Relaties
alle pijlers
noodkreet
dinsdag 28 augustus 2012 om 09:41
Het is uit. Na 25 maanden heb ik mijn relatie verbroken.
Ik had vooraf een legio redenen maar ik moet nu moeite doen om ze helder te krijgen. Hieronder de hoofdredenen:
1.We verschillen heel wat jaar in leeftijd, waardoor hij alles heeft gedaan, gezien en niks liever wil dan vredig gesetteld zijn met mij. Ik daarentegen heb 't gevoel dat ik gevangen zit, mijn vrijheid terug wil.
2.We passen eigenlijk helemaal niet zo goed bijelkaar. We zitten niet op 1 lijn qua intellect, levensvisie etc en ook komen we beide uit een heel ander milieu. Dat hoeft geen probleem te zijn maar was voor mij vaak reden voor twijfel.
3.Ik merkte dat ik steeds vaker om mij heen keek en flirtte met anderen. Hij wist dit maar accepteerde dat omdat ik jong ben en sowieso redelijk 'vrij' in de omgang, maar het voelde voor mijzelf niet meer goed. Daar heb je toch geen behoefte aan als alles goed zit?
Veel nagedacht, uiteindelijk veel te snel de knoop doorgehakt: dit kan zo niet langer. Gepraat met vrienden en zelfs met teammanager, die door had dat ik niet zo goed functioneerde op mijn werk. Gisteravond naar vriend toegegaan en het uitgemaakt.
Ik had niet gedacht dat het zo zou zijn. Hij is helemaal kapot. Snapt het niet, want ik hou toch van hem? Het voelt alsof zijn leven hem ontglipt, niks heeft zin meer en vooral: dit wil hij niet nóg eens meemaken.
Zelf ben ik ook helemaal gebroken. Ik heb gisteravond 3 uur gehuild, 6 uurtjes geslapen en zit sinds ontwaken onophoudelijk te huilen. Ik HOU van hem. Maar houden van is niet genoeg, toch? Of wel? Maak ik een fout? Ik mis hem, van z'n zachte oren tot z'n stinkvoeten. Allerlei herinneringen komen boven. We zijn net 3 week terug van vakantie. Was súper. Maar het kan niet altijd vakantie zijn, toch?
Waarom zitten mijn gevoel en verstand niet op één lijn?
Ik WIL hem niet kwijt maar vroeg of laat zou het fout gegaan zijn.
Ik ben zo verward, zo gebroken, zo kapot. Mijn ogen, oren en keel doen zeer. Ik heb geen honger, ik voel me ziek.
Ik heb hier geen ervaring mee. Hoelang voel ik me zo? Wanneer gaat dit over? Wat moet ik doen of juist niet?
Help me astjeblieft..
Ik had vooraf een legio redenen maar ik moet nu moeite doen om ze helder te krijgen. Hieronder de hoofdredenen:
1.We verschillen heel wat jaar in leeftijd, waardoor hij alles heeft gedaan, gezien en niks liever wil dan vredig gesetteld zijn met mij. Ik daarentegen heb 't gevoel dat ik gevangen zit, mijn vrijheid terug wil.
2.We passen eigenlijk helemaal niet zo goed bijelkaar. We zitten niet op 1 lijn qua intellect, levensvisie etc en ook komen we beide uit een heel ander milieu. Dat hoeft geen probleem te zijn maar was voor mij vaak reden voor twijfel.
3.Ik merkte dat ik steeds vaker om mij heen keek en flirtte met anderen. Hij wist dit maar accepteerde dat omdat ik jong ben en sowieso redelijk 'vrij' in de omgang, maar het voelde voor mijzelf niet meer goed. Daar heb je toch geen behoefte aan als alles goed zit?
Veel nagedacht, uiteindelijk veel te snel de knoop doorgehakt: dit kan zo niet langer. Gepraat met vrienden en zelfs met teammanager, die door had dat ik niet zo goed functioneerde op mijn werk. Gisteravond naar vriend toegegaan en het uitgemaakt.
Ik had niet gedacht dat het zo zou zijn. Hij is helemaal kapot. Snapt het niet, want ik hou toch van hem? Het voelt alsof zijn leven hem ontglipt, niks heeft zin meer en vooral: dit wil hij niet nóg eens meemaken.
Zelf ben ik ook helemaal gebroken. Ik heb gisteravond 3 uur gehuild, 6 uurtjes geslapen en zit sinds ontwaken onophoudelijk te huilen. Ik HOU van hem. Maar houden van is niet genoeg, toch? Of wel? Maak ik een fout? Ik mis hem, van z'n zachte oren tot z'n stinkvoeten. Allerlei herinneringen komen boven. We zijn net 3 week terug van vakantie. Was súper. Maar het kan niet altijd vakantie zijn, toch?
