Thuis
alle pijlers
Onderburen, geluid
maandag 6 augustus 2012 om 15:12
Okee.. Het begint me op te breken, en ik ben benieuwd wat jullie van de volgende kwestie vinden. Ik verwijder het straks waarschijnlijk ivm herkenbaarheid, dus liever niet quoten .
Vriend en ik (beiden begin/midden 20) gingen januari in een leuke bovenwoning uit de jaren 70 wonen. Vroegen de vorige bewoonster of ze veel last van de kinderen had beneden, zij zei "af en toe eens een huiltje van de baby van 4 maand". Prima.
Wij ontmoetten de onderburen, en het was dus een gezin met 3 hele jonge kinderen. Een hele leuke vrouw van midden 30, frisse meid. We vroegen over en weer of we last van elkaar hadden. Zij hoorde ons niet, en ik hoorde hun kinderen af en toe rond een uur of 7, dan gingen ze douchen en naar bed en kinderen doen dan wel eens moeilijk. Wij gaan daar niet over klagen, dan moeten we maar niet in een appartement gaan zitten. Ze zei ook dat als we last van hen hadden, we het gewoon moesten komen zeggen.
Ook in de zomer zitten de kindjes in het badje in de tuin, en gillen het uit van plezier. En zoals iedereen wel weet: peuters kunnen driftig zijn uit onvermogen om te praten. Ook geen probleem.
Nu gebeurt het steeds vaker dat de kindjes beneden huilen, midden in de nacht. Echt hartverscheurend om mama huilen, een uur lang. Dan horen we haar lopen als het te lang duurt naar het kind, en dan is het over. Prima. Ook nog mee te leven. Je moet geven en nemen, wij zullen ook niet altijd even stil zijn.
Alleen, nu is het de laatste maanden zo dat de kinderen kei- en keihard door het huis rennen. Dat gestamp klinkt alsof de kinderen in míjn huis aan het rondrennen zijn, en ze slaan met speelgoed op de verwarming. Dus ik ben bij de buurvrouw langs geweest en ik vroeg ontzettend rustig of "als het kon ze wilden opletten op het stampen/rennen, en als het niet kon, was dat geen probleem" Ik wilde het toch even kwijt, misschien zijn er makkelijke oplossingen.. Op een gegeven moment gaat het geluid in je lijf zitten, verschrikkelijk hoe overgevoelig voor geluid je wordt. Ik snap nu de frustratie bij mensen met flink geluidsoverlast.
Zij hebben laminaat, dus het is puur contactgeluid. Ik weet ook niet of er een (verplichte) ondervloer in zit. Buurvrouw (buurman stond er eerst ook bij en liep later weg) reageerde ontzettend gepikeerd en aangevallen op mij, en zei dat ze ons ook "af en toe" hoorden. Ze hoorde ons huilen (??) en lieten ook wel eens wat vallen.
Wat blijkt nou: de kinderen hebben een speelkamer precies onder onze slaapkamer, en rennen van de speelkamer naar de andere kamers.
Nou ja, prima. Buuf is niet in staat om een normaal gesprek aan te gaan zonder moddergooien. Ik ben afgedropen, laat maar. Het is het niet waard, ik wil geen ruzie met mensen die onder mij wonen. Je weet nooit waar je elkaar voor nodig hebt. Vriend en ik waren 't erover eens dat we het aan zouden zien. Het werd echter niet minder.
Nu stond de moeder (!!) van de buurvrouw aan de deur vrijdag, 3 weken nadat ik aan de deur ben geweest. Mijn vriend en ik lagen nog in bed (uur of 10, vriend had avonddienst gehad), en hij deed open. Ze zei ja elke keer als de kinderen lawaai maken stampen jullie op de muren. Wat écht niet zo is. Ja, we worden er nog steeds wel helemaal gestoord van dat geren van die kinderen, maar stampen op de muren? Echt niet. Ze heeft vervolgens een half uur aan de deur gestaan een verhaal staan afsteken dat kinderen hun energie kwijt moeten en moeten kunnen spelen. Mijn vriend zei dat dat klopte, maar dat er een verschil zit tussen spelen en rondjes in je huis rennen. Buurvrouws moeder vertelde dat haar zoon, die woonde in een flat, ook overlast had van muziek om 2 uur 's nachts, en dat haar zoon aanbelde maar dat er niets gebeurde, maar dat hij dan maar met oordopjes op ging slapen. Zo werkt dat als je huurt, vertelde ze. Ze vroeg ook of wij niet wilden verhuizen. En o ja, ze klaagde ook over de deurmat waar onze kat op ligt te wachten als hij buiten is, en dat daar haren op zitten. Moet je hun tuin niet zien, geen plantje zit erin, helemaal vol met wilgroei van onkruid tot aan je knieën. Daar begin ik toch ook niet over?
