Relaties
alle pijlers
Grenzen overschrijden?
zaterdag 11 augustus 2012 om 01:54
Ik ben een man van 43, getrouwd met een vrouw van 33, 12 jaar een relatie, 7 jaar getrouwd, geen kinderen.
Sinds bijna 1 jaar weet mijn vrouw niet meer of ze de rest van mijn leven met mij wil delen. Na vele maanden van worstelingen en weinig progressie hebben we er voor gekozen dat we een soort van "reset periode" hebben en wonen we nu tijdelijk apart.
Met de vakanties voor de deur heeft ze aangegeven een weekje vakantie te houden bij Sonja Bakker om te koken, te werken aan gezondheid van lichaam en geest. Nu hebben wij elkaar vorige week voor het eerst na 5 weken weer gezien en vertelde ze mij dat ze eer zeilreis voor vrijgezellen (25-49 jaar HBO/WO opgeleiden) heeft geboekt in Griekenland met 40 personen. Ik heb er in eerste instantie rustig op gereageerd maar sindsdien beheerst het mij van minuut tot minuut.
Het gaat volledig over mijn grenzen heen omdat ik dit niet het reisgezelschap en type vakantie vind wat past bij "werken aan jezelf en de relatie". Het voelt als breekpunt om nog verder te kunnen gaan en dit heb ik ook aangeven.
Ben ik nu te kortzichtig, geef ik hierin niet voldoende ruimte of is zij egoïstisch.
Help, ik wil mijn huwelijk redden, het is de liefde van mijn leven maar ik moet zelf niet kapot gaan.
Lieve groet, Paul
Een verontruste echtgenoot.
Sinds bijna 1 jaar weet mijn vrouw niet meer of ze de rest van mijn leven met mij wil delen. Na vele maanden van worstelingen en weinig progressie hebben we er voor gekozen dat we een soort van "reset periode" hebben en wonen we nu tijdelijk apart.
Met de vakanties voor de deur heeft ze aangegeven een weekje vakantie te houden bij Sonja Bakker om te koken, te werken aan gezondheid van lichaam en geest. Nu hebben wij elkaar vorige week voor het eerst na 5 weken weer gezien en vertelde ze mij dat ze eer zeilreis voor vrijgezellen (25-49 jaar HBO/WO opgeleiden) heeft geboekt in Griekenland met 40 personen. Ik heb er in eerste instantie rustig op gereageerd maar sindsdien beheerst het mij van minuut tot minuut.
Het gaat volledig over mijn grenzen heen omdat ik dit niet het reisgezelschap en type vakantie vind wat past bij "werken aan jezelf en de relatie". Het voelt als breekpunt om nog verder te kunnen gaan en dit heb ik ook aangeven.
Ben ik nu te kortzichtig, geef ik hierin niet voldoende ruimte of is zij egoïstisch.
Help, ik wil mijn huwelijk redden, het is de liefde van mijn leven maar ik moet zelf niet kapot gaan.
Lieve groet, Paul
Een verontruste echtgenoot.
zondag 12 augustus 2012 om 18:34
quote:rrinkje schreef op 11 augustus 2012 @ 19:21:
Julus, ja dat was een klap. En ook een opluchting omdat ik niks meer hoefde te beslissen, het was voor mij besloten.
Het is een hele heftige tijd geweest. Ik mocht ook niet echt verdrietig zijn want we woonden toch al apart? vond ik.
Laatst sprak ik een kennis van hem toen. Vlak voor hij dood ging was hij daar geweest en had gezegd dat ik een goede vrouw was en de moeder van zijn kinderen zou worden.
Ik weet het niet. Toevallig heb ik de laatste weken weer meer aan hem gedacht. Hij was een stuk jonger dan ik maar dat zou op deze leeftijd wel weggevallen zijn denk ik en ik was even benieuwd hoe het zou zijn geweest.
Ach. Dood is onherroepelijk en daarmee in sommige gevallen ook mild. Je moet het loslaten als je verder wilt, die weg is gewoon echt afgesloten.
Ik ben nu alweer langer gelukkig met iemand anders dan ik met hem ben geweest. Gelukkig.Lijkt me toch heel fijn voor jou om te horen hoe hij over je dacht. Helaas heeft het lot zo beslist, maar zo te lezen ben je nu erg gelukkig en dat is wat telt. Maar het zal altijd een stukje van jou blijven wat je met je meedraagt.
Julus, ja dat was een klap. En ook een opluchting omdat ik niks meer hoefde te beslissen, het was voor mij besloten.
Het is een hele heftige tijd geweest. Ik mocht ook niet echt verdrietig zijn want we woonden toch al apart? vond ik.
Laatst sprak ik een kennis van hem toen. Vlak voor hij dood ging was hij daar geweest en had gezegd dat ik een goede vrouw was en de moeder van zijn kinderen zou worden.
Ik weet het niet. Toevallig heb ik de laatste weken weer meer aan hem gedacht. Hij was een stuk jonger dan ik maar dat zou op deze leeftijd wel weggevallen zijn denk ik en ik was even benieuwd hoe het zou zijn geweest.
Ach. Dood is onherroepelijk en daarmee in sommige gevallen ook mild. Je moet het loslaten als je verder wilt, die weg is gewoon echt afgesloten.
Ik ben nu alweer langer gelukkig met iemand anders dan ik met hem ben geweest. Gelukkig.Lijkt me toch heel fijn voor jou om te horen hoe hij over je dacht. Helaas heeft het lot zo beslist, maar zo te lezen ben je nu erg gelukkig en dat is wat telt. Maar het zal altijd een stukje van jou blijven wat je met je meedraagt.
zondag 12 augustus 2012 om 18:37
zondag 12 augustus 2012 om 19:33
Ach Julus, ze hebben beide een eigen onderneming, dus het kan best zijn dat het gewoon haar zaak () is waar ze haar geld aan uitgeeft.
Ik snap alleen niet waarom het genoemd moest worden, de 10.000 en het medium. Het geeft mij in elk geval sterk het gevoel dat we nu écht maar één kan van het verhaal horen (dat Paul dus nogal gekleurd is). Voor mij niet mogelijk om nu nog verder te adviseren.
Ik snap alleen niet waarom het genoemd moest worden, de 10.000 en het medium. Het geeft mij in elk geval sterk het gevoel dat we nu écht maar één kan van het verhaal horen (dat Paul dus nogal gekleurd is). Voor mij niet mogelijk om nu nog verder te adviseren.