Psyche
alle pijlers
Van sterke vrouw naar....?
vrijdag 30 maart 2012 om 12:35
Lang getwijfeld of ik nu wel of niet een topic wil openen. Ik herken soms stukjes van andere TO's maar het lijkt nooit helemaal de lading te dekken, vandaar dan toch maar een eigen topic.
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
maandag 27 augustus 2012 om 16:30
quote:anahata4 schreef op 26 augustus 2012 @ 16:53:
Italy, jij hebt je altijd anders gevoeld en geleefd vanuit je gevoelige natuur,
Ben vandaag t moe om hier te schrijven maar wilde dit toch even nuanceren.. ik heb helaas nooit geleefd uit mn gevoeligheid hoor, ik heb, net als jullie, dat altijd weggestopt, er was geen ruimte voor, ik voelde me altijd 'vlak', ik voelde nooit echt iets, geen blijheid, geen echt verdriet oid, alles was neutraal. Pas sinds ik ben gaan lezen over HSP ben ik die gevoelige kant gaan toelaten en zie ik in (achteraf dus) dat ik me altijd anders voelde, maar daar ben ik me toen nooit bewust van geweest. Ik deed gewoon mee met alles en iedereen omdat ik dacht dat het zo hoorde.
Jelly, fijn om te horen! Goed zo!
Later meer
Italy, jij hebt je altijd anders gevoeld en geleefd vanuit je gevoelige natuur,
Ben vandaag t moe om hier te schrijven maar wilde dit toch even nuanceren.. ik heb helaas nooit geleefd uit mn gevoeligheid hoor, ik heb, net als jullie, dat altijd weggestopt, er was geen ruimte voor, ik voelde me altijd 'vlak', ik voelde nooit echt iets, geen blijheid, geen echt verdriet oid, alles was neutraal. Pas sinds ik ben gaan lezen over HSP ben ik die gevoelige kant gaan toelaten en zie ik in (achteraf dus) dat ik me altijd anders voelde, maar daar ben ik me toen nooit bewust van geweest. Ik deed gewoon mee met alles en iedereen omdat ik dacht dat het zo hoorde.
Jelly, fijn om te horen! Goed zo!
Later meer
dinsdag 28 augustus 2012 om 01:17
Blijft dat ik vind dat jullie "sterk zijn" totaal loskoppelen van gevoelig zijn.. zelfs tegenover stellen: sterk=goed en gevoelig= slecht, maar moet ik accepteren..
Ben het daar totaal niet mee eens!
Misschien zo fel op, omdat ik jaren op de "automatische piloot" heb geleefd, totaal afgesloten geweest ben van mijn gevoel ook voelen.. dat ik voelen omarm juist en de kracht ervan heb leren kennen, als je je gevoelens aan blijkt te kunnen.
En op die automatische piloot kan je zoveel hebben, ja, ogenschijnlijk. Dan komt het gewoon niet binnen en glijdt lekker van je af, kan je heerlijk slapen en heel evenwichtig zijn..
Maar dat is een schijnevenwichtigheid, nep, en dat kan je heel lang volhouden. Dan kan je alles hebben. Niet omdat je ermee dealt, maar omdat het uitschakelt, onderdrukt, en dan is het er ook niet. Maar dat krijg je tiendubbel terug, als je eenmaal wel voelt! Het is pas sterk als je dat voelt en overeind blijft, mee leert te dealen. Verdriet kan voelen en daardoorheen stralend blijft!
Het is geen kunst om als er niks in je leven gebeurt overeind te blijven, he. In tegenslag kan je doen alsof er niks aan de hand is, en nog functioneren. Maar veel sterker is dingen inzien, aankijken, en dan vol vertrouwen blijven. Oplossingen zoeken, niet opgeven voor je antwoorden hebt, door tranen heen toch stralen, blijven geloven en volharden..
Het is niet sterk om nooit te vallen! Het is sterk om te vallen en weer op te staan. Het is makkelijk oordelen van mensen die nooit uitgedaagd worden, die alles voor elkaar lijken te hebben, waar alles "op rolletjes loopt".. (tot zich iets voordoet dan, he)..
Voelen is voor mij een doel geweest. En hoe lastig ook, toen het eenmaