Hellup! Ik adhd en kind ook?

15-08-2012 10:15 10 berichten
Heel kort: ik heb adhd en weet bijna zeker dat mijn kind van 11 dat ook heeft. Tnt. vond ik zijn gedrag niet ernstig genoeg om serieuze hulp te zoeken maar de laatste tijd merk ik dat het een probleem word. Ik heb weinig geduld: hij ook. Hij is een emotionele achtbaan, ik ook. Dat gaat niet goed samen en ik overweeg nu een kinderpsychiater in te schakelen.



Wie heeft er ervaring en tips?
Alle reacties Link kopieren
Ik snap niet helemaal naar wat voor tips je op zoek bent? Hoe om te gaan met ADHD? Of je wel of niet naar de kinderpsychiater zult gaan?



Ik zou zeker contact opnemen met de psychiater die de diagnose heeft gesteld. En wie weet eens zoeken naar een goede pedagoog in de buurt? die hebben vaak ook goede tips voor de omgang met allerlei kinderen.
Het is zoals het is
quote:Youk79 schreef op 15 augustus 2012 @ 10:21:

Ik snap niet helemaal naar wat voor tips je op zoek bent? Hoe om te gaan met ADHD? Of je wel of niet naar de kinderpsychiater zult gaan?



Ik zou zeker contact opnemen met de psychiater die de diagnose heeft gesteld. En wie weet eens zoeken naar een goede pedagoog in de buurt? die hebben vaak ook goede tips voor de omgang met allerlei kinderen.



Sorry dat ik niet duidelijk ben. Ik zoek advies van mensen die zelf adhd hebben en tevens een kind met adhd. Let wel: mijn diagnose is gesteld en ik vrees dat de diagnose van mijn kind ook adhd zal zijn. Dat ik een goede kinderpsychiater zoek is een feit, maar die kan ik zelf vinden.

Ik vind het alleen zo naar om een etiketje op m'n kind te plakken...Ik zou willen dat hij 't niet had! Omdat ik weet hoe lastig dat is.
ADHD is in vrij hoge mate erfelijk, al zegt dat weinig over de gradatie. Mijn psycholoog vertelde mij dat als een kind AHD heeft er 75% kans is dat een van de ouders het ook heeft, al heeft die het dan mss minder erg of betere coping strategieen ontwikkeld zodat die niet vastloopt.



Ik zou hulp zoeken voor zowel jezelf als je kind, want met alleen een kinderpsychiater kom je niet ver als jij niet weet hoe je voor jezelf en voor je kind orde in chaos moet scheppen. ( En ik kan je uit eigen ervaring vertellen dat dat ook heel fijn is om te weten wat je wel en vooral niet moet doen om niet knettergek van jezelf te worden. ).
quote:forumfossiel schreef op 15 augustus 2012 @ 10:27:



Ik zou hulp zoeken voor zowel jezelf als je kind, want met alleen een kinderpsychiater kom je niet ver als jij niet weet hoe je voor jezelf en voor je kind orde in chaos moet scheppen. ( En ik kan je uit eigen ervaring vertellen dat dat ook heel fijn is om te weten wat je wel en vooral niet moet doen om niet knettergek van jezelf te worden. ).Dat laatste dus, ik worstel en kom weer boven. Ga zeker hulp zoeken! Ik weet mijn zwakke punten maar heb m'n handen vol aan mezelf/gezin/huishouding/werk op de been houden. Ik vind het zo erg dat hij het ws. ook heeft: gun m'n kind zo erg een normaal bestaan, juist omdat ik weet hoe moeilijk 't is adhd te hebben.
Alle reacties Link kopieren
Ik heb ook ADD en geen kind, maar ik snap niet dat je het zo verschrikkelijk vind. Je kind heeft met ADHD ook zeker positieve kanten, lekker spontaan, creatief en een ruimdenkende geest. Denk dat je ook niet als een enorme last moet zien en er een weg in moet vinden samen met een goede kinderpsychiater om er mee om te gaan (als hij/zij jou zo in de weg zit). Zelf ben ik bezig om zwanger te raken, maar ga zeker niet nadenken over of mijn kind het zou hebben of niet, ik heb een heerlijke jeugd gehad, met ADD en daar zijn ze op mijn 21e pas achter gekomen. Sinds wanneer weet jij het?
Alle reacties Link kopieren
Hallo roodpaars,



Hier drie van de vier gezinsleden met diagnose en de vierde weigert zich gewoon te laten onderzoeken .



Inmiddels is alles prima onder controle ( nou ja, voor zover te verwachten dan, je moet wel realistisch blijven). Concerta in gebruik tijdens school/werk en afgebouwd in langere vakanties.



Psychiater doet medscontrole elk half jaar bij ons allen en zo nodig kunnen we via ggz extra ondersteuning krijgen. Wat weinig nodig is gebleken.



Roodpaars, die diagnose is maar een onderdeel van wie je bent. Ook je kind is meer dan dat stickertje. Maak je geen zorgen en "ontschuldig" jezelf. Als bronchitis in je genen zat, zou je je dan ook zo voelen?
Alle reacties Link kopieren
Hier een mama met ADHD en een zoon met ADHD. Bij ons begonnen de problemen (daarvoor was het nog wel te behappen met veel duidelijkheid/structuur en beloonsystemen) rond dezelfde leeftijd. Ik had omdat het best redelijk ging de medicatie ook buiten de deur gehouden. Daar ben ik op teruggekomen omdat de problemen te groot werden, zeker toen mijn zoon naar het voortgezet onderwijs ging.



Ik zou zeker hulp zoeken als je merkt dat je het niet meer redt. Natuurlijk zijn AD(H)D-ers ook fantastische creatieve spontane mensen maar er is ook een schaduwzijde. Ze zijn ook erg verslavingsgevoelig en erg inpulsief, dat kan ZEKER tijdens de pubertijd voor grote problemen zorgen!
Alle reacties Link kopieren
Ik herken je schuldgevoel/dat je baalt als hij het ook heeft. Ik heb een andere diagnose maar ben er ook best veel mee bezig op mijn zoontje van 2,5 het wel of niet geërfd heeft. Dat kunnen we voorlopig nog niet zeggen: ik herken wel trekjes maar zie ook a-typische dingen. Vind het zo erg om hem daarmee te belasten als hij het blijkt te hebben, en ook niet leuk om een mama met een vlekje te zijn.



Nou ja: niet veel tips maar wel even sterkte gewenst :-) Heb je al contact met stichting MEE trouwens? Die zijn heel prettig in meedenken en adviseren hoe je je totale situatie misschien kan verbeteren of waar je hulp of opvoedingsondersteuning kan vinden.
Dank voor jullie reacties, dat is een hart onder de riem. Stichting MEE is een goede tip, maar eerst ga ik langs de huisarts.

Moet nu nog even overleggen met de vader van mijn kind, we hebben co-ouderschap. Ik kom hier later nog op terug.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven