Kinderen
alle pijlers
Doe ik iets verkeerd?
vrijdag 24 augustus 2012 om 13:40
Even proberen kort de situatie te schetsen:
Ik ben fiere mama van D (14 maanden). Sinds zijn geboorte ben ik al altijd het meest met hem bezig geweest (verzorging, gezondheid, spelen, knuffelen, uitstapjes,…). Zijn papa (P) was er ook wel maar was ofwel aan het werk ofwel gewoon niet thuis. Ook als hij thuis was deed ik nog zo goed als alles met D, hij hield zich niet zoveel met hem bezig. Ik vond (en vind!) het heerlijk om met hem bezig te zijn en heb ook het idee dat hij dat ook wel vindt. Toen hij bijna 1j was zijn P en ik uit elkaar gegaan en ben ik bij mijn moeder gaan wonen en hij bij zijn ouders 100km verderop. Hij bleef wel constant smeken en huilen om een nieuwe kans en die wil ik hem nu wel geven (maar dat doet er hier eigenlijk niet echt toe).
Nu, hetgeen waar ik mee zit: Mijn zoontje lijkt het overal prima te vinden en heeft mij precies helemaal niet nodig. Iedereen is interessanter dan mij :p Als ik bv thuis kom van mijn werk (hij blijft dan bij mijn ouders) is hij wel blij, maar echt onder de indruk is hij niet. Hij lacht dan heel eventjes naar mij en loopt dan weg om iets anders te gaan doen. Als zijn papa aankomt, wil hij meestal wel even door hem opgepakt worden. Ik ben dus maar gewoontjes. Soms kan hij ook heel lief zijn en krijg ik kusjes, maar dat is vaker niet dan wel. Ook als hij speelt merk ik dit. Hij speelt heel veel alleen en heeft geen behoefte aan iemand erbij. Fijn dat hij zich alleen kan bezighouden, zou je denken, maar ik vraag me dan af ‘Doe ik iets verkeerd?’. Ik doe mijn best om het hem naar de zin te maken, met hem te spelen en hem dingen te leren, maar hij lijkt het niet eens te merken, haha. Ik maak ook veel uitstapjes met hem, al dan niet met nog iemand erbij. Mijn moeder zegt dat hij gewoon heel vroeg zelfstandig is en met rust gelaten wil. Als dat de enige reden en verklaring is vind ik het prima, echt1 Maar als ik dan verhalen hoor van anderen dat hun zoontje echt een mama’s kindje is, of dat kindjes trekken naar degene die het meest met hem bezig is, vraag ik me toch af of ik mss toch niet iets verkeerd doe of gedaan heb en het toch niet aan mij ligt..
- Toen hij 3 weken was, ben ik jammer genoeg moeten stoppen met bv. Hierna heb ik met een zware borstontsteking en heel hoge koorts gezeten, waardoor ik een paar dagen niet zoveel met hem bezig was als anders. Soms vraag ik me af of dit invloed gehad heeft.
- Ik heb hem tot hij 1j was nooit laten huilen als hij in bed lag. Hierna begon een tijd waarin hij begon te krijsen van zodra ik de kamer uitging, dus heb ik na een tijdje de 4 minutenregel toegepast, waardoor ik hem dus (met pijn in mijn hart) wel liet huilen en pas na 4 minuten naar zijn kamertje ging. Kan hij hier om ‘boos’ zijn, zou hij bv. voelen dat ik er niet voor hem was door hem te laten huilen?
- Even geleden is hij een paar dagen bij P gaan slapen (de eerste keer dat ik hem langer dan een dag niet bij me had). De bedoeling was dat hij er een week zou blijven (om hem toch een soort vakantieregeling te geven, al was D zo klein), maar na 3 dagen is hij teruggekomen omdat hij zich niet echt goed hield daar, qua ritme en gewoontes enz. Toen hij terug was, was hij blij me te zien, maar heeft de rest van de dag enkel maar bij P op de arm willen zitten. Als hij niet in de buurt was en ik had hem bij mij, was het oké. Maar zodra D zijn papa zag, wou hij dus naar hem. Dat vond ik wel pijnlijk nadat hij me zolang niet gezien had. Hier dezelfde vraag als vorig puntje: zou hij gedacht hebben dat ik hem in de steek had gelaten en niet meer terugkwam, waardoor hij ‘boos’ werd?
- Toen D. 5 maanden was ben ik beginnen werken. Hij ging toen naar mijn ouders, eerst 4 dagen en nu op mijn nieuw werk 2.5 dag per week. Voor de rest bracht ik hem nooit alleen naar daar zonder reden, mss eens een keer omdat ik grote boodschappen moest gaan doen, maar dat is echt maar zelden gebeurd. Ik weet dat werken ‘moet’, maar ik was toch liever langer bij hem gebleven. Financieel ging dit niet en dus moest het wel.
