Kinderen
alle pijlers
Doe ik iets verkeerd?
vrijdag 24 augustus 2012 om 13:40
Even proberen kort de situatie te schetsen:
Ik ben fiere mama van D (14 maanden). Sinds zijn geboorte ben ik al altijd het meest met hem bezig geweest (verzorging, gezondheid, spelen, knuffelen, uitstapjes,…). Zijn papa (P) was er ook wel maar was ofwel aan het werk ofwel gewoon niet thuis. Ook als hij thuis was deed ik nog zo goed als alles met D, hij hield zich niet zoveel met hem bezig. Ik vond (en vind!) het heerlijk om met hem bezig te zijn en heb ook het idee dat hij dat ook wel vindt. Toen hij bijna 1j was zijn P en ik uit elkaar gegaan en ben ik bij mijn moeder gaan wonen en hij bij zijn ouders 100km verderop. Hij bleef wel constant smeken en huilen om een nieuwe kans en die wil ik hem nu wel geven (maar dat doet er hier eigenlijk niet echt toe).
Nu, hetgeen waar ik mee zit: Mijn zoontje lijkt het overal prima te vinden en heeft mij precies helemaal niet nodig. Iedereen is interessanter dan mij :p Als ik bv thuis kom van mijn werk (hij blijft dan bij mijn ouders) is hij wel blij, maar echt onder de indruk is hij niet. Hij lacht dan heel eventjes naar mij en loopt dan weg om iets anders te gaan doen. Als zijn papa aankomt, wil hij meestal wel even door hem opgepakt worden. Ik ben dus maar gewoontjes. Soms kan hij ook heel lief zijn en krijg ik kusjes, maar dat is vaker niet dan wel. Ook als hij speelt merk ik dit. Hij speelt heel veel alleen en heeft geen behoefte aan iemand erbij. Fijn dat hij zich alleen kan bezighouden, zou je denken, maar ik vraag me dan af ‘Doe ik iets verkeerd?’. Ik doe mijn best om het hem naar de zin te maken, met hem te spelen en hem dingen te leren, maar hij lijkt het niet eens te merken, haha. Ik maak ook veel uitstapjes met hem, al dan niet met nog iemand erbij. Mijn moeder zegt dat hij gewoon heel vroeg zelfstandig is en met rust gelaten wil. Als dat de enige reden en verklaring is vind ik het prima, echt1 Maar als ik dan verhalen hoor van anderen dat hun zoontje echt een mama’s kindje is, of dat kindjes trekken naar degene die het meest met hem bezig is, vraag ik me toch af of ik mss toch niet iets verkeerd doe of gedaan heb en het toch niet aan mij ligt..
- Toen hij 3 weken was, ben ik jammer genoeg moeten stoppen met bv. Hierna heb ik met een zware borstontsteking en heel hoge koorts gezeten, waardoor ik een paar dagen niet zoveel met hem bezig was als anders. Soms vraag ik me af of dit invloed gehad heeft.
- Ik heb hem tot hij 1j was nooit laten huilen als hij in bed lag. Hierna begon een tijd waarin hij begon te krijsen van zodra ik de kamer uitging, dus heb ik na een tijdje de 4 minutenregel toegepast, waardoor ik hem dus (met pijn in mijn hart) wel liet huilen en pas na 4 minuten naar zijn kamertje ging. Kan hij hier om ‘boos’ zijn, zou hij bv. voelen dat ik er niet voor hem was door hem te laten huilen?
- Even geleden is hij een paar dagen bij P gaan slapen (de eerste keer dat ik hem langer dan een dag niet bij me had). De bedoeling was dat hij er een week zou blijven (om hem toch een soort vakantieregeling te geven, al was D zo klein), maar na 3 dagen is hij teruggekomen omdat hij zich niet echt goed hield daar, qua ritme en gewoontes enz. Toen hij terug was, was hij blij me te zien, maar heeft de rest van de dag enkel maar bij P op de arm willen zitten. Als hij niet in de buurt was en ik had hem bij mij, was het oké. Maar zodra D zijn papa zag, wou hij dus naar hem. Dat vond ik wel pijnlijk nadat hij me zolang niet gezien had. Hier dezelfde vraag als vorig puntje: zou hij gedacht hebben dat ik hem in de steek had gelaten en niet meer terugkwam, waardoor hij ‘boos’ werd?
