Kinderen
alle pijlers
Problemen basisonderwijs.
woensdag 5 september 2012 om 19:59
Hoi beste lezers,
Ik zit met een soort onzekerheid in mijn maag, en vraag jullie wat jullie mening en advies is.
Ik ben een alleenstaande moeder van een zoon van bijna 7 jaar.
Zijn vader en ik zijn uit elkaar gegaan toen hij ruim anderhalf jaar was. Vaders had direct (eerder) al een vriendin en is daar nu nog bij en heeft daar 2 kinderen bij. Er waren eerder heel veel problemen tussen ons. Ik heb deze laatste jaren de problemen laten varen. Ik ging nergens meer op in of tegen in. En heb gezegd dat het zijn eigen keuzes zijn die hij maakt.
Het heeft mijn heel wat jaren gekost om nu zo te denken en alles los te laten. Nu is alles in vrede en zijn we met zijn allen zelfs laatst bij de zwemdiploma uitreiking van onze zoon geweest. We hebben gepraat, gelachen en ontspannen. Niks aan het handje.
Afgelopen jaar heb ik een opleiding gevolgd, om aan het werk te kunnen komen. Immers werd ik eerder steeds afgewezen op sollicitaties of de brieven. Het was een moeilijk en pittig jaartje. Dat heeft ook wel invloed op mijn zoontje natuurlijk. Hij werd door vriendinnen van mij opgevangen zodat ik naar school en stage kon. Tussen door zijn er verbouwingen bezig geweest in en om het huis. (renovaties).
Mijn zoon heeft eerst bij een kinderopvang en gastouder gezeten zodat ik kon werken met behoud van uitkering. Bij de gastouder en kinderdag verblijf was er eigenlijks ook niets aan de hand. Gewoon de normale grens opzoeken speelgoed wel eens willen afpakken niet willen delen etc. Normaal gedrag. Ook goed gedrag! Luisterend en rustig vrolijk blij en delen met andere kinderen, samen spelen etc.
Toen hij naar groep 1 ging op een openbare basis school, veranderde dit eigenlijk compleet... Meer als in compleet, wat de juf mij allemaal vertelde. Dagelijks kwam ik mijn zoontje ophalen en vroeg ik hoe hij zich ontwikkelde, en dagelijks kreeg ik te horen dat hij kinderen sloeg, beet, schopte, duwde en spuugde. Ik herkende mijn zoon daar niet in. Thuis begon hij op een gegeven moment ook te veranderen. Snel boos worden, mij de schuld geven dat hij bijvoorbeeld van zijn fiets viel (Hij leerde fietsen). Op andere momenten ook.. Wat allemaal weet ik niet meer, die tijd zijn we immers voorbij. Maar ik wou wel mee helpen aan een oplossing op school, dus ik vroeg daar later het school jaar ook naar van: "Wat kunnen we hier aan doen, want dit kan niet zo langer." Het moest voor andere kinderen en voor de juffrouw en mijn zoontje wel leuk blijven. Ze adviseerde mij een maatschappelijk werkster. Maar ze had al geinformeerd en op school zat alles al vol. Dus ik vroeg haar wat ik anders kon doen. Uiteindelijk ben ik via de huisarts bij jeugdzorg en instantie nummero 3 terecht gekomen.
Yorneo kwam wekelijks bij mij thuis en ik legde alle kaarten op tafel. Was open en eerlijk. Ook over hoe ik reageerde en hoe ik handelde. Na een aantal maanden is er uit gekomen dat mijn zoon een bepaalde trigger nodig heeft om goed te willen presteren. Zoals vaak genoeg complimenteren (ook wanneer ik helemaal met andere dingen bezig was, moest ik mij bewust worden van zijn goede gedrag en als nog complimenteren). Zijn gevoel uitleggen wanneer hij boos was, begrip tonen en hem vertellen hoe hij het beter kon doen. En het grootste van alles rustig blijven. En oja! Niet zijn uitlatingen persoonlijk opvatten!
Alle handvatten, tips, stikkers, en lijstjes werkten heel goed! We werkten ook met duimpjes. Uiteindelijk is deze vrouw ook op school gekomen. Onderhand (door wachtlijst) zat mijn zoon al (op enkele maanden na) aan het eind van zijn 2de school jaar. De juf luisterde en werkte ook met deze handvatten. Mijn zoon ging steeds beter functioneren in de klas, en het ging steeds beter met hem. De afspraak onderling met de vrouw van instantie nummero 3 was ook dat deze handvatten, doorgevoerd zouden worden naar groep 3. Het zij zo.
