Kinderen
alle pijlers
Mishandeling
zaterdag 28 juli 2012 om 17:04
Ik moet even mijn hart luchten.
Ik ben er beroerd van.
Vanochtend sta ik op de markt, ik zal duidelijk zijn, eigenlijk hoop ik op herkenning.
Van omstanders, de moeder van het kind misschien?
Er stond een vader bij de broodkraam, met twee kinderen, jongens, ik schat zo ongeveer van 11 en 13 jaar.
De vader, een lange, pezige, gebruinde vent, mager en scherp gezicht, kort grijzig haar en een pet op. Iets grote, afstaande oren.
De jongens, allebei kort donker haar. De jongste nog een beetje kinder model, de oudste had al een groeispurt achter de rug, lange armen en benen, hoekiger.
De jongste stond vlakbij zijn vader, de oudste er iets vandaan.
Opeens begon de vader met stemverheffing te praten.
'Je doet het jezelf aan, moet je jezelf eens zien staan, als een zoutzak, niks moe. Die houding, die houding, het is helemaal niks en je moet eens een keer normaal gaan staan. Hup schouders naar achteren, en borst vooruit!'
Het was gericht tot de oudste van de jongens.
Het joch stond er inderdaad wat ongelukkig bij.
De toon waarop het gezegd werd was minderwaardig en kleinerend, en het was echt harder dan nodig, het gaf mij het gevoel van 'de vader die eens even laat horen dat hij wel weet hoe het moet'.
En daar bleef het niet bij, hij bleef doorgaan, steeds hetzelfde herhalen, op luide toon, en toen het even stil was keek het onderwerp van die retirade even naar zijn broertje, die veelzeggend terug naar hem keek, even hulpeloos, hij vond het rot voor hem, maar wist niet goed wat te doen. Er was dusdanig oogcontact tussen de jongens dat ik daaruit las dat dit niet een eenmalig iets was.
Er stond een stapel kratten met koopwaar, de jongens waar het om ging zette zijn handen op de kratten, steunde daarop en boog zijn hoofd.
....'Zie je nou? Daar sta je weer, sta je weer te hangen, hé? Wat zeg je? Moe? Dat heb ik al gezegd. Dat heb je zelf in de hand. Het is je hóuding, je hóuding. Dat inmekaar gedoken ruggetje, als je nou eens een keer rechtop gaat staan, je hoofd omhoog en je schouders recht, dan heb je geen last van moeheid en (en daar komtie) dan ben je ook gelijk van dat zogenaamde minderwaardigheidscomplex af. Ga jij maar even niet meer hier staan, maar dáár. Hij wees naar de muur tegenover de marktplaats. Gewoon rechtop tegen die muur.
De jongen deed het. En ging als een geslagen hond naar de plaats die zijn vader hem wees.
Ik wilde wat doen. Maar wat kon ik doen? Ik heb gedacht ik moet dit melden. Maar ik weet wel waar, maar ik weet niet wie die vader is, ik ken het kind niet. Ik was klaar met mijn boodschap aan de kraam maar wilde niet weg, ik wilde dit volgen. Wie weet kwamen ze iemand tegen, die ze de kenden, die ik toevallig ook kende.
Vragen aan de marktkoopman of die man hier vaker kwam, maar die had er zelf bijgestaan en net gedaan of het de normaalste zaak van de wereld was, terwijl hij zelfs met zijn 'anders nog iets meneer' moest wachten omdat zijn klant met zijn rug naar hem toe zijn zoon stond te vernederen!
Ik ben even doorgelopen en heb gewacht.
Ze hadden alledrie een broodje en gingen die naast een marktkraam op een muurtje zitten opeten. Tenminste, de vader en zijn jongste kind, de oudste zat naast zijn broertje aan de buitenkant, en plukte met een sip wit gezichtje aan zijn broodje.
Ik dacht, kon ik hem maar een briefje in zijn hand duwen met mijn telefoonnummer, voor als het te erg werd, dat hij me kon bellen, maar dat was niet mogelijk want pa zat er bovenop, en ergens leek het me ook gewoon niet reëel.
Er iets van zeggen was uitgesloten, want ik denk dat het kind het er dan nog meer van langs zou hebben gekregen.
Het zag er zo naar uit, het ongelukkige straalde van het hele wezen af, gebogen hoofd, zo'n lange puber, in-wit gezicht.
Ik ben nu thuis, maar het laat me niet los.
Misschien denk ik te ver door, maar ik kreeg de indruk dat de jongens wellicht voor de vakantie bij hun vader verblijven, en dat het kind waar het omgaat volgens de moeder dan last heeft van minderwaardigheidsgevoelens.
En daar maakte de vader nu wel eens even korte metten mee.
Ik voel me niet tekortgeschoten in wat ik had kunnen of moeten doen, want dat was niet mogelijk.
Ik spreek namelijk uit (soortgelijke) ervaring, het kon dus echt niet, of het kon niet omdat ik dat niet kon - sorry als dit erg onduidelijk is.
Het erge is dat ik zag dat anderen het ook zagen maar het bewust negeerden.
Maar dat ik nou nog steeds aan dat joch moet denken, daar heeft hij ook niks aan.
Het zit me dwars.
Ik ben er beroerd van.
Vanochtend sta ik op de markt, ik zal duidelijk zijn, eigenlijk hoop ik op herkenning.
Van omstanders, de moeder van het kind misschien?
Er stond een vader bij de broodkraam, met twee kinderen, jongens, ik schat zo ongeveer van 11 en 13 jaar.
De vader, een lange, pezige, gebruinde vent, mager en scherp gezicht, kort grijzig haar en een pet op. Iets grote, afstaande oren.
De jongens, allebei kort donker haar. De jongste nog een beetje kinder model, de oudste had al een groeispurt achter de rug, lange armen en benen, hoekiger.
De jongste stond vlakbij zijn vader, de oudste er iets vandaan.
Opeens begon de vader met stemverheffing te praten.
'Je doet het jezelf aan, moet je jezelf eens zien staan, als een zoutzak, niks moe. Die houding, die houding, het is helemaal niks en je moet eens een keer normaal gaan staan. Hup schouders naar achteren, en borst vooruit!'
Het was gericht tot de oudste van de jongens.
Het joch stond er inderdaad wat ongelukkig bij.
De toon waarop het gezegd werd was minderwaardig en kleinerend, en het was echt harder dan nodig, het gaf mij het gevoel van 'de vader die eens even laat horen dat hij wel weet hoe het moet'.
En daar bleef het niet bij, hij bleef doorgaan, steeds hetzelfde herhalen, op luide toon, en toen het even stil was keek het onderwerp van die retirade even naar zijn broertje, die veelzeggend terug naar hem keek, even hulpeloos, hij vond het rot voor hem, maar wist niet goed wat te doen. Er was dusdanig oogcontact tussen de jongens dat ik daaruit las dat dit niet een eenmalig iets was.
Er stond een stapel kratten met koopwaar, de jongens waar het om ging zette zijn handen op de kratten, steunde daarop en boog zijn hoofd.
....'Zie je nou? Daar sta je weer, sta je weer te hangen, hé? Wat zeg je? Moe? Dat heb ik al gezegd. Dat heb je zelf in de hand. Het is je hóuding, je hóuding. Dat inmekaar gedoken ruggetje, als je nou eens een keer rechtop gaat staan, je hoofd omhoog en je schouders recht, dan heb je geen last van moeheid en (en daar komtie) dan ben je ook gelijk van dat zogenaamde minderwaardigheidscomplex af. Ga jij maar even niet meer hier staan, maar dáár. Hij wees naar de muur tegenover de marktplaats. Gewoon rechtop tegen die muur.
De jongen deed het. En ging als een geslagen hond naar de plaats die zijn vader hem wees.
Ik wilde wat doen. Maar wat kon ik doen? Ik heb gedacht ik moet dit melden. Maar ik weet wel waar, maar ik weet niet wie die vader is, ik ken het kind niet. Ik was klaar met mijn boodschap aan de kraam maar wilde niet weg, ik wilde dit volgen. Wie weet kwamen ze iemand tegen, die ze de kenden, die ik toevallig ook kende.
Vragen aan de marktkoopman of die man hier vaker kwam, maar die had er zelf bijgestaan en net gedaan of het de normaalste zaak van de wereld was, terwijl hij zelfs met zijn 'anders nog iets meneer' moest wachten omdat zijn klant met zijn rug naar hem toe zijn zoon stond te vernederen!
Ik ben even doorgelopen en heb gewacht.
Ze hadden alledrie een broodje en gingen die naast een marktkraam op een muurtje zitten opeten. Tenminste, de vader en zijn jongste kind, de oudste zat naast zijn broertje aan de buitenkant, en plukte met een sip wit gezichtje aan zijn broodje.
Ik dacht, kon ik hem maar een briefje in zijn hand duwen met mijn telefoonnummer, voor als het te erg werd, dat hij me kon bellen, maar dat was niet mogelijk want pa zat er bovenop, en ergens leek het me ook gewoon niet reëel.
Er iets van zeggen was uitgesloten, want ik denk dat het kind het er dan nog meer van langs zou hebben gekregen.
Het zag er zo naar uit, het ongelukkige straalde van het hele wezen af, gebogen hoofd, zo'n lange puber, in-wit gezicht.
Ik ben nu thuis, maar het laat me niet los.
Misschien denk ik te ver door, maar ik kreeg de indruk dat de jongens wellicht voor de vakantie bij hun vader verblijven, en dat het kind waar het omgaat volgens de moeder dan last heeft van minderwaardigheidsgevoelens.
En daar maakte de vader nu wel eens even korte metten mee.
Ik voel me niet tekortgeschoten in wat ik had kunnen of moeten doen, want dat was niet mogelijk.
Ik spreek namelijk uit (soortgelijke) ervaring, het kon dus echt niet, of het kon niet omdat ik dat niet kon - sorry als dit erg onduidelijk is.
Het erge is dat ik zag dat anderen het ook zagen maar het bewust negeerden.
Maar dat ik nou nog steeds aan dat joch moet denken, daar heeft hij ook niks aan.
Het zit me dwars.
zondag 29 juli 2012 om 17:54
Oh, ik maak me voor niets boos, hoe meer ik van je lees Meerdies, hoe minder serieus ik je neem. En het is zinloos om boos te worden op mensen die niet serieus te nemen zijn.
There is freedom waiting for you, on the breezes of the sky, and you ask: "What if I fall?" Oh but my darling, what if you fly? - Erin Hanson
zondag 29 juli 2012 om 17:59
En laten we nog even terug gaan naar de OP.
Man valt op onvriendelijke wijze tegen jongen uit, met de tekst (volgens de schrijfster):
quote:....'Zie je nou? Daar sta je weer, sta je weer te hangen, hé? Wat zeg je? Moe? Dat heb ik al gezegd. Dat heb je zelf in de hand. Het is je hóuding, je hóuding. Dat inmekaar gedoken ruggetje, als je nou eens een keer rechtop gaat staan, je hoofd omhoog en je schouders recht, dan heb je geen last van moeheid en dan ben je ook gelijk van dat zogenaamde minderwaardigheidscomplex af. Ga jij maar even niet meer hier staan, maar dáár.