Ik zat echt met mijn oren te klapperen. Wij hebben die vrouw nog nooit gezien/gesproken. Ik weet niet wie zij is en waarom zij bij ons aan de deur komt. Bovendien... 2 volwassenen van 30+ met 3 kinderen sturen hun moeder af op een jong stel? Ik snap er echt niets van.
Ook haalden ze allemaal aan dat het gehorige huizen zijn. Nou echt niet. Soms loop ik wel eens buiten overdag, en dan hoor ik met wat een geluid het eraan toe gaat in dat huis. Wat een geschreeuw van die kinderen, en dan hoor ik boven in mijn huis geen greintje. Helemaal niets. Gehorig gaat dus écht niet op.
Dit maakt me eigenlijk vreselijk verdrietig. Wij pikken zoveel van hen, en we vragen één keer of ze erop willen letten of die kinderen niet willen rennen, en ik zei dat op een vreselijk softe manier omdat ik júist dit wilde voorkomen, en nu sturen zij hun moeder maar op ons af. Dit heeft het eigenlijk alleen maar erger gemaakt wat betreft onze 'burenband', en ik ben nu bijna 'bang' voor mijn onderburen, om ze tegen te komen. Terwijl normaal wij wel eens een praatje maakten (lekker weer hè? dat soort dingen). Echt ontzettend zonde.
Ik vroeg me af of er mensen zijn die er ervaring mee hebben, en hoe ik hiermee om moet gaan. En misschien heeft er iemand tips. Het Vivaforum is altijd zo heerlijk nuchter met dit soort dingen, en ik sta er vol emotie in.
Vriend en ik (beiden begin/midden 20) gingen januari in een leuke bovenwoning uit de jaren 70 wonen. Vroegen de vorige bewoonster of ze veel last van de kinderen had beneden, zij zei "af en toe eens een huiltje van de baby van 4 maand". Prima.
Wij ontmoetten de onderburen, en het was dus een gezin met 3 hele jonge kinderen. Een hele leuke vrouw van midden 30, frisse meid. We vroegen over en weer of we last van elkaar hadden. Zij hoorde ons niet, en ik hoorde hun kinderen af en toe rond een uur of 7, dan gingen ze douchen en naar bed en kinderen doen dan wel eens moeilijk. Wij gaan daar niet over klagen, dan moeten we maar niet in een appartement gaan zitten. Ze zei ook dat als we last van hen hadden, we het gewoon moesten komen zeggen.
Ook in de zomer zitten de kindjes in het badje in de tuin, en gillen het uit van plezier. En zoals iedereen wel weet: peuters kunnen driftig zijn uit onvermogen om te praten. Ook geen probleem.
Nu gebeurt het steeds vaker dat de kindjes beneden huilen, midden in de nacht. Echt hartverscheurend om mama huilen, een uur lang. Dan horen we haar lopen als het te lang duurt naar het kind, en dan is het over. Prima. Ook nog mee te leven. Je moet geven en nemen, wij zullen ook niet altijd even stil zijn.
Alleen, nu is het de laatste maanden zo dat de kinderen kei- en keihard door het huis rennen. Dat gestamp klinkt alsof de kinderen in míjn huis aan het rondrennen zijn, en ze slaan met speelgoed op de verwarming. Dus ik ben bij de buurvrouw langs geweest en ik vroeg ontzettend rustig of "als het kon ze wilden opletten op het stampen/rennen, en als het niet kon, was dat geen probleem" Ik wilde het toch even kwijt, misschien zijn er makkelijke oplossingen.. Op een gegeven moment gaat het geluid in je lijf zitten, verschrikkelijk hoe overgevoelig voor geluid je wordt. Ik snap nu de frustratie bij mensen met flink geluidsoverlast.
Zij hebben laminaat, dus het is puur contactgeluid. Ik weet ook niet of er een (verplichte) ondervloer in zit. Buurvrouw (buurman stond er eerst ook bij en liep later weg) reageerde ontzettend gepikeerd en aangevallen op mij, en zei dat ze ons ook "af en toe" hoorden. Ze hoorde ons huilen (??) en lieten ook wel eens wat vallen.