- Toen D. 5 maanden was ben ik beginnen werken. Hij ging toen naar mijn ouders, eerst 4 dagen en nu op mijn nieuw werk 2.5 dag per week. Voor de rest bracht ik hem nooit alleen naar daar zonder reden, mss eens een keer omdat ik grote boodschappen moest gaan doen, maar dat is echt maar zelden gebeurd. Ik weet dat werken ‘moet’, maar ik was toch liever langer bij hem gebleven. Financieel ging dit niet en dus moest het wel.
- Soms zat hij even alleen in de living terwijl ik in de keuken of op het balkon was en huilde hij soms een beetje. Omdat ik dan bezig was, liet ik hem even doen (nooit te hard of te lang natuurlijk). Maar toch voel ik me er redelijk schuldig over.
Dit en nog meer redenen (waar ik nu niet meteen meer op kom) haal ik dan aan om mezelf de fout te geven dat hij (hoe ik het zie) niet goed gehecht is aan me. Ergens weet ik wel dat het wat ver gezocht is van me en dat ik redelijk obsessief mee bezig ben, maar ik zou voor de rest anders niet weten aan wat het zou kunnen liggen.
Ik ben fiere mama van D (14 maanden). Sinds zijn geboorte ben ik al altijd het meest met hem bezig geweest (verzorging, gezondheid, spelen, knuffelen, uitstapjes,…). Zijn papa (P) was er ook wel maar was ofwel aan het werk ofwel gewoon niet thuis. Ook als hij thuis was deed ik nog zo goed als alles met D, hij hield zich niet zoveel met hem bezig. Ik vond (en vind!) het heerlijk om met hem bezig te zijn en heb ook het idee dat hij dat ook wel vindt. Toen hij bijna 1j was zijn P en ik uit elkaar gegaan en ben ik bij mijn moeder gaan wonen en hij bij zijn ouders 100km verderop. Hij bleef wel constant smeken en huilen om een nieuwe kans en die wil ik hem nu wel geven (maar dat doet er hier eigenlijk niet echt toe).
Nu, hetgeen waar ik mee zit: Mijn zoontje lijkt het overal prima te vinden en heeft mij precies helemaal niet nodig. Iedereen is interessanter dan mij :p Als ik bv thuis kom van mijn werk (hij blijft dan bij mijn ouders) is hij wel blij, maar echt onder de indruk is hij niet. Hij lacht dan heel eventjes naar mij en loopt dan weg om iets anders te gaan doen. Als zijn papa aankomt, wil hij meestal wel even door hem opgepakt worden. Ik ben dus maar gewoontjes. Soms kan hij ook heel lief zijn en krijg ik kusjes, maar dat is vaker niet dan wel. Ook als hij speelt merk ik dit. Hij speelt heel veel alleen en heeft geen behoefte aan iemand erbij. Fijn dat hij zich alleen kan bezighouden, zou je denken, maar ik vraag me dan af ‘Doe ik iets verkeerd?’. Ik doe mijn best om het hem naar de zin te maken, met hem te spelen en hem dingen te leren, maar hij lijkt het niet eens te merken, haha. Ik maak ook veel uitstapjes met hem, al dan niet met nog iemand erbij. Mijn moeder zegt dat hij gewoon heel vroeg zelfstandig is en met rust gelaten wil. Als dat de enige reden en verklaring is vind ik het prima, echt1 Maar als ik dan verhalen hoor van anderen dat hun zoontje echt een mama’s kindje is, of dat kindjes trekken naar degene die het meest met hem bezig is, vraag ik me toch af of ik mss toch niet iets verkeerd doe of gedaan heb en het toch niet aan mij ligt..
- Toen hij 3 weken was, ben ik jammer genoeg moeten stoppen met bv. Hierna heb ik met een zware borstontsteking en heel hoge koorts gezeten, waardoor ik een paar dagen niet zoveel met hem bezig was als anders. Soms vraag ik me af of dit invloed gehad heeft.
