noodkreet

Verdorie, een heel bericht getypt en hij is zo maar weg!



Maar ik zal proberen het nog een keer te vertellen.

Allereerst een dikke knuffel voor TO!



Ik herken heel erg wat je zegt. Ik zal kort even vertellen wat er bij mij destijds is gebeurd. Ex en ik waren 2,5 jaar samen in totaal. Na ongeveer 1,5 jaar begon ik wat te twijfelen (hij onregelmatige uren, ik niet. Hij een stuk minder intelligent - klinkt hard, weet ik, en ik begon me er aan te ergeren. Hij wilde huisje, boompje, beestje en ik wil nog veel zien en doen. Hij snapt mijn passie voor werken en leren niet, ik snap niet dat hij genoegen neemt met zo weinig etc etc.). Ik heb er eerst niets mee gedaan. Toen we 2 jaar samen waren ben ik ongeveer 3, 4 dagen bij mijn ouders geweest, want we woonden samen. Ik zei toen dat ik er een punt achter wilde zetten. Bij mijn ouders thuis heb ik gehuild als een gek, ik was ontzettend verdrietig. Ik miste mijn ex, wilde hem absoluut geen pijn doen en misschien had ik het wel wat overdreven. Na drie dagen ben ik toen terug gegaan.



Uiteindelijk is misschien na een week alweer een en ander gaan kriebelen, merkte ik dat ik me bleef ergeren en daardoor ook bleef twijfelen. Na nog weer drie maanden heb ik alsnog er een punt achter gezet. De eerste drie dagen waren erg raar. Ik was een beetje verdoofd, verdrietig en onwennig. Alles wat ik meemaakte wilde ik hem vertellen, maar dat 'kan' niet meer. Ik moest steeds aan zijn huilende gezicht denken en dat raakte me. Maar dat kwam omdat hij ook nog steeds ontzettend lief was, en ik was gek op hem. Hij was hét alleen niet voor mij.



Na drie dagen ging de zon wat meer schijnen, hoorde ik de vogeltjes fluiten en besefte ik steeds meer dat ik wel de goede keuze had gemaakt. Ik denk, achteraf gezien, dat ik de laatste maanden al wat meer bezig was met 'afscheid nemen'. Gewoon door wat afstand te nemen en in mijn hoofd te bedenken hoe het leven zonder hem zou zijn. En dat was in het begin wel moeilijk en ook echt niet leuk, maar na een weekje merkte ik dat ik gelukkiger werd en ik werd elke dag gelukkiger. En nu ben ik heel gelukkig, zonder hem! Het is inmiddels bijna een jaar geleden. Volgens mij is hij er nu ook weer goed bovenop, vermaakt hij zich ook prima en hij wordt ook niet meer beperkt door mij. Ik ben ontzettend gelukkig met iemand die veel beter bij me past.



Wat ik in ieder geval wil zeggen... Luister goed naar je hart! Diep van binnen weet je wel of je sommige dingen kunt hebben of niet. En dan weet je ook wat je wil. Dat wil niet zeggen dat iemand niet leuk, lief of aardig is, of dat je niet gek op iemand bent, maar je bent wel op zoek naar iemand waar jij je hele leven mee samen wilt zijn en als dat nu al niet goed voelt, luister daar dan wel naar. Ik heb het niet makkelijk gehad, maar ik heb wel de juiste beslissing gemaakt en daar ben ik nu ontzettend blij mee.

En @Vivaster, je laatste reactie... Als iemands levensgeluk van een ander afhangt, is er iets niet goed. Dat mag jij nooit op je schouders nemen. Dat heb ik bij mijn ex ook gedaan, ik was zijn rots in de branding, zijn levensdoel en zijn levensvreugde. Dat is een veel te zware taak, dat kan niet in een relatie. Iemand moet zelf zorgen voor zijn geluk, en dan dat samen met iemand delen!

Vivaster

quote:vivaster schreef op 28 augustus 2012 @ 10:45:

Misia, vandaag ben ik gelukkig vrij al moet ik om 3 uur naar de fysiotherapeut. Verder denk ik dat ik nog even m'n hart ga luchten bij een goede vriend (dat heeft hij al aangeboden).. Ik hang nu nog in bed. Heb met moeite één beschuit weggespoeld met een kop thee.