In hoeverre deze tekst letterlijk gezegd is is natuurlijk onbekend. TO zit zelf met emoties en het menselijk geheugen is onbetrouwbaar. Dus het kan goed zijn dat de werkelijke speech (alhoewel ongetwijfeld alsnog niet uitblinkend in vriendelijkheid) nog korter is.
Vervolgens eten ze met zijn drieën een broodje en bij het eten van dat broodje wordt niet gepraat. Wat eraan vooraf is gegaan en wat erop volgt, is compleet onbekend.
En alleen op basis van deze zeer summiere info wordt geroepen dat het kindermishandeling is. Sja, die conclusie vind ik dus vele malen te kort door de bocht.
Dat de omstanders niet eens ongemakkelijke blikken naar elkaar wierpen spreekt overigens weer in de richting van de verklaring dat het allemaal zo erg niet was. Als het wél enorm erg was had men wellicht alsnog niets gezegd, maar waren er tenminste ongemakkelijke blikken over en weer gegaan. Zo gaan dat soort dingen.
Storm in een glas water, dat is wat ik ervan maak.
Man valt op onvriendelijke wijze tegen jongen uit, met de tekst (volgens de schrijfster):
quote:....'Zie je nou? Daar sta je weer, sta je weer te hangen, hé? Wat zeg je? Moe? Dat heb ik al gezegd. Dat heb je zelf in de hand. Het is je hóuding, je hóuding. Dat inmekaar gedoken ruggetje, als je nou eens een keer rechtop gaat staan, je hoofd omhoog en je schouders recht, dan heb je geen last van moeheid en dan ben je ook gelijk van dat zogenaamde minderwaardigheidscomplex af. Ga jij maar even niet meer hier staan, maar dáár.
In hoeverre deze tekst letterlijk gezegd is is natuurlijk onbekend. TO zit zelf met emoties en het menselijk geheugen is onbetrouwbaar. Dus het kan goed zijn dat de werkelijke speech (alhoewel ongetwijfeld alsnog niet uitblinkend in vriendelijkheid) nog korter is.
Vervolgens eten ze met zijn drieën een broodje en bij het eten van dat broodje wordt niet gepraat. Wat eraan vooraf is gegaan en wat erop volgt, is compleet onbekend.
En alleen op basis van deze zeer summiere info wordt geroepen dat het kindermishandeling is. Sja, die conclusie vind ik dus vele malen te kort door de bocht.
Dat de omstanders niet eens ongemakkelijke blikken naar elkaar wierpen spreekt overigens weer in de richting van de verklaring dat het allemaal zo erg niet was. Als het wél enorm erg was had men wellicht alsnog niets gezegd, maar waren er tenminste ongemakkelijke blikken over en weer gegaan. Zo gaan dat soort dingen.
Storm in een glas water, dat is wat ik ervan maak.
There is freedom waiting for you, on the breezes of the sky, and you ask: "What if I fall?" Oh but my darling, what if you fly? - Erin Hanson
zondag 29 juli 2012 om 18:56
quote:Gamayun schreef op 29 juli 2012 @ 17:59:
En laten we nog even terug gaan naar de OP.
Man valt op onvriendelijke wijze tegen jongen uit, met de tekst (volgens de schrijfster):
[...]
In hoeverre deze tekst letterlijk gezegd is is natuurlijk onbekend. TO zit zelf met emoties en het menselijk geheugen is onbetrouwbaar. Dus het kan goed zijn dat de werkelijke speech (alhoewel ongetwijfeld alsnog niet uitblinkend in vriendelijkheid) nog korter is.
Of nog langer, dat kan ook. Of hij was precies zo lang als TO beweerd.
Als je dan werkelijk pretendeert objectief te zijn, moet je ook wel alle opties erbij opnoemen.
En niet alleen diegene die jou nu het beste uitkomt.
quote:Gamayun schreef op 29 juli 2012 @ 17:59:
Vervolgens eten ze met zijn drieën een broodje en bij het eten van dat broodje wordt niet gepraat. Wat eraan vooraf is gegaan en wat erop volgt, is compleet onbekend.
En alleen op basis van deze zeer summiere info wordt geroepen dat het kindermishandeling is. Sja, die conclusie vind ik dus vele malen te kort door de bocht.
Jij gaat juist kort door de bocht nu, want je laat een aantal details weg die wel degelijk van belang zijn om het verhaal goed te begrijpen.
En de ontzetting van TO.
quote:Gamayun schreef op 29 juli 2012 @ 17:59:Dat de omstanders niet eens ongemakkelijke blikken naar elkaar wierpen spreekt overigens weer in de richting van de verklaring dat het allemaal zo erg niet was.
Wat een onlogische redenaties maak jij zeg.
Dus als omstanders niet reageren dan is iets niet erg?
Dat is toch een logica van niets, dat snap je zelf ook wel hoop ik?
quote:Gamayun schreef op 29 juli 2012 @ 17:59:Als het wél enorm erg was had men wellicht alsnog niets gezegd, maar waren er tenminste ongemakkelijke blikken over en weer gegaan. Zo gaan dat soort dingen.
Storm in een glas water, dat is wat ik ervan maak.
Oh, en nu tellen de ongemakkelijke blikken ineens wel mee?
Die uit de OP, tussen de bewuste puber en zijn broertje heb je namelijk weggelaten.
En laten we nog even terug gaan naar de OP.
Man valt op onvriendelijke wijze tegen jongen uit, met de tekst (volgens de schrijfster):
[...]