- Ik heb hem tot hij 1j was nooit laten huilen als hij in bed lag. Hierna begon een tijd waarin hij begon te krijsen van zodra ik de kamer uitging, dus heb ik na een tijdje de 4 minutenregel toegepast, waardoor ik hem dus (met pijn in mijn hart) wel liet huilen en pas na 4 minuten naar zijn kamertje ging. Kan hij hier om ‘boos’ zijn, zou hij bv. voelen dat ik er niet voor hem was door hem te laten huilen?
- Even geleden is hij een paar dagen bij P gaan slapen (de eerste keer dat ik hem langer dan een dag niet bij me had). De bedoeling was dat hij er een week zou blijven (om hem toch een soort vakantieregeling te geven, al was D zo klein), maar na 3 dagen is hij teruggekomen omdat hij zich niet echt goed hield daar, qua ritme en gewoontes enz. Toen hij terug was, was hij blij me te zien, maar heeft de rest van de dag enkel maar bij P op de arm willen zitten. Als hij niet in de buurt was en ik had hem bij mij, was het oké. Maar zodra D zijn papa zag, wou hij dus naar hem. Dat vond ik wel pijnlijk nadat hij me zolang niet gezien had. Hier dezelfde vraag als vorig puntje: zou hij gedacht hebben dat ik hem in de steek had gelaten en niet meer terugkwam, waardoor hij ‘boos’ werd?
- Toen D. 5 maanden was ben ik beginnen werken. Hij ging toen naar mijn ouders, eerst 4 dagen en nu op mijn nieuw werk 2.5 dag per week. Voor de rest bracht ik hem nooit alleen naar daar zonder reden, mss eens een keer omdat ik grote boodschappen moest gaan doen, maar dat is echt maar zelden gebeurd. Ik weet dat werken ‘moet’, maar ik was toch liever langer bij hem gebleven. Financieel ging dit niet en dus moest het wel.
- Soms zat hij even alleen in de living terwijl ik in de keuken of op het balkon was en huilde hij soms een beetje. Omdat ik dan bezig was, liet ik hem even doen (nooit te hard of te lang natuurlijk). Maar toch voel ik me er redelijk schuldig over.
Dit en nog meer redenen (waar ik nu niet meteen meer op kom) haal ik dan aan om mezelf de fout te geven dat hij (hoe ik het zie) niet goed gehecht is aan me. Ergens weet ik wel dat het wat ver gezocht is van me en dat ik redelijk obsessief mee bezig ben, maar ik zou voor de rest anders niet weten aan wat het zou kunnen liggen.
vrijdag 24 augustus 2012 om 13:49
Ik denk dat dit normaal is. Jij bent er altijd, en die andere mensen, zoals zijn vader, ziet hij maar af en toe. Logisch dat hij dan sterker reageert op die mensen. Hij is jouw aanwezigheid gewoon veel meer gewend.
En het is ook mogelijk dat je zo hard zijn aandacht wilt, dat het voor hem niet meer zo interessant is...
En het is ook mogelijk dat je zo hard zijn aandacht wilt, dat het voor hem niet meer zo interessant is...
vrijdag 24 augustus 2012 om 13:50
Ik zie niks raars. Bij onze dochter van 2,5 jaar maakt het niet uit wie er bij haar is, als er maar iemand bij haar is.
Als papa gaat werken, gaat ze lekker door waarmee ze bezig was. Als mama gaat werken net zo. Als één van ons thuis komt na het werken, of iets anders, leuk, maar ze was toch echt bezig met spelen met haar little people.
In de speeltuin pakt ze zo andere moeders (wel bevriend) bij de hand, om vervolgens mama alleen te laten lopen.
Alleen bij het ophalen van de peuterspeelzaal weet ons in de armen te vliegen. Volgens mij alleen maar, omdat de andere peuters dat ook bij hun ouders doen. Ik maak me geen zorgen.
Oja, spelen doet ze wel graag samen, maar ook dan maakt het niet uit met wie. Als er maar iemand is.