In groep 3 kwam mijn zoon in de klas. Frisse moed verder en volle hoop en geloof dat het goed zou gaan. Tot mijn hoop en geloof de grond in werd geboord naar mijn gevoel. Juf van groep 3 had haar schema en haar leswijzen zo dat zij geen aandacht voor deze handvatten en dergelijke, tijd had. Ik heb haar uitgelegd dat het eigenlijk weinig tijd in beslag nam. Ze hoefde hem een compliment te geven en hij kon een duimpje sparen. Die kon hij eigenlijk zelf pakken. Daarop zei ze dat ze niemand voortrekt en dat ze dat niet kon doen want andere kinderen voelen zich dan voorbij gelopen. Ik heb haar uitgelegd dat als het uitgelegd wordt dat kinderen het best kunnen begrijpen, de ene kind is het andere niet en de een heeft meer moeite met iets als de andere. Daar hoort, naar mijn mening, ook een juffrouw in gespecialiseerd in te zijn.. Toch?? Immers horen kinderen begeleid te worden. Uit onderzoek kwam ook vanuit instantie nummero 3 naar voren (die school zelf heeft ingevuld) dat mijn zoon onder normaal gedrag valt en niet naar het gedrag van buitensporige gedrag waar hij extra hulp bij nodig heeft. Elke keer als ik met handvatten of met tips aan kwam werd het van de hand gewezen. En zij gaf les zoals zij dat altijd deed en niet anders. Halve wegen het jaar van groep 3 heeft de juf mij gevraagd om naar een kinderpsychologe te gaan met me zoon omdat zij dacht dat het ADHD zou zijn. Ik kon mijn oren niet geloven... Ik heb kinderen gezien die ADHD hadden en dat zie ik minimaal op mijn zoon terug komen! Ik werd nu zelf opstandig en had zoiets van dat ga ik niet doen. Ik heb al met jeugdzorg gezeten, die heeft hier ook handvatten aangerijkt, jullie redden je er maar mee!
Maar uiteindelijk (door mensen in mijn omgeving vrienden, familie) ben ik naar de huisarts gegaan en heb het bij hem neergelegd. Hij zou dit voorleggen bij de kinderpsychologe en kijken wat hij bepaald. Want scholen kunnen niet zomaar kinderen doorsturen en zeggen dat ze een rugzakje op krijgen zodat school dan wel verder kan met ze. (ja, ik heb mijn eigen mening er wel bij vermeld) OKey, we werden opgeroepen door de kinderpsychologe en hadden een aantal afspraken. Mijn zoon alleen met hem. Ik alleen met hem. Wij alle beiden met hem. En er zou iemand op school komen en in de klas zitten om mijn zoon te observeren. Standaard procedure. Alles ging goed. Tussen door werd mij verteld dat mijn zoon goed reageert, wat hij weet dat weet hij, wat hij niet weet dat weet hij niet en dat maakt hem verder ook niet uit. Lekker nieuwsgierig zoals een "normaal"kind betaamd. Okey. Goed nieuws. Laatste gesprek samen kreeg ik van hem te horen dat wij op 1 lijn zitten en dat de kinderpsychologe dus ook gewoon een "normaal" jochie voor zich ziet zitten, maar we moesten nog wel afwachten, wat de persoon die op mijn zoon zijn school is geweest, in te brengen heeft. Daar zouden ze over vergaderen.
Ondertussen is er school vakantie geweest en is mijn zoon over naar groep 4. Ik had me al voor bereid dat dit niet in eens een ander verhaal zou worden met goh uw zoon doet het fantastisch in de klas! Nee ik zou er klaar voor zijn en ik zou het lekker laten gaan en we horen het allemaal nog wel. Mijn afspraak bij de kinderpsychologe is 21 september.
De eerste dag op school. Mijn zoontje is gewoon rustig en ik vraag naar zijn dag. Er komt niet al te veel uit dan alleen leuk. Ik door vragen met wat ze allemaal hebben gedaan, rekenen krijg ik als antwoord.. Okeyyy Geen vragen naar vakanties?? Vanmiddag gaan we wel knutselen, zonder enige enthousiasme. Ik denk okey. Ik in de 2de deel van de middag na school naar de juf gegaan en gevraagd hoe het ging. Hahaha ja je raad het al. Niet opletten, afleiden, afgeleid, niet verantwoordelijk met zijn werktaakjes. Continu achter hem aan zitten dat hij die werk taakjes moet doen. etc etc etc. Ik zei toen nuchter en dood leuk. Ik heb de 21 ste een afspraak en we gaan het wel horen wat daar uit komt. Toen zei ze ja ik heb van mijn collega alles al gehoord van hoe en wat en over uw zoon. Ik dacht, tja het zal niet. Het zal niet in een keer veranderen. Maar de 1ste dag al!! Ik vertelde dit aan mijn vriendin, want die was ook wel nieuwsgierig. En die vond dit heel raar. Dat kun je niet allemaal al zeggen naar 1 dag. Die jongen moet eerst inkomen hij heeft net die vakantie achter de rug en komt nu weer in een ritme. Dan gelijk al zeggen wat hem mankeert?!? Ik zei, tja.. Laat maar, we zullen het wel zien. Maar ondertussen vreet ik me eigenlijk wel op.. Ik moet zeggen sinds zin zwemdiploma (dat was afgelopen weekend 1 september) is hij heel leuk en makkelijk in omgang en heel rustig. Nee is nee en daar laat hij het deze dagen bij... Heel leuk. En dan krijg je dit van school te horen.
