Relaties
alle pijlers
noodkreet
dinsdag 28 augustus 2012 om 09:41
Het is uit. Na 25 maanden heb ik mijn relatie verbroken.
Ik had vooraf een legio redenen maar ik moet nu moeite doen om ze helder te krijgen. Hieronder de hoofdredenen:
1.We verschillen heel wat jaar in leeftijd, waardoor hij alles heeft gedaan, gezien en niks liever wil dan vredig gesetteld zijn met mij. Ik daarentegen heb 't gevoel dat ik gevangen zit, mijn vrijheid terug wil.
2.We passen eigenlijk helemaal niet zo goed bijelkaar. We zitten niet op 1 lijn qua intellect, levensvisie etc en ook komen we beide uit een heel ander milieu. Dat hoeft geen probleem te zijn maar was voor mij vaak reden voor twijfel.
3.Ik merkte dat ik steeds vaker om mij heen keek en flirtte met anderen. Hij wist dit maar accepteerde dat omdat ik jong ben en sowieso redelijk 'vrij' in de omgang, maar het voelde voor mijzelf niet meer goed. Daar heb je toch geen behoefte aan als alles goed zit?
Veel nagedacht, uiteindelijk veel te snel de knoop doorgehakt: dit kan zo niet langer. Gepraat met vrienden en zelfs met teammanager, die door had dat ik niet zo goed functioneerde op mijn werk. Gisteravond naar vriend toegegaan en het uitgemaakt.
Ik had niet gedacht dat het zo zou zijn. Hij is helemaal kapot. Snapt het niet, want ik hou toch van hem? Het voelt alsof zijn leven hem ontglipt, niks heeft zin meer en vooral: dit wil hij niet nóg eens meemaken.
Zelf ben ik ook helemaal gebroken. Ik heb gisteravond 3 uur gehuild, 6 uurtjes geslapen en zit sinds ontwaken onophoudelijk te huilen. Ik HOU van hem. Maar houden van is niet genoeg, toch? Of wel? Maak ik een fout? Ik mis hem, van z'n zachte oren tot z'n stinkvoeten. Allerlei herinneringen komen boven. We zijn net 3 week terug van vakantie. Was súper. Maar het kan niet altijd vakantie zijn, toch?
Waarom zitten mijn gevoel en verstand niet op één lijn?
Ik WIL hem niet kwijt maar vroeg of laat zou het fout gegaan zijn.
Ik ben zo verward, zo gebroken, zo kapot. Mijn ogen, oren en keel doen zeer. Ik heb geen honger, ik voel me ziek.
Ik heb hier geen ervaring mee. Hoelang voel ik me zo? Wanneer gaat dit over? Wat moet ik doen of juist niet?
Help me astjeblieft..
Ik had vooraf een legio redenen maar ik moet nu moeite doen om ze helder te krijgen. Hieronder de hoofdredenen:
1.We verschillen heel wat jaar in leeftijd, waardoor hij alles heeft gedaan, gezien en niks liever wil dan vredig gesetteld zijn met mij. Ik daarentegen heb 't gevoel dat ik gevangen zit, mijn vrijheid terug wil.
2.We passen eigenlijk helemaal niet zo goed bijelkaar. We zitten niet op 1 lijn qua intellect, levensvisie etc en ook komen we beide uit een heel ander milieu. Dat hoeft geen probleem te zijn maar was voor mij vaak reden voor twijfel.
3.Ik merkte dat ik steeds vaker om mij heen keek en flirtte met anderen. Hij wist dit maar accepteerde dat omdat ik jong ben en sowieso redelijk 'vrij' in de omgang, maar het voelde voor mijzelf niet meer goed. Daar heb je toch geen behoefte aan als alles goed zit?
Veel nagedacht, uiteindelijk veel te snel de knoop doorgehakt: dit kan zo niet langer. Gepraat met vrienden en zelfs met teammanager, die door had dat ik niet zo goed functioneerde op mijn werk. Gisteravond naar vriend toegegaan en het uitgemaakt.
