet opnieuw zo doen, wat anderen ook beweren dat dat goed is voor je en zo "hoort". Hoe hard je ooit weer kan rennen is een zorg voor later. Eerst weer vertrouwen krijgen dat je zelf kan lopen, dat is het doel voor nu!



En leg dit maar zo uit aan iedereen die vindt dat ie er iets over te zeggen of oordelen moet hebben! Ga daarachter staan, ga dat vergelijken nou niet zelf opzoeken, tis al vervelend genoeg dat anderen dat soms doen. Negeer "meewarige blikken" van mensen die je voorbij rennen en je zien ploeteren, stuntelen, oefenen, wees trots, jij weet hoeveel inspanning dat proberen kost, hoeveel kracht daarin zit.



En hoe makkelijk voor die renner, die jou voorbij rent, die zijn been nooit gebroken heeft (en dat niet weet van jou, niet hoe dat voelt, hoeveel het kost om weer "normaal" te lopen).. laat hem lekker voorbij rennen, wie zegt dat hij bij dat omkijken nooit zal vallen? Omdat ie nooit gevallen is, zegt het niet dat dat niet gebeurt, ook al denkt hij "dat is mij gelukkig nooit gebeurd en dat overkomt/gebeurt mij niet"..



Maar hoe zeker is diegene echt, als ie ook niet weet (want nooit op de proef gesteld) of ie zelf zou kunnen opstaan als ie valt?? Is ook maar schijnzekerheid. En kortzichtig, overmoedig, als die renner daar geen rekening mee houdt, niet in hem opkomt dat dat weleens zou kunnen gebeuren of erop vertrouwt dat ie ook met gebroken been wel weer zou opstaan en verder zou kunnen rennen (want getrainde spieren??)..



Als je het zo kan bezien, is dan "werken aan" de oorzaken (vinden, bezien, voelen waar het zit) niet heel krachtig om te doen? De beste beslissing ooit, om toch maar wat dieper te zoeken, die rontgenfoto te laten maken als het niet snel genoeg over gaat?!

Is dat niet het juiste om te doen, het beste besluit?



Ik heb jaren in zelfhulpboeken en psychologieboeken rondgesnuffeld, wat veel tijd kostte en dan nog anderen (schrijvers enzo) gingen vertellen waar die wond dan waarschijnlijk zit, hoe die zelf te behandelen, te hechten, pleister erop, rust te gunnen, oefeningen boden hoe dat te leren versterken, en het enige wat ik niet deed, was naar een arts gaan, om vast te stellen wat en waar het gewond was, nav vragen, voelen waar de pijn zit, alleen al om te lokaliseren, diagnose (hij heeft er verstand van, ook al heb ik boeken erover gelezen). En dan blijkt dat het gespalkt had moeten worden, gips erom ipv pleister, en dat het dan weer in orde komt, met veel oefenen en opnieuw leren lopen.



Ook mentaal kan je een hoop zelf (oefenen, inzicht krijgen door boeken en anderen die van alles beweren, zonder echt naar die wond te kijken of te laten voelen waar de pijn echt zit), denk positief en het gaat vanzelf over, enz?

Of (een stuk effectiever) direct door naar een deskundig iemand, die dat een stuk sneller kan, als hij op die pijnplekken mag drukken, om erachter te komen waar het zit..



Als je dat niet durft, bang voor de pijn van het aanraken, kan je lezen en oefenen wat je wil, positief denken enz, maar komt nooit boven water dat je een gebroken been hebt opgelopen die verkeerd of verkeerd vastgegroeid is inmiddels. Je kan erop staan en lopen met moeite, maar rennen niet..



Die pijn zit in opnieuw pijn (soms moet het dan opnieuw gebroken) om goed aan elkaar te groeien. Dat zal je altijd blijven zien, een zwakke plek blijven en daar moet je rekening mee houden, maar nu weet je dat je daarna met oefenen en veerkracht weer echt goed kan leren lopen. Je zal misschien niet meer rennen, voorzichtiger omgaan met jezelf, maar hoe fijn is het dat je straks weer kan lopen zonder pijn? En ook ergens komt, wellicht wat langzamer, maar je komt er! en wellicht zelfs vooruitzicht om ooit weer te rennen?