Ik moet zeggen hij is wel een halfbloedje en hij is nou misschien op 2 andere na de enige op school... Ik heb al eerder bij groep 1 en 2 zitten denken is hij misschien een pispaal omdat hij "er niet bij zou horen"... Ik denk nee maar dat kan niet... Maar al met al vraag ik mij werkelijk af wat ik nu moet doen... JA zoiezo afwachten op de resultaten.
Ik begrijp ook dat school regels heeft en een beleid heeft en ook te kmpen heeft met crisis en dergelijke dingen meer.. Maar jeugdzorg is er ook geweest en nog pakken ze het niet verder op... Ik heb dingen gezegd daar luisteren ze niet naar...
Ben ik nu fout??? Denk ik nu heel verkeerd?? Wat is jullie mening en eventueel tips erbij die jullie mij kunnen geven. Ik zou jullie heel dankbaar zijn.
Als ik het verkeerd zie, zeg het me dan ook, geef ook aan waarom. Ik ben wel iemand die mijn fouten durft toe te geven, maar ze moeten wel een reden hebben. Ik wil mijzelf ook kunnen verdedigen als ik het niet terecht vindt. Boos wordt ik niet, maar een discussie ga ik ook niet uit de weg. Maar help mij om een goed beeld te krijgen, wat nou aan de hand zou kunnen zijn en of dit kan/mag. Of ervaringen delen noem het maar op. Alles wat kan helpen graag!!
Liefssss
Ik zit met een soort onzekerheid in mijn maag, en vraag jullie wat jullie mening en advies is.
Ik ben een alleenstaande moeder van een zoon van bijna 7 jaar.
Zijn vader en ik zijn uit elkaar gegaan toen hij ruim anderhalf jaar was. Vaders had direct (eerder) al een vriendin en is daar nu nog bij en heeft daar 2 kinderen bij. Er waren eerder heel veel problemen tussen ons. Ik heb deze laatste jaren de problemen laten varen. Ik ging nergens meer op in of tegen in. En heb gezegd dat het zijn eigen keuzes zijn die hij maakt.
Het heeft mijn heel wat jaren gekost om nu zo te denken en alles los te laten. Nu is alles in vrede en zijn we met zijn allen zelfs laatst bij de zwemdiploma uitreiking van onze zoon geweest. We hebben gepraat, gelachen en ontspannen. Niks aan het handje.
Afgelopen jaar heb ik een opleiding gevolgd, om aan het werk te kunnen komen. Immers werd ik eerder steeds afgewezen op sollicitaties of de brieven. Het was een moeilijk en pittig jaartje. Dat heeft ook wel invloed op mijn zoontje natuurlijk. Hij werd door vriendinnen van mij opgevangen zodat ik naar school en stage kon. Tussen door zijn er verbouwingen bezig geweest in en om het huis. (renovaties).
Mijn zoon heeft eerst bij een kinderopvang en gastouder gezeten zodat ik kon werken met behoud van uitkering. Bij de gastouder en kinderdag verblijf was er eigenlijks ook niets aan de hand. Gewoon de normale grens opzoeken speelgoed wel eens willen afpakken niet willen delen etc. Normaal gedrag. Ook goed gedrag! Luisterend en rustig vrolijk blij en delen met andere kinderen, samen spelen etc.
Toen hij naar groep 1 ging op een openbare basis school, veranderde dit eigenlijk compleet... Meer als in compleet, wat de juf mij allemaal vertelde. Dagelijks kwam ik mijn zoontje ophalen en vroeg ik hoe hij zich ontwikkelde, en dagelijks kreeg ik te horen dat hij kinderen sloeg, beet, schopte, duwde en spuugde. Ik herkende mijn zoon daar niet in. Thuis begon hij op een gegeven moment ook te veranderen. Snel boos worden, mij de schuld geven dat hij bijvoorbeeld van zijn fiets viel (Hij leerde fietsen). Op andere momenten ook.. Wat allemaal weet ik niet meer, die tijd zijn we immers voorbij. Maar ik wou wel mee helpen aan een oplossing op school, dus ik vroeg daar later het school jaar ook naar van: "Wat kunnen we hier aan doen, want dit kan niet zo langer." Het moest voor andere kinderen en voor de juffrouw en mijn zoontje wel leuk blijven. Ze adviseerde mij een maatschappelijk werkster. Maar ze had al geinformeerd en op school zat alles al vol. Dus ik vroeg haar wat ik anders kon doen. Uiteindelijk ben ik via de huisarts bij jeugdzorg en instantie nummero 3 terecht gekomen.
Yorneo kwam wekelijks bij mij thuis en ik legde alle kaarten op tafel. Was open en eerlijk. Ook over hoe ik reageerde en hoe ik handelde. Na een aantal maanden is er uit gekomen dat mijn zoon een bepaalde trigger nodig heeft om goed te willen presteren. Zoals vaak genoeg complimenteren (ook wanneer ik helemaal met andere dingen bezig was, moest ik mij bewust worden van zijn goede gedrag en als nog complimenteren). Zijn gevoel uitleggen wanneer hij boos was, begrip tonen en hem vertellen hoe hij het beter kon doen. En het grootste van alles rustig blijven. En oja! Niet zijn uitlatingen persoonlijk opvatten!
Alle handvatten, tips, stikkers, en lijstjes werkten heel goed! We werkten ook met duimpjes. Uiteindelijk is deze vrouw ook op school gekomen. Onderhand (door wachtlijst) zat mijn zoon al (op enkele maanden na) aan het eind van zijn 2de school jaar. De juf luisterde en werkte ook met deze handvatten. Mijn zoon ging steeds beter functioneren in de klas, en het ging steeds beter met hem. De afspraak onderling met de vrouw van instantie nummero 3 was ook dat deze handvatten, doorgevoerd zouden worden naar groep 3. Het zij zo.
In groep 3 kwam mijn zoon in de klas. Frisse moed verder en volle hoop en geloof dat het goed zou gaan. Tot mijn hoop en geloof de grond in werd geboord naar mijn gevoel. Juf van groep 3 had haar schema en haar leswijzen zo dat zij geen aandacht voor deze handvatten en dergelijke, tijd had. Ik heb haar uitgelegd dat het eigenlijk weinig tijd in beslag nam. Ze hoefde hem een compliment te geven en hij kon een duimpje sparen. Die kon hij eigenlijk zelf pakken. Daarop zei ze dat ze niemand voortrekt en dat ze dat niet kon doen want andere kinderen voelen zich dan voorbij gelopen. Ik heb haar uitgelegd dat als het uitgelegd wordt dat kinderen het best kunnen begrijpen, de ene kind is het andere niet en de een heeft meer moeite met iets als de andere. Daar hoort, naar mijn mening, ook een juffrouw in gespecialiseerd in te zijn.. Toch?? Immers horen kinderen begeleid te worden. Uit onderzoek kwam ook vanuit instantie nummero 3 naar voren (die school zelf heeft ingevuld) dat mijn zoon onder normaal gedrag valt en niet naar het gedrag van buitensporige gedrag waar hij extra hulp bij nodig heeft. Elke keer als ik met handvatten of met tips aan kwam werd het van de hand gewezen. En zij gaf les zoals zij dat altijd deed en niet anders. Halve wegen het jaar van groep 3 heeft de juf mij gevraagd om naar een kinderpsychologe te gaan met me zoon omdat zij dacht dat het ADHD zou zijn. Ik kon mijn oren niet geloven... Ik heb kinderen gezien die ADHD hadden en dat zie ik minimaal op mijn zoon terug komen! Ik werd nu zelf opstandig en had zoiets van dat ga ik niet doen. Ik heb al met jeugdzorg gezeten, die heeft hier ook handvatten aangerijkt, jullie redden je er maar mee!
Maar uiteindelijk (door mensen in mijn omgeving vrienden, familie) ben ik naar de huisarts gegaan en heb het bij hem neergelegd. Hij zou dit voorleggen bij de kinderpsychologe en kijken wat hij bepaald. Want scholen kunnen niet zomaar kinderen doorsturen en zeggen dat ze een rugzakje op krijgen zodat school dan wel verder kan met ze. (ja, ik heb mijn eigen mening er wel bij vermeld) OKey, we werden opgeroepen door de kinderpsychologe en hadden een aantal afspraken. Mijn zoon alleen met hem. Ik alleen met hem. Wij alle beiden met hem. En er zou iemand op school komen en in de klas zitten om mijn zoon te observeren. Standaard procedure. Alles ging goed. Tussen door werd mij verteld dat mijn zoon goed reageert, wat hij weet dat weet hij, wat hij niet weet dat weet hij niet en dat maakt hem verder ook niet uit. Lekker nieuwsgierig zoals een "normaal"kind betaamd. Okey. Goed nieuws. Laatste gesprek samen kreeg ik van hem te horen dat wij op 1 lijn zitten en dat de kinderpsychologe dus ook gewoon een "normaal" jochie voor zich ziet zitten, maar we moesten nog wel afwachten, wat de persoon die op mijn zoon zijn school is geweest, in te brengen heeft. Daar zouden ze over vergaderen.