Waarom zitten mijn gevoel en verstand niet op één lijn?
Ik WIL hem niet kwijt maar vroeg of laat zou het fout gegaan zijn.
Ik ben zo verward, zo gebroken, zo kapot. Mijn ogen, oren en keel doen zeer. Ik heb geen honger, ik voel me ziek.
Ik heb hier geen ervaring mee. Hoelang voel ik me zo? Wanneer gaat dit over? Wat moet ik doen of juist niet?
Help me astjeblieft..
dinsdag 28 augustus 2012 om 09:52
Ook voor jou breekt nu een periode van verdriet en verwerken aan. het uitmaken gaat je niet in de koude kleren zitten. Geef jezelf wat tijd, het leven is niet alleen maar fantastisch nadat je je vrijheid herwonnen heb. Ik herinner me in de periode nadat ik bij mijn partner wegging na 5 jr relatie, dat ik eerst druk was met een huis vinden en inrichten en dat ik daarna regelmatig het gevoel had dat ik per ongeluk in andermans leven was gevallen. Ik herkende niets om me heen en vond er ook niets aan. het heeft tijd nodigt maar het gaat voorbij. Er komt een dag waarop je je realiseert dat je de juiste keuze hebt gemaakt en dat ook echt zo voelt.
dinsdag 28 augustus 2012 om 10:00
Noodkreet? Ik dacht: dit is een topic van iemand die met spoed naar het ziekenhuis moet, maar niemand kan bereiken voor een oppas, of iemand die mishandeld wordt en opgesloten is in een huis, of of of...
Hoewel ik snap dat het uitmaken van een relatie met een hoop emoties gepaard gaat, vind ik het niet kunnen dat je een topic opent met de titel 'noodkreet'. Dit is geen noodkreet.
Hoewel ik snap dat het uitmaken van een relatie met een hoop emoties gepaard gaat, vind ik het niet kunnen dat je een topic opent met de titel 'noodkreet'. Dit is geen noodkreet.
Occam's razor
dinsdag 28 augustus 2012 om 10:03
Hoelang dat dat duurt is verschillend. Ik ben ook net weg bij mijn ex. De relatie liep niet super en hij heeft me veel pijn gedaan. Redenen genoeg had ik, maar nu pfff voel ik me rot en wil hem zo graag terug.
Dit is wat ik heb bedacht: Wanneer je nu teruggaat is datomdat je hem mist en nog zielsveel van hem houdt. Nu denk je aan de positieve kant en is het HELP ik ben weer alleen, wat nu?! Mijn ex en ik kunnen elkaar niet loslaten en veel huilen en whats appen etc. Maar zo kun je niet realistisch nadenken. Het is normaal dat je je rot voelt.
Wat ik heb afgesproken met mijn ex is dat we elkaar even helemaal loslaten. Geen contact want dat maakt het moeilijker. Allebei aan jezelf werken. En als we echt voor elkaar bestemd zijn dan komt het over een tijd wel weer goed. Of je denkt van dat ws een hele goede beslissing.
Nu denk je met je gevoel omdat het nog zo vers is. Echte keuzes kun je over tijd maken. Als al het verdriet weg is je je leven weer op een rijtje hebt, dan kun je weer met je verstand nadenken
Dit is wat ik heb bedacht: Wanneer je nu teruggaat is datomdat je hem mist en nog zielsveel van hem houdt. Nu denk je aan de positieve kant en is het HELP ik ben weer alleen, wat nu?! Mijn ex en ik kunnen elkaar niet loslaten en veel huilen en whats appen etc. Maar zo kun je niet realistisch nadenken. Het is normaal dat je je rot voelt.
Wat ik heb afgesproken met mijn ex is dat we elkaar even helemaal loslaten. Geen contact want dat maakt het moeilijker. Allebei aan jezelf werken. En als we echt voor elkaar bestemd zijn dan komt het over een tijd wel weer goed. Of je denkt van dat ws een hele goede beslissing.
Nu denk je met je gevoel omdat het nog zo vers is. Echte keuzes kun je over tijd maken. Als al het verdriet weg is je je leven weer op een rijtje hebt, dan kun je weer met je verstand nadenken
dinsdag 28 augustus 2012 om 10:05
Ik herken de situatie. Heb zelf ook een keer (iets te snel) een relatie beëindigd vanwege andere dingen dan de liefde. We hielden echt van elkaar, maar voor een goede relatie is meer nodig dan dat. Het is wel heel moeilijk om een relatie te beëindigen ondanks dat je nog echt van de ander houdt.