In hoeverre deze tekst letterlijk gezegd is is natuurlijk onbekend. TO zit zelf met emoties en het menselijk geheugen is onbetrouwbaar. Dus het kan goed zijn dat de werkelijke speech (alhoewel ongetwijfeld alsnog niet uitblinkend in vriendelijkheid) nog korter is.
Of nog langer, dat kan ook. Of hij was precies zo lang als TO beweerd.
Als je dan werkelijk pretendeert objectief te zijn, moet je ook wel alle opties erbij opnoemen.
En niet alleen diegene die jou nu het beste uitkomt.
quote:Gamayun schreef op 29 juli 2012 @ 17:59:
Vervolgens eten ze met zijn drieën een broodje en bij het eten van dat broodje wordt niet gepraat. Wat eraan vooraf is gegaan en wat erop volgt, is compleet onbekend.
En alleen op basis van deze zeer summiere info wordt geroepen dat het kindermishandeling is. Sja, die conclusie vind ik dus vele malen te kort door de bocht.
Jij gaat juist kort door de bocht nu, want je laat een aantal details weg die wel degelijk van belang zijn om het verhaal goed te begrijpen.
En de ontzetting van TO.
quote:Gamayun schreef op 29 juli 2012 @ 17:59:Dat de omstanders niet eens ongemakkelijke blikken naar elkaar wierpen spreekt overigens weer in de richting van de verklaring dat het allemaal zo erg niet was.
Wat een onlogische redenaties maak jij zeg.
Dus als omstanders niet reageren dan is iets niet erg?
Dat is toch een logica van niets, dat snap je zelf ook wel hoop ik?
quote:Gamayun schreef op 29 juli 2012 @ 17:59:Als het wél enorm erg was had men wellicht alsnog niets gezegd, maar waren er tenminste ongemakkelijke blikken over en weer gegaan. Zo gaan dat soort dingen.
Storm in een glas water, dat is wat ik ervan maak.
Oh, en nu tellen de ongemakkelijke blikken ineens wel mee?
Die uit de OP, tussen de bewuste puber en zijn broertje heb je namelijk weggelaten.
zondag 29 juli 2012 om 19:02
Tuurlijk, dat doen kinderen, als één van de ouders boos is dan krijg je die blikken ja. Dat is zoals het werkt
Ik zeg ook niet dat er met 100% zekerheid te beweren is dat er geen sprake is van kindermishandeling, dat weet je niet. Maar beweren dat het wel zo is, dat gaat echt te ver hoor.
nog altijd onschuldig tot het tegendeel bewezen is en een ietwat chagrijnige speech staat zeker niet gelijk aan kindermishandeling.
Ik zeg ook niet dat er met 100% zekerheid te beweren is dat er geen sprake is van kindermishandeling, dat weet je niet. Maar beweren dat het wel zo is, dat gaat echt te ver hoor.
nog altijd onschuldig tot het tegendeel bewezen is en een ietwat chagrijnige speech staat zeker niet gelijk aan kindermishandeling.
There is freedom waiting for you, on the breezes of the sky, and you ask: "What if I fall?" Oh but my darling, what if you fly? - Erin Hanson
zondag 29 juli 2012 om 19:17
quote:Gamayun schreef op 29 juli 2012 @ 19:02:
Tuurlijk, dat doen kinderen, als één van de ouders boos is dan krijg je die blikken ja. Dat is zoals het werkt
Ik zeg ook niet dat er met 100% zekerheid te beweren is dat er geen sprake is van kindermishandeling, dat weet je niet. Maar beweren dat het wel zo is, dat gaat echt te ver hoor.
nog altijd onschuldig tot het tegendeel bewezen is en een ietwat chagrijnige speech staat zeker niet gelijk aan kindermishandeling.
Een chagrijnige speech is niet hetzelfde als een publieke vernedering.
Ongemakkelijke blikken uitwisselen is iets anders dan naar elkaar kijken als je ouder gewoon boos is.
Dan kijk je niet ongemakkelijk maar meer begripvol t.o.v. elkaar.
Waarom krijgen ouders zo vaak het voordeel van de twijfel en kinderen niet?
Is iets dat ik mij al heel lang afvraag.
Tuurlijk, dat doen kinderen, als één van de ouders boos is dan krijg je die blikken ja. Dat is zoals het werkt
Ik zeg ook niet dat er met 100% zekerheid te beweren is dat er geen sprake is van kindermishandeling, dat weet je niet. Maar beweren dat het wel zo is, dat gaat echt te ver hoor.
nog altijd onschuldig tot het tegendeel bewezen is en een ietwat chagrijnige speech staat zeker niet gelijk aan kindermishandeling.
Een chagrijnige speech is niet hetzelfde als een publieke vernedering.
Ongemakkelijke blikken uitwisselen is iets anders dan naar elkaar kijken als je ouder gewoon boos is.
Dan kijk je niet ongemakkelijk maar meer begripvol t.o.v. elkaar.
Waarom krijgen ouders zo vaak het voordeel van de twijfel en kinderen niet?
Is iets dat ik mij al heel lang afvraag.
zondag 29 juli 2012 om 20:16
quote:Mazou schreef op 29 juli 2012 @ 19:17:
[...]
Waarom krijgen ouders zo vaak het voordeel van de twijfel en kinderen niet?
Is iets dat ik mij al heel lang afvraag.