Maar dan wel voor zover jouw been aangeeft het te kunnen, en hoe hard! En misschien heb je tegen die tijd onderweg geleerd dat lopen zo slecht nog niet is: dat jij de omgeving hebt gezien onderweg, ipv op je polsmeter te kijken naar hartslag en je snelheid (prestatie), zoals die anderen die je soepeltjes en met Ipod op het hoofd voorbij renden..



Die zagen die prachtige lucht niet, hoorden de vogels niet, die oude boerderij niet gezien, de geur van het bloeiende gras niet opgemerkt, met hun blik op de finish in de verte, het eindpunt van de "prestatie". Misschien gaat het jou niet langer om die finish halen, maar het voelen van je spierkracht, hoe lekker je loopt, de zon en wind op je huid te voelen, je loopt weer!!!



En je geniet, het is geen oefening meer, geen doel op zich, gewoon omdat je daar toch maar gekomen bent, de focus niet langer op de pijn waar je al zo lang aan gewend was, die je er vaag aan herinnerde dat er ergens iets niet goed zat, maar je altijd negeerde. Opeens merk je hoeveel energie dat kostte, dat negeren van iets wat er wel degelijk zat, maar niet meer opmerkte, gewend aan dat negeren en doorbijten.



Hoe fijn zou dat zijn, als je ineens merkt dat het geen moeite meer kost, dat gewoon lopen geen dagelijkse pijn en worsteling meer oplevert, geen opgave meer is, maar je dat "gewoon" weer kan? En andere dingen gaan opvallen, je weer aandacht voor de omgeving krijgt, zelfs een ander op kan rapen, die gevallen is?!



Hoe goed zou dat voelen, je dat voor te stellen, dat je je daar niet meer (dagelijks) mee bezig hoeft te zijn, de angst voor het lopen, laat staan rennen, weg is, plaatsgemaakt voor zelfvertrouwen: ik kan weer zelf lopen!!



En dat je dan, als dat weer langere tijd vertrouwd voelt, zodat je bijna vergeet dat het ooit gebroken was, die pijn vergeten bent, voorzichtig weer een stukje durft te proberen te rennen? In eigen tempo en eigen kunnen/grenzen aan wat kan, weer opbouwen?



Misschien besluit je wel te blijven in die omgeving, dat dorp ipv de drukke stad, omdat je de horizon, de wolken, de boerderijen bent gaan waarderen onderweg. En die dorpsbewoners/ wandelaars ook eigenlijk, die daar ook zo van genieten, met wie je onderweg contact kreeg en je wezen op die dingen, waar je eigenlijk nooit naar keek toen je nog al die dingen voorbij rende..

Die het heel normaal vinden dat je wandelt, en je bewust bent van de schoonheid (maar ook de kuilen en obstakels) in je omgeving.. en de rust die je vindt in dat tempo, zodat je nu weet dat je niet zo snel zal vallen, omdat je nu op tijd die hobbels en valkuilen gewoon ziet.



Gewoon ff kan stoppen om te kijken of je er omheen kan lopen, of een sprongetje moet nemen, of overheen klimmen.. dat dat gewoon kan (en mag) en eigenlijk veel relaxter is..



Misschien besluit je om vaker terug te gaan, maar nu om te geniten, om die mensen weer tegen te komen, of nieuwe, die daar ook van genieten. Je familie en vrienden in de stad roepen je terug, proberen je over te halen om te winkelen, stappen, de drukte in te gaan, en dat kost energie en (veel meer) geld.. dat betekent dat je weer moet rennen en je ziet er nu al tegenop, is je doel niet meer, je zou dat vooral nog doen voor hun, omdat zij dat van je verwachten.