Zelf ben ik een paar dagen echt verscheurd van verdriet geweest. Daarna ging het langzaam beter en heeft het nog ongeveer een jaar geduurd tot het verdriet echt over was. In dat jaar hebben wij trouwens wel ontzettend lopen knipperlichten. Slecht plan, maakt meer kapot dan beter.
Mijn advies: Geef jezelf de tijd. Elke dag duurt ellenlang als je zo kapot bent van verdriet, maar het is pas sinds gisteren over. Het wordt langzaam beter, beetje bij beetje.
Vind zelf ook de titel noodkreet nogal ongepast/overdreven. Echt waar, de wereld is niet vergaan. Je bent wel heel, heel verdrietig. Maar dat is normaal, dat mag nu ook.
Zelf ben ik een paar dagen echt verscheurd van verdriet geweest. Daarna ging het langzaam beter en heeft het nog ongeveer een jaar geduurd tot het verdriet echt over was. In dat jaar hebben wij trouwens wel ontzettend lopen knipperlichten. Slecht plan, maakt meer kapot dan beter.
Mijn advies: Geef jezelf de tijd. Elke dag duurt ellenlang als je zo kapot bent van verdriet, maar het is pas sinds gisteren over. Het wordt langzaam beter, beetje bij beetje.
Vind zelf ook de titel noodkreet nogal ongepast/overdreven. Echt waar, de wereld is niet vergaan. Je bent wel heel, heel verdrietig. Maar dat is normaal, dat mag nu ook.
dinsdag 28 augustus 2012 om 10:10
quote:vivaster schreef op 28 augustus 2012 @ 10:02:
Debora: ik voel me vreselijk wanhopig.
Dat is duidelijk ja, je hebt het al met IEDEREEN in je real-life leven besproken, tot en met je leidinggevende op het werk toe. Omdat je niet gelukkig was in je relatie. Als die mensen je al niet kunnen helpen, wie dan wel?
Reageer jij op alle situaties in je leven zo heftig? Je doet alsof je een dodelijke ziekte hebt, of op zn minst iemand in je omgeving. Als het je grote liefde was geweest, had je het niet uitgemaakt. Zoals ik zei: natuurlijk komen er allemaal emoties vrij als je het uitmaakt met je vriend, maar het draait niet alleen om jou. Ik klik dit topic aan met het idee dat er NU iets moet gebeuren anders gaat het verkeerd aflopen met iemand en dan krijg ik één van de vele verhalen die hier op het forum gepost worden voorgeschoteld. Je bent echt niet de enige op de wereld hoor. Zoek maar eens op de relatiepijler naar een topic voor lotgenoten, daar kun je veel beter gaan schrijven. Het gaat vanzelf weer over, er gaat niemand dood, een noodkreet is dus niet nodig.
Debora: ik voel me vreselijk wanhopig.
Dat is duidelijk ja, je hebt het al met IEDEREEN in je real-life leven besproken, tot en met je leidinggevende op het werk toe. Omdat je niet gelukkig was in je relatie. Als die mensen je al niet kunnen helpen, wie dan wel?
Reageer jij op alle situaties in je leven zo heftig? Je doet alsof je een dodelijke ziekte hebt, of op zn minst iemand in je omgeving. Als het je grote liefde was geweest, had je het niet uitgemaakt. Zoals ik zei: natuurlijk komen er allemaal emoties vrij als je het uitmaakt met je vriend, maar het draait niet alleen om jou. Ik klik dit topic aan met het idee dat er NU iets moet gebeuren anders gaat het verkeerd aflopen met iemand en dan krijg ik één van de vele verhalen die hier op het forum gepost worden voorgeschoteld. Je bent echt niet de enige op de wereld hoor. Zoek maar eens op de relatiepijler naar een topic voor lotgenoten, daar kun je veel beter gaan schrijven. Het gaat vanzelf weer over, er gaat niemand dood, een noodkreet is dus niet nodig.
Occam's razor
dinsdag 28 augustus 2012 om 10:12
Bekijk het ook eens van de andere kant:
1. Je ligt niet meer aan de ketting bij iemand die al gesetteld is.
2. Je hoeft je niet meer in bochten te wringen omdat jullie niet bij elkaar pasten qua intellect, levensvisie en milieu.
3. Je kan weer onbeperkt flirten en 'vrij' zijn in de omgang.
4. Je kan weer normaal functioneren op je werk.
5. Je hebt zelf de knoop doorgehakt.
Gezien punt 5 heb je al een enorme voorsprong want gedumpt worden is nóg erger. Gezien alle andere punten ben je waarschijnlijk met een maandje helemaal weer de oude.