Ondertussen is er school vakantie geweest en is mijn zoon over naar groep 4. Ik had me al voor bereid dat dit niet in eens een ander verhaal zou worden met goh uw zoon doet het fantastisch in de klas! Nee ik zou er klaar voor zijn en ik zou het lekker laten gaan en we horen het allemaal nog wel. Mijn afspraak bij de kinderpsychologe is 21 september.
De eerste dag op school. Mijn zoontje is gewoon rustig en ik vraag naar zijn dag. Er komt niet al te veel uit dan alleen leuk. Ik door vragen met wat ze allemaal hebben gedaan, rekenen krijg ik als antwoord.. Okeyyy Geen vragen naar vakanties?? Vanmiddag gaan we wel knutselen, zonder enige enthousiasme. Ik denk okey. Ik in de 2de deel van de middag na school naar de juf gegaan en gevraagd hoe het ging. Hahaha ja je raad het al. Niet opletten, afleiden, afgeleid, niet verantwoordelijk met zijn werktaakjes. Continu achter hem aan zitten dat hij die werk taakjes moet doen. etc etc etc. Ik zei toen nuchter en dood leuk. Ik heb de 21 ste een afspraak en we gaan het wel horen wat daar uit komt. Toen zei ze ja ik heb van mijn collega alles al gehoord van hoe en wat en over uw zoon. Ik dacht, tja het zal niet. Het zal niet in een keer veranderen. Maar de 1ste dag al!! Ik vertelde dit aan mijn vriendin, want die was ook wel nieuwsgierig. En die vond dit heel raar. Dat kun je niet allemaal al zeggen naar 1 dag. Die jongen moet eerst inkomen hij heeft net die vakantie achter de rug en komt nu weer in een ritme. Dan gelijk al zeggen wat hem mankeert?!? Ik zei, tja.. Laat maar, we zullen het wel zien. Maar ondertussen vreet ik me eigenlijk wel op.. Ik moet zeggen sinds zin zwemdiploma (dat was afgelopen weekend 1 september) is hij heel leuk en makkelijk in omgang en heel rustig. Nee is nee en daar laat hij het deze dagen bij... Heel leuk. En dan krijg je dit van school te horen.
Ik moet zeggen hij is wel een halfbloedje en hij is nou misschien op 2 andere na de enige op school... Ik heb al eerder bij groep 1 en 2 zitten denken is hij misschien een pispaal omdat hij "er niet bij zou horen"... Ik denk nee maar dat kan niet... Maar al met al vraag ik mij werkelijk af wat ik nu moet doen... JA zoiezo afwachten op de resultaten.
Ik begrijp ook dat school regels heeft en een beleid heeft en ook te kmpen heeft met crisis en dergelijke dingen meer.. Maar jeugdzorg is er ook geweest en nog pakken ze het niet verder op... Ik heb dingen gezegd daar luisteren ze niet naar...
Ben ik nu fout??? Denk ik nu heel verkeerd?? Wat is jullie mening en eventueel tips erbij die jullie mij kunnen geven. Ik zou jullie heel dankbaar zijn.
Als ik het verkeerd zie, zeg het me dan ook, geef ook aan waarom. Ik ben wel iemand die mijn fouten durft toe te geven, maar ze moeten wel een reden hebben. Ik wil mijzelf ook kunnen verdedigen als ik het niet terecht vindt. Boos wordt ik niet, maar een discussie ga ik ook niet uit de weg. Maar help mij om een goed beeld te krijgen, wat nou aan de hand zou kunnen zijn en of dit kan/mag. Of ervaringen delen noem het maar op. Alles wat kan helpen graag!!
Liefssss
woensdag 5 september 2012 om 20:11
Tjee dat is een enorm verhaal. mijn zoon heeft ADHD en was vanaf de peuterspeelzaal al een 'probleem'. Maar vanaf groep drie ging ie helemaal 'los'. Maar deze school heeft samen met ons een handelingsplan opgesteld en alle aanwijzingen van ambulante begeleiding, Ggz opgevolgd.
Sterker nog, een bepaald beloningssysteem werd gewoon voor de hele groep gebruikt zodat hij zich daar niet alleen in voelde. Dus deze school heeft wel alles uit de kast getrokken. En dat zijn ze ook verplicht. Ondanks dat kon Levy absoluut niet meekomen en zit hij nu op een andere school zit en daar helemaal opbloeit.