Als papa gaat werken, gaat ze lekker door waarmee ze bezig was. Als mama gaat werken net zo. Als één van ons thuis komt na het werken, of iets anders, leuk, maar ze was toch echt bezig met spelen met haar little people.
In de speeltuin pakt ze zo andere moeders (wel bevriend) bij de hand, om vervolgens mama alleen te laten lopen.
Alleen bij het ophalen van de peuterspeelzaal weet ons in de armen te vliegen. Volgens mij alleen maar, omdat de andere peuters dat ook bij hun ouders doen. Ik maak me geen zorgen.
Oja, spelen doet ze wel graag samen, maar ook dan maakt het niet uit met wie. Als er maar iemand is.
vrijdag 24 augustus 2012 om 13:54
Lieverd, er hoeft helemaal geen probleem te zijn, laat staan een oorzaak. Mijn dochter wilde nooit knuffelen en leek maar matig geïnteresseerd in haar papa en mama, tot ze twee werd. Sindsdien knuffelt ze pas en wil ze op schoot, toont ze blijdschap als ze ons ziet. Ik zie dat als een redelijk normale ontwikkeling die ieder kind in bepaalde mate doormaakt. Dus maak je niet te ongerust! Wacht het gewoon nog even af. Sterkte
vrijdag 24 augustus 2012 om 13:55
vrijdag 24 augustus 2012 om 13:56
Allereerst een dikke , want je lijkt me een super mamma hoor!
Ik herken het wel een beetje, al is mijn zoontje iets jonger (8mnd).
Hij gaat 3 dagen naar de oppas, en als ik dan dolblij uit mijn werk hem op kom halen reageert hij ook wel op me, maar ook niet altijd zo als ik dan had gehoopt
Ik weet het niet, ik denk dat het misschien inderdaad zo is dat mensen die hij minder vaak ziet interessanter vind.
Makkelijk gezegt, maar ik denk wel dat je het een beetje los moet laten.
Ik lees in ieder geval in je voorbeelden helemaal niet raars hoor, geen dingen waardoor hij niet of minder aan je zou hechten.
Ik hoop dat je het een beetje kan laten gaan. Je bent hoe dan ook één van de belangrijkste mensen in zijn leven, en daar hoef je niet zo je best voor te doen (ik bedoel, niet in het overdrevene).
Lekker genieten van je kindje, en komt wel goed!
Ik herken het wel een beetje, al is mijn zoontje iets jonger (8mnd).
Hij gaat 3 dagen naar de oppas, en als ik dan dolblij uit mijn werk hem op kom halen reageert hij ook wel op me, maar ook niet altijd zo als ik dan had gehoopt
Ik weet het niet, ik denk dat het misschien inderdaad zo is dat mensen die hij minder vaak ziet interessanter vind.
Makkelijk gezegt, maar ik denk wel dat je het een beetje los moet laten.
Ik lees in ieder geval in je voorbeelden helemaal niet raars hoor, geen dingen waardoor hij niet of minder aan je zou hechten.
Ik hoop dat je het een beetje kan laten gaan. Je bent hoe dan ook één van de belangrijkste mensen in zijn leven, en daar hoef je niet zo je best voor te doen (ik bedoel, niet in het overdrevene).
Lekker genieten van je kindje, en komt wel goed!
vrijdag 24 augustus 2012 om 14:03
Eerst en vooral bedankt voor de lieve reacties.
Wat betreft de andere minder positieve reacties, die had ik natuurlijk ook wel verwacht aangezien ik, zoals ik al zei, wel besef dat ik teveel erop focus en er obsessief mee bezig ben. Maar ik ben op dit gebied gewoon heel erg onzeker omdat het mijn eerste kindje is. Ik bedoel het zeker niet verstikkend naar D. toe en verwacht ook niet dat hij me aanbidt, zeker niet. Ik wil het gewoon zo goed mogelijk doen, maar mijn oog op de situatie is natuurlijk helemaal niet objectief. Daarom leg ik de situatie liever voor aan mensen die er wél objectief naar kunnen kijken.