Omdat kinderen gezien worden als bezit, een goed in eigendom, zoals een auto. Ouders nemen hun kind niet waar voor wie die is en voor wie zij er altijd moeten zijn, ze zien het als een hebbeding dat er voor hen moet zijn. Valt dat hebbeding tegen of doet het even niet wat de ouder bedacht heeft dat het hebbeding had moeten doen in een bepaalde situatie -rechtop staan op het marktplein bijvoorbeeld- (in Controlling People wordt zo'n bezitsrelatie heel treffend de teddybeer-illusie genoemd) dan raakt die ouder buiten zichzelf en gaat projecteren. Want laten we wel wezen, de slungel hoeft zich niet te schamen en heeft geen correctie nodig, het is de vader die hem publiekelijk vernedert die zich moet schamen en correctie nodig heeft. Interessant boek, ik vind het een aanrader. En bedankt wie dit boek hier had gepromoot! Het heeft mij een goed overzicht gegeven hoe bepaalde mensen handelen, wat ze doen en waarom ze dat doen. Als je dit eenmaal weet, kun je het niet meer ontkennen.
Ik heb nog nagedacht over de suggestie van iemand dat het een belangrijk opvoedend moment zou kunnen zijn geweest. Maar ik heb nog geen enkele situatie kunnen bedenken waarin (psychisch) geweld acceptabel zou zijn als opvoedkundige handeling. Nuttig is het sws niet want het heeft altijd het tegenovergestelde effect. Kind wordt "braaf" door angst voor de ouder. Ik zie de nanny's in de tv-shows ook nooit de kinderen vernederen zoals deze vader en de moeders uit de winkelsituaties dat doen.
Wat mij bezig heeft gehouden vandaag is ook de vraag wat had to kunnen doen. Wat kun je doen als je een ouder zijn/haar kind publiekelijk ziet vernederen, kwetsen, domineren, kleineren, bang maken, isoleren, etc. Bij fysiek geweld is het duidelijk: amk/ politie bellen en een melding doen. Maar wat doe je bij psychisch geweld (als je dat al als zodanig herkend)? De dader boos aankijken, oogcontact maken met omstanders of het slachtoffer, of een beetje in jezelf "nounounouzeg" mompelen dat zet natuurlijk geen zoden aan de dijk. Wat kun je nog meer doen?
[...]
Waarom krijgen ouders zo vaak het voordeel van de twijfel en kinderen niet?
Is iets dat ik mij al heel lang afvraag.
Omdat kinderen gezien worden als bezit, een goed in eigendom, zoals een auto. Ouders nemen hun kind niet waar voor wie die is en voor wie zij er altijd moeten zijn, ze zien het als een hebbeding dat er voor hen moet zijn. Valt dat hebbeding tegen of doet het even niet wat de ouder bedacht heeft dat het hebbeding had moeten doen in een bepaalde situatie -rechtop staan op het marktplein bijvoorbeeld- (in Controlling People wordt zo'n bezitsrelatie heel treffend de teddybeer-illusie genoemd) dan raakt die ouder buiten zichzelf en gaat projecteren. Want laten we wel wezen, de slungel hoeft zich niet te schamen en heeft geen correctie nodig, het is de vader die hem publiekelijk vernedert die zich moet schamen en correctie nodig heeft. Interessant boek, ik vind het een aanrader. En bedankt wie dit boek hier had gepromoot! Het heeft mij een goed overzicht gegeven hoe bepaalde mensen handelen, wat ze doen en waarom ze dat doen. Als je dit eenmaal weet, kun je het niet meer ontkennen.
Ik heb nog nagedacht over de suggestie van iemand dat het een belangrijk opvoedend moment zou kunnen zijn geweest. Maar ik heb nog geen enkele situatie kunnen bedenken waarin (psychisch) geweld acceptabel zou zijn als opvoedkundige handeling. Nuttig is het sws niet want het heeft altijd het tegenovergestelde effect. Kind wordt "braaf" door angst voor de ouder. Ik zie de nanny's in de tv-shows ook nooit de kinderen vernederen zoals deze vader en de moeders uit de winkelsituaties dat doen.
Wat mij bezig heeft gehouden vandaag is ook de vraag wat had to kunnen doen. Wat kun je doen als je een ouder zijn/haar kind publiekelijk ziet vernederen, kwetsen, domineren, kleineren, bang maken, isoleren, etc. Bij fysiek geweld is het duidelijk: amk/ politie bellen en een melding doen. Maar wat doe je bij psychisch geweld (als je dat al als zodanig herkend)? De dader boos aankijken, oogcontact maken met omstanders of het slachtoffer, of een beetje in jezelf "nounounouzeg" mompelen dat zet natuurlijk geen zoden aan de dijk. Wat kun je nog meer doen?
zondag 29 juli 2012 om 20:21
quote:Mazou schreef op 29 juli 2012 @ 18:56:
[...]
En de ontzetting van TO.
Een zeer belangrijke aanwijzing!
Van de AMK site:
Sta open voor signalen van kindermishandeling. Als u het gevoel heeft dat er 'iets' aan de hand is, klopt dat vaak ook. U bent waarschijnlijk niet de enige die iets ziet, maar misschien wel de eerste die wat doet.
[...]
En de ontzetting van TO.
Een zeer belangrijke aanwijzing!
Van de AMK site:
Sta open voor signalen van kindermishandeling. Als u het gevoel heeft dat er 'iets' aan de hand is, klopt dat vaak ook. U bent waarschijnlijk niet de enige die iets ziet, maar misschien wel de eerste die wat doet.
zondag 29 juli 2012 om 21:05
quote:meerdies schreef op 29 juli 2012 @ 20:21:
[...]
Een zeer belangrijke aanwijzing!
Van de AMK site:
Sta open voor signalen van kindermishandeling. Als u het gevoel heeft dat er 'iets' aan de hand is, klopt dat vaak ook. U bent waarschijnlijk niet de enige die iets ziet, maar misschien wel de eerste die wat doet.Maar wat er bedoeld wordt op de site is als je die signalen regelmatig ziet of hoort. Niet als je als toevallige voorbijganger een keer iets mee krijgt. Je kan gewoonweg niet na 1 moment van hooguit 10 min. er van uit gaan dat er iets niet in de haak is. Dat het je een onbehaaglijk gevoel geeft is iets anders. Je kunt niet bij ieder onbehaaglijk gevoel het AMK gaan bellen.