Ik wist niet dat liefdesverdriet zo erg is. Al de cliché's zijn helemaal waar, al voelen ze 20x versterkt.



Rawfoodje: dat heb ik ook gedacht. Het punt is alleen dat mijn vriend, ex.., héél gevoelig is. Hij heeft een relatie van 10 jaar gehad en die is verbroken door zijn ex. Toen ik vriend leerde kennen was dat al bijna 4 jaar uit en nog steeds had hij zijn levensvreugde niet compleet hervonden. Sinds wij bij elkaar zijn, is hij helemaal opgebloeid en gelukkig. Nu ik besloten heb er een einde aan te maken, valt voor hem de bodem onder zijn voeten weg (voor mij ook) en vraagt hij zich af wat hij nog moet. Voor wie moet hij werken, voor wie moet hij leven?

Als ik het opnieuw zou proberen en vervolgens alsnog zou besluiten dat het echt niet werkt, is hij nog kapotter dan nu. Dat kan ik niet op mijn geweten hebben..



Jij kan er niks aan doen dat je ex zijn levensgeluk laat afhangen aan het hebben van een vriendin.

Hij klinkt niet erg stabiel, toch?

@Beauke, dat ken ik ook inderdaad. Vind ik eigenlijk - pas achteraf gezien - erg ongezond in een relatie. Maar als je wat jonger bent, heb je dat niet zo door geloof ik.

Niet dat ik zelf nou zo'n oude knar ben hoor, nog maar 23, maar enige levenservaring helpt mee, haha.



In ieder geval maakt dat het niet gemakkelijker, is mijn ervaring.

quote:ranjaa schreef op 28 augustus 2012 @ 11:11:

@Beauke, dat ken ik ook inderdaad. Vind ik eigenlijk - pas achteraf gezien - erg ongezond in een relatie. Maar als je wat jonger bent, heb je dat niet zo door geloof ik.

Niet dat ik zelf nou zo'n oude knar ben hoor, nog maar 23, maar enige levenservaring helpt mee, haha.



In ieder geval maakt dat het niet gemakkelijker, is mijn ervaring.Maar haar vriend en zij hebben dus al een flink leeftijdverschil. Hij is toch ouder, TO?

@Vivaster

Ik heb destijds ook een topic geopend, toen ik er na de eerste keer drie dagen wel zeker van was, haha. Vond het ongelooflijk moeilijk! Je zit zelf ook in een rouwproces, want je neemt niet alleen afscheid van iemand die je nog harstikke lief vindt, maar ook van het leven wat je op dat moment leidt.



Vergeet niet dat je twijfels hebt die wel ergens vandaan komen hoor. Geen enkele relatie is perfect, geen enkel persoon, maar je moet wel het gevoel hebben dat je de rest van je leven met iemand door kunt en wilt brengen.



Maar goed, maakt het allemaal niet gemakkelijker hoor! Je mag volgens mij ook flink verdrietig zijn, als je maar naar je hart luistert . En mijn ex, die huilend op de vloer zakte, geen ouders heeft waar hij op kan bouwen of vrienden die hem steunden... Zelfs hij heeft het overleefd en is gelukkiger zonder mij. Duurt even, maar dat is logisch .

Ik zat een tijdje geleden in een soortgelijke situatie. Hij was 10 jaar ouder dan ik, maar dat leek in het begin geen probleem omdat we beide nog een opleiding deden. Hij had daarvoor ook een vervelende relatie achter de rug en vertelde me vaak dat hij dacht dat ik de liefde van zijn leven was. Maar later kwamen er toch twijfels van mijn kant. Ik merkte toch een verschil in leeftijd, met name het dingen willen ondernemen en alle plannen die ik heb waarvan ik wist dat ik dat niet of nauwelijks zou kunnen doen als ik bij hem zou blijven, maar ook het verschil in leefstijl en ook achtergrond speelde mee. Ik heb een hele tijd getwijfeld, want hij was ook ontzettend lief en we hadden het heel leuk, maar tegelijkertijd voelde het vertstikkend. Ook al zei hij dat ik kon doen wat ik wilde, dat hij me alle vrijheid bood, het voelde niet zo. Hij snapte het dus ook niet toen ik het plotseling (zo ervaarde hij het) uitmaakte.