Misschien besluit je om daar te blijven (wonen), je eigen groentetuintje aan te leggen, minder nodig hebt.. En soms ga je dan ff terug naar de stad, de drukte opzoeken, je oude leventje en vrienden, de bioscoop, de winkels, al die mensen die wel rennen, alleen al om te merken dat het je ideaal/ levensstijl niet meer is, hoe moe je daar ook alweer van werd, en hoe blij dat je voor je eigen deur kan parkeren als je terugkomt. Geniet van het uitzicht.



En steeds meer nieuwe mensen leert kennen, die dat ook ontdekt hebben. Misschien zullen je oude vrienden erop neer (blijven) kijken: geen merkkleding? een dorp? saai zeg,moet er niet aan denken! Maar misschien volgen een paar van je oude vrienden, die je hebt aangestoken met je enthousiasme.. komen bij je langs, zien dingen die jij aanwijst, dat beekje waar je even kan stoppen in de warmte, op adem kan komen, kan drinken en de verkoeling zoeken, die knellende kleding gewoon kan uittrekken en in je ondergoed je kan onderdompelen in het water.. hoe fijn en bevrijdend het is, en je elke dag heen kan, eventjes een momentje net als op vakantie, maar dan binnen handbereik. En in de winter is het niet saai, kan je erop (leren) schaatsen en je merkt dat je meer andere dingen bent gaan waarderen, die je niet kende of vroeger ook "minderwaardig" had gevonden, maar eigenlijk zo leuk blijken..



Ik hoop dat dit een beetje een ander beeld geeft. Zo kan je er ook tegenaan kijken. Soms verlang je misschien best nog weleens naar de drukte en snelle leven, dat kan je zelf opzoeken. Of je blijft waar je bent, maar zoekt die rust af en toe op, alles naar eigen behoefte. Soms raak je aangestoken door je oude vrienden en leventje en houd je op tijd stil en ga je ff terug naar die plek die rust geeft, omdat je weet dat je je daar op kan laden. En soms besluit je daar te blijven en af en toe de drukte op te zoeken. En soms merk je dat je dat toch wel heel fijn vindt weer, die drukte om je heen, het dynamische.



Maar niemand vertelt je meer wat jij het fijnst moet vinden, de keuzes liggen open, is aan jouzelf, waar jij je het beste bij voelt. Met dit verschil tov vroeger, dat je nu weet dat je een keuze hebt, er meer is dan wat je kende, andere levenswijzen bestaan, dat het uberhaubt een keuze is nu, en geen "moeten", omdat je vrienden dat van je verwachten (of je man, ouders, bedrijfsarts, sociale kring)..



Misschien verander je van omgeving, van huis, van baan, van mode, van status. Maar je weet nu dat je (af en toe) desnoods in je nakie aan dat beekje kan laven, erin zwemmen, ontspannen, kan opladen. Niemand die je ziet, voor niemand hoef je je anders voor te doen, daar ben je helemaal jezelf. Zolang je weet dat je daar altijd terug kan komen, opladen aan die natuur, oude bomen, je nietig kan voelen onder de sterrenlucht, of blauwe hemel, even kan ontsnappen aan de dagelijkse hectiek, en nog wel binnen handbereik.. is dat toch fijner dan eenmaal per jaar dat op vakantie ervaren, of vakantie nodig hebben en daar energie proberen op te doen om het hele jaar te buffelen..



En dan te bedenken dat je dat allemaal misschien nooit had ontdekt, als je was blijven doen wat je deed, en nooit gevallen was..

Hoi BB, heel fijne vakantie toegewenst….



Ja, ik werd ook allergisch van het boek. Heb het lekker weggelegd. Heb ik het verleden altijd de positivo uitgehangen en ben er even klaar mee.



Ach, ik ben blij dat ik nu weer iets verder ben in mijn zelfontwikkeling. Ik merk nu echt dat mijn spieren overbelast zijn. Wat een van jullie schreef: burn-out heet niet voor niets burn-out.



Jelly, ik ken het gevoel dat je nooit een complimentje kreeg. Vandaar dat ik ook voor mijn burn-out waarschijnlijk een zo een streber in mijn werk was. 5 jaar lang alleen maar goede getuigschriften etc.

