Relaties
alle pijlers
Twijfel over kind
maandag 27 augustus 2012 om 23:16
Ik zit met een serieus probleem..
Ik heb nu zo'n anderhalf jaar een relatie met een man die 8 jaar ouder is dan ik.
We hebben het ontzettend leuk samen, doen heel veel leuke dingen, hebben onze vrienden gecombineerd, echt super. Ook is het de liefste schat van de wereld, ik kan altijd op hem rekenen. Zeker na mijn laatste, zeer moeizame relatie, waardeer ik mijn vriend des te meer.
We hebben het in de tijd dat we samen zijn, al vrij snel over onze kinderwens gehad, die er bij ons beide zeker is. Bij hem eigenlijk meer dan bij mij, hij heeft voor mij een lange relatie gehad, waarbij ze er mee 'bezig' waren, tot hij erachter kwam dat zijn vriendin hem bedroog.
Hij is dus eigenlijk al aan het idee gewend, en kijkt er erg naar uit.
Toen we een paar weken geleden op vakantie waren, hebben we het tijdens een intiem gesprek over onze toekomstwensen gehad. We willen erg graag trouwen in de toekomst. Mijn vriend gaf aan dat hij toch ook wel graag binnen nu en een jaar aan kindjes zou willen beginnen. Ik voelde me zeer vereerd eigenlijk dat hij aangaf dat met mij te willen, zoiets heeft nog nooit eerder iemand tegen mij gezegd. Diezelfde avond hebben we voor het eerst zonder condoom gevreeën (ik ben wegens lichamelijke redenen met de pil gestopt) en hij fluisterde in mijn oor dat hij heel graag een kindje wil met mij. Ik smolt..
De volgende dag daarentegen kreeg ik gek genoeg een heel benauwd gevoel. Het kwam ineens zo dichtbij allemaal, en ik besefte me dat het heel definitief is. Wat als het nou tegenvalt? En wat als we nou nooit meer met zijn 2en zijn maar altijd met iemand erbij?
Ik dacht altijd dat ik heel zeker was van mijn zaak dat ik kindjes wilde, maar nu twijfel ik zo..
Ik weet niet of ik nu twijfel omdat ik misschien toch niet genoeg van mijn vriend hou? Of omdat ik er toch niet aan toe ben.. Ik weet het gewoon niet meer..
Ik zag ook ineens overal jonge meisjes en was ook nog bang dat ik dik en uitgezakt zou worden en ineens met die meisjes moet gaan concurreren.
Mijn vriend heeft er heel veel zin in, en was een beetje teleurgesteld dat ik afgelopen maand toch weer ongesteld was geworden. Eigenlijk was ik een beetje opgelucht..
Wat moet ik hier nu mee? Twijfelt iedereen zo? En hoe leg ik mijn vriend dit uit, ik vind het rot voor hem, en flauw van mezelf.
Ik heb nu zo'n anderhalf jaar een relatie met een man die 8 jaar ouder is dan ik.
We hebben het ontzettend leuk samen, doen heel veel leuke dingen, hebben onze vrienden gecombineerd, echt super. Ook is het de liefste schat van de wereld, ik kan altijd op hem rekenen. Zeker na mijn laatste, zeer moeizame relatie, waardeer ik mijn vriend des te meer.
We hebben het in de tijd dat we samen zijn, al vrij snel over onze kinderwens gehad, die er bij ons beide zeker is. Bij hem eigenlijk meer dan bij mij, hij heeft voor mij een lange relatie gehad, waarbij ze er mee 'bezig' waren, tot hij erachter kwam dat zijn vriendin hem bedroog.
Hij is dus eigenlijk al aan het idee gewend, en kijkt er erg naar uit.