Wat betreft de andere minder positieve reacties, die had ik natuurlijk ook wel verwacht aangezien ik, zoals ik al zei, wel besef dat ik teveel erop focus en er obsessief mee bezig ben. Maar ik ben op dit gebied gewoon heel erg onzeker omdat het mijn eerste kindje is. Ik bedoel het zeker niet verstikkend naar D. toe en verwacht ook niet dat hij me aanbidt, zeker niet. Ik wil het gewoon zo goed mogelijk doen, maar mijn oog op de situatie is natuurlijk helemaal niet objectief. Daarom leg ik de situatie liever voor aan mensen die er wél objectief naar kunnen kijken.
vrijdag 24 augustus 2012 om 14:12
Vlieg jij je moeder elke keer snikkend van blijdschap om haar nek als je je zoontje daar ophaalt?
Nee?..
Nou hij dus ook niet.
Jij bent mama en hij kan zijn klok erop gelijk zetten wanneer je er bent en dat je er bent.
Daardoor is dat geen spectaculaire gebeurtenis. Mooi toch.
Ik zou toch echt even iets gaan doen aan dat onzekerheidsgedoe van je.
Nu heeft jouw zoontje er geen last van, maar als hij groter is gaat hij wel heel veel druk op zn schouders krijgen door dit soort verwachtingen van jou.
Kinderen voelen alles aan en dan is het niet fijn dat jij alles op jezelf gaat betrekken.
Alles waar Te voor staat is niet goed hè.
Nee?..
Nou hij dus ook niet.
Jij bent mama en hij kan zijn klok erop gelijk zetten wanneer je er bent en dat je er bent.
Daardoor is dat geen spectaculaire gebeurtenis. Mooi toch.
Ik zou toch echt even iets gaan doen aan dat onzekerheidsgedoe van je.
Nu heeft jouw zoontje er geen last van, maar als hij groter is gaat hij wel heel veel druk op zn schouders krijgen door dit soort verwachtingen van jou.
Kinderen voelen alles aan en dan is het niet fijn dat jij alles op jezelf gaat betrekken.
Alles waar Te voor staat is niet goed hè.
vrijdag 24 augustus 2012 om 14:15
Ik denk dat jouw kind prima gehecht is. Hij is gewoon vol vertrouwen dat jij er altijd bent, hoeft daar niet veel voor te doen.
Jij doet helemaal niets verkeerd als je kind alleen speelt. Laat hem dat alsjeblieft doen, dat is goed voor zijn ontwikkeling. Als er dan steeds een moeder in zijn nek zit, die hem uit zijn spel haalt, dat is niet goed.
Jij doet helemaal niets verkeerd als je kind alleen speelt. Laat hem dat alsjeblieft doen, dat is goed voor zijn ontwikkeling. Als er dan steeds een moeder in zijn nek zit, die hem uit zijn spel haalt, dat is niet goed.
vrijdag 24 augustus 2012 om 14:40
My God, wat zit jij de boel compleet dood te analyseren! Je kind is een normaal kind dat er vanuit gaat dat mama er altijd is. Bovendien is hij 14 (!!!) maanden. Wat verwacht je wel niet van hem? Laat het allemaal eens wat meer gebeuren en denk niet zo ongelovelijk veel na. Je maakt jezelf helemaal gek!
Zoek niet overal verklaringen voor want die ga je bij een kind toch nooit vinden. De ene keer gedraagt ie zich zus, dan weer zo. Het zijn allemaal fases. Er komt heus een dag dat ie zich in jouw armen werpt. En tot die tijd is er echt niets aan de hand.
Ik krijg iid eerder de indruk dat hij te veel aandacht krijgt dan te weinig. Kom jij nog wel aan jezelf toe? Iets meer afstand lijkt me heel gezond voor jouw en je zoon. Je kunt het niet perfect doen en dat hoeft ook niet... leg dat jezelf niet op. Geniet van het leven, van je zoontje en RELAX...
Zoek niet overal verklaringen voor want die ga je bij een kind toch nooit vinden. De ene keer gedraagt ie zich zus, dan weer zo. Het zijn allemaal fases. Er komt heus een dag dat ie zich in jouw armen werpt. En tot die tijd is er echt niets aan de hand.