Sterker nog, een bepaald beloningssysteem werd gewoon voor de hele groep gebruikt zodat hij zich daar niet alleen in voelde. Dus deze school heeft wel alles uit de kast getrokken. En dat zijn ze ook verplicht. Ondanks dat kon Levy absoluut niet meekomen en zit hij nu op een andere school zit en daar helemaal opbloeit.
woensdag 5 september 2012 om 20:21
@wiesdie Samenvatting...
Zoon gaat naar school heeft al 3 jaren achter een gedrags problemen naar verluid van juffen. Jeugdzorg is aan te pas geweest, even hebben ze de handvatten opgepakt maar zijn er niet mee verder gegaan. Kinderpsychologe nu aan de gang. Eerste school dag gelijk weer het zelfs als altijd. Gedrags problemen. 21 september advies gesprek bij kinderpsychologe. Afwachten, weet ik. Ik vreet mij op. Mag dit/kan dit
Zoiets??
Is niet al te duidelijk. Er horen meer factoren bij te staan... Maar ja.. Het zij zo 
Thanxx voor je reactie!
Zoon gaat naar school heeft al 3 jaren achter een gedrags problemen naar verluid van juffen. Jeugdzorg is aan te pas geweest, even hebben ze de handvatten opgepakt maar zijn er niet mee verder gegaan. Kinderpsychologe nu aan de gang. Eerste school dag gelijk weer het zelfs als altijd. Gedrags problemen. 21 september advies gesprek bij kinderpsychologe. Afwachten, weet ik. Ik vreet mij op. Mag dit/kan dit
Zoiets??
Is niet al te duidelijk. Er horen meer factoren bij te staan... Maar ja.. Het zij zo Thanxx voor je reactie!
woensdag 5 september 2012 om 20:30
woensdag 5 september 2012 om 20:31
quote:beloves schreef op 05 september 2012 @ 20:27:
@ isabon Nee helemaal niet. Ze hebben me door verwezen naar een maatschappelijkwerker en huisarts. Meer niet.Dat is echt raar. Ze moeten voor zorgleerlingen een handelingsplan opstellen. Met jou bespreken, en een plan van aanpak maken. Dat zijn ze verplicht. Ik zou dat aankaarten op school. En je kunt ook bij de onderwijsinspectie informeren welke plichten de school heeft.
@ isabon Nee helemaal niet. Ze hebben me door verwezen naar een maatschappelijkwerker en huisarts. Meer niet.Dat is echt raar. Ze moeten voor zorgleerlingen een handelingsplan opstellen. Met jou bespreken, en een plan van aanpak maken. Dat zijn ze verplicht. Ik zou dat aankaarten op school. En je kunt ook bij de onderwijsinspectie informeren welke plichten de school heeft.
woensdag 5 september 2012 om 20:31
de naam van je zoon staat er ook nog in,
'Dagelijks kwam ik... ophalen... '
misschien leg je zelf ook wel de nadruk erop, door al in de eerste pauze zo te vissen, en meteen op dag 1 zo dringend te gaan vragen hoe het met hem gaat op school. probeer eens wat te ontspannen. je roept wel hard 'we zien wel'. maar je weet ook dat je daar niks van meent.
'Dagelijks kwam ik... ophalen... '
misschien leg je zelf ook wel de nadruk erop, door al in de eerste pauze zo te vissen, en meteen op dag 1 zo dringend te gaan vragen hoe het met hem gaat op school. probeer eens wat te ontspannen. je roept wel hard 'we zien wel'. maar je weet ook dat je daar niks van meent.
woensdag 5 september 2012 om 20:39
@lotje Naar mijn idee is het niet de nadruk leggen op hem om te vragen hoe het was.. Ik neem aan dat iedereen dat aan je kind vraagt en hoe was je ochtend? Daar lijkt mij verder niets mis mee...
Ontspannen ben ik al meer als vorig jaar en tuurlijk er kan altijd nog spanning af, maar al doende leert men
We zien wel is meer als we wachten af wat het resultaat zal zijn van de advies gesprek. Tot die tijd, wist ik niet beter (tot nu toe met een handelingsplan) dan gewoon afwachten tot het gesprek. Maar daarom vraag ik hier ook om advies. Om tips binnen te krijgen waar ik eventueel wat mee kan Nu weet ik dus over een plan van aanpak. Dus kan ik alweer een stapje verder
Ontspannen ben ik al meer als vorig jaar en tuurlijk er kan altijd nog spanning af, maar al doende leert men
We zien wel is meer als we wachten af wat het resultaat zal zijn van de advies gesprek. Tot die tijd, wist ik niet beter (tot nu toe met een handelingsplan) dan gewoon afwachten tot het gesprek. Maar daarom vraag ik hier ook om advies. Om tips binnen te krijgen waar ik eventueel wat mee kan
Nu weet ik dus over een plan van aanpak. Dus kan ik alweer een stapje verder
woensdag 5 september 2012 om 20:49
Beloves, uit je post lees ik een betrokken moeder, die graag het beste voor haar kind wil.