- Soms zat hij even alleen in de living terwijl ik in de keuken of op het balkon was en huilde hij soms een beetje. Omdat ik dan bezig was, liet ik hem even doen (nooit te hard of te lang natuurlijk). Maar toch voel ik me er redelijk schuldig over.
Dit en nog meer redenen (waar ik nu niet meteen meer op kom) haal ik dan aan om mezelf de fout te geven dat hij (hoe ik het zie) niet goed gehecht is aan me. Ergens weet ik wel dat het wat ver gezocht is van me en dat ik redelijk obsessief mee bezig ben, maar ik zou voor de rest anders niet weten aan wat het zou kunnen liggen.
Ik ben fiere mama van D (14 maanden). Sinds zijn geboorte ben ik al altijd het meest met hem bezig geweest (verzorging, gezondheid, spelen, knuffelen, uitstapjes,…). Zijn papa (P) was er ook wel maar was ofwel aan het werk ofwel gewoon niet thuis. Ook als hij thuis was deed ik nog zo goed als alles met D, hij hield zich niet zoveel met hem bezig. Ik vond (en vind!) het heerlijk om met hem bezig te zijn en heb ook het idee dat hij dat ook wel vindt. Toen hij bijna 1j was zijn P en ik uit elkaar gegaan en ben ik bij mijn moeder gaan wonen en hij bij zijn ouders 100km verderop. Hij bleef wel constant smeken en huilen om een nieuwe kans en die wil ik hem nu wel geven (maar dat doet er hier eigenlijk niet echt toe).
Nu, hetgeen waar ik mee zit: Mijn zoontje lijkt het overal prima te vinden en heeft mij precies helemaal niet nodig. Iedereen is interessanter dan mij :p Als ik bv thuis kom van mijn werk (hij blijft dan bij mijn ouders) is hij wel blij, maar echt onder de indruk is hij niet. Hij lacht dan heel eventjes naar mij en loopt dan weg om iets anders te gaan doen. Als zijn papa aankomt, wil hij meestal wel even door hem opgepakt worden. Ik ben dus maar gewoontjes. Soms kan hij ook heel lief zijn en krijg ik kusjes, maar dat is vaker niet dan wel. Ook als hij speelt merk ik dit. Hij speelt heel veel alleen en heeft geen behoefte aan iemand erbij. Fijn dat hij zich alleen kan bezighouden, zou je denken, maar ik vraag me dan af ‘Doe ik iets verkeerd?’. Ik doe mijn best om het hem naar de zin te maken, met hem te spelen en hem dingen te leren, maar hij lijkt het niet eens te merken, haha. Ik maak ook veel uitstapjes met hem, al dan niet met nog iemand erbij. Mijn moeder zegt dat hij gewoon heel vroeg zelfstandig is en met rust gelaten wil. Als dat de enige reden en verklaring is vind ik het prima, echt1 Maar als ik dan verhalen hoor van anderen dat hun zoontje echt een mama’s kindje is, of dat kindjes trekken naar degene die het meest met hem bezig is, vraag ik me toch af of ik mss toch niet iets verkeerd doe of gedaan heb en het toch niet aan mij ligt..
- Toen hij 3 weken was, ben ik jammer genoeg moeten stoppen met bv. Hierna heb ik met een zware borstontsteking en heel hoge koorts gezeten, waardoor ik een paar dagen niet zoveel met hem bezig was als anders. Soms vraag ik me af of dit invloed gehad heeft.
- Ik heb hem tot hij 1j was nooit laten huilen als hij in bed lag. Hierna begon een tijd waarin hij begon te krijsen van zodra ik de kamer uitging, dus heb ik na een tijdje de 4 minutenregel toegepast, waardoor ik hem dus (met pijn in mijn hart) wel liet huilen en pas na 4 minuten naar zijn kamertje ging. Kan hij hier om ‘boos’ zijn, zou hij bv. voelen dat ik er niet voor hem was door hem te laten huilen?
- Even geleden is hij een paar dagen bij P gaan slapen (de eerste keer dat ik hem langer dan een dag niet bij me had). De bedoeling was dat hij er een week zou blijven (om hem toch een soort vakantieregeling te geven, al was D zo klein), maar na 3 dagen is hij teruggekomen omdat hij zich niet echt goed hield daar, qua ritme en gewoontes enz. Toen hij terug was, was hij blij me te zien, maar heeft de rest van de dag enkel maar bij P op de arm willen zitten. Als hij niet in de buurt was en ik had hem bij mij, was het oké. Maar zodra D zijn papa zag, wou hij dus naar hem. Dat vond ik wel pijnlijk nadat hij me zolang niet gezien had. Hier dezelfde vraag als vorig puntje: zou hij gedacht hebben dat ik hem in de steek had gelaten en niet meer terugkwam, waardoor hij ‘boos’ werd?