Ik had niet gedacht dat het zo zou zijn. Hij is helemaal kapot. Snapt het niet, want ik hou toch van hem? Het voelt alsof zijn leven hem ontglipt, niks heeft zin meer en vooral: dit wil hij niet nóg eens meemaken.
Zelf ben ik ook helemaal gebroken. Ik heb gisteravond 3 uur gehuild, 6 uurtjes geslapen en zit sinds ontwaken onophoudelijk te huilen. Ik HOU van hem. Maar houden van is niet genoeg, toch? Of wel? Maak ik een fout? Ik mis hem, van z'n zachte oren tot z'n stinkvoeten. Allerlei herinneringen komen boven. We zijn net 3 week terug van vakantie. Was súper. Maar het kan niet altijd vakantie zijn, toch?
Waarom zitten mijn gevoel en verstand niet op één lijn?
Ik WIL hem niet kwijt maar vroeg of laat zou het fout gegaan zijn.
Ik ben zo verward, zo gebroken, zo kapot. Mijn ogen, oren en keel doen zeer. Ik heb geen honger, ik voel me ziek.
Ik heb hier geen ervaring mee. Hoelang voel ik me zo? Wanneer gaat dit over? Wat moet ik doen of juist niet?
Help me astjeblieft..
dinsdag 28 augustus 2012 om 20:32
Je bent bedroefd om iets dat geweest is en om wat niet meer is, en je bent bedroefd om dat je iemand waar je toch wel van houdt verschrikkelijk pijn hebt gedaan. Maar je kon niet anders.
Accepteren zoals het is, je verdriet verwerken en verder gaan. Veel mensen die meemaken wat jij meemaakt en ook wat hij nu meemaakt. We overleven het allemaal wel.
Accepteren zoals het is, je verdriet verwerken en verder gaan. Veel mensen die meemaken wat jij meemaakt en ook wat hij nu meemaakt. We overleven het allemaal wel.
woensdag 29 augustus 2012 om 10:15
Peakzwart,
bedankt voor je uitgebreide reactie.
De openingspost heb ik gister geschreven, nog geen 12 uur nadat het uit was. Ik heb gister niet de energie gevoeld om alle beschrijvingen die jij mist, toe te voegen.
Wel snap ik dat het daarom misschien wat onduidelijk over kan komen.
Je concludeert uit wat ik schrijf kennelijk dat ik met mijn vriend zelf hier niet over heb gepraat. Dat is niet waar, mijn vriend weet al weken van mijn angst en twijfel. Hij vindt het echter geen reden om te stoppen, ik wel. Hij is op een fase aanbeland waarin hij niets meer hoeft dan werken en samenzijn. Ik wil voor mijn gevoel nog meer, de wereld ontdekken en bovenal: niet vanaf nu voor eeuwig vast zitten aan een partner.
Dit gevoel voerde de boventoon gedurende het afgelopen jaar en nam in sterkte alleen maar toe. Dat ik ook interesse begon te krijgen in andere mannen hielp daarin niet mee, het versterkte mijn gevoel: ik ben niet klaar om me te binden, ik wil vrij zijn, ik wil niet 't meisje van zijn, voorlopig niet tenminste.
Mijn twijfels wat betreft onze verschillen zijn als volgt: ik ben religieus, hij niet, dat zorgt voor verdriet van mijn kant en hij voelt zich benauwd omdat ik hoop dat hij ooit hetzelfde zal voelen als ik.
Ook zitten wij qua karakter heel anders in elkaar; hij denkt veel zwart witter, leeft voor z'n werk en z'n meisje. Mijn moeder verwoordde het zo: 'Er gaat niet zoveel van hem uit. Hij heeft geen hobby's, weinig interesses en trekt zich op aan jou.' ik wil hem helemaal niet afkraken, maar feitelijk was het wel zo: ik vulde hem aan maar hij mij niet per sé.
Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik niet enorm veel van hem hou! Hij is lief, zorgzaam, vergevingsgezind en heeft alles voor me over. Maar liefde is niet genoeg. Het botste te vaak. Ik begreep hem vaak niet en hij mij. En dan is liefde toch niet genoeg, denk ik.
Je zegt dat ik mezelf voorbij ben gegaan. Ik denk dat juist niet. Ik denk dat ik juist op tijd gestopt ben om uit te zoeken wat ik wil. Ik wil me namelijk in een relatie 100% aan iemand overgeven en dat is tot nu toe niet gelukt. Dat vind ik ook niet eerlijk tegenover mijn vriend. Ik ga uitzoeken wat ik wil met mijn leven, wat mij drijft..
Ik ben de eerste dag als single doorgekomen. Overdag gaat het vrij redelijk, 's avonds begint 't malen. Overdag beredeneer ik met mijn verstand, 's avonds met mijn hart. Maar m'n hart en verstand moeten in balans zijn met elkaar, en het afgelopen jaar was dat niet zo. Ik ga zien wat de toekomst brengt en ik ben er van overtuigd dat áls blijkt dat ik een grote fout heb gemaakt, er altijd ruimte is om weer naar elkaar toe te groeien.
bedankt voor je uitgebreide reactie.
De openingspost heb ik gister geschreven, nog geen 12 uur nadat het uit was. Ik heb gister niet de energie gevoeld om alle beschrijvingen die jij mist, toe te voegen.
Wel snap ik dat het daarom misschien wat onduidelijk over kan komen.
Je concludeert uit wat ik schrijf kennelijk dat ik met mijn vriend zelf hier niet over heb gepraat. Dat is niet waar, mijn vriend weet al weken van mijn angst en twijfel. Hij vindt het echter geen reden om te stoppen, ik wel. Hij is op een fase aanbeland waarin hij niets meer hoeft dan werken en samenzijn. Ik wil voor mijn gevoel nog meer, de wereld ontdekken en bovenal: niet vanaf nu voor eeuwig vast zitten aan een partner.
Dit gevoel voerde de boventoon gedurende het afgelopen jaar en nam in sterkte alleen maar toe. Dat ik ook interesse begon te krijgen in andere mannen hielp daarin niet mee, het versterkte mijn gevoel: ik ben niet klaar om me te binden, ik wil vrij zijn, ik wil niet 't meisje van zijn, voorlopig niet tenminste.
Mijn twijfels wat betreft onze verschillen zijn als volgt: ik ben religieus, hij niet, dat zorgt voor verdriet van mijn kant en hij voelt zich benauwd omdat ik hoop dat hij ooit hetzelfde zal voelen als ik.
Ook zitten wij qua karakter heel anders in elkaar; hij denkt veel zwart witter, leeft voor z'n werk en z'n meisje. Mijn moeder verwoordde het zo: 'Er gaat niet zoveel van hem uit. Hij heeft geen hobby's, weinig interesses en trekt zich op aan jou.' ik wil hem helemaal niet afkraken, maar feitelijk was het wel zo: ik vulde hem aan maar hij mij niet per sé.
Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik niet enorm veel van hem hou! Hij is lief, zorgzaam, vergevingsgezind en heeft alles voor me over. Maar liefde is niet genoeg. Het botste te vaak. Ik begreep hem vaak niet en hij mij. En dan is liefde toch niet genoeg, denk ik.
Je zegt dat ik mezelf voorbij ben gegaan. Ik denk dat juist niet. Ik denk dat ik juist op tijd gestopt ben om uit te zoeken wat ik wil. Ik wil me namelijk in een relatie 100% aan iemand overgeven en dat is tot nu toe niet gelukt. Dat vind ik ook niet eerlijk tegenover mijn vriend. Ik ga uitzoeken wat ik wil met mijn leven, wat mij drijft..
Ik ben de eerste dag als single doorgekomen. Overdag gaat het vrij redelijk, 's avonds begint 't malen. Overdag beredeneer ik met mijn verstand, 's avonds met mijn hart. Maar m'n hart en verstand moeten in balans zijn met elkaar, en het afgelopen jaar was dat niet zo. Ik ga zien wat de toekomst brengt en ik ben er van overtuigd dat áls blijkt dat ik een grote fout heb gemaakt, er altijd ruimte is om weer naar elkaar toe te groeien.
woensdag 29 augustus 2012 om 11:35
@Vivaster, wauw, wat een mooie reactie!
Ik ben blij voor je dat je de eerste dag bent doorgekomen. Het begin is het heftigste. Goed om te zien dat je het nu ook wat beter kunt verwoorden (geloof me, dat is soms lastig hoor)! Ik snap heel goed wat je voelt.
Sommige dingen zijn onoverkomelijkheden, sommige dingen niet, maar dat is afhankelijk van jouw gevoel daarbij en wat voor jou heel belangrijk is. Iedereen heeft bepaalde normen en waarden die belangrijk zijn voor hem of haar en daar moet een partner zich wel in kunnen vinden! Ik kan me goed voorstellen dat geloof of religie daar ook heel belangrijk in is.
Je laatste alinea is een heel wijze! Elke keer als je twijfelt, verdrietig bent of wat dan ook, lees die nog maar eens
.
Ik ben blij voor je dat je de eerste dag bent doorgekomen. Het begin is het heftigste. Goed om te zien dat je het nu ook wat beter kunt verwoorden (geloof me, dat is soms lastig hoor)! Ik snap heel goed wat je voelt.
Sommige dingen zijn onoverkomelijkheden, sommige dingen niet, maar dat is afhankelijk van jouw gevoel daarbij en wat voor jou heel belangrijk is. Iedereen heeft bepaalde normen en waarden die belangrijk zijn voor hem of haar en daar moet een partner zich wel in kunnen vinden! Ik kan me goed voorstellen dat geloof of religie daar ook heel belangrijk in is.
Je laatste alinea is een heel wijze! Elke keer als je twijfelt, verdrietig bent of wat dan ook, lees die nog maar eens
.
woensdag 29 augustus 2012 om 11:53
Lieve schat, dit is geen noodkreet. Je hebt gewoon liefdesverdriet. Heel normaal als je relatie net uit is, ook als je het zelf hebt uitgemaakt en er goede redenen voor zijn. Dat je veel verdriet hebt, eenzaam en ellendig bent is geen signaal dat je dus nog veel van hem houdt en bij hem had moeten blijven. Het is altijd even kut maar iedereen gaat hier doorheen. Je dramatische zinnen van de 1e pagina waarin je doet alsof de wereld vergaat getuigen van niet veel levenservaring. Alleen daarom al is het goed dat je alleen verder gaat, ga leven.
Ik hoop wel dat je wat leert relativeren en je noodkreten bewaard voor échte noodkreten.
Ik hoop wel dat je wat leert relativeren en je noodkreten bewaard voor échte noodkreten.
woensdag 29 augustus 2012 om 12:12
Hi Vivaster,
Super hoe je alles op een rijtje zette. Ik wil je even een hart onder de riem steken en ben het eens met ine: laat het over je heen komen. Het is nu zoals het is, antwoorden (rust) die je nu wilt en nodig hebt zijn er helaas niet. Dat is megakut, maar geeft ook de kans voor echte opruiming. Ik zit momenteel ook in enorme rouw, ben mijn zus kwijt. We zijn er niet uit gekomen samen (zie ander topic, past hier niet!), maar ik heb dus ook enorm liefdesverdriet. Over mijn zus, en ik heb ook veel aan je woorden, Ine. Het is gewoon een kwestie van doorheen gaan. Ik wil het liefst of vechten of vluchten. Ik kan niet kiezen. Maar weet ook: syilzitten en die pijn voelen is soms de enige weg (helaas) om er mee verder te kunnen.