1. Je ligt niet meer aan de ketting bij iemand die al gesetteld is.
2. Je hoeft je niet meer in bochten te wringen omdat jullie niet bij elkaar pasten qua intellect, levensvisie en milieu.
3. Je kan weer onbeperkt flirten en 'vrij' zijn in de omgang.
4. Je kan weer normaal functioneren op je werk.
5. Je hebt zelf de knoop doorgehakt.
Gezien punt 5 heb je al een enorme voorsprong want gedumpt worden is nóg erger. Gezien alle andere punten ben je waarschijnlijk met een maandje helemaal weer de oude.
dinsdag 28 augustus 2012 om 10:18
Lieverd,
Maak je niet druk om de verkeerde titel. Dat is nu wel het laatste waaar je jemee bezig hoeft te houden. Bovendien, niemand anders dan jij bepaalt wanneer jij voelt en denkt een noodkreet te moeten slaken. Dus mensen die hier een label aan hangen: dit gevoel is subjectief. En niet de essentie. Hé, je voelt je nu natuurlijk wanhopig, dat zou ik ook hebben, en dat heeft iedereen als een relate uitgaat, ook al heb je er legio goede redenen voor. En de vraag hoe lang het duurt, dat kan helaas niemand beantwoorden, maar houd je eraan vast dat de pijn minder wordt. T is nu zo vers, dus huil, schreeuw, schrijf van je af hier en praat erover. Je kunt nu even niet veel anders dan erdoorheen (stom gezegd, maar ga nu niet proberen jezelf die schop onder de kont te geven, die geef je jezelf wel als je eraan toe bent)
Dikke kus en heel veel sterkte, blijf schrijven en schaam je nergens voor hoor. Iedereen kent dat snijdende gevoel van liefdesverdriet!
Misia
Maak je niet druk om de verkeerde titel. Dat is nu wel het laatste waaar je jemee bezig hoeft te houden. Bovendien, niemand anders dan jij bepaalt wanneer jij voelt en denkt een noodkreet te moeten slaken. Dus mensen die hier een label aan hangen: dit gevoel is subjectief. En niet de essentie. Hé, je voelt je nu natuurlijk wanhopig, dat zou ik ook hebben, en dat heeft iedereen als een relate uitgaat, ook al heb je er legio goede redenen voor. En de vraag hoe lang het duurt, dat kan helaas niemand beantwoorden, maar houd je eraan vast dat de pijn minder wordt. T is nu zo vers, dus huil, schreeuw, schrijf van je af hier en praat erover. Je kunt nu even niet veel anders dan erdoorheen (stom gezegd, maar ga nu niet proberen jezelf die schop onder de kont te geven, die geef je jezelf wel als je eraan toe bent)
Dikke kus en heel veel sterkte, blijf schrijven en schaam je nergens voor hoor. Iedereen kent dat snijdende gevoel van liefdesverdriet!
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 28 augustus 2012 om 10:19
Ik dacht ook dat er iemand lag dood te gaan ofzo. Laat idd die titel wijzigen.
En verder: Je hebt er goed over nagedacht, je staat achter je beslissing. Jank een paar dagen en get over it. Stukje rouw mag best, maar je moet ook verder. Geef jezelf een schop onder je kont en hou op met dat zelfmedelijden.
En verder: Je hebt er goed over nagedacht, je staat achter je beslissing. Jank een paar dagen en get over it. Stukje rouw mag best, maar je moet ook verder. Geef jezelf een schop onder je kont en hou op met dat zelfmedelijden.
Ik krijg er een punthoofd van!
dinsdag 28 augustus 2012 om 10:23
Plokkie, waarom eigenlijk?
Waarom zou ze daar nu mee moeten stoppen? En hoezo moet ze zichzelf een schop onder de kont geven, en ophouden met "zelfmedelijden" als het sinds GISTERAVOND!! uit is? Moet er bijna om lachen, t is sinds gisteravond uit en je schrijft dat ze "ook verder moet."..........oeps, kun jij dat na een nachtje slapen na 2 jaar relatie?
En hoe dan het "stukje rouw" vormgeven? Beheerst, tussen t schoppen onder de kont geven door? Snap m even niet.......
Waarom zou ze daar nu mee moeten stoppen? En hoezo moet ze zichzelf een schop onder de kont geven, en ophouden met "zelfmedelijden" als het sinds GISTERAVOND!! uit is? Moet er bijna om lachen, t is sinds gisteravond uit en je schrijft dat ze "ook verder moet."..........oeps, kun jij dat na een nachtje slapen na 2 jaar relatie?