Ik krijg iid eerder de indruk dat hij te veel aandacht krijgt dan te weinig. Kom jij nog wel aan jezelf toe? Iets meer afstand lijkt me heel gezond voor jouw en je zoon. Je kunt het niet perfect doen en dat hoeft ook niet... leg dat jezelf niet op. Geniet van het leven, van je zoontje en RELAX...
vrijdag 24 augustus 2012 om 14:44
vrijdag 24 augustus 2012 om 14:58
Mijn zoon deed dit ook toen hij anderhalf was, gek op zijn vader en ik leek soms bijzaak. Daar ben ik toen ook best onzeker over geweest, maar het is helemaal goed gekomen!
Hij is een heel sociaal jongetje, gek op mensen, maar het meest op zijn pappa én zijn mamma!
Hij is een heel sociaal jongetje, gek op mensen, maar het meest op zijn pappa én zijn mamma!
No but yeah but no but yeah but no but yeah no but yeah but no because I'm not even going on the pill because Nadine reckons they stop you from getting pregnant.
vrijdag 24 augustus 2012 om 16:20
quote:visje444 schreef op 24 augustus 2012 @ 14:30:
Inderdaad, ik heb het al gezien, mama's die als hun kind rustig en lief aan het spelen is, het spel onderbreken, kind op schoot nemen en aandacht vragen. Dat vind ik altijd zo jammer om te zien.Dit doe ik zeker niet hoor! Ik ga wel vaak bij hem op de grond zitten en mee spelen met hem. Vaak zonder reactie van zijn kant, dus storen doe ik hem niet hoor, hij heeft het soms niet eens door :p
Inderdaad, ik heb het al gezien, mama's die als hun kind rustig en lief aan het spelen is, het spel onderbreken, kind op schoot nemen en aandacht vragen. Dat vind ik altijd zo jammer om te zien.Dit doe ik zeker niet hoor! Ik ga wel vaak bij hem op de grond zitten en mee spelen met hem. Vaak zonder reactie van zijn kant, dus storen doe ik hem niet hoor, hij heeft het soms niet eens door :p
vrijdag 24 augustus 2012 om 16:27
Ik krijg het Spaans benauwd van je verhaal. Je bent echt een goede moeder voor hem maar stop alsjeblieft met hem zo vreselijk te betuttelen. Je geeft zoals ik je lees jouw kind te weing ruimte om zichzelf te kunnen zijn en te gaan worden. (want nog erg jong)
Hoe komt het dat jij je zo onzeker voelt hierover?,
Hoe komt het dat jij je zo onzeker voelt hierover?,
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
vrijdag 24 augustus 2012 om 16:35
quote:Enn schreef op 24 augustus 2012 @ 16:27:
Ik krijg het Spaans benauwd van je verhaal. Je bent echt een goede moeder voor hem maar stop alsjeblieft met hem zo vreselijk te betuttelen. Je geeft zoals ik je lees jouw kind te weing ruimte om zichzelf te kunnen zijn en te gaan worden. (want nog erg jong)
Hoe komt het dat jij je zo onzeker voelt hierover?,
Zoals ik al zei, ik stoor hem niet met mijn onzekerheid, loop zeker niet de hele dag aandacht te zoeken ofzo (ik ga hem wel heel vaak overal achterna, maar dat is puur omdat hij vanalles uitspookt en zich pijn kan doen, dingen kapot kan maken oid). Hij heeft ect wel ruimte genoeg hoor, de onzekerheid zit in mij en merkt hij volgens ij niet eens. De enige die het merkt is overigens mijn moeder, bij de rest valt het niet op, dus storend voor D is het zeker niet denk ik.
Ik voel me hier heel onzeker over omdat ik vroeger ook echt heel erg een vaderskindje was. Mijn ouders zijn gescheiden en mijn vader heeft daar misbruik van gemaakt door me helemaal tegen mijn moeder op te zetten. Ik geloofde alles van hem omdat hij echt mijn 'God' was. Heb mijn moeder 7j niet gezien. Was ook een kwestie van 'niet mogen' hoor, mocht haar zelfs niet 'mama' noemen als ik het tegen mijn vader over haar had.