[...]
Een zeer belangrijke aanwijzing!
Van de AMK site:
Sta open voor signalen van kindermishandeling. Als u het gevoel heeft dat er 'iets' aan de hand is, klopt dat vaak ook. U bent waarschijnlijk niet de enige die iets ziet, maar misschien wel de eerste die wat doet.Maar wat er bedoeld wordt op de site is als je die signalen regelmatig ziet of hoort. Niet als je als toevallige voorbijganger een keer iets mee krijgt. Je kan gewoonweg niet na 1 moment van hooguit 10 min. er van uit gaan dat er iets niet in de haak is. Dat het je een onbehaaglijk gevoel geeft is iets anders. Je kunt niet bij ieder onbehaaglijk gevoel het AMK gaan bellen.
zondag 29 juli 2012 om 21:09
quote:meerdies schreef op 29 juli 2012 @ 20:16:
[...]
Omdat kinderen gezien worden als bezit, een goed in eigendom, zoals een auto. Ouders nemen hun kind niet waar voor wie die is en voor wie zij er altijd moeten zijn, ze zien het als een hebbeding dat er voor hen moet zijn. Valt dat hebbeding tegen of doet het even niet wat de ouder bedacht heeft dat het hebbeding had moeten doen in een bepaalde situatie -rechtop staan op het marktplein bijvoorbeeld- (in Controlling People wordt zo'n bezitsrelatie heel treffend de teddybeer-illusie genoemd) dan raakt die ouder buiten zichzelf en gaat projecteren. Want laten we wel wezen, de slungel hoeft zich niet te schamen en heeft geen correctie nodig, het is de vader die hem publiekelijk vernedert die zich moet schamen en correctie nodig heeft. Interessant boek, ik vind het een aanrader. En bedankt wie dit boek hier had gepromoot! Het heeft mij een goed overzicht gegeven hoe bepaalde mensen handelen, wat ze doen en waarom ze dat doen. Als je dit eenmaal weet, kun je het niet meer ontkennen.
Ik heb nog nagedacht over de suggestie van iemand dat het een belangrijk opvoedend moment zou kunnen zijn geweest. Maar ik heb nog geen enkele situatie kunnen bedenken waarin (psychisch) geweld acceptabel zou zijn als opvoedkundige handeling. Nuttig is het sws niet want het heeft altijd het tegenovergestelde effect. Kind wordt "braaf" door angst voor de ouder. Ik zie de nanny's in de tv-shows ook nooit de kinderen vernederen zoals deze vader en de moeders uit de winkelsituaties dat doen.
Wat mij bezig heeft gehouden vandaag is ook de vraag wat had to kunnen doen. Wat kun je doen als je een ouder zijn/haar kind publiekelijk ziet vernederen, kwetsen, domineren, kleineren, bang maken, isoleren, etc. Bij fysiek geweld is het duidelijk: amk/ politie bellen en een melding doen. Maar wat doe je bij psychisch geweld (als je dat al als zodanig herkend)? De dader boos aankijken, oogcontact maken met omstanders of het slachtoffer, of een beetje in jezelf "nounounouzeg" mompelen dat zet natuurlijk geen zoden aan de dijk. Wat kun je nog meer doen?
Je verwoordt het heel goed maar mijn vraag ging meer over waarom buitenstaanders vaak sneller de ouder het voordeel van de twijfel geven dan het kind.
Dus niet over waarom ouders een kind mishandelen.
Die mechanismen ken ik al (helaas).
[...]
Omdat kinderen gezien worden als bezit, een goed in eigendom, zoals een auto. Ouders nemen hun kind niet waar voor wie die is en voor wie zij er altijd moeten zijn, ze zien het als een hebbeding dat er voor hen moet zijn. Valt dat hebbeding tegen of doet het even niet wat de ouder bedacht heeft dat het hebbeding had moeten doen in een bepaalde situatie -rechtop staan op het marktplein bijvoorbeeld- (in Controlling People wordt zo'n bezitsrelatie heel treffend de teddybeer-illusie genoemd) dan raakt die ouder buiten zichzelf en gaat projecteren. Want laten we wel wezen, de slungel hoeft zich niet te schamen en heeft geen correctie nodig, het is de vader die hem publiekelijk vernedert die zich moet schamen en correctie nodig heeft. Interessant boek, ik vind het een aanrader. En bedankt wie dit boek hier had gepromoot! Het heeft mij een goed overzicht gegeven hoe bepaalde mensen handelen, wat ze doen en waarom ze dat doen. Als je dit eenmaal weet, kun je het niet meer ontkennen.
Ik heb nog nagedacht over de suggestie van iemand dat het een belangrijk opvoedend moment zou kunnen zijn geweest. Maar ik heb nog geen enkele situatie kunnen bedenken waarin (psychisch) geweld acceptabel zou zijn als opvoedkundige handeling. Nuttig is het sws niet want het heeft altijd het tegenovergestelde effect. Kind wordt "braaf" door angst voor de ouder. Ik zie de nanny's in de tv-shows ook nooit de kinderen vernederen zoals deze vader en de moeders uit de winkelsituaties dat doen.