Ik heb er toen heel veel verdriet van gehad, en het koste me heel veel moeite om geen contact meer met hem te hebben. Ik voelde me schuldig omdat ik aan de ene kant verdriet voelde maar tegelijkertijd ook een opgelucht gevoel. Maar nu een paar maanden later, voelt het goed. Ik mis hem niet en vind het heerlijk om weer 'vrij' te zijn. En naar wat ik over hem hoor, gaat het goed met hem.



Ik zou zeggen: volg je gevoel. Blijf niet bij hem uit angst dat je nooit meer zoiets zal krijgen. Als je al lange tijd het gevoel hebt dat je liever alleen verder gaat dan moet je dat doen.

Hoi Vivaster,



Wat onwijs rot. Het kan geestelijk en lichamelijk heel veel pijn doen als je liefdesverdriet hebt. Toen het met mijn ex uitging was ik boos door een aantal acties, maar mijn gevoelens van verdriet waren ook aanwezig. Ik ben een half jaar niet op de plekken geweest waarvan ik wist dat hij kwam, ik wilde hem niet zien, hield nog van hem. Tot ik na die zes maanden een keer uitging. Ik zag hem, hij kwam naar me toe en BAM! Ik ging kapot. Niet voor zijn ogen, maar van binnen. Ik heb heel stoer weten te doen, maar mijn buikpijn was terug alsop de avond dat het uitging. En dit hield een tijd aan. Ik schrijf dit omdat ik je de tip wil geven dat je door het erge verdriet heen zult moeten en dat je het beter niet kan wegdrukken door te zeggen Kom op, schop onder mn kont en doorgaan. Die dingen van de schop onder je kont kun je beter zeggen als je wat afleiding met een vriendin zoekt en je misschien toch op het laatst denkt, "ik zeg af want mn ogen zijn gezwollen doordat ik nog een verdwaalde sok van hem tegenkwam". Kijk dan zou ik zeggen, hup, gaan, dat is goed voor je. Niet elke dag hoeft natuurlijk vol te zitten, neem de tijd om te rouwen. Dus ik wil zeggen, stop het niet weg.

De zere oren ogen en buik herken ik, dat is shit. Dat gaat over. Ik dacht toen aaaww alles doet pijn! Wat een %$!@tijd! Maar ik dacht ook, wacht eens even, het gaat hoe dan ook niet gebeuren dat ik hier niet overheen kom. Dat kan gewoon niet. Dit gaat me lukken, ik weet t zeker. Maar nu nog niet en dan huilde ik weer even. Ik hield me eraan vast dat ik over een jaar vast heel wat beter zou zijn. Ik dacht ook vaak Luister nu even naar waarom het nu uit is. Dan somde ik alles op en zo raakte ik steeds verder van hem en was ik er op een dag overheen. Bij jou is er naar mijn idee geen sprake van lullige acties geweest welke je helpen te denken dat het sowieso beter is zonder je ex, maar je vrijheid en je andere redenen kunnen ook net zo zwaar wegen.

Onthoud wel dat je nooit het perfecte plaatje krijgt. Onthoud ook dat je niet zijn welzijn boven t jouwe moet stellen.

Op de vraag die ongetwijfeld door je heengaat:is t de juiste keuze? kun je maar een antwoord hebben denk ik, de tijd zal het uitwijzen.

Sterkte!