Wat blijkt nou: de kinderen hebben een speelkamer precies onder onze slaapkamer, en rennen van de speelkamer naar de andere kamers.
Nou ja, prima. Buuf is niet in staat om een normaal gesprek aan te gaan zonder moddergooien. Ik ben afgedropen, laat maar. Het is het niet waard, ik wil geen ruzie met mensen die onder mij wonen. Je weet nooit waar je elkaar voor nodig hebt. Vriend en ik waren 't erover eens dat we het aan zouden zien. Het werd echter niet minder.
Nu stond de moeder (!!) van de buurvrouw aan de deur vrijdag, 3 weken nadat ik aan de deur ben geweest. Mijn vriend en ik lagen nog in bed (uur of 10, vriend had avonddienst gehad), en hij deed open. Ze zei ja elke keer als de kinderen lawaai maken stampen jullie op de muren. Wat écht niet zo is. Ja, we worden er nog steeds wel helemaal gestoord van dat geren van die kinderen, maar stampen op de muren? Echt niet. Ze heeft vervolgens een half uur aan de deur gestaan een verhaal staan afsteken dat kinderen hun energie kwijt moeten en moeten kunnen spelen. Mijn vriend zei dat dat klopte, maar dat er een verschil zit tussen spelen en rondjes in je huis rennen. Buurvrouws moeder vertelde dat haar zoon, die woonde in een flat, ook overlast had van muziek om 2 uur 's nachts, en dat haar zoon aanbelde maar dat er niets gebeurde, maar dat hij dan maar met oordopjes op ging slapen. Zo werkt dat als je huurt, vertelde ze. Ze vroeg ook of wij niet wilden verhuizen. En o ja, ze klaagde ook over de deurmat waar onze kat op ligt te wachten als hij buiten is, en dat daar haren op zitten. Moet je hun tuin niet zien, geen plantje zit erin, helemaal vol met wilgroei van onkruid tot aan je knieën. Daar begin ik toch ook niet over?
Ik zat echt met mijn oren te klapperen. Wij hebben die vrouw nog nooit gezien/gesproken. Ik weet niet wie zij is en waarom zij bij ons aan de deur komt. Bovendien... 2 volwassenen van 30+ met 3 kinderen sturen hun moeder af op een jong stel? Ik snap er echt niets van.
Ook haalden ze allemaal aan dat het gehorige huizen zijn. Nou echt niet. Soms loop ik wel eens buiten overdag, en dan hoor ik met wat een geluid het eraan toe gaat in dat huis. Wat een geschreeuw van die kinderen, en dan hoor ik boven in mijn huis geen greintje. Helemaal niets. Gehorig gaat dus écht niet op.
Dit maakt me eigenlijk vreselijk verdrietig. Wij pikken zoveel van hen, en we vragen één keer of ze erop willen letten of die kinderen niet willen rennen, en ik zei dat op een vreselijk softe manier omdat ik júist dit wilde voorkomen, en nu sturen zij hun moeder maar op ons af. Dit heeft het eigenlijk alleen maar erger gemaakt wat betreft onze 'burenband', en ik ben nu bijna 'bang' voor mijn onderburen, om ze tegen te komen. Terwijl normaal wij wel eens een praatje maakten (lekker weer hè? dat soort dingen). Echt ontzettend zonde.
Ik vroeg me af of er mensen zijn die er ervaring mee hebben, en hoe ik hiermee om moet gaan. En misschien heeft er iemand tips. Het Vivaforum is altijd zo heerlijk nuchter met dit soort dingen, en ik sta er vol emotie in.
maandag 6 augustus 2012 om 15:20
Ik zou die moeder dus gewoon afpoeieren..wat heb je met dat mens te maken? En hoe komen ze bij dat stampen op de muren?
Ik vind sowieso al dat je erg veel goed vindt..met speelgoed op de verwarmingen slaan bijv. lijkt me niet echt nodig. Aan dat rennen kun je denk ik niet veel doen..dat hoor ik ook als bij mijn bovenburen de kleinkinderen en/of hond op visite zijn.
Ik zou nog een keer naar de buren toegaan; aangeven dat je al zoveel van ze pikt en dat ze hun moeder aan de lijn moeten houden..dat jullie volwassen mensen zijn en dingen onder elkaar op moeten kunnen lossen. Misschien met je vriend samen gaan en een geschikt tijdstip uitzoeken (als hun kinderen naar bed zijn bijv.)