Vivaster, wens je een betere dag, en ben benieuwd of je nog iets doet? Ben je aan het werk? Heeft je vriendin je kunnen helpen?
Ik had dat gisteren ook. Een v riendin, die ook erg ver weg leek, was er gisteravond toen ik me zo diep voelde zinken vanwege die toestand met mijn zus. Ze heeft me gebeld en ze was erg lief en t heeft me megaveel geholpen. Hoop dat jij ook zo'n avond had.
Sterkte en blijf schrijven als het je helpt, moet ik ook maar weer gaan doen (elders)
Misia
PS: Ine: dank je wel. Ja, ik snap ook wat jij bedoelt en dat vind ik ook zo fijn, dat je soms zoveel herkent in elkaars beleving. Dat geeft enorm veel kracht om verder te gaan als je liever in een hoekje zou gaan zitten afwachten. Soms voelt het echt alsof iemand je hand pakt............
Super hoe je alles op een rijtje zette. Ik wil je even een hart onder de riem steken en ben het eens met ine: laat het over je heen komen. Het is nu zoals het is, antwoorden (rust) die je nu wilt en nodig hebt zijn er helaas niet. Dat is megakut, maar geeft ook de kans voor echte opruiming. Ik zit momenteel ook in enorme rouw, ben mijn zus kwijt. We zijn er niet uit gekomen samen (zie ander topic, past hier niet!), maar ik heb dus ook enorm liefdesverdriet. Over mijn zus, en ik heb ook veel aan je woorden, Ine. Het is gewoon een kwestie van doorheen gaan. Ik wil het liefst of vechten of vluchten. Ik kan niet kiezen. Maar weet ook: syilzitten en die pijn voelen is soms de enige weg (helaas) om er mee verder te kunnen.
Vivaster, wens je een betere dag, en ben benieuwd of je nog iets doet? Ben je aan het werk? Heeft je vriendin je kunnen helpen?
Ik had dat gisteren ook. Een v riendin, die ook erg ver weg leek, was er gisteravond toen ik me zo diep voelde zinken vanwege die toestand met mijn zus. Ze heeft me gebeld en ze was erg lief en t heeft me megaveel geholpen. Hoop dat jij ook zo'n avond had.
Sterkte en blijf schrijven als het je helpt, moet ik ook maar weer gaan doen (elders)
Misia
PS: Ine: dank je wel. Ja, ik snap ook wat jij bedoelt en dat vind ik ook zo fijn, dat je soms zoveel herkent in elkaars beleving. Dat geeft enorm veel kracht om verder te gaan als je liever in een hoekje zou gaan zitten afwachten. Soms voelt het echt alsof iemand je hand pakt............
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 29 augustus 2012 om 12:17
Bloemetje, zie paar pagina's terug over de discussie over wat een noodkreet is. Dat lijkt me niet aan een ander om te bepalen wanneer er 1 geslaakt moet worden....
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 29 augustus 2012 om 12:19
Wat rot voor je! Ik leef met je mee hoor, maar wel heel dapper dat je dit zo nu ziet en dat is ook nodig denk ik.
Huil maar en gooi het eruit dat is goed. Het lijkt nooit meer goed te komen met je, maar het komt goed! Hoe cliche het ook klinkt. Ik ben net mijn moeder verloren en dacht dat ik zelf niet meer verder kon met leven......Ik zag er het leuke niet meer van in. Ik ben wel weer voor mezelf en voor mijn vader gaan zorgen en dat voelde goed. Dan knap je op en zie je de dingen weer anders. Je moet verder hoe dan ook, jij ook. Hou van JEZELF en alleen van mensen die goed voor je zijn. Negeer de rest. Zorg dat je leuke dingen weer gaat doen straks, al denk je: geen zin! Gewoon doen en je verandert er weer door. Het is ook een leerproces, je leert hoe hard ook heel erg hiervan, je groeit erdoor en wordt een ander mens. Geloof me. Het is alleen maar ergens goed voor. Mensen moeten zich ontwikkelen en dit hoort helaas bij het proces.