Ine

@ine wat een wijze post, heel krachtig ook

Vergeet niet dat liefdesverdriet een dramatisch gebeuren is he TO. Meestal wordt het woord Drama negatief opgevat. Behalve als je t nieuws kijkt; opnieuw drama in Syrie hoor je dan. Dus ik denk altijd, drama IS gewoon een woord wat iedereen verkeerd gebruikt als hij het negatief gebruikt. Je hoort zo vaak Ooh en ze MAAKTE er een drama van, iedereen keek, of dit of dat...nou..iedereen is verschillend. Natuurlijk, iedereen reageert wel eens wat overdreven maar over het algemeen reageer je hoe je je voelt en dat is goed. Ik moet zeggen, op de werkvloer heb ik ook wel eens gehuild, en toen dacht ik Nee, shitterdeshit dit mag niemand zien. Komt er een collega naar me toe, haalt de teamleidster en ik kreeg twee knuffels! Huilen uit eerlijke emotie is NOOIT verkeerd. Soms zit het te hoog. Als je tranen voelt branden en er een zere keel bij krijgt of lichamelijk iets voelt door emoties is dat niet voor niks. Sommige mensen huilen erg snel, maar dat gebeurt naar mijn iedee als ze gewoon snel geraakt zijn.

Ik denk dat je nog heel wat zal huilen dus laat dat gewoon. En schrijven helpt echt goed. Ik heb een blocnote en pen naast mijn bed, dus als ik lig te malen schrijf ik t op, soms enkel steekwoorden. Anders blijft t malen.

Het komt goed met je! Of je nu alleen doorgaat of samen.



Misia, dankje, dat vind ik ook altijd van jou. Ik herinner me posts over je ex en over je zus,heel gevoelige posts. Herkende ik zoveel in!

Ik wens je heel veel sterkte



Heb net zelf ook een relatie beeindigd waar ik eigenlijk helemaal niet mee wilde stoppen gevoelsmatig, maar waarvan mijn verstand en intuitie zeiden dat ik niet moest doorgaan. Teveel gebeurd, hij had te weinig respect/liefde voor mij. Iets anders dus dan bij jou, maar als ik er alover twijfel.. moet je nagaan hoe jij dat hebt.



Laat je niks wijsmaken dat je overdreven reageert of er overheen moet stappen. Je mag rouwen. Datis juist heel puur en mooi. Ook al is het moeilijk. Die liefde die jij nog voelt is van jou, daar hoeft niemand over te oordelen!!

Heel goed @vivaster!

De dagen zullen vanzelf gemakkelijker worden en sneller gaan. Afleiding is heel belangrijk en dan zul je zien dat je soms weer ergens, als is het maar een paar seconden, écht om kunt lachen. Want er zijn ook nog zoveel mooie en leuke dingen op deze aardbol!



Al schijnt de zon hier in ieder geval niet optimaal, het is tenminste droog en je hebt in ieder geval blijkbaar een lieve vriendin waar je terecht kunt!

TO, woorden kan ik je nu even niet geven, maar wel een knuffel in gedachten.

Vivaster, heeft je vriendin je op weten te beuren? Hoop t voor je! De momenten van alleen zijn zijn vervelend maar het komt goed. Ik wilde je nog een tip geven. Als je je afvraagt of je wel de goede keus hebt gemaakt of bv Kom ik ooit over deze liefde heen? Dan krijg je t antwoord niet meteen. Dit is frustrerend, MAARRR, ik heb uit mijn therapie geleerd dat je niet altijd meteen antwoorden moet willen afdwingen. Antwoorden komen er vanzelf.

Dit helpt mij. Verder wil ik altijd overal zekerheid over en dat heb ik oerlang vol gehouden, maar ik kan je vertellen, dat is niet leuk. Je krijgt nooit alle zekerheid die je wilt dus ik raakte vaak teleurgesteld.

Probeer rustig te leven. Laat alles op je af komen. Besteed zorg aan jezelf, je familie, je beste vrienden, je werkzaamheden en dan kom je er weer bovenop.i

De nachten waren soms heel shit vond ik, maar 'savonds lijkt vaak alles erger, enger of, nouja, minder licht gewoon.

Ik hield in het begin een lampje aan. klinkt misschien raar maar het hielp om in mijn fijne kamer met foto's van dierbaren en alleen al de lichte kleuren van de inrichting om me heen, in slaap te vallen. Goede boeken hielpen ook wel eens, warme melk, kort belletje met mam of een vriendin, het sleepte me er allemaal door.

Vond dat ik t nog even moest zeggen, gewoon mocht je er iets aan hebben.