Maar wat lekker dat je tevreden kunt zijn met jezelf! Heerlijk, hoop dat voor mij die fase ook nog een keer komt. Maar denk het wel.



Stapje voor stapje, geduld. Alleen de laatste is niet mijn sterkste kant.



Suzy, dank voor je mooie post. Ja, ik ken de piramide van Maslow. Grappig, mijn vriendin zegt dat ook altijd. Het ziek zijn heeft er natuurlijk mee te maken, met mijn huis. Heb dit huis gekocht in mijn snelle periode… toen ik alles nog kon. Staat ook symbool voor mijn periode dat ik alles nog kon.



Ik weet niet goed of je echt geschreven heb dat je een beter mens bent geworden. Maar dat je er beter uitkomt is zeker weten. Dat zie ik nu al. Ik had bijvoorbeeld vroeger nooit wat met kinderen, en nu maken ze enorm contact met mij. Heerlijk om dat te voelen…. En wat goed dat je schrijft dat ik aan het vechten ben, soms wil ik dat nog wel eens vergeten. En wat een mooie zin: dat je een klein stukje terug moet lopen om de hoofdweg weer te vinden.



Ja, aan de eigenwaarde kan nog wel gewerkt worden. Terwijl ik voorheen dacht dat die toch in ruime mate aanwezig was. Werd zelfs nog wel eens arrogant genoemd. Maar toen de therapeut vroeg hoe ik over mezelf dacht moest ik toegeven dat ik het eigenlijk niet wist.



Dat mezelf straffen komt uit mijn jeugd. Weet niet of ik het al een keer geschreven maar ben zwaar gelovig opgevoed. Zeg maar gerust geïndoctrineerd. Dus dat echt loslaten is heel moeilijk. Voordat ik instortte had ik het helemaal niet door hoor. Maar heb een intensieve paardentherapie in Spanje gedaan en binnen één week wisten ze de vinger te leggen op al mijn pijnpunten

Fijn, zou je zeggen en dat is het nú ook hoor, maar als je dat in één week te horen krijgt is dat net even teveel omdat allemaal te verwerken, vandaar ook de opname eind december. Niets negatiefs overigens over de therapie, ze hebben meer bereikt dan welke reguliere therapeut ook…



Ik wéét dat ik hulp mág vragen, maar ohhhh.. wat is dat moeilijk!



Mooi voorbeeld van dat rennen en het lopen overslaan. Misschien ga ik die wel gebruiken bij de hoorzitting… brr… ben ik er nu beroerd van dat ik daarheen moet. Maar goed, het is wel voor mezelf opkomen inderdaad.



Heel mooi dat stukje over je eerst concentreren op genezen en lopen ipv rennen, dank, daar heb ik echt wat aan.



Mooie slotzin… dank voor je mooie post nogmaals, ik ga echt proberen zo te gaan bekijken, dan denk ik dat de acceptatie een stuk sneller komt…

Hey allemaal!



Ik wilde even hoi komen zeggen!

BB; wat lekker dat je op vakantie gaat! Heel erg veel plezier en ik hoop dat je het naar je zin gaat hebben! Vervelend om te horen dat het programma waar je eerst enthousiast over was toch niet helemaal bij je blijkt te passen...Zeker omdat je er ook zo'n tijd op gewacht hebt....weet je al een beetje hoe het nu verder gaat?



Savannah; ik weet niet zeker of ik je al verwelkomd heb hier, maar anders even dubbelop; welkom, leuk dat je mee schrijft! Ik herken (hoewel ik niet burned out ben) veel van wat je verteld. Weinig eigenwaarde, altijd maar zo streng zijn voor jezelf....omdat vroeger nooit iets goed genoeg was, ik niet de emotionele aandacht en erkenning kreeg waar ik zo behoefte aan had.