En hoe dan het "stukje rouw" vormgeven? Beheerst, tussen t schoppen onder de kont geven door? Snap m even niet.......
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 28 augustus 2012 om 10:25
dinsdag 28 augustus 2012 om 10:27
dinsdag 28 augustus 2012 om 10:30
Vivaster, maak je niet druk, veel mensen voelen zich machteloos bij het lezen van/over pijn en vergeten daarbij hun eigen donkere momenten waarin ook heus heel wat "drama" zat. t is makkelijk praten vanaf de zijlijn.soms lees ik dat soort reacties van mensen die bv half jaar ervoor de meest desperate topics openden....tegen een ander zeggen hoe zij/hij met pijn en verdriet om moet gaan blijft 1 van de simpelste oefeningetjes.
Dus maak je daar nou niet druk om.
Heb je een beetje kunnen slapen?
Dus maak je daar nou niet druk om.
Heb je een beetje kunnen slapen?
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 28 augustus 2012 om 10:34
Misia, bedankt voor je lieve reacties.
Ik heb geslapen als een blok (maar dat moest ook wel want heb het afgelopen weekend amper kunnen slapen door de twijfel) maar veel te kort. M'n hoofd voelt zo wazig aan en m'n ogen zijn helemaal opgezwollen.
Ik troost mezelf met de gedachte dat als het echt een foute keuze was, we wel weer bij elkaar komen..
Momenteel word ik ook verscheurd door zijn verdriet en voel ik me ook gewoon schuldig, náást mijn eigen soris
Ik heb geslapen als een blok (maar dat moest ook wel want heb het afgelopen weekend amper kunnen slapen door de twijfel) maar veel te kort. M'n hoofd voelt zo wazig aan en m'n ogen zijn helemaal opgezwollen.
Ik troost mezelf met de gedachte dat als het echt een foute keuze was, we wel weer bij elkaar komen..
Momenteel word ik ook verscheurd door zijn verdriet en voel ik me ook gewoon schuldig, náást mijn eigen soris
dinsdag 28 augustus 2012 om 10:35
Sorry, lees nu dat je wel 6 uur kon slapen. Is meer dan ik. als het net uit was........deed geen oog dicht!
Hoe ziet je dag er vandaag uit? Blijf je in huis, ben je aan het werk..........?
Hoe ziet je dag er vandaag uit? Blijf je in huis, ben je aan het werk..........?
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 28 augustus 2012 om 10:39
rara, wie weet heb je gelijk.
Ik denk zelf dat veel mensen die veel "ergere" dingen hebben meegemaakt ook veel meer mededogen krijgen voor anderen in nare situaties en weten dat je ellende niet af kunt meten, dat ze geen behoefte hebben een meetlat te leggen langs pijn. Ik denk dus dat mensen die veel "ergere" dingen mee gemaakt hebben niet (meer) denken in die termen, maar bv wel mee genieten van het leven, voor henzelf. Maar goed, extreem offtopic dit.
Vivaster, dat schildgevoel is altijd enorm naar, je ziet de pijn van die ander en denkt: dit heb ik veroorzaakt. MAAR DAT IS NIET ZO. Houd jezelf dat voor ogen, ook al voel je het niet zo. Uiteindelijk gaat het om JOUW geluk, en je voelde je al lang niet meer gelukkig. Deze pijn van nu gaat over, en zijn pijn ook!
Hou vol en sterkte vandaag, schrijf hier maar op wat je doet/niet doet. mij hielp dat enorm, om beetje structuur te houden...........heb je al ontbeten?
Ik denk zelf dat veel mensen die veel "ergere" dingen hebben meegemaakt ook veel meer mededogen krijgen voor anderen in nare situaties en weten dat je ellende niet af kunt meten, dat ze geen behoefte hebben een meetlat te leggen langs pijn. Ik denk dus dat mensen die veel "ergere" dingen mee gemaakt hebben niet (meer) denken in die termen, maar bv wel mee genieten van het leven, voor henzelf. Maar goed, extreem offtopic dit.
Vivaster, dat schildgevoel is altijd enorm naar, je ziet de pijn van die ander en denkt: dit heb ik veroorzaakt. MAAR DAT IS NIET ZO. Houd jezelf dat voor ogen, ook al voel je het niet zo. Uiteindelijk gaat het om JOUW geluk, en je voelde je al lang niet meer gelukkig. Deze pijn van nu gaat over, en zijn pijn ook!
Hou vol en sterkte vandaag, schrijf hier maar op wat je doet/niet doet. mij hielp dat enorm, om beetje structuur te houden...........heb je al ontbeten?
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)