Zo zijn er heel veel dingen gebeurd mbt mijn moeder en ik ben hierdoor gewoon heel erg ge(k)raakt en ja, mss een beetje te erg.
Maar hierdoor komt dus die onzekerheid.
Ik krijg het Spaans benauwd van je verhaal. Je bent echt een goede moeder voor hem maar stop alsjeblieft met hem zo vreselijk te betuttelen. Je geeft zoals ik je lees jouw kind te weing ruimte om zichzelf te kunnen zijn en te gaan worden. (want nog erg jong)
Hoe komt het dat jij je zo onzeker voelt hierover?,
Zoals ik al zei, ik stoor hem niet met mijn onzekerheid, loop zeker niet de hele dag aandacht te zoeken ofzo (ik ga hem wel heel vaak overal achterna, maar dat is puur omdat hij vanalles uitspookt en zich pijn kan doen, dingen kapot kan maken oid). Hij heeft ect wel ruimte genoeg hoor, de onzekerheid zit in mij en merkt hij volgens ij niet eens. De enige die het merkt is overigens mijn moeder, bij de rest valt het niet op, dus storend voor D is het zeker niet denk ik.
Ik voel me hier heel onzeker over omdat ik vroeger ook echt heel erg een vaderskindje was. Mijn ouders zijn gescheiden en mijn vader heeft daar misbruik van gemaakt door me helemaal tegen mijn moeder op te zetten. Ik geloofde alles van hem omdat hij echt mijn 'God' was. Heb mijn moeder 7j niet gezien. Was ook een kwestie van 'niet mogen' hoor, mocht haar zelfs niet 'mama' noemen als ik het tegen mijn vader over haar had.
Zo zijn er heel veel dingen gebeurd mbt mijn moeder en ik ben hierdoor gewoon heel erg ge(k)raakt en ja, mss een beetje te erg.
Maar hierdoor komt dus die onzekerheid.
vrijdag 24 augustus 2012 om 17:19
vrijdag 24 augustus 2012 om 19:16
quote:Booyahh schreef op 24 augustus 2012 @ 17:49:
ah tis een familie trekje dus. Zo vader zo dochter. Doorbreek die schakel voordat straks jou zoontje ook ma "vs" pa issues krijgt als.hij vader wordt (en gaat scheiden)Ik weet dat je het waarschijnlijk niet zo bedoeld, maar die vergelijking slaat echt op niks en is gewoon heel erg om uit te spreken. Ik hou mijn kind niet weg bij zijn vader, integendeel, ik stimuleer hem om met hem bezig te zijn! Ik ben niet hetzelfde als mijn vader, die mij wel echt weghield bij mijn moeder en zover ging dat mijn moeder uiteindelijjk een zelfmoordpoging deed (waardoor mijn vader zijn kans greep om voor de rechter te eisen dat mijn moeder nooit nog omgangsrecht zou krijgen omdat iemand die zo labiel is haar kind mss iets zou aandoen, terwijl ze het gedaan heeft uit wanhoop en verdriet omdat ze mij niet mocht zien en ik haar door mijn vaders woorden niet zag staan). Heel slechte vergelijking dus.
ah tis een familie trekje dus. Zo vader zo dochter. Doorbreek die schakel voordat straks jou zoontje ook ma "vs" pa issues krijgt als.hij vader wordt (en gaat scheiden)Ik weet dat je het waarschijnlijk niet zo bedoeld, maar die vergelijking slaat echt op niks en is gewoon heel erg om uit te spreken. Ik hou mijn kind niet weg bij zijn vader, integendeel, ik stimuleer hem om met hem bezig te zijn! Ik ben niet hetzelfde als mijn vader, die mij wel echt weghield bij mijn moeder en zover ging dat mijn moeder uiteindelijjk een zelfmoordpoging deed (waardoor mijn vader zijn kans greep om voor de rechter te eisen dat mijn moeder nooit nog omgangsrecht zou krijgen omdat iemand die zo labiel is haar kind mss iets zou aandoen, terwijl ze het gedaan heeft uit wanhoop en verdriet omdat ze mij niet mocht zien en ik haar door mijn vaders woorden niet zag staan). Heel slechte vergelijking dus.