Wat mij bezig heeft gehouden vandaag is ook de vraag wat had to kunnen doen. Wat kun je doen als je een ouder zijn/haar kind publiekelijk ziet vernederen, kwetsen, domineren, kleineren, bang maken, isoleren, etc. Bij fysiek geweld is het duidelijk: amk/ politie bellen en een melding doen. Maar wat doe je bij psychisch geweld (als je dat al als zodanig herkend)? De dader boos aankijken, oogcontact maken met omstanders of het slachtoffer, of een beetje in jezelf "nounounouzeg" mompelen dat zet natuurlijk geen zoden aan de dijk. Wat kun je nog meer doen?
Je verwoordt het heel goed maar mijn vraag ging meer over waarom buitenstaanders vaak sneller de ouder het voordeel van de twijfel geven dan het kind.
Dus niet over waarom ouders een kind mishandelen.
Die mechanismen ken ik al (helaas).
zondag 29 juli 2012 om 21:12
quote:Mazou schreef op 29 juli 2012 @ 21:09:
[...]
Je verwoordt het heel goed maar mijn vraag ging meer over waarom buitenstaanders vaak sneller de ouder het voordeel van de twijfel geven dan het kind.
Dus niet over waarom ouders een kind mishandelen.
Die mechanismen ken ik al (helaas).Is dat niet hetzelfde mechanisme dan? De mensen die het kind niet zien etc geven dat kind uiteraard ook niet het voordeel van de twijfel. Zij identificeren zich eerder met de pleger in een situatie van de teddy-illusie.
[...]
Je verwoordt het heel goed maar mijn vraag ging meer over waarom buitenstaanders vaak sneller de ouder het voordeel van de twijfel geven dan het kind.
Dus niet over waarom ouders een kind mishandelen.
Die mechanismen ken ik al (helaas).Is dat niet hetzelfde mechanisme dan? De mensen die het kind niet zien etc geven dat kind uiteraard ook niet het voordeel van de twijfel. Zij identificeren zich eerder met de pleger in een situatie van de teddy-illusie.
zondag 29 juli 2012 om 21:25
quote:meerdies schreef op 29 juli 2012 @ 21:12:
[...]
Is dat niet hetzelfde mechanisme dan? De mensen die het kind niet zien etc geven dat kind uiteraard ook niet het voordeel van de twijfel. Zij identificeren zich eerder met de pleger in een situatie van de teddy-illusie.
Zou kunnen.
Of ze willen of kunnen gewoon niet geloven dat zulke dingen echt gebeuren en gaan vanuit kopinhetzandsteek-mechanisme er maar vanuit dat het wel aan het kind zal liggen. Ze vinden het dan te moeilijk om onder ogen te zien dat zulke dingen echt gebeuren.
Veel mensen zijn ook bang voor moeilijke situaties van anderen, of van henzelf.
En gaan dan doen alsof het niet zo is.
Want dan is het er zogenaamd ook niet.
[...]
Is dat niet hetzelfde mechanisme dan? De mensen die het kind niet zien etc geven dat kind uiteraard ook niet het voordeel van de twijfel. Zij identificeren zich eerder met de pleger in een situatie van de teddy-illusie.
Zou kunnen.
Of ze willen of kunnen gewoon niet geloven dat zulke dingen echt gebeuren en gaan vanuit kopinhetzandsteek-mechanisme er maar vanuit dat het wel aan het kind zal liggen. Ze vinden het dan te moeilijk om onder ogen te zien dat zulke dingen echt gebeuren.
Veel mensen zijn ook bang voor moeilijke situaties van anderen, of van henzelf.
En gaan dan doen alsof het niet zo is.
Want dan is het er zogenaamd ook niet.
zondag 29 juli 2012 om 21:27
quote:jacky12 schreef op 29 juli 2012 @ 21:15:
[...]
Dan moet het wel iets duidelijker zijn dan de beschrijving in de OP.
Oh je hebt het puur over de text in de OP?
Eens hoor dat niet íeder gevoel van onbehagen juist hoeft te zijn. Toch vind ik dat wanneer je een situatie alarmerend genoeg vindt, het altijd de moeite is om het AMK te bellen. Al is het maar om advies in te winnen, daar zijn ze ook voor immers.
[...]
Dan moet het wel iets duidelijker zijn dan de beschrijving in de OP.
Oh je hebt het puur over de text in de OP?
Eens hoor dat niet íeder gevoel van onbehagen juist hoeft te zijn. Toch vind ik dat wanneer je een situatie alarmerend genoeg vindt, het altijd de moeite is om het AMK te bellen. Al is het maar om advies in te winnen, daar zijn ze ook voor immers.
zondag 29 juli 2012 om 21:30
quote:Mazou schreef op 29 juli 2012 @ 21:25:
[...]
Zou kunnen.
Of ze willen of kunnen gewoon niet geloven dat zulke dingen echt gebeuren en gaan vanuit kopinhetzandsteek-mechanisme er maar vanuit dat het wel aan het kind zal liggen. Ze vinden het dan te moeilijk om onder ogen te zien dat zulke dingen echt gebeuren.
Veel mensen zijn ook bang voor moeilijke situaties van anderen, of van henzelf.
En gaan dan doen alsof het niet zo is.
Want dan is het er zogenaamd ook niet.Kan ook dat ze in de problemen komen met hun eigen verleden of hun eigen ouderschap. Want als dat op het marktplein mishandeling is, dan zijn zij zelf ook mishandeld geweest of mishandelen zij hun eigen kind ook. En dat is veel te pijnlijk om echt te beseffen DUS was het geen mishandeling op het marktplein. Deksel op de beerput houden syndroom.
[...]
Zou kunnen.
Of ze willen of kunnen gewoon niet geloven dat zulke dingen echt gebeuren en gaan vanuit kopinhetzandsteek-mechanisme er maar vanuit dat het wel aan het kind zal liggen. Ze vinden het dan te moeilijk om onder ogen te zien dat zulke dingen echt gebeuren.