Ik vind sowieso al dat je erg veel goed vindt..met speelgoed op de verwarmingen slaan bijv. lijkt me niet echt nodig. Aan dat rennen kun je denk ik niet veel doen..dat hoor ik ook als bij mijn bovenburen de kleinkinderen en/of hond op visite zijn.
Ik zou nog een keer naar de buren toegaan; aangeven dat je al zoveel van ze pikt en dat ze hun moeder aan de lijn moeten houden..dat jullie volwassen mensen zijn en dingen onder elkaar op moeten kunnen lossen. Misschien met je vriend samen gaan en een geschikt tijdstip uitzoeken (als hun kinderen naar bed zijn bijv.)
liever een leuke hond in een restaurant dan zeurende kinderen
maandag 6 augustus 2012 om 15:21
quote:schorpioentje28 schreef op 06 augustus 2012 @ 15:20:
Ik zou die moeder dus gewoon afpoeieren..wat heb je met dat mens te maken? En hoe komen ze bij dat stampen op de muren?
Ja, mijn vriend is dan weer veel te lief en blijft gewoon staan en gaat nog gewoon de discussie met haar aan ook.
Ik denk omdat wij een paar schilderijtjes hebben opgehangen, en daarvoor de hamer hebben gebruikt.
Ik zou die moeder dus gewoon afpoeieren..wat heb je met dat mens te maken? En hoe komen ze bij dat stampen op de muren?
Ja, mijn vriend is dan weer veel te lief en blijft gewoon staan en gaat nog gewoon de discussie met haar aan ook.
Ik denk omdat wij een paar schilderijtjes hebben opgehangen, en daarvoor de hamer hebben gebruikt.
maandag 6 augustus 2012 om 15:22
tja, ik ben opgegroeid in een gehorig huis, mijn broertje en ik mochten echt niet rennen in huis hoor! als de benedenburen weg waren dan maakte mijn moeder er een feestje van met muziek in de kamer en gedans.
maar tegenwoordig kan je dat blijkbaar niet meer van ouders verwachten, dat ze kinderen een beetje in toom houden.
lastig TO, ik heb helaas geen oplossing voor je
maar tegenwoordig kan je dat blijkbaar niet meer van ouders verwachten, dat ze kinderen een beetje in toom houden.
lastig TO, ik heb helaas geen oplossing voor je
maandag 6 augustus 2012 om 15:24
quote:NepBlond schreef op 06 augustus 2012 @ 15:21:
[...]
Ik denk omdat wij een paar schilderijtjes hebben opgehangen, en daarvoor de hamer hebben gebruikt.Ook raar dat je daarvoor een hamer gebruikt als je dat nou gewoon met dubbelzijdig plakband doet hebben zij er geen last van...
[...]
Ik denk omdat wij een paar schilderijtjes hebben opgehangen, en daarvoor de hamer hebben gebruikt.Ook raar dat je daarvoor een hamer gebruikt als je dat nou gewoon met dubbelzijdig plakband doet hebben zij er geen last van...
liever een leuke hond in een restaurant dan zeurende kinderen
maandag 6 augustus 2012 om 15:30
quote:rtie schreef op 06 augustus 2012 @ 15:28:
Okay ik probeer dit positief te benaderen.
Ik kan er best naast zitten, maar ik denk dat jullie onderburen er net zo veel mee in hun maag zitten als jullie vandaar dat zij de moeder op jullie hebben afgestuurd.die gedachtegang kan ik volgen..alleen het verhaal wat die moeder af staat te steken past daar niet bij: die kwam met een volkomen negatieve benadering: het ligt allemaal aan to en haar vriend, die moeten maar oordoppen kopen etc.
Okay ik probeer dit positief te benaderen.