- Toen D. 5 maanden was ben ik beginnen werken. Hij ging toen naar mijn ouders, eerst 4 dagen en nu op mijn nieuw werk 2.5 dag per week. Voor de rest bracht ik hem nooit alleen naar daar zonder reden, mss eens een keer omdat ik grote boodschappen moest gaan doen, maar dat is echt maar zelden gebeurd. Ik weet dat werken ‘moet’, maar ik was toch liever langer bij hem gebleven. Financieel ging dit niet en dus moest het wel.
- Soms zat hij even alleen in de living terwijl ik in de keuken of op het balkon was en huilde hij soms een beetje. Omdat ik dan bezig was, liet ik hem even doen (nooit te hard of te lang natuurlijk). Maar toch voel ik me er redelijk schuldig over.
Dit en nog meer redenen (waar ik nu niet meteen meer op kom) haal ik dan aan om mezelf de fout te geven dat hij (hoe ik het zie) niet goed gehecht is aan me. Ergens weet ik wel dat het wat ver gezocht is van me en dat ik redelijk obsessief mee bezig ben, maar ik zou voor de rest anders niet weten aan wat het zou kunnen liggen.
vrijdag 24 augustus 2012 om 19:56
Mijn dochter is precies het tegenovergesteld van jouw zoontje. Erge verlatingsangst. Daar heb ik me ook zorgen over gemaakt. Dat hoort wel een beetje bij het ouderschap denk ik.
Gezien je achtergrond is het helemaal begrijpelijk dat je je zorgen maakt. Ik denk dat je dus beter eens met iemand kunt gaan praten. Ik vind begeleiding bij ouderschap na een scheiding sowieso een goed idee, maar in dit geval helemaal. Al is het maar voor de bevestiging dat je het goed doet. Daarnaast kun je zelf misschien ook wel wat steun gebruiken.
Wat fijn dat je weer zo veel contact hebt met je moeder dat je zelfs bij hij woont.
Gezien je achtergrond is het helemaal begrijpelijk dat je je zorgen maakt. Ik denk dat je dus beter eens met iemand kunt gaan praten. Ik vind begeleiding bij ouderschap na een scheiding sowieso een goed idee, maar in dit geval helemaal. Al is het maar voor de bevestiging dat je het goed doet. Daarnaast kun je zelf misschien ook wel wat steun gebruiken.
Wat fijn dat je weer zo veel contact hebt met je moeder dat je zelfs bij hij woont.
vrijdag 24 augustus 2012 om 20:04
quote:reglisse schreef op 24 augustus 2012 @ 19:56:
Mijn dochter is precies het tegenovergesteld van jouw zoontje. Erge verlatingsangst. Daar heb ik me ook zorgen over gemaakt. Dat hoort wel een beetje bij het ouderschap denk ik.
Gezien je achtergrond is het helemaal begrijpelijk dat je je zorgen maakt. Ik denk dat je dus beter eens met iemand kunt gaan praten. Ik vind begeleiding bij ouderschap na een scheiding sowieso een goed idee, maar in dit geval helemaal. Al is het maar voor de bevestiging dat je het goed doet. Daarnaast kun je zelf misschien ook wel wat steun gebruiken.
Wat fijn dat je weer zo veel contact hebt met je moeder dat je zelfs bij hij woont. Er is geen sprake van scheiding, de problemen zijn gladgestreken tussen P en mij. Een pauze was hier echt nodig om te beseffen wat er veranderd moest worden. En idd, met mijn moeder heb ik goed contact, mijn vader spreek ik niet meer.
Mijn dochter is precies het tegenovergesteld van jouw zoontje. Erge verlatingsangst. Daar heb ik me ook zorgen over gemaakt. Dat hoort wel een beetje bij het ouderschap denk ik.
Gezien je achtergrond is het helemaal begrijpelijk dat je je zorgen maakt. Ik denk dat je dus beter eens met iemand kunt gaan praten. Ik vind begeleiding bij ouderschap na een scheiding sowieso een goed idee, maar in dit geval helemaal. Al is het maar voor de bevestiging dat je het goed doet. Daarnaast kun je zelf misschien ook wel wat steun gebruiken.
Wat fijn dat je weer zo veel contact hebt met je moeder dat je zelfs bij hij woont. Er is geen sprake van scheiding, de problemen zijn gladgestreken tussen P en mij. Een pauze was hier echt nodig om te beseffen wat er veranderd moest worden. En idd, met mijn moeder heb ik goed contact, mijn vader spreek ik niet meer.