bang voor de dood

Ik vind je angsten niet echt reeel en ook niet bij je leeftijd passen. Laat het los, dood ga je echt. Zou wat zijn als niet iedereen dood ging, dan heb je pas wat om over te piekeren.

quote:Confiture schreef op 25 augustus 2012 @ 13:16:

@Daydream



Haar juf Nederlands denk ik niet, maar voor het geval ze ooit een nieuwe zoekt kun je natuurlijk alvast een open sollicitatie sturen. ;)Hm nee. In een ander topic heb ik ooit geschreven dat ik bang ben om het woord sollicitatie verkeerd te spellen.

quote:rozehanddoek schreef op 25 augustus 2012 @ 13:18:

Ondernemer, dat is dus iets wat ik een hele vervelende gedachte vind. Dat alles doorgaat zonder mij en dat ik eigenlijk in het grote geheel ook niet gemist wordt. Dat je je hele leven je best doet om dingen te bereiken, en dat je dan doodgaat en alles in principe voor niets geweest is. En gewoon het idee om er niet meer te zijn. Dat beangstigt mij wel. Misschien een andere angst dan TO, maar die angst voor de dood, die heb ik wel.Kijk je dan ook op die manier naar het leven van mensen die al zijn overleden?

quote:sabbaticalmeds schreef op 25 augustus 2012 @ 12:52:

Dat is het mooie van dit leven, hoe ouder je wordt hoe meer ervaring je krijgt met de dood van anderen. Dat is handig voor als je zelf doodgaat.

Ware woorden, Meds, naarmate je ouder wordt.....

Je hebt meer begrafenissen, dan bruiloften, zeg maar.

Allemaal generale repetities

Itttsssme. Je maakt je druk over een heleboel zaken allemaal aangaande je ouders. Je ouders zijn zonder jou zo oud geworden als ze nu zijn. Die hebben het heus wel allemaal onder controle. Zorg jij nou maar dat je jouw zaakjes regelt. En als het je allemaal echt zo beheerst, ga eens met iemand praten.

En Ittsssss, hoor je niet iedereen om je heen klagen dat ze straks de hypotheek niet kunnen betalen? Komt goed meisje. Ga bedenken wat je gaat stemmen.

Daydream, nee. In principe ben ik altijd alleen tegenover mezelf zo hard. Ik zie de positieven in het leven van anderen, maar ik verwacht van mezelf altijd meer dan wat ik waarschijnlijk waar kan maken. En ik vind ook dat het niet aan mij is om het leven van anderen te veroordelen, juist omdat zij er waarschijnlijk andere verwachtingen van hebben dan ik.

De dood is de enige zekerheid in het leven. Hoe ouder je wordt, des te meer mensen komen te overlijden, de één door ouderdom, de ander door een ziekte. In nog geen jaar tijd ben ik vijf mensen "kwijtgeraakt", onder wie een nicht die jaren jonger was dan ik. Ik ben niet echt bang voor de dood, zeker niet nadat ik een keer ernstig ziek was na een hevige allergische reactie en de behandelend arts ergens vanuit de verte hoorde zeggen dat het er niet goed uitzag.

Sinds mijn moeder twee jaar geleden is overleden ben ik niet meer bang voor de dood.

Waarschijnlijk ook door de manier waarop, ze had kanker en is door middel van euthanasie overleden. Alles ging zo mooi, zo rustig, en zij was zo vol vertrouwen. Het leven gaat daarna door, tuurlijk we missen haar. Maar er zijn genoeg mooie dingen om nog steeds te genieten, waarschijnlijk ook omdat we weten dat zij er van genoot.

Eigenlijk had ik een hele andere OP verwacht.

Meer iets van bang zijn om zelf dood te gaan of bang zijn een dierbare te verliezen.



Jij bent meer bang voor de gevolgen van de dood van een ouder ivm. met de gevolgen voor jou ivm. huisvesting en studie.

Dat je ouder dood is lijkt je dan minder te doen, maar het is zo vervelend met de financiën.

Dit vind ik eerlijk gezegd wat vreemd overkomen voor een 22 jarige.

Ik ben niet bang voor de dood. Wel de manier waarop.

Ik heb dat ook een tijd gehad. En ook ik had helemaal geen ervaring met de dood tot een paar jaar geleden. Toen de dood toch kwam (mijn oma) bleek ik er heel verdrietig van te worden, maar er wel mee te kunnen dealen. Ik vond het zelfs heel mooi hoe we dat konden delen als familie. Ik moet er nog steeds niet aan dénken dat één van mijn ouders komt de overlijden, maar als het gebeurt dan gebeurt het. Onvermijdelijk en ook dáár zullen we mee moeten dealen.



Ik denk wel dat het goed is om eens te bespreken met je ouders, wie weet wat ze geregeld hebben. En los daarvan, angsten worden vaak wat minder als je ze deelt. Sterkte.

Fijn dat het goed gaat met je ouders, en laat je pa lekker van zijn pensien genieten. Maarre, loop jij nou echt in de papierhandel van je ouders te zoeken?

Misschien is het een goed idee om eens met je ouders rond de tafel te gaan en je zorgen uit te spreken.

Je bent 22 jaar, je maakt je zorgen. Er kan van alles gebeuren. Wie moet je studie betalen? Ik zou zo zeggen, probeer je zo snel onafhankelijk mogelijk te maken, je bent er nu oud genoeg voor. En mocht er wat gebeuren, zorg er voor dat je als grote zelfstandige meid de grote mensen wereld binnen stapt. Want eigenlijk had je al lang al alles zelfstandig financieel gezien alleen kunnen redden.