Jelly; ook dat stuk is herkenbaar; mensen uit de weg gaan, zodat je tenminste niet afgewezen wordt, (weer) niet goed genoeg bent. Wat ik heb geleerd, en nog steeds probeer te leren, is dat die angst, die gedachtes, echt in mezelf zitten en vaak niet overeenkomen met de werkelijkheid, dat ik het me er zelf alleen maar lastig mee maak en soms ook daarmee een soort self-fullfilling prophecy in gang zet. Die angst voor afwijzing/omgang met andere mensen staat bij mij heel erg in verband met eigenwaarde en zelfvetrouwen; het besef dat ik leuk ben om mee om te gaan, leuk ben met al mij serieuze, rare, mooie kanten. Ik kan het nu niet zo heel erg goed uitleggen misschien....Ik hoop dat het goed met je gaat Jelly, na de breuk met je vriend.



Ik leef de laatste tijd nog steeds een beetje vluchtig, en heb het erg druk met werk en dingen regelen, vandaar dat ik (nog steeds) weinig hier ben. (excuses en uitleg zijn niet nodig, i know:P) Ook, ik weet niet, ben ik een beetje afgesloten van mijn emoties ofzo, even leven en plezier maken ipv diepgang en graven...Of misschien eigenlijk wel wat onbewuster werken aan mezelf, juist door lief voor mezelf te zijn, gewoon te leven en plezier te maken.



Ik merk wel dat ik afgelopen tijd - ook dankzij jullie - wel echt veranderd ben, of aan het veranderen ben. Vroeger (zeg, 1 jaar geleden) was mijn bijbaan (1dag pw) mijn enige moment van ontspanning; heel zwaar fysieke arbeid leveren, en daar dan geestelijke rust uit halen. Hard mijn best doen fysiek, en daardoor niet hoeven nadenken, en daardoor ook tevreden kunnen zijn over mijn prestaties (dat was ik over al het andere in mijn leven nooit). Nu is het zo anders; hetzelfde werk, maar dan stel ik veel lagere eisen aan mezelf, ik doe het voldoende ipv heel goed. Ik ben niet meer zo fysiek moe, maar houdt het werk veel beter vol en haal nu niet meer ontspanning uit mijn werk, maar uit leuke dingen voor mezelf. Ik heb en neem nu echt (veel) tijd voor mezelf, denk ik.



Ik hoop dat alles een soort van logisch is:P

@BB: goed bezig, lijkt me, jij! De ene periode heb je behoefte aan dit, de andere aan dat, herkenbaar en goed dat je daaraan toegeeft. Je kan en hoeft niet altijd maar diep te gaan, je moet ook af en toe stilstaan en bijtanken, gewoon "zijn", afleiding hebben, opladen voor de volgende ronde

(doe ik net zo goed trouwens)..



@Savannah: ja, gebruik die vergelijking maar gewoon ook naar anderen. Veel succes als je hiervoor moet opkomen bij de rechter, in gedachten steun ik je alvast van harte!

Wanneer is dat ongeveer?



Enne, zoveel in 1 week is wel heftig, ja. Kan too much zijn, veel losmaken ineens, dat lijkt me ook weer niet goed. Vooral omdat je het daarna zonder begeleiding moet verwerken, eenmaal weer thuis niet kan terugvallen op "nazorg".. niet zo gek dat je dan instort. Maar je weet nu waar die pijnpunten liggen, en je kan nu langzamer tempo daar toch mee aan de slag. Zo te zien heb je ze wel op een rijtje voor jezelf, komt goed!

hallo!



ik ben er ook nog ! Ik merk dat ik niet zo veel te schrijven heb de laatste tijd. Heb niet zo veel toe te voegen aan de adviezen aan anderen (behalve laatst die opleving toen het ging over snel reintegreren, dat was een regelrecht trigger om mijn zegje te doen!) en heb niet heel veel behoefte even om mijn eigen dingen te delen. Niet omdat het te prive is ofzo, maar omdat het gewoon best heel lekker gaat even.

Ik doe gewoon lekker mn ding, en het lukt de laatste tijd om de angst niet verder te voeden, maar te kiezen voor liefde en vertrouwen (zweef! maar zo voelt het toch echt )





voor een ieder die hem nodig heeft of wil ontvangen!

Leuk van je te horen, Anahatha!