Toen we een paar weken geleden op vakantie waren, hebben we het tijdens een intiem gesprek over onze toekomstwensen gehad. We willen erg graag trouwen in de toekomst. Mijn vriend gaf aan dat hij toch ook wel graag binnen nu en een jaar aan kindjes zou willen beginnen. Ik voelde me zeer vereerd eigenlijk dat hij aangaf dat met mij te willen, zoiets heeft nog nooit eerder iemand tegen mij gezegd. Diezelfde avond hebben we voor het eerst zonder condoom gevreeën (ik ben wegens lichamelijke redenen met de pil gestopt) en hij fluisterde in mijn oor dat hij heel graag een kindje wil met mij. Ik smolt..
De volgende dag daarentegen kreeg ik gek genoeg een heel benauwd gevoel. Het kwam ineens zo dichtbij allemaal, en ik besefte me dat het heel definitief is. Wat als het nou tegenvalt? En wat als we nou nooit meer met zijn 2en zijn maar altijd met iemand erbij?
Ik dacht altijd dat ik heel zeker was van mijn zaak dat ik kindjes wilde, maar nu twijfel ik zo..
Ik weet niet of ik nu twijfel omdat ik misschien toch niet genoeg van mijn vriend hou? Of omdat ik er toch niet aan toe ben.. Ik weet het gewoon niet meer..
Ik zag ook ineens overal jonge meisjes en was ook nog bang dat ik dik en uitgezakt zou worden en ineens met die meisjes moet gaan concurreren.
Mijn vriend heeft er heel veel zin in, en was een beetje teleurgesteld dat ik afgelopen maand toch weer ongesteld was geworden. Eigenlijk was ik een beetje opgelucht..
Wat moet ik hier nu mee? Twijfelt iedereen zo? En hoe leg ik mijn vriend dit uit, ik vind het rot voor hem, en flauw van mezelf.
maandag 27 augustus 2012 om 23:32
Jij vind jezelf 'flauw'? Kom op zeg, het is een gigantische beslissing/verandering in je leven waar je in principe tot aan jullie dood niet meer vanaf komt.
Dus dat je goed nadenkt over de nadelen is echt niet 'flauw', dat is alleen maar heel verstandig.
Want ja, je zult inderdaad minstens 18 jaar niet meer met z'n tweetjes in huis zijn en ja, de kans is groot dat je hier en daar uitzakt, en ja, het kost bergen energie en zorgen om een kind groot te brengen.
Pas als je zulke nadelen voor lief wilt nemen, ben je er in mijn ogen aan toe.
Dus dat je goed nadenkt over de nadelen is echt niet 'flauw', dat is alleen maar heel verstandig.
Want ja, je zult inderdaad minstens 18 jaar niet meer met z'n tweetjes in huis zijn en ja, de kans is groot dat je hier en daar uitzakt, en ja, het kost bergen energie en zorgen om een kind groot te brengen.
Pas als je zulke nadelen voor lief wilt nemen, ben je er in mijn ogen aan toe.
maandag 27 augustus 2012 om 23:33
Ja dat is zo.. Nouja na die avond durf ik dat niet meer zo goed.. We hebben er echt over gepraat en ik ben bang dat ik hem het idee heb gegeven dat ik ook heel graag wil.
Alleen sloeg de twijfel daarna enorm toe, toen het serious business werd en we zonder condoom gingen vrijen. Veel vriendinnen van mij hebben al kinderen en ik vraag me af waarom ik dat gevoel gewoon niet heb het zo graag te willen.
Wil ik het niet met hem misschien? Of wil ik het sowieso niet.. Ik wilde het altijd graag, maar puntje bij paaltje wil ik niet meer..:S
Alleen sloeg de twijfel daarna enorm toe, toen het serious business werd en we zonder condoom gingen vrijen. Veel vriendinnen van mij hebben al kinderen en ik vraag me af waarom ik dat gevoel gewoon niet heb het zo graag te willen.