Laat zien dát je niet afhankelijk hoeft te zijn van je ouders.



Ik weet het, je hebt niets aan mijn schrijven, maar aan zorgen maken die er niet zijn, heb je helemaal niets aan.

En een extra voordeel is, als jij laat zien dat jij je zelfstandig kan redden, kunnen je ouders van hun welverdiende pensioen genieten.

Ik werd vroeger ook diepverdrietig bij de gedachte dat ik een dierbare zou verliezen. Inmiddels is mijn vader al 7 jaar geleden gestorven. Natuurlijk heb ik het toen zwaar gehad, maar heb ook gemerkt dat de zon nog steeds iedere morgen opgaat. Inmiddels denk ik met een glimlach aan hem terug, af en toe op bijzondere momenten mis ik hem, maar ben niet gek van verdriet geworden ofzo.



Daarentegen... de gedachte dat er wat met mijn dochtertje zou gebeuren kan ik niet aan. Ik kan mezelf gek maken door te denken wat er allemaal zou kunnen gebeuren, dus daar denk ik dan maar niet aan en geniet met volle teugen van haar

TO, ik ben 22 en mijn vader is vorig jaar overleden aan een hersentumor.

Het was afschuwelijk. Het naarste dat ik ooit heb meegemaakt.

Voordat hij ziek werd, dacht ik altijd: als een van mijn ouders overlijdt, dat overleef ik niet. Dat kan ik niet... Wat moet ik zonder ze?



En ik ben bang geweest voor de dood.. Toen mijn vader net overleden was. De dood van familie, vrienden, m'n vriend, mezelf...



En toch: nu gaat het steeds een beetje beter. Life goes on.. Ik merk dat er dagen zijn dat ik nauwelijks aan m'n vader denk, er zijn ook dagen dat ik de hele dag in tranen ben. Iemand missen is vreselijk, maar helaas mogen wij niet beslissen wie er blijft leven en wie er sterft.



Je moet vertrouwen hebben dat je ouders altijd voor je hebben gezorgd en dat ze ook iets geregeld hebben mocht hen iets overkomen. In de meeste gevallen is dat zo.



Wat ik denk, is dat jij je, net als mij gebeurde, bewust bent geworden van sterfelijkheid, van de kwetsbaarheid van de mens, van de eindigheid.

Een eerste confrontatie daarmee is eng, is moeilijk, dat kun je moeilijk uit je gedachten bannen.



Misschien troost het je om te weten dat iedereen hier doorheen moet... Dat je ouders hier ook doorheen zijn gegaan, dat zij al veel meer hebben geaccepteerd dat hun leven eindig is. Je maakt je namelijk steeds verder los van je ouders, en dit is een van de dingen die maakt dat je volwassener en zelfstandiger word.



Mijn vader werd uit m'n leven gerukt en zo kreeg ik een ontzettende schop richting die volwassenheid en onafhankelijkheid, die jij nu rustig en in je eigen tijd mag verkennen.

Neem die tijd, koester die tijd en praat erover met je ouders.



Mijn moeder heeft ook zo'n periode gehad, weet ik nu. Mijn moeder was ook lang niet zo verslagen over de dood van haar ouders (ze heeft beide dit jaar verloren) als ik was over de dood van mijn vader. Maar zij wist dat het eraan zat te komen en heeft 50 jaar de tijd gehad om op te groeien en afscheid te nemen. Ik heb nog niet eens de helft van die jaren gehad.



Het leven bestaat uit afscheid nemen. Iedereen die je kent zul je ooit verliezen en het laatste verlies lijd je als je zelf sterft. Daar kun je bang voor zijn, of je kunt denken: dan heb ik geen tijd te verliezen. Hou van de mensen om je heen, hou van jezelf, vier het leven en de wonderen van de wereld.



Mijn vader zei altijd: hoe zou het leven zijn als het oneindig was? Waarom zou je gaan studeren, gaan werken, kinderen krijgen, als je niet kunt sterven van de honger, van de dorst, als je het over 300 jaar ook nog kan doen. Het leven is de moeite waard omdat het eindig is. De eindigheid geeft het leven zin. Dus omhels de eindigheid als onderdeel van je leven. Jouw eindigheid en die van anderen.

Wat je altijd zult hebben, totdat je zelf sterft, zijn je herinneringen. De goede en de slechte. En dat maakt mensen toch een beetje onsterfelijk.



En al die andere dingen, die komen wel goed, met geld enzo. En als een van je ouders ziek wordt, of overlijdt, zie je dat je al het geld van de wereld in zou ruilen als je daarmee die ouder gezond en wel terug krijgt. Echt, geld, dat komt wel goed.

In feite is de topic titel fout aangegeven.

@kabouterpuntmuts.... ik geef je even een dikke

Naast het verdriet dat je hebt als een dierbaar iemand overlijdt, vind ik het persoonlijk ook altijd een hele mooie, waardevolle periode. De mensen de je steunen, de verhalen die loskomen, samen huilen maar zeker ook samen lachen om de mooie herinneringen, het samen zijn met andere dierbaren, de verbondenheid die je met anderen kan voelen. De dood is niet alleen maar heel erg vreselijk en heel verdrietig, en zitten ook mooie kanten aan.

Wat een prachtige post van Kabouterpuntmuts

ben ik niet met je eens thomaas, ik kan geen enkele mooie kant zien aan de dood van mijn man.