Succes, Ine

Persoonlijk had je in je relatie allerlei vrijheden om te doen wat je wilde. Keuzes maken voor het één of het ander, dat is vrijheid. Niet per definitie een relatie verbreken. Het betekent dat je blijkbaar ergens anders nog mee zit dan je vrijheid terug willen. Blijkbaar wil je dingen in je leven die je voor je relatie liet, maar niemand zei dat je ze niet zou kunnen bespreken en alsnog doen, al dan niet alleen of met je vriend. Een relatie zelf ís geen vrijheidsbeperkend ding. Je kan in alle vrijheid kiezen voor een relatie of juist niet. Als je het ervaart als vrijheidsbeperking dan moet je kijken naar het waarom erachter. En hoe je zoiets op een fijne en constructieve manier zou kunnen oplossen of benaderen.



Punt 2 snap ik ook niet goed. Je twijfelde over dingen zoals levensvisie, intellect en milieu omdat jullie daar in verschilden. Je schrijft zelf al dat dat geen onoverkomelijke dingen hoeven zijn, maar je beschrijft vervolgens eigenlijk totaal niet waarom je dan ging twijfelen. Als je ging twijfelen om alleen maar te twijfelen is dat geen goede reden natuurlijk. Dan moet je kijken waaróm je twijfelde. En wat jou tegenhield bepaalde dingen uit te spreken bijvoorbeeld. Misschien ben je wel erg onzeker, dat blijkt ook uit het feit dat je iedereen raadpleegt of je je relatie wel niet moet verbreken. (behalve notabene je eigen vriend)



Als je behoefte krijgt aan flirten kán het geen kwaad naar de relatie te kijken, maar veel flirtgedrag komt ook voort uit eigen onzekerheden en angsten die een partner niet op kan lossen maar in iemand zelf zitten.



Vervolgens áls je dan problemen hebt dan praat je daar niet met iedereen over en maak je het dan ineens uit met je vriend. Nee daar praat je in eerste instantie met je eigen vriend over. Daar heb je de verantwoordelijkheid naar toe om daar samen met hém uit te komen. Niet met de rest van de wereld. Zo lijkt het net alsof je zelf geen beslissingen kan nemen maar aan iedereen een mening vroeg en toestemming vroeg behalve aan degene die er echt toe deed.



En zeggen dat het vroeg of laat fout gegaan zou zijn, vind ik wel behoorlijk doemdenken. Als je een relatie aangaat, dan ga je die in principe aan tot de dood je scheidt en doe je jezelf en de ander eigenlijk de belofte zoveel mogelijk te kijken hoe je de relatie samen goed kan houden zodat beiden zich er gelukkig in voelen. Daarbij hoef je jezelf niet te vergeten maar mijns inziens ben je heel erg aan jezelf voorbijgegaan hierin door niet te kijken wat er nu echt speelt, juist ook samen met je partner.



En ik snap al helemaal niet waarom je het uitmaakt net nadat je 3 volle weken supergenoten hebt. Waarom kan het niet altijd vakantie zijn? Mis ik iets?



Ik zou zeggen dat je een aantal heel erg belangrijke punten mist in de manier waarop en waarom je dingen beslist.



Hoe je dat weer goed kan maken zou voor mij zijn dat je eens goed in jezelf kijkt naar de diepere vragen die achter je relaas steken en de compleet onlogische conclusies die je trekt op basis van wel heel weinig echte voorbeelden die aanwijzen dat het nu zo verkeerd ging.



Je zal misschien wel ergens je redenen hebben, waar je misschien niet zelf bij kan komen, dat kan natuurlijk ook niet eeuwig duren, maar je lijkt me ook aan jezelf compleet voorbij te gaan.

Je lijkt echter je keuze gemaakt te hebben en daar niet meer op terug te willen komen. Het is fijner natuurlijk als je meer weet wat jou nu eigenlijk drijft om je beslissingen wel of niet te nemen. En dat lijk je niet echt goed te weten mijns inziens. Dat is spijtig want dat maakt het voor een expartner ook lastiger om mee om te gaan.

Ik snap het echt niet. Je gaat 3 weken lang superleuk op vakantie en wat gebeurde er toen?