Ik vind het goed van je dat je hulp gezocht hebt, toen het gedrag van je zoontje aangekaart is.
Lastig, dat de school geen goede doorgaande lijn heeft, jammer dat de juf van groep 3 de handvaten en de duimpjes niet heeft gebruikt.
Voor de vakantie (of in de vakantie) hebben leerkrachten altijd een overdracht met elkaar, Ze spreken de kinderen dan door, en waar ze bij de kinderen specifiek op moeten letten.
Niet iedereen kan dat objectief, en het zou kunnen zijn dat de juf van groep 3 op een negatieve manier over het gedrag van je zoontje heeft gepraat. Of dat de leerkracht van 4 dit n.a.v. de overdracht zo heeft opgepakt.
Ik zou je als advies geven dat je de juf 2 weken even de tijd geeft om jouw zoontje te leren kennen. En te kijken hoe zij het beste om kan gaan met hem. In het begin van het schooljaar moeten kinderen en leerkrachten elkaar aftasten.
Is er een Intern Begeleider op je school?
Dan zou ik vragen of ik met die IB-er en de juf samen een afspraak kan maken over 2 weken, gelijk een datum prikken.
Dan kun je er met elkaar over praten, als het goed is, staat er in het dossier van je zoontje ook wat er al gedaan is, en als er speciale aandacht gegeven moet worden,, dan hoort er zoals Isabon aangaf ook een handelingsplan bij.
Geef de juf even de tijd, en je zoontje ook, na een vakantie moeten kinderen nu eenmaal weer wennen aan het ritme, de nieuwe regels.
Succes!
Ik vind het goed van je dat je hulp gezocht hebt, toen het gedrag van je zoontje aangekaart is.
Lastig, dat de school geen goede doorgaande lijn heeft, jammer dat de juf van groep 3 de handvaten en de duimpjes niet heeft gebruikt.
Voor de vakantie (of in de vakantie) hebben leerkrachten altijd een overdracht met elkaar, Ze spreken de kinderen dan door, en waar ze bij de kinderen specifiek op moeten letten.
Niet iedereen kan dat objectief, en het zou kunnen zijn dat de juf van groep 3 op een negatieve manier over het gedrag van je zoontje heeft gepraat. Of dat de leerkracht van 4 dit n.a.v. de overdracht zo heeft opgepakt.
Ik zou je als advies geven dat je de juf 2 weken even de tijd geeft om jouw zoontje te leren kennen. En te kijken hoe zij het beste om kan gaan met hem. In het begin van het schooljaar moeten kinderen en leerkrachten elkaar aftasten.
Is er een Intern Begeleider op je school?
Dan zou ik vragen of ik met die IB-er en de juf samen een afspraak kan maken over 2 weken, gelijk een datum prikken.
Dan kun je er met elkaar over praten, als het goed is, staat er in het dossier van je zoontje ook wat er al gedaan is, en als er speciale aandacht gegeven moet worden,, dan hoort er zoals Isabon aangaf ook een handelingsplan bij.
Geef de juf even de tijd, en je zoontje ook, na een vakantie moeten kinderen nu eenmaal weer wennen aan het ritme, de nieuwe regels.
Succes!
woensdag 5 september 2012 om 20:50
@ lotje Ik krijg verder niet mee van de juffen, dan alleen wat ik te horen krijg. Hun weten niet waardoor het komt. Ik heb mijn zoon wel eens gevraagd wat er aan de hand was. Hij kwam soms ook wel met verhalen dat hij (even volwassen uitgesproken) uitgedaagd en dat hij daarop inspringt.
Ik heb hem uitgelegd dat ik hem wel snap, maar dat als er iets is dat hij naar de juf moet gaan. En hij mag het NIET zelf oplossen door te gaan slaan, want dan zit hij fout. Maar dan hoor ik wel eens dat hij naar de juf is gegaan en die zegt dat hij niet iedere keer moet komen. Dat hij het zelf moet oplossen. En heeel soms dan krijgt het andere kind straf. Maar ik kan me wel begrijpen dat als de juf er niets mee doet dat hij het op zijn manier oplost.
Alsnog keur ik dat niet goed, en heb hem gezegd en vaker! negeer de kinderen als zoiets gebeurd loop weg. Doe je eigen ding waar je mee bezig moet/wil zijn.
Daarbij is hij heel nieuwsgierig, dus alles wat om hem heen gebeurd wordt zijn aandacht door getrokken en is hij afgeleid, dat klopt wel. Verder of hij zich verveeld... Hij is speels en speelt wel liever dan dat hij zijn taakjes moet doen. Maar wanneer ik thuis met hem zit is het ook zo gedaan met hem... Dan ben ik wel 1 op 1 maar hij kan het dan wel.