*heb de knuffel in ontvangst genomen, wilde ik wel *

Dank je wel voor je welkom Framboosjes.... Lekker dat je je energie uit andere dingen kunt halen, dat heb ik nog niet. Ben nog wel zo van: ik moet wat gaan doen. Wat ik ook ga doen, ga maandag met vrijwilligerswerk beginnen, heb er zin in.



Suzy, half augustus is de hoorzitting, nog maar een kleine twee weken dus. Gelukkig heeft de psychiater een brief geschreven dat ik nog heel veel kans op terugval heb, dus hoop dat dat wat helpt.



Verder niet zoveel te melden, wel erg moe nog steeds. Maar probeer wel weer dingen op te pakken. Ben op donderdag aan het Nordic Walken, erg lekker.... Maar goed, het zal wel goed komen. Dat moet.

Lieve meiden,

Hoe is het met jullie?



Even geen reacties op t voorgaande, kom namelijk eigenlijk even om gedag zeggen, ga er binnenkort ook tussenuit, iets heel rustigs doen..



Hier nog veel innerlijk waar ik doorheen ga, wat wel zwaar voelt. Wel n beetje spannend hoe ik daarmee omga als ik niet 'veilig' thuis ben. Weer een oefening in bij mezelf blijven. Daarnaast afgelopen tijd ook heerlijke ontspanmomentjes gehad, zoals een hele lange avond in de sauna, verven en andere 'natural drugs'



Wens jullie t beste voor komende tijd met waar jullie mee bezig zijn, ieder z`n eigen weg



P.s. Toch nog even iets wat ik grappig vond waarbij ik weer verbaasd van mezelf was, merk hoe ik anders reageer op dingen. Is een beetje off topic, hoewel ik direct dacht: ohhh waar ga ik heen, van sterke vrouw naar....???

In een parfumeriewinkel, een plek waar ik zelden kom, werd ik aangesproken door verkoopster. Normaal had ik dan snel haar praatjes afgehouden en sterk afwijzend gereageerd. Maar nu liet ik het gaan... -vraag me niet waarom-, en heb ik me zomaar iets heel duurs laten aansmeren. Bah! Echt helemaal niks voor mij!!

Vandaag ga ik het lekker terugbrengen en iets fijns kleins kopen waar ik wel zelf achter sta Dat voelt goed.

jelly, iets heel rustigs, klinkt spannend! ben benieuwd wat het is! een vakantieachtig iets? Hoop hoe dan ook dat het je goed zal doen.



Savannah, het klinkt alsof je heel veel dingen aan het oppakken bent. Wat leuk dat je vrijwilligerswerk gaat doen, hoop dat het wat fijns is



Mij vloog het weer even aan gisteren. De moeheid vooral. Pfff wat kan die toch aanhouden. Heb geprobeerd wat uit te breiden met mn vrijwilligerswerk, maar dit ging eigenlijk echt neit. Ben niet heel ver over mn grens gegaan, want wist hem goed te herkennen en wist dat als ik verder zou gaan, het ook weer veel langer zou kunnen duren voor ik weer hersteld was. Maar toch erg moe, denk met name van de innerlijke strijd die ik dan voer. En weer even heel veel rust en stilte nodig om weer helemaal bij mezel te komen.

meestal ervaar ik die moeheid als een soort hulp, als een als een soort geheugensteuntje om niet automatisch op de oude, vertrouwde, maar destructieve voet verder te gaan. Maar somms ben ik gewoon zo bang dat het nooit meer overgaat, of dat ik het helemaal verkeerd aan het aanpakken ben. nou ja gewoon angst dus.



Wederom een voor iedereen!

@Lieve Anahatha, een dikke knuffel voor jou!!

Herkenbaar, dat je je dan weer doodmoe kan voelen... dat t zo zwaar aan voelt. En dat ook wanneer je moe bent, angst voor 'of het weer goedkomt' opkomt.. Probeer nu niet ingewikkeld te denken, maar lekker voor jezelf zorgen.