Ik kan er best naast zitten, maar ik denk dat jullie onderburen er net zo veel mee in hun maag zitten als jullie vandaar dat zij de moeder op jullie hebben afgestuurd.die gedachtegang kan ik volgen..alleen het verhaal wat die moeder af staat te steken past daar niet bij: die kwam met een volkomen negatieve benadering: het ligt allemaal aan to en haar vriend, die moeten maar oordoppen kopen etc.
liever een leuke hond in een restaurant dan zeurende kinderen
maandag 6 augustus 2012 om 15:32
Woningen uit de jaren '70 zijn meestal wel gehorig maar als je een gezin met kinderen hebt moet je daar wel rekening mee houden. Ze hoeven niet de hele dag heen en weer te rennen. Als het laminaat van de buren niet goed is gelegd, bijv. strak tegen de muur of met een vastgetimmerde plint, heb je extra geluidhinder. Als het om een huurwoning gaat kun je de verhuurder inschakelen.
verba volant, scripta manent.
maandag 6 augustus 2012 om 15:36
maandag 6 augustus 2012 om 15:40
quote:redband schreef op 06 augustus 2012 @ 15:38:
[quote]2 volwassenen van 30+ met 3 kinderen sturen hun moeder af op een jong stel? [/qoute]
Wie weet heeft dochter of zoon gewoon het geheel aan moeder vertelt en komt ze nu even bij jullie langs.Misschien dat de moeder van stel het verhaal te horen heeft gekregen, zich druk heeft lopen maken en misschien zelfs zonder weten van dit stel een gesprek/discussie aan gegaan is met jullie.
[quote]2 volwassenen van 30+ met 3 kinderen sturen hun moeder af op een jong stel? [/qoute]
Wie weet heeft dochter of zoon gewoon het geheel aan moeder vertelt en komt ze nu even bij jullie langs.Misschien dat de moeder van stel het verhaal te horen heeft gekregen, zich druk heeft lopen maken en misschien zelfs zonder weten van dit stel een gesprek/discussie aan gegaan is met jullie.
maandag 6 augustus 2012 om 15:43
quote:Annelize schreef op 06 augustus 2012 @ 15:40:
[...]
Misschien dat de moeder van stel het verhaal te horen heeft gekregen, zich druk heeft lopen maken en misschien zelfs zonder weten van dit stel een gesprek/discussie aan gegaan is met jullie.
Was dat maar zo.. Vriend zag ze stiekem uit het raam kijken (open raam, hoofd eruit).
Bedankt jongens voor jullie berichten! Doet me goed om iig te lezen dat ik niet gek ben, haha!
[...]
Misschien dat de moeder van stel het verhaal te horen heeft gekregen, zich druk heeft lopen maken en misschien zelfs zonder weten van dit stel een gesprek/discussie aan gegaan is met jullie.
Was dat maar zo.. Vriend zag ze stiekem uit het raam kijken (open raam, hoofd eruit).
Bedankt jongens voor jullie berichten! Doet me goed om iig te lezen dat ik niet gek ben, haha!
maandag 6 augustus 2012 om 15:44
Zit met precies hetzelfde, maar dan met de bovenburen. Twee weken geleden dacht ik: laten we de boel verkopen. Maar zoiets is ook niet binnen een week geregeld. En tot die tijd wil ik ook wel eens een rustige avond.
Ik heb dan ook maar weer eens contact opgenomen met de woningbouw vereninging waarvan ik heb gekocht (mijn bovenburen huren van hen). Werd ik vorig jaar nog van t kastje naar de muur gestuurd, de dame met wie ik nu contact had was heel helder en concreet. Er komen nu gesprekken met een derde partij, deze partij zorgt ervoor dat we met elkaar in gesprek raken. Ik heb daar weinig vertrouwen in maar laten we het doen, ik heb niets meer te verliezen. Boren om 11 uur in de avond, de hele dag stampende mensen door het huis. Er is nooit rust. De buurvrouw zelf wil het gesprek niet met me aangaan maar laat een van haar 32 vriendjes met me praten (die niet veel anders kunnen dan schreeuwen). Haar tienerkinderen hebben inmiddels ook kinderen, die er ook allemaal wonen. En net als jij kom ik ze ook liever niet meer tegen in de gang.
Ik sta er op het moment ook vol emotie in, met name omdat je nooit rust hebt thuis. Ik lees, slaap of werk thuis ook altijd met oordopjes. Je gaat het als normaal zien. Maar ik ben wel blij dat ik toch de stap heb genomen om derden hierbij te betrekken, het voelt alsof het niet meer alleen mijn probleem is. Dat raad ik je ook aan om te doen, hoe sceptisch je ook bent over bepaalde partijen/acties die door de woningbouw vereniging worden ondernomen. Het lost zich namelijk niet vanzelf op (ik woon er inmiddels 6 jaar, de echte overlast begon zon 4 jaar geleden).
Ik heb dan ook maar weer eens contact opgenomen met de woningbouw vereninging waarvan ik heb gekocht (mijn bovenburen huren van hen). Werd ik vorig jaar nog van t kastje naar de muur gestuurd, de dame met wie ik nu contact had was heel helder en concreet. Er komen nu gesprekken met een derde partij, deze partij zorgt ervoor dat we met elkaar in gesprek raken. Ik heb daar weinig vertrouwen in maar laten we het doen, ik heb niets meer te verliezen. Boren om 11 uur in de avond, de hele dag stampende mensen door het huis. Er is nooit rust. De buurvrouw zelf wil het gesprek niet met me aangaan maar laat een van haar 32 vriendjes met me praten (die niet veel anders kunnen dan schreeuwen). Haar tienerkinderen hebben inmiddels ook kinderen, die er ook allemaal wonen. En net als jij kom ik ze ook liever niet meer tegen in de gang.
Ik sta er op het moment ook vol emotie in, met name omdat je nooit rust hebt thuis. Ik lees, slaap of werk thuis ook altijd met oordopjes. Je gaat het als normaal zien. Maar ik ben wel blij dat ik toch de stap heb genomen om derden hierbij te betrekken, het voelt alsof het niet meer alleen mijn probleem is. Dat raad ik je ook aan om te doen, hoe sceptisch je ook bent over bepaalde partijen/acties die door de woningbouw vereniging worden ondernomen. Het lost zich namelijk niet vanzelf op (ik woon er inmiddels 6 jaar, de echte overlast begon zon 4 jaar geleden).
maandag 6 augustus 2012 om 16:08
maandag 6 augustus 2012 om 16:14
Tja.. Ik volg even. Mijn buren hebben ook 2 kleine kinderen. Spelen en dergelijke prima. Maar dat gegil en gegooi van speelgoed tegen de muren.. Wij mochten altijd zeggen als we er last van zouden hebben, zeggen we er wat van en nu zijn wij de slechteriken. Inderdaad ook amper contact meer. Jammer maar zou ook niet moeten weten wat we daarmee moeten.
maandag 6 augustus 2012 om 16:23
Ik vind het ergens ook frappant, dat je geluid van kinderen als buren zijnde altijd maar moet accepteren, omdat het nou eenmaal kinderen zijn, die maken herrie met spelen en slaan met speelgoed op de verwarming..allemaal heel normaal :-S
Maar als je een hond hebt die blaft (is ook heel natuurlijk..dat een hond blaft als hij iets hoort) is dat ineens overlast en moet je hem corrigeren..bij kinderen hoeft dat kennelijk niet.
Maar als je een hond hebt die blaft (is ook heel natuurlijk..dat een hond blaft als hij iets hoort) is dat ineens overlast en moet je hem corrigeren..bij kinderen hoeft dat kennelijk niet.
liever een leuke hond in een restaurant dan zeurende kinderen
maandag 6 augustus 2012 om 16:27
Wat vreselijk! ik begrijp niet dat mensen niet wat meer rekening met elkaar houden.
Mijn Turkse buurman (een jonge vent, volgens mij hier geboren) ging gisteren om 23.10 een nieuw rolgordijn ophangen, hij was steeds aan het boren...ik schrok met kapot en ik dacht in eerste instantie dat er misschien wat kapot was gegaan dat direct gerepareerd moest worden (dan vind ik het nog asociaal dat hij neit komt waarschuwen)en toen ik dacht dat hij klaar was... ging hij om 00.15 uur weer verder om tenslotte om 00.45 uur nog even te boren. Ik dacht dus eerst dat er iets kapot was in zijn huis en dat hij misschien wat zwak was door de Ramadan maar vanochtend zag ik dat er een nieuw gordijn voor het raam hing. Ongelofelijk!!
Mijn Turkse buurman (een jonge vent, volgens mij hier geboren) ging gisteren om 23.10 een nieuw rolgordijn ophangen, hij was steeds aan het boren...ik schrok met kapot en ik dacht in eerste instantie dat er misschien wat kapot was gegaan dat direct gerepareerd moest worden (dan vind ik het nog asociaal dat hij neit komt waarschuwen)en toen ik dacht dat hij klaar was... ging hij om 00.15 uur weer verder om tenslotte om 00.45 uur nog even te boren. Ik dacht dus eerst dat er iets kapot was in zijn huis en dat hij misschien wat zwak was door de Ramadan maar vanochtend zag ik dat er een nieuw gordijn voor het raam hing. Ongelofelijk!!