Ik heb hem uitgelegd dat ik hem wel snap, maar dat als er iets is dat hij naar de juf moet gaan. En hij mag het NIET zelf oplossen door te gaan slaan, want dan zit hij fout. Maar dan hoor ik wel eens dat hij naar de juf is gegaan en die zegt dat hij niet iedere keer moet komen. Dat hij het zelf moet oplossen. En heeel soms dan krijgt het andere kind straf. Maar ik kan me wel begrijpen dat als de juf er niets mee doet dat hij het op zijn manier oplost.
Alsnog keur ik dat niet goed, en heb hem gezegd en vaker! negeer de kinderen als zoiets gebeurd loop weg. Doe je eigen ding waar je mee bezig moet/wil zijn.
Daarbij is hij heel nieuwsgierig, dus alles wat om hem heen gebeurd wordt zijn aandacht door getrokken en is hij afgeleid, dat klopt wel. Verder of hij zich verveeld... Hij is speels en speelt wel liever dan dat hij zijn taakjes moet doen. Maar wanneer ik thuis met hem zit is het ook zo gedaan met hem... Dan ben ik wel 1 op 1 maar hij kan het dan wel.
woensdag 5 september 2012 om 20:52
Oké even een vraag...maar heeft je zoon al een rugzak/begeleidingsplan/officieel benoemd als zorgleerling? Zo niet, is de school namelijk helemaal niet verplicht een handelingsplan op te stellen. Zou heel fijn en wenselijk zijn als ze dit wel doen, zowel voor jouw als zoon als school zelf, maar de verplichting ontstaat pas echt wanneer je zoon officieel aangemerkt is als zorgleerling, vaak dus wanneer er een diagnose/rugzakje is.
Klinkt heel lullig en misschien is het dat ook wel, maar het zijn wel de 'regels'. Dit neemt niet weg dat het voor jouw zoon wenselijk zou zijn wanneer er wel zo`n plan is.
Klinkt heel lullig en misschien is het dat ook wel, maar het zijn wel de 'regels'. Dit neemt niet weg dat het voor jouw zoon wenselijk zou zijn wanneer er wel zo`n plan is.
woensdag 5 september 2012 om 20:52
Even los van welke expert gelijk heeft of dat jij gelijk hebt: wat ik proef in je verhaal is dat er geen samenwerking is met school met betrekking tot je zoon. Jullie werken elkaar tegen ipv mét elkaar en het vertrouwen lijkt compleet afwezig.
Dat is een punt om aan te pakken. Als je het idee hebt dat deze school niet juist omgaat met je kind dan wel de samenwerking met jou dan is dat absoluut iets wat je moet aankaarten. Onderling vertrouwen is heel belangrijk. Mijn zoon heeft ook een enorm lang traject aan onderzoeken en is ook een stuiterbal maar school doet zijn uiterste best, alles wordt uit de kast getrokken, we werken sámen naar een oplossing, brainstormen samen, discussiëren samen, alles met het doel dat het goed gaat met zoon. Die attitude lijkt hier te ontbreken en de vraag die je jezelf denk ik sowieso moet stellen is of jij denkt dat het vertrouwen in de school nog terugkomt. Als die samenwerking nu al zo slecht is, hoe gaat dat over drie jaar? Is dit nog te verbeteren? Wat is jouw aandeel hierin?
Als je weet dat school het goed met je kind voor heeft en alles zal doen wat ze kunnen dan ga je met een veel geruster hart die gesprekken aan dan als je je al voorbereid om een strijd. En dat laatste lijkt hier wel gaande.
Dat is een punt om aan te pakken. Als je het idee hebt dat deze school niet juist omgaat met je kind dan wel de samenwerking met jou dan is dat absoluut iets wat je moet aankaarten. Onderling vertrouwen is heel belangrijk. Mijn zoon heeft ook een enorm lang traject aan onderzoeken en is ook een stuiterbal maar school doet zijn uiterste best, alles wordt uit de kast getrokken, we werken sámen naar een oplossing, brainstormen samen, discussiëren samen, alles met het doel dat het goed gaat met zoon. Die attitude lijkt hier te ontbreken en de vraag die je jezelf denk ik sowieso moet stellen is of jij denkt dat het vertrouwen in de school nog terugkomt. Als die samenwerking nu al zo slecht is, hoe gaat dat over drie jaar? Is dit nog te verbeteren? Wat is jouw aandeel hierin?
Als je weet dat school het goed met je kind voor heeft en alles zal doen wat ze kunnen dan ga je met een veel geruster hart die gesprekken aan dan als je je al voorbereid om een strijd. En dat laatste lijkt hier wel gaande.