Sterkte en veel geluk.
Petit1968
Huil maar en gooi het eruit dat is goed. Het lijkt nooit meer goed te komen met je, maar het komt goed! Hoe cliche het ook klinkt. Ik ben net mijn moeder verloren en dacht dat ik zelf niet meer verder kon met leven......Ik zag er het leuke niet meer van in. Ik ben wel weer voor mezelf en voor mijn vader gaan zorgen en dat voelde goed. Dan knap je op en zie je de dingen weer anders. Je moet verder hoe dan ook, jij ook. Hou van JEZELF en alleen van mensen die goed voor je zijn. Negeer de rest. Zorg dat je leuke dingen weer gaat doen straks, al denk je: geen zin! Gewoon doen en je verandert er weer door. Het is ook een leerproces, je leert hoe hard ook heel erg hiervan, je groeit erdoor en wordt een ander mens. Geloof me. Het is alleen maar ergens goed voor. Mensen moeten zich ontwikkelen en dit hoort helaas bij het proces.
Sterkte en veel geluk.
Petit1968
voer eendjes geen oorlog!
woensdag 29 augustus 2012 om 12:26
Bedankt voor jullie fijne, meelevende reacties!
Misia,
vandaag ben ik gewoon aan het werk. Dat gaat best aardig, vooral omdat mijn collega's ook echte vriendinnen zijn geworden in het afgelopen jaar.
De afleiding doet me goed.
Gister was ik bij een vriendin zoals je weet en dat was op zich ook wel oke, hoewel zij zelf ook erg veel aan haar hoofd heeft en in therapie zit en daardoor niet zoveel voor me kon betekenen. Het is gewoon fijn dat je even je gedachten kunt verzetten en even weer kunt lachen om iets onnozels. Ik voel me vandaag redelijk rustig maar ben wel bang dat dit stilte voor de storm zal zijn..ik ben dus erg benieuwd hoe het over een weekje gaat!
Misia,
vandaag ben ik gewoon aan het werk. Dat gaat best aardig, vooral omdat mijn collega's ook echte vriendinnen zijn geworden in het afgelopen jaar.
De afleiding doet me goed.
Gister was ik bij een vriendin zoals je weet en dat was op zich ook wel oke, hoewel zij zelf ook erg veel aan haar hoofd heeft en in therapie zit en daardoor niet zoveel voor me kon betekenen. Het is gewoon fijn dat je even je gedachten kunt verzetten en even weer kunt lachen om iets onnozels. Ik voel me vandaag redelijk rustig maar ben wel bang dat dit stilte voor de storm zal zijn..ik ben dus erg benieuwd hoe het over een weekje gaat!
woensdag 29 augustus 2012 om 12:29
quote:misia schreef op 29 augustus 2012 @ 12:17:
Bloemetje, zie paar pagina's terug over de discussie over wat een noodkreet is. Dat lijkt me niet aan een ander om te bepalen wanneer er 1 geslaakt moet worden....
Dat bepaal ik zelf dan wel weer... ik vind liefdesverdriet na het beëindigen van een verder normale relatie op jonge leeftijd geen noodkreet. En ieder die dat wel vind die schaar ik onder puberaal. Het is kut, voelt klote, doorbijten, ja.. maar noodkreet? Sorry hoor...
Openbaar forum, mijn mening.
Bloemetje, zie paar pagina's terug over de discussie over wat een noodkreet is. Dat lijkt me niet aan een ander om te bepalen wanneer er 1 geslaakt moet worden....
Dat bepaal ik zelf dan wel weer... ik vind liefdesverdriet na het beëindigen van een verder normale relatie op jonge leeftijd geen noodkreet. En ieder die dat wel vind die schaar ik onder puberaal. Het is kut, voelt klote, doorbijten, ja.. maar noodkreet? Sorry hoor...