Je weet het vast, want je hebt het zelf hier eens geschreven, maar het is ok om flink te balen en om ervan je balen dat je ervan baalt (en zo verder). Je schrijft dat je je grens goed wist te herkennen en dat je nu weet/kan voelen wat je nodig hebt. Het helpt je misschien niet, maar vanuit wat ik opmaakt uit je posts hier heb ik veel vertrouwen in jou. Liefs!!



http://buddhadoodles.tumblr.com/image/14254988726

Dank lieve jelly!

Be kind to the restless mind: mooooi!



Gelukkig voel ik me vandaag al weer iets beter.



Dikke knuffel terug voor jou!

edit ivm privacy

Gelezen!

Leuk voor je, lekker tot rust komen en de stilte opzoeken. Al kan stilte ook confronterend zijn natuurlijk.

Ga er vol in zou ik zeggen!

En kom hier vertellen hoe het was.

Dikke knuffel!

Hoi allemaal!!

Het topic is echt heel erg ver weggezakt!:O Hoe gaat het met jullie? Hoe voelen jullie je? Ook al heb ik lang niet echt veel meegeschreven, ik heb wel aan jullie gedacht en merk dat ik nu even de behoefte voel om hier weer wat te schrijven.



Vorige week heb ik echt een soort rock-bottom of hoe je dat zegt, groot dieptepunt gehad, wat me eigenlijk nu wel weer veel inzicht heeft gegeven. 5 maanden lang (en misschien wel langer) heb ik mezelf voorgehouden te werken aan mezelf , en dat heb ik ook wel ehcht gedaan (onder andere door jullie hier), maar voor een groot deel heb ik ook gewoon heel hard weg lopen rennen voor mezelf. Wie ik ben, maar vooral ook wie ik was. Logisch dat ik me 5 maanden lang zo intens instabiel heb gevoeld, denk ik nu. Doordat ik me heb afgesloten voor alles wat ik met ex en mij heb beleefd de afgelopen jaren, daar heel hard van ben weggerend, het anders wilde doen, heb ik denk ik eigenlijk een soort 'gat' in wie ik ben, mijn identiteit gecreeerd. Ik heb me zo afgesloten vanuit een soort zelfverachting, verdriet, pijn over hoe ik had gedaan. En ik heb nog steeds heel veel spijt, maar wegrennen gaat mij niet helpen. Ik ben nu bezig met dingen van ex en mij te herinneren, te erkennen en herkennen hoe erg ik hem mis, hoe belangrijk hij voor mij was en is (ook al is hij er nu niet meer) en ergens ben ik bang dat het misschien heel dom is om dat te doen, het verleden toe te laten, maar ergens voelt het 'heler' ofzo. Veiliger, fijner. Ik heb ook een brief geschreven waarin ik nog een keer zeg hoe erg het me spijt en het voelt fijn om dat te doen, ook als ik hem niet verstuur (ex wil nog steeds geen contact enzo). Ik hoop echt dat ik dit kan vasthouden, eindelijk weer eens dingen ga doen, ga studeren, dat ik het komende collegejaar een beetje goed tegemoed ga.

quote:framb00sjes schreef op 21 augustus 2012 @ 11:31:

Hoi allemaal!!

Het topic is echt heel erg ver weggezakt!:O Hoe gaat het met jullie? Hoe voelen jullie je? Ook al heb ik lang niet echt veel meegeschreven, ik heb wel aan jullie gedacht en merk dat ik nu even de behoefte voel om hier weer wat te schrijven.



