Twijfel

Het probleem binnen onze relatie is dat er geen ‘samen’ meer is. We kennen elkaar al 15 jaar (hebben geen kinderen) maar vooral het laatste jaar leven we min of meer langs elkaar heen en hebben onze eigen dingen. Dit komt echter meer van hem af dan van mij. Ik ben mijn eigen dingen gaan doen omdat ik niet meer op hem ga wachten eens wat samen te doen. Ik heb de laatste tijd het gevoel dat we bij elkaar op kamers wonen en toevallig bij elkaar in hetzelfde bed slapen. Ik vraag al langere tijd niet meer: “zullen we ergens wat gaan eten”, “ga je mee een eindje fietsen” of zoiets, omdat ik dan altijd een ‘nee, niet zo’n zin' in als antwoord krijg.



Ik wil dat niet meer zo en heb hem dat ook gezegd. Een paar weken geleden al. En ik heb gezegd dat we wat meer samen zouden kunnen doen, en wat meer zouden kunnen praten.



Hij ziet echter als oplossing dat ik wat meer zelf moet ondernemen: een weekendje weg met een vriendin, wat vaker uitgaan, dat soort dingen. Maar ligt het nou aan mij, of is dat juist het tegengestelde van een oplossing? Volgens mij groeien we daardoor alleen nog maar meer uit elkaar.



We hebben eigenlijk nooit ruzie en gaan altijd aardig en vriendelijk met elkaar om. We zijn allebei harmonisch ingesteld en hebben een hekel aan conflicten. Misschien dat het daarom zo ver is gekomen? Ik weet het niet.



Ik hou nog wel van hem, hij zegt dat hij niet meer echt van mij houdt, maar dat dat gevoel nog wel weer terug kan komen. Ik denk dat dat alleen maar zou kunnen lukken als we meer communiceren en samen doen. Niet als ik nog meer dingen alleen ga ondernemen want dan wordt de kloof alleen nog maar groter. Als we op vakantie zijn is het altijd wel erg gezellig. Er is dan een goede balans tussen samen dingen doen en er alleen op uit gaan. Dan is er ook ineens tijd voor eens een goed gesprek.



Ik zit te denken aan relatietherapie, maar ik heb daar geen ervaring mee, en ook nooit ervaringen van anderen over gehoord. Zou het wat kunnen zijn? Of is onze relatie nu gewoon over en klaar. Want zo voel ik het nu. Ik wil er alle energie in stoppen, maar het moet wel van twee kanten komen anders werkt het volgens mij niet.

Mijn gevoel ermee te stoppen wordt steeds overheersender. Maar juist omdat hij altijd zo aardig en lief doet, vind ik het heel moeilijk de relatie te gaan beeindigen.



We hebben besloten even een time-out te nemen. Hij gaat deze week een paar dagen weg en ik ga vanaf volgende week 2 weken op vakantie (met mjin zus). Ik heb echt behoefte om even weg te zijn, ben erg moe en wil alles even op een rij zetten. Ik merk trouwens dat ik steeds meer bezig ben met denken 'buiten de deur', dus mijn leven na deze relatie, dan dat ik erover denk hoe we onze relatie weer zouden kunnen oppeppen...