Drama

Hoi Allemaal,



Een waarschuwing, het wordt een lange OP, ik ben zelf ook niet heilig geweest en ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen.



Mijn vriend woont in Amerika, wij kennen elkaar al twee jaar en hebben sinds 6 maanden een lange afstandsrelatie.

Mijn vriend heeft een verleden, hij heeft meer dan 100 sekspartners gehad en is met een aantal van deze vrouwen nu nog 'gewoon' bevriend. Dit heeft mij in het begin wat moeite gekost maar daar ben ik wel overheen, anders was het natuurlijk ook niet eerlijk voor hem.



Wij moeten nog erg zoeken naar manieren die voor ons het beste werken om contact te onderhouden. Hij praat het liefst zoveel mogelijk over whatsapp, skype, viber en facebook en ik heb liever een (paar) vaste momenten per dag. Hier hebben wij de laatste 2 weken wat discussies over gehad. Mijn vriend kan mij erg goed de 'guilttrip' geven. Ik heb hem dan door niet direct wat te laten horen teleurgesteld, hij doet dat allemaal wel voor mij (terwijl ik dat helemaal niet van hem vraag) en hij stopt zegmaar niet voordat ik me flink schuldig voel.



Ik heb er ook een handje van, ik ben vrij impulsief en reageer dan ook uit emotie. Als ik mij rot/schuldig/boos omdat ik me weer schuldig moet voelen/gekwetst voel kan ik dit op een vrij boze en dominante manier uiten en dit vind ik helemaal niet leuk aan mijzelf! Hierom ben ik sinds 3 weken begonnen met een cursus mindfullness om mijn emoties gewoon te leren accepteren zoals ze zijn en tijd te nemen voordat ik een reactie geef.



Nu het probleem. Mijn vriend heeft veel vrienden. Maar twee meiden zijn zijn beste vriendinnen. Ik had hier in het begin helemaal geen problemen mee omdat hij zei dat er met hen nooit wat is gebeurt. Meisje 1 had hem ooit wel leuk gevonden maar nu niet meer en meisje 2 was gewoon een vriendin en hij had nooit wat met haar gedaan.

Nu heeft hij altijd met meisje 2 gepraat over de problemen die wij hadden, ik heb van de zomer een abortus gehad en hier best lang last van gehad. hij heeft al onze problemen met haar besproken op facebook. Ik heb gevraagd of ik die gesprekken mocht lezen, ik was best benieuwd wat hij dan over ons zei. Ik heb zijn wachtwoord gekregen en het gelezen. Ook wat verder naar boven gescrollt in het gesprek en daar stond iets van wel een hele tijd terug, maar dat hij wel met haar gezoend heeft..

Ik voelde me best genaaid omdat ik altijd zijn verleden geaccepteerd heb en nooit reden heb gegeven om tegen mij te moeten liegen hierover. Ik werd er best onzeker van.

Maar, in het laatste gesprek heeft zij ook gezegd dat ze denkt dat wij niet bij elkaar passen en horen. Dat hij in Amerika gaat vinden wat hij zoekt en niet bij mij. Dat onze relatie teveel grenzen en beperkingen voor elkaar heeft (die vrijwel allemaal van hem vandaan komen trouwens).



Ik vond dat natuurlijk niet leuk om te lezen maar hij trok zich er niets van aan. Zo kon ik er toch mee dealen behalve wat er twee dagen geleden gebeurde.

Ze heeft hem midden in de nacht opgebeld omdat ze zich rot voelde over iets in haar leven, en vervolgens zegt ze dat ze jaloers op mij was en waarom hij niet langer achter haar aan heeft gezeten. Mijn vriend vertelde mij dit de vorige dag en toen brak er bij mij iets.



Deze vrouw, die al onze problemen heeft gehoord tot aan abortie aan toe (omdat ze 'gewoon' zijn beste vriendin is). Stelde deze vraag aan mijn vriend. Ik werd (uit mijn impuls dus ook) erg boos en zei dat hij nu maar moest kiezen wie hij wilde blijven zien omdat ik mij niet prettig meer ging voelen met hun vriendschap.



Mijn vriend wilde haar ook niet kwijtraken want hij voelt alleen vriendschap die al heel lang bestaat voor haar, maar heeft haar (omdat ik zo boos werd) toch verwijdert van facebook etc. Toen ik weer kalmer werd besefte ik mij pas dat het niet mijn keuze is met wie hij omgaat, en dat ik hem die nooit had mogen opleggen Ik voel me hier gewoon echt enorm rot over omdat het nu al wel gebeurd is.



Ik had haar ook op facebook (zij heeft mij ooit toegevoegd) en ik heb haar toen ik kalmer was een bericht gestuurd, behoorlijk open. Ik heb gezegd dat ik gehoord had dat ze hem zo gebeld had, dat ik ook weet hoe ze over onze relatie denkt en dat ik me afvraag waarom ze deze "zaden in zijn hoofd plant'. Ik heb gezegd dat ik begrijp dat ze een vriend nodig heeft als ze verdriet heeft en hem belt, maar dat de dingen die ze zegt mij niet prettig laten voelen en dat ik hoop dat ze dat begrijpt. Dat ik me enigszins bedreigt voel door haar, omdat ze zo dicht bij hem staat en deze dingen zegt.



Ik heb dit verstuurd en ook aan mijn vriend laten lezen, hij was not amused. Terwijl ik het echt goed bedoelde. Zij heeft mijn bericht gelezen en hem boos opgebeld. Dat hij mij verteld heeft dat ze gebeld had etc, en dat ze nu geen vrienden meer zijn. Dat hij dat nooit had mogen doen.



Mij heeft ze teruggestuurd dat ik me geen zorgen had moeten maken, niet zo impulsief had moeten reageren naar hem en dat hij meer in dat telefoontje heeft gezien dan dat het was. Dat zij gevoelens die zij in het verleden had heeft onderdrukt, en die dus niet meer heeft. Dat het niet mijn plaats was om een bericht te sturen en dat ze geen vrienden met hem meer is, omdat hij het mij heeft verteld.



Ik voel mij zo rot, dat mijn vriend door mijn impuls een van zijn beste vrienden is kwijtgeraakt. En hij baalt er ook flink van, vervolgens voel ik mij weer enorm schuldig... Aan de andere kant, begrijp ik wel waarom ik mij niet comfortabel meer voelde bij deze vriendschap. En nu.. weet ik niet meer hoe te dealen, op dit moment praten zij niet. Ik heb haar nog mijn excuus aangeboden en gezegd dat hij alleen maar eerlijk probeerde te zijn naar mij, en haar niet probeerde te verraden.



Aan de andere kant, ik vond het ook niet leuk (net als zij nu) dat hij mijn problemen met haar besprak en daar moest ik destijds niet over zeuren volgens hun.



Tips en meningen zijn welkom, ik weet dat ik zo stom bezig ben geweest, maar ik weet niet meer hoe we eruit komen.

quote:hawkeye_jane schreef op 07 september 2012 @ 10:51:

Waar bestaat jullie relatie verder uit dan what's appen en facebooken? Is dat een echte relatie? Zien jullie elkaar regelmatig?



Wij zien elkaar op skype elke dag. maar hij woont in Amerika en ik niet, dus elkaar echt zien word lastig elke week.



Hij is net weer 2 weken weg na 3 maanden hier, in december komt hij weer.

quote:Jaja007 schreef op 07 september 2012 @ 10:51:

[...]





Ik vind dit heel raar. Zij bespreken jouw probleem zonder dat jij hier inspraak op hebt??Ja, hij had op dat moment iemand nodig om mee te praten terwijl hij in NL was. Hij wilde dat met zijn eigen vrienden doen. Ik had natuurlijk mensen hier.

wat gewoon rot voelt is vooral dat beide vriendinnen nu niet meer met hem praten. Zij heeft de ander gebeld en nu ben ik het "rotwijf" dat jaloers en gek is ofzo... En hij de klootzak die alles aan zn vriendin verteld. En onze relatie is naar hun mening natuurlijk helemaal disfunctioneel.

Dit zijn aannames maar toch.. leer mij vrouwen kennen.

quote:hawkeye_jane schreef op 07 september 2012 @ 10:58:

Ik vind het lastig om wat zinnigs te zeggen maar dat komt omdat ik (vanuit ervaring) geen gelover ben in lange afstandsrelaties.



Dat hij de hele dag door met jou wil contacten is allemaal leuk en aardig maar je hebt er zo weinig aan. Misschien moet je je meer op je RL hier in NL focussen.dat probeer ik ook. Ik wil gewoon mijn leven blijven leven en wat vaste momenten dat we contact hebben. Hij begint dit nu wel te accepteren maar het is niet leuk om elke week twee keer te horen dat hij "wenste dat ik me ook net zoveel zou inzetten als hij". Het voelt gewoon alsof ik het nooit goed doe zo.

quote:felice71 schreef op 07 september 2012 @ 10:55:

Wat ik uit jouw post lees is dat jij heel duidelijk je grenzen hebt aangegeven en dat je nu heel hard bent voor jezelf... alsof jij deze situatie hebt veroorzaakt. En uit jouw woorden maak ik dat echt niet op, er zijn grenzen aan wat je mag accepteren! Ik weet niet de oplossing voor deze situatie, maar ik wens jou en je vriend ook wijsheid!. Ik heb mijn grenzen proberen aan te geven maar ik weet gewoon niet wat nou eerlijke grenzen zijn. Ik wilde hem zijn vriendschap niet afnemen maar ik voel me er gewoon niet goed bij dat zij die dingen zei. En ja ik voel mij schuldig, ik mag niet voor een ander bepalen.