Wil ik het niet met hem misschien? Of wil ik het sowieso niet.. Ik wilde het altijd graag, maar puntje bij paaltje wil ik niet meer..:S
maandag 27 augustus 2012 om 23:41
maandag 27 augustus 2012 om 23:41
Als je twijfelt moet je er niet aan beginnen. Vereerd voelen is niet het criterium om aan een kleine te beginnen. Ik snap dat je onder bepaalde omstandigheden, als de sfeer goed is alles wat romantiseert. Gelukkig ben je de volgende dag bij zinnen gekomen. Heb je een leuke baan, zou je kunnen/willen blijven werken? Je levert heel wat in als je een kind hebt. Je bent nog hartstikke jong!
maandag 27 augustus 2012 om 23:43
quote:Lanvin schreef op 27 augustus 2012 @ 23:35:
Het valt me gewoon zo tegen van mezelf. Ik ben best een serieus type, sta niet iedere week in discotheken en kan dat best wel missen. Maar ik hecht ook veel waarde aan mijn vrijheid en ben ook zo bang dat te verliezen
Dan is het misschien handig om voor jezelf "vrijheid" te definieren.
Toen ik zelf 25 was definieerde ik dat heel anders dan op mijn 32e en nu is het ook weer anders, op mijn 36e, met kind. Maar ik ervaar zeker vrijheid.
Het valt me gewoon zo tegen van mezelf. Ik ben best een serieus type, sta niet iedere week in discotheken en kan dat best wel missen. Maar ik hecht ook veel waarde aan mijn vrijheid en ben ook zo bang dat te verliezen
Dan is het misschien handig om voor jezelf "vrijheid" te definieren.
Toen ik zelf 25 was definieerde ik dat heel anders dan op mijn 32e en nu is het ook weer anders, op mijn 36e, met kind. Maar ik ervaar zeker vrijheid.
maandag 27 augustus 2012 om 23:43
quote:Lanvin schreef op 27 augustus 2012 @ 23:35:
Het valt me gewoon zo tegen van mezelf. Ik ben best een serieus type, sta niet iedere week in discotheken en kan dat best wel missen. Maar ik hecht ook veel waarde aan mijn vrijheid en ben ook zo bang dat te verliezenMaar al ben je geen kroegtijger, backpacker en zou je van van nature een huismus zijn dan nog veranderd je leven enorm. Ik denk niet dat de keus voor een serieus type uiteindelijk makkelijker is. Misschien denk je dan juist meer vooruit, aan de zorgen, de financien, jullie relatie etc etc.
Het valt me gewoon zo tegen van mezelf. Ik ben best een serieus type, sta niet iedere week in discotheken en kan dat best wel missen. Maar ik hecht ook veel waarde aan mijn vrijheid en ben ook zo bang dat te verliezenMaar al ben je geen kroegtijger, backpacker en zou je van van nature een huismus zijn dan nog veranderd je leven enorm. Ik denk niet dat de keus voor een serieus type uiteindelijk makkelijker is. Misschien denk je dan juist meer vooruit, aan de zorgen, de financien, jullie relatie etc etc.
maandag 27 augustus 2012 om 23:43
maandag 27 augustus 2012 om 23:48
Ik heb zware migraineaanvallen met aura, daarom heb ik tijdelijk moeten stoppen met m'n huidige pil en ben ik nu nog niet met iets anders begonnen door ons gesprek over kinderen.
Ik heb op dit moment een leuke baan, en als ik een kind zou hebben zou ik toch minder willen werken om meer bij het kind te zijn.. Wat ik ook weer erg jammer vind.
Al heb ik ook weer veel vriendinnen met kinderen om me heen die een heel leuk sociaal en werkend leven hebben daarnaast.
Ik denk dat ik toch een gesprekje met mijn vriend aan moet gaan want het is inderdaad waar, bij twijfel niet doen.. Ik vind het alleen zo lullig voor hem omdat hij het al zo graag zou willen.
Ik heb op dit moment een leuke baan, en als ik een kind zou hebben zou ik toch minder willen werken om meer bij het kind te zijn.. Wat ik ook weer erg jammer vind.
Al heb ik ook weer veel vriendinnen met kinderen om me heen die een heel leuk sociaal en werkend leven hebben daarnaast.