Vorige week heb ik echt een soort rock-bottom of hoe je dat zegt, groot dieptepunt gehad, wat me eigenlijk nu wel weer veel inzicht heeft gegeven. 5 maanden lang (en misschien wel langer) heb ik mezelf voorgehouden te werken aan mezelf , en dat heb ik ook wel ehcht gedaan (onder andere door jullie hier), maar voor een groot deel heb ik ook gewoon heel hard weg lopen rennen voor mezelf. Wie ik ben, maar vooral ook wie ik was. Logisch dat ik me 5 maanden lang zo intens instabiel heb gevoeld, denk ik nu. Doordat ik me heb afgesloten voor alles wat ik met ex en mij heb beleefd de afgelopen jaren, daar heel hard van ben weggerend, het anders wilde doen, heb ik denk ik eigenlijk een soort 'gat' in wie ik ben, mijn identiteit gecreeerd. Ik heb me zo afgesloten vanuit een soort zelfverachting, verdriet, pijn over hoe ik had gedaan. En ik heb nog steeds heel veel spijt, maar wegrennen gaat mij niet helpen. Ik ben nu bezig met dingen van ex en mij te herinneren, te erkennen en herkennen hoe erg ik hem mis, hoe belangrijk hij voor mij was en is (ook al is hij er nu niet meer) en ergens ben ik bang dat het misschien heel dom is om dat te doen, het verleden toe te laten, maar ergens voelt het 'heler' ofzo. Veiliger, fijner. Ik heb ook een brief geschreven waarin ik nog een keer zeg hoe erg het me spijt en het voelt fijn om dat te doen, ook als ik hem niet verstuur (ex wil nog steeds geen contact enzo). Ik hoop echt dat ik dit kan vasthouden, eindelijk weer eens dingen ga doen, ga studeren, dat ik het komende collegejaar een beetje goed tegemoed ga.



Ja, inderdaad, een week of 2 3 weggezakt! Ben ook benieuwd hoe het met jullie is.



Fijn framboosjes dat je hebt ontdekt wat er niet werkte en het nu anders kan gaan zien. Wat heeft je daartoe gebracht? Vergeet ook niet dat je afgelopen 5 maanden ook veel hebt geleerd en gedaan, aan jezelf hebt gewerkt, hebt onderzocht wat voor je werkte, alleen wist je nog niet wat je nu wel weet



Het is dubbel nu. Ik heb me afgelopen week me rustiger en liever gevoeld dan ooit. Dankbaarheid.

En voel me nu en (eer)gisteren lichamelijk zwaar beroerd.. Sinds donderdag eigenlijk al koortsvlagen en zware ademhaling. Ik heb zelden 5 dagen koort achter elkaar.



Terwijl ik hier iets probeerde te typen kreeg ik een inzicht.

Vroeger werd ik emotioneel aan m`n lot overgelaten, maar ook lichamelijke klachten mochten er niet zijn en bracht ik alleen door.

Was vaak bang voor erge ziekte, zoals ik ook bang was voor hevige emoties.



Nu inmiddels heb ik met hevige emoties leren voelen. Maar met lichamelijke ziekte waarvan ik niet weet wat het is... overheerst toch nog sterk de angst. Ik mag me niet aanstellen, maar voel me beroerd. Ik zou naar een huisarts willen, maar dat is toch overdreven, kijk het maar aan. Ik vind dat ik moet werken e.d.



Laat ik het als onderzoeksreisje proberen zien.



En een voor jullie allemaal (virtueel, dus zonder besmettingsgevaar )

BB, fijn dat je zoveel herkent op die site! Voor mij is die site een paar jaar geleden mijn 'redding' geweest. Ik herkende (zo goed als) alles, snapte mezelf eindelijk! Snapte eindelijk waardoor ik altijd zooo moe was en durfde eindelijk toe te geven aan de vele me-time momenten die ik nodig had. Ik weet er nu redelijk goed mee om te gaan en ik denk dat t lezen van die site er bij mij voor heeft gezorgd dat ik veel tijd voor mezelf ben gaan nemen en niet in een burn-out ben beland.



'Ze' plakken zo snel een stempel persoonlijkheidsstoornis op je, ik hou dan ook helemaal niet van de reguliere therapiën en psychologen ed. Er is zooooveel meer dan wij weten/denken/voelen. Ik zie t HSP ook niet als stempel, (waar de allergie hier op t forum ook uit bestaat) maar meer als een soort eigenschap. Ik ben gewoon gevoelig voor indrukken, energiën, geluiden, kleuren, (prikkels dus), net als zoveel mensen alleen bij de 1 komt er meer binnen dan bij de ander!

Als je meer wilt weten over mijn ervaringen met HSP dan roep je maar hoor



En verder voor iedereen!