Zussen

Mijn zusje en ik schelen 5 jaar en we gunnen elkaar alles. Hier geen haat en nijd, nooit



Maar dat heeft denk ik ook heel veel met opvoeding te maken.

***

quote:clarity schreef op 24 augustus 2012 @ 09:50:

Mijn zusje en ik schelen 5 jaar en we gunnen elkaar alles. Hier geen haat en nijd, nooit



Maar dat heeft denk ik ook heel veel met opvoeding te maken.Da's wel lekker makkelijk gezegd

Ik zie mijn zus niet zo vaak als ik zou willen. We wonen daarvoor te ver uit elkaar.

Ook al verschillen we veel van elkaar, ik zou haar voor geen goud willen missen! Ik vind het fijn om te weten dat haar deur altijd voor mij openstaat en bij haar terecht kan voor advies.



Vroeger niet, als ik haar iets vertelde onder vier ogen, kon ik vrijwel zeker er vanuit gaan dat mijn ouders het de volgende dag ook wisten, oh wat heb ik haar dat vaak verweten

Mijn man heeft dat met zijn broertje ( mag dat ook?)

Zijn broertje is er een die de ander niks gunt en alle aandacht op zichzelf trekt.

Zo ook toen mijn man mij ten huwelijk had gevraagd , ik was natuurlijk helemaal happy en belde daarna iedereen op haha!zo ook zijn broertje en zijn vriendin

De dag erna gingen we bij schoonouders op visite en zij kwamen ook langs.

Bij binnenkomst zegt ie wij gaan ook trouwen!

Heb haar gisteravond ten huwelijk gevraagd en we trouwen 1 feb ( wij zouden 8 april trouwen)



En steeds gebeurde weer dit soort dingen , zijn broertje wou alles als eerste en deed daar alles voor.

Zo ook met kids, ik raakte zwanger , zij was ook ineens zwanger.

Zij was twee weken later uitgerekend en dat vond ze niet leuk!

Vanaf 35 weken heeft ze bijna dagelijks gebeld met de vk om maar ingeleid te worden want zij wou opa en en oma het eerste kleinkind geven... Zucht.. Ik vond het maar vermoeiend eigenlijk.

Ondertussen zijn ze een keer gescheiden , toen weer niet, nou ja heeeeeel lang en vaag verhaal dus..

Ik trek me er niks van aan verder maar kom op het gaat nergens over!

Mijn zusje en ik schelen 2 jaar (ik ben de oudste). Onze band is altijd hecht geweest, al vochten we elkaar als kind ook regelmatig de tent uit. Dat was over op het moment dat ik het huis uit ging. Tot mijn vreugde kwam ze 2 jaar later in dezelfde stad studeren en ook nu, jaren verder, wonen we bij elkaar om de hoek. We spreken elkaar elke dag, zien elkaar elke week, gaan samen op vakantie. We hebben elk ons eigen leven, eigen vrienden, maar zij is er al-tijd. Ik zou haar niet kunnen missen! Van jaloezie heb ik nooit last gehad, ik gun haar alles. Ik hoop dat dat voor haar niet anders is.



Ik dacht overigens altijd dat zo'n band heel normaal is voor zusjes (en broers), Ik zie helaas in mijn omgeving en ook hier op het forum dat het ook anders kan. Verdrietig hoor, dat er zo veel mensen zijn waarbij de relatie met zus/broer zo moeizaam is

Ik heb vier zussen. Met alle zusjes zijn de verhoudingen (iets) anders. We kunnen goed met elkaar door een deur, als we bij elkaar zijn, noemen de zwagers ons het 'kippenhok'.

Als pubers ging het er wel eens heet aan toe, maar dat ging altijd over futiliteiten. Nu zitten we niet bij elkaar op de lip, wonen verspreid door Nederland (en buitenland) en zien elkaar niet veel. Misschien dat dat wel maakt dat onze band zo goed is.

Mijn zusje en ik schelen 4 jaar en 9 maanden. Dat was altijd moeilijk, we hadden een haat-liefde verhouding en aangezien we beiden nogal wat temperament hebben vlogen we elkaar regelmatig naar de keel. We hebben daarnaast een broertje, tweelingbroer van zusje, en hij bracht wat meer rust in het geheel. Hij werd letterlijk in het midden van ons gezet, in de auto, zodat zusje en ik elkaar geen pijn zouden doen met de elleboogstoten die we uitdeelden.



We lijken qua karakter in eerste opzicht totaaaal niet op elkaar. Zij is haantje de voorste, neemt geen blad voor haar mond en lijkt erg zelfverzekerd. We zijn er alleen achter gekomen dat dit een masker is en diep van binnen een heel onzeker meisje is dat haar gevoel verbergt achter haar grote mond, en een heel klein gevoelig hart heeft, waar mensen makkelijk op kunnen trappen. Om zichzelf te beschermen gedraagt ze zich dus anders. Dat herken ik wel deels.



Nu gaat het een stuk beter, zij is net 19, ik ben 23 en ik moet zeggen dat het gewoon gezellig is thuis. We zitten bij elkaar, zonder elkaar in de haren te vliegen, we gaan samen een borrel drinken, winkelen en we zijn geïnteresseerd in elkaar, waar dat vroeger niet het geval was. Kennelijk helpt het toch, dat volwassen worden-;).

Mijn zus heeft het contact met de familie op een laag pitje gezet omdat ze ruzie had met mijn broer en ze haar schoonouders 'liever' vindt, omdat zij meer voor hun doen dan mijn vader en stiefmoeder. Vroeger was ze ook een tijdje labiel en heeft ze me vaak rot behandeld. Ook tegenwoordig kan ze zich wel eens onvolwassen gedragen. Daar moet ik bij vertellen dat wij uit een gebroken gezin komen, mishandeld zijn door mijn moeder en mijn vader (ook in mijn ogen) er vroeger weinig voor ons was. Zwager heeft niets met de familie, kan alleen mij en mijn man een beetje pruimen. We zien elkaar een paar keer in het jaar waarbij wij meestal naar hun toe gaan (omdat ze maar 1x in het jaar bij ons komt) en het best gezellig is.



Ik heb het verleden vrij goed achter me kunnen laten en probeer er het beste van te maken met de familie. Ze praat wel weer met mijn broer maar ze heeft ons zo weinig opgezocht de laatste jaren dat ik weinig verwacht van haar, dat voorkomt nieuwe teleurstellingen.

Hier ook een goede relatie met zusje.

Maar wel met af en toe met jaloezie van mijn kant.

Ik was het probleemkind en zij het succesvolle kind.

Ben als kind nogal veel ziek geweest en in het ziekenhuis gelegen etc.

Heb ook bepaalde beperkingen die zij ( gelukkig) niet heeft.

Als mensen ons met elkaar gaan vergelijken ( wat nu eenmaal gebeurt bij zussen) doet dat wel eens pijn. Ik heb me altijd de mindere gevoeld.