Veel mensen zijn ook bang voor moeilijke situaties van anderen, of van henzelf.
En gaan dan doen alsof het niet zo is.
Want dan is het er zogenaamd ook niet.Kan ook dat ze in de problemen komen met hun eigen verleden of hun eigen ouderschap. Want als dat op het marktplein mishandeling is, dan zijn zij zelf ook mishandeld geweest of mishandelen zij hun eigen kind ook. En dat is veel te pijnlijk om echt te beseffen DUS was het geen mishandeling op het marktplein. Deksel op de beerput houden syndroom.
zondag 29 juli 2012 om 21:31
quote:Mazou schreef op 29 juli 2012 @ 21:25:
[...]
Zou kunnen.
Of ze willen of kunnen gewoon niet geloven dat zulke dingen echt gebeuren en gaan vanuit kopinhetzandsteek-mechanisme er maar vanuit dat het wel aan het kind zal liggen. Ze vinden het dan te moeilijk om onder ogen te zien dat zulke dingen echt gebeuren.
Veel mensen zijn ook bang voor moeilijke situaties van anderen, of van henzelf.
En gaan dan doen alsof het niet zo is.
Want dan is het er zogenaamd ook niet.Denk dat je aardig in de buurt komt. Daarbij zijn vele mensen zo ingesteld dat ze bepaalde (eventuele) conflicten liever mijden. Eigen hachjes voorop. Just in case, keren ze het de rug maar toe en doen of ze niets hebben gezien.
[...]
Zou kunnen.
Of ze willen of kunnen gewoon niet geloven dat zulke dingen echt gebeuren en gaan vanuit kopinhetzandsteek-mechanisme er maar vanuit dat het wel aan het kind zal liggen. Ze vinden het dan te moeilijk om onder ogen te zien dat zulke dingen echt gebeuren.
Veel mensen zijn ook bang voor moeilijke situaties van anderen, of van henzelf.
En gaan dan doen alsof het niet zo is.
Want dan is het er zogenaamd ook niet.Denk dat je aardig in de buurt komt. Daarbij zijn vele mensen zo ingesteld dat ze bepaalde (eventuele) conflicten liever mijden. Eigen hachjes voorop. Just in case, keren ze het de rug maar toe en doen of ze niets hebben gezien.
zondag 29 juli 2012 om 21:32
quote:gaia9 schreef op 29 juli 2012 @ 21:27:
[...]
Oh je hebt het puur over de text in de OP?
Ja, ik verwees in de zin daarvoor ook naar een "toevallige voorbijganger" en dat was TO. Geen buurvrouw die dit regelmatig hoort. In dat geval zou ik ook het AMK bellen voor advies.
quote:gaia9 schreef op 29 juli 2012 @ 21:27:
[...]
Eens hoor dat niet íeder gevoel van onbehagen juist hoeft te zijn. Toch vind ik dat wanneer je een situatie alarmerend genoeg vindt, het altijd de moeite is om het AMK te bellen. Al is het maar om advies in te winnen, daar zijn ze ook voor immers.Precies!
[...]
Oh je hebt het puur over de text in de OP?
Ja, ik verwees in de zin daarvoor ook naar een "toevallige voorbijganger" en dat was TO. Geen buurvrouw die dit regelmatig hoort. In dat geval zou ik ook het AMK bellen voor advies.
quote:gaia9 schreef op 29 juli 2012 @ 21:27:
[...]
Eens hoor dat niet íeder gevoel van onbehagen juist hoeft te zijn. Toch vind ik dat wanneer je een situatie alarmerend genoeg vindt, het altijd de moeite is om het AMK te bellen. Al is het maar om advies in te winnen, daar zijn ze ook voor immers.Precies!
zondag 29 juli 2012 om 21:48
quote:meerdies schreef op 29 juli 2012 @ 21:30:
[...]
Kan ook dat ze in de problemen komen met hun eigen verleden of hun eigen ouderschap. Want als dat op het marktplein mishandeling is, dan zijn zij zelf ook mishandeld geweest of mishandelen zij hun eigen kind ook. En dat is veel te pijnlijk om echt te beseffen DUS was het geen mishandeling op het marktplein. Deksel op de beerput houden syndroom.
Kan ook.
De 'waarheid' zal wel ergens in het midden liggen .
[...]
Kan ook dat ze in de problemen komen met hun eigen verleden of hun eigen ouderschap. Want als dat op het marktplein mishandeling is, dan zijn zij zelf ook mishandeld geweest of mishandelen zij hun eigen kind ook. En dat is veel te pijnlijk om echt te beseffen DUS was het geen mishandeling op het marktplein. Deksel op de beerput houden syndroom.
Kan ook.
De 'waarheid' zal wel ergens in het midden liggen .
zondag 29 juli 2012 om 22:11
quote:evelynsalt schreef op 29 juli 2012 @ 22:05:
wat zijn we weer braaf en politiek correct met zijn allen.....mijn dochter schold me van de week uit voor kutmama. Denk maar niet dat ik op zo'n moment de diplomatie hanteer!
Oh slecht evelynsalt! Ik hoop niet dat iemand dit gehoord heeft.... jou reactie daarop dan, he.
Want: moet de aanhoorder dan die beerput opentrekken of niet?
wat zijn we weer braaf en politiek correct met zijn allen.....mijn dochter schold me van de week uit voor kutmama. Denk maar niet dat ik op zo'n moment de diplomatie hanteer!
Oh slecht evelynsalt! Ik hoop niet dat iemand dit gehoord heeft.... jou reactie daarop dan, he.
Want: moet de aanhoorder dan die beerput opentrekken of niet?