Openbaar forum, mijn mening.
woensdag 29 augustus 2012 om 12:34
Hey Petit
Wat een mooie post en natuurlijk is het verlies van je moeder extreem ingrijpend!! Ik heb zelf mijn vader verloren toen ik tiener was en het heeft me zeker 8 jaar geduurd voor dat ik er soort plek aan gaf. En ik weet 1 ding: het is geen rechte lijn. Ik kan nog momenten hebben dat ik m verschrikkelijk mis.
"Hou van JEZELF en alleen van mensen die goed voor je zijn. Negeer de rest." Hier heb ik ook wat aan in de situatie met mijn zus. Thanks en jij ook sterkte en petje af voor hoe je het verlies van je moeder omschrijft/verwerkte....
Misia
Wat een mooie post en natuurlijk is het verlies van je moeder extreem ingrijpend!! Ik heb zelf mijn vader verloren toen ik tiener was en het heeft me zeker 8 jaar geduurd voor dat ik er soort plek aan gaf. En ik weet 1 ding: het is geen rechte lijn. Ik kan nog momenten hebben dat ik m verschrikkelijk mis.
"Hou van JEZELF en alleen van mensen die goed voor je zijn. Negeer de rest." Hier heb ik ook wat aan in de situatie met mijn zus. Thanks en jij ook sterkte en petje af voor hoe je het verlies van je moeder omschrijft/verwerkte....
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 29 augustus 2012 om 12:39
Bloemtje, tuurlijk kan je dit vinden, sorry als het wat afwerend over kwam van mijn kant.
Wat ik bedoelde was dat het maar een woord is en wat eronder verstaan wordt zo divers dat je er toch nooit uitkomt wat nou een noodkreet rechtvaardigd en wat niet. Daarvoor zou je alle wijsheid in pacht moeten hebben.
Wat ik bedoelde was dat het maar een woord is en wat eronder verstaan wordt zo divers dat je er toch nooit uitkomt wat nou een noodkreet rechtvaardigd en wat niet. Daarvoor zou je alle wijsheid in pacht moeten hebben.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 29 augustus 2012 om 12:51
Ha Vivaster,
Goed dat je naar je werk ging is toch wat afleiding (ben zelf niet aan t werk, haha), Maar goed van je!! En wel fijn idd om je zinnen wat te verzetten...
Wat betreft die stilte voor de storm, misschien is dat het, misschien niet. Je weet t niet. Maar als ie komt: die kun je aan ook al voelt dat misschien niet zo. ook weer zo makkelijk gezegd, zou mezelf dat ook wat beter voor ogen kunnen houden
Liefs en werkse, en bij stormen gewoon typen!
Misia
Goed dat je naar je werk ging is toch wat afleiding (ben zelf niet aan t werk, haha), Maar goed van je!! En wel fijn idd om je zinnen wat te verzetten...
Wat betreft die stilte voor de storm, misschien is dat het, misschien niet. Je weet t niet. Maar als ie komt: die kun je aan ook al voelt dat misschien niet zo. ook weer zo makkelijk gezegd, zou mezelf dat ook wat beter voor ogen kunnen houden
Liefs en werkse, en bij stormen gewoon typen!
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 29 augustus 2012 om 12:53
Dankje Misia, wat vreselijk lief dat je zoveel steun post!!
@Bloemetje
Ik heb dit topic niet geopend om een discussie te maken over wat nou wel een noodkreet is of niet. Ik heb in mijn verdriet een titel verzonnen en wel een die voor mij op dat moment zo voelde. Het wás een noodkreet om hulp en advies.
Dat mijn nood voor jou niet hoog genoeg is, daar kan ik niks aan doen. Het is tenslotte mijn nood. Wel fijn dat je me toch nog op probeert te beuren.
@Bloemetje
Ik heb dit topic niet geopend om een discussie te maken over wat nou wel een noodkreet is of niet. Ik heb in mijn verdriet een titel verzonnen en wel een die voor mij op dat moment zo voelde. Het wás een noodkreet om hulp en advies.