Ik denk dat ik toch een gesprekje met mijn vriend aan moet gaan want het is inderdaad waar, bij twijfel niet doen.. Ik vind het alleen zo lullig voor hem omdat hij het al zo graag zou willen.
maandag 27 augustus 2012 om 23:50
Hij is trouwens ook de oudste van zijn broers en zussen en voelt daarom ook een beetje de druk dat hij als eerste 'moet'.
Er is eigenlijk geen reden dat ik het niet met hèm zou willen, hij is heel zorgzaam en ik weet zeker dat hij een hele leuke vader zou zijn. Maar meer die twijfel omdat ik het eerst zo graag wou en nu niet meer..
Er is eigenlijk geen reden dat ik het niet met hèm zou willen, hij is heel zorgzaam en ik weet zeker dat hij een hele leuke vader zou zijn. Maar meer die twijfel omdat ik het eerst zo graag wou en nu niet meer..
maandag 27 augustus 2012 om 23:52
quote:borderwalk schreef op 27 augustus 2012 @ 23:43:
[...]
Maar al ben je geen kroegtijger, backpacker en zou je van van nature een huismus zijn dan nog veranderd je leven enorm. Ik denk niet dat de keus voor een serieus type uiteindelijk makkelijker is. Misschien denk je dan juist meer vooruit, aan de zorgen, de financien, jullie relatie etc etc.Daar zit ook zeker wat in, zo had ik het nog niet bekeken!
[...]
Maar al ben je geen kroegtijger, backpacker en zou je van van nature een huismus zijn dan nog veranderd je leven enorm. Ik denk niet dat de keus voor een serieus type uiteindelijk makkelijker is. Misschien denk je dan juist meer vooruit, aan de zorgen, de financien, jullie relatie etc etc.Daar zit ook zeker wat in, zo had ik het nog niet bekeken!
maandag 27 augustus 2012 om 23:52
quote:sabbaticalmeds schreef op 27 augustus 2012 @ 23:44:
1,5 jaar een relatie is vrij kort
Dat vind ik ook. Maar mijn man en ik waren 13 jaar samen toen we besloten voor een kind te gaan, da's dan wel weer vrij lang.
Na 1,5 jaar heb je nog geen storm weten te doorstaan in mijn ogen, en als dat wel zo is, dan moet je de relatie misschien nog eens overdenken. Maar hey, wellicht werkt het voor jullie anders.
1,5 jaar een relatie is vrij kort
Dat vind ik ook. Maar mijn man en ik waren 13 jaar samen toen we besloten voor een kind te gaan, da's dan wel weer vrij lang.
Na 1,5 jaar heb je nog geen storm weten te doorstaan in mijn ogen, en als dat wel zo is, dan moet je de relatie misschien nog eens overdenken. Maar hey, wellicht werkt het voor jullie anders.
maandag 27 augustus 2012 om 23:53
Ai.. kan me voorstellen dat je het moeilijk vindt om nu te zeggen: toch nog maar even niet. Terwijl ik het niet gek vind, het is nogal wat .
Het is een grote verantwoordelijkheid, ouderschap. Het brengt zorgen met zich mee die je je nu nog niet eens kunt voorstellen. Een bepaald soort vrijheid raak je idd kwijt. Wat ouders zeggen, dat er een hoop tegenover staat, dat is ook waar. Ik zou mijn dochter niet willen missen.
Misschien helpt het om na te denken over wat je nog zou willen ervaren voordat je een kind krijgt. En misschien is dat heel simpel nog een paar jaar heel gelukkig zijn met deze man met z'n twee. Dat zou niet raar zijn en zeker een goed argument dus vind jezelf nou niet flauw .
Ik denk iig niet dat het per se iets betekent wb je relatie, dat het toch niet de man voor je is of zoiets. Het zou alles veranderen en daar moet je achter staan. Vind je het een eng idee, dat alles dan misschien heel anders wordt? Dat je graag wil dat het blijft zoals nu?
Het is een grote verantwoordelijkheid, ouderschap. Het brengt zorgen met zich mee die je je nu nog niet eens kunt voorstellen. Een bepaald soort vrijheid raak je idd kwijt. Wat ouders zeggen, dat er een hoop tegenover staat, dat is ook waar. Ik zou mijn dochter niet willen missen.