Dat mijn nood voor jou niet hoog genoeg is, daar kan ik niks aan doen. Het is tenslotte mijn nood. Wel fijn dat je me toch nog op probeert te beuren.
woensdag 29 augustus 2012 om 18:12
Hey Vivaster, mooie reactie op mijn post. Liefdesverdriet is gewoon pijnlijk. Je gaat hopelijk altijd een relatie aan in de hoop op een blijvende fijne tijd en het is pijnlijk als dat niet lukt.
Ik kan mij voorstellen dat als jij meer van de wereld wilt zien dat een partner jou daarin bijstaat en zelf kijkt in welke mate hij je daarin tegemoet kan komen, ook mee gaat de wereld samen met jou verder te ontdekken.
Elkaar kunnen begrijpen is wel heel belangrijk. Voor hem was het een bewuste keuze om voor jou te kiezen en goed te kunnen werken. Jij wilt jezelf lijkt het nog meer ontwikkelen op persoonlijk vlak en daarin lijkt het zo op het oog dat hij jou daarin niet genoeg kan steunen en begrijpen.
Religie draait voor mij om de inhoud. Dat het gaat om iemand die van je houdt, voor je zorgt, zorgzaam is in het algemeen. Dat wat in iemand zit. Verschil je daarin heel erg met je partner is dat ook niet goed. Voor mij draait het dus om iemands hart. Maar je zal wel beiden op de één of andere manier daarin een weg moeten kunnen vinden. Zwart wit denken is in ieder geval geen handige manier van communiceren en elkaar kunnen gaan begrijp.
Een relatie gaat er wel om dat je je 100% kan overgeven. Dat je het idee hebt dat aan jouw eigen behoeften ook voldoende wordt voldaan. Succes verder met je liefdesverdriet, dat hoort vaak helaas bij het leven. En succes ook met je zoektocht naar wat je wel wilt.
Ik kan mij voorstellen dat als jij meer van de wereld wilt zien dat een partner jou daarin bijstaat en zelf kijkt in welke mate hij je daarin tegemoet kan komen, ook mee gaat de wereld samen met jou verder te ontdekken.
Elkaar kunnen begrijpen is wel heel belangrijk. Voor hem was het een bewuste keuze om voor jou te kiezen en goed te kunnen werken. Jij wilt jezelf lijkt het nog meer ontwikkelen op persoonlijk vlak en daarin lijkt het zo op het oog dat hij jou daarin niet genoeg kan steunen en begrijpen.
Religie draait voor mij om de inhoud. Dat het gaat om iemand die van je houdt, voor je zorgt, zorgzaam is in het algemeen. Dat wat in iemand zit. Verschil je daarin heel erg met je partner is dat ook niet goed. Voor mij draait het dus om iemands hart. Maar je zal wel beiden op de één of andere manier daarin een weg moeten kunnen vinden. Zwart wit denken is in ieder geval geen handige manier van communiceren en elkaar kunnen gaan begrijp.
Een relatie gaat er wel om dat je je 100% kan overgeven. Dat je het idee hebt dat aan jouw eigen behoeften ook voldoende wordt voldaan. Succes verder met je liefdesverdriet, dat hoort vaak helaas bij het leven. En succes ook met je zoektocht naar wat je wel wilt.
zaterdag 1 september 2012 om 11:11
Hey Vivaster,
Hoe gaat het met je?
Hoe ziet je weekend eruit, heb je wat afleiding?
Ik stuur je even een zonnetje, voor dat hart onder de riem!
]http://3.bp.blogspot.com/_XIG98kNoit0/S ... 721524.jpg
Hoe gaat het met je?
Hoe ziet je weekend eruit, heb je wat afleiding?
Ik stuur je even een zonnetje, voor dat hart onder de riem!
]http://3.bp.blogspot.com/_XIG98kNoit0/S ... 721524.jpg
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)