Misschien helpt het om na te denken over wat je nog zou willen ervaren voordat je een kind krijgt. En misschien is dat heel simpel nog een paar jaar heel gelukkig zijn met deze man met z'n twee. Dat zou niet raar zijn en zeker een goed argument dus vind jezelf nou niet flauw .
Ik denk iig niet dat het per se iets betekent wb je relatie, dat het toch niet de man voor je is of zoiets. Het zou alles veranderen en daar moet je achter staan. Vind je het een eng idee, dat alles dan misschien heel anders wordt? Dat je graag wil dat het blijft zoals nu?
maandag 27 augustus 2012 om 23:55
Als je twijfelt moet je niet aan kinderen beginnen. Poepluiers verschonen, midden in de nacht wakker worden van gehuil, snotkorsten van gezichten afvegen, kots opruimen als ze ziek zijn, bedden verschonen als ze in bed geplast hebben, koekkruimels van de bank stofzuigen, weer schone kleren omdat ze in een waterplas zijn gaan zitten. Extra wasje draaien. Alle spullen afwassen. Ondertussen hebben ze de kamer verbouwd en alle kussens van de bank getrokken. Weer opruimen. Alle was opvouwen. Daarna de woonkamer opdweilen omdat er iemand een beker heeft omgegooid. Ruzie proberen te sussen. Dure hapjes kopen omdat ze niet met de pot willen mee-eten. Kinderopvang moeten betalen. Niet naar dat leuke feest kunnen omdat je geen oppas kunt vinden. En als je een kind met een stoornis, syndroom of ziekte krijgt, ben je met dit alles nog niet klaar.
Dus als je twijfelt: begin er niet aan.
Dus als je twijfelt: begin er niet aan.
maandag 27 augustus 2012 om 23:57
quote:Lanvin schreef op 27 augustus 2012 @ 23:50:
Hij is trouwens ook de oudste van zijn broers en zussen en voelt daarom ook een beetje de druk dat hij als eerste 'moet'.
Er is eigenlijk geen reden dat ik het niet met hèm zou willen, hij is heel zorgzaam en ik weet zeker dat hij een hele leuke vader zou zijn. Maar meer die twijfel omdat ik het eerst zo graag wou en nu niet meer..
Ik ben ouder dan mijn zus en mijn zus was eerder ongesteld, ging eerder van bil, was eerder getrouwd, had eerder een kind. En alleen het eerder ongesteld worden draag ik haar na hoor
Kortom, daar kom je wel overheen hoor. Laat je leven vooral niet leiden door dat van je (schoon)broers en (schoon)zussen.
Vertel hem gewoon dat het toekomstbeeld je ongelooflijk aanspreekt maar dat je er nog niet aan toe bent. Hij is maar 8 jaar ouder, niet 30 jaar ouder.
Mijn man werd pas op zijn 43e voor het eerst vader, wat maakt dat nou uit?
Hij is trouwens ook de oudste van zijn broers en zussen en voelt daarom ook een beetje de druk dat hij als eerste 'moet'.
Er is eigenlijk geen reden dat ik het niet met hèm zou willen, hij is heel zorgzaam en ik weet zeker dat hij een hele leuke vader zou zijn. Maar meer die twijfel omdat ik het eerst zo graag wou en nu niet meer..
Ik ben ouder dan mijn zus en mijn zus was eerder ongesteld, ging eerder van bil, was eerder getrouwd, had eerder een kind. En alleen het eerder ongesteld worden draag ik haar na hoor
Kortom, daar kom je wel overheen hoor. Laat je leven vooral niet leiden door dat van je (schoon)broers en (schoon)zussen.
Vertel hem gewoon dat het toekomstbeeld je ongelooflijk aanspreekt maar dat je er nog niet aan toe bent. Hij is maar 8 jaar ouder, niet 30 jaar ouder.
Mijn man werd pas op zijn 43e voor het eerst vader, wat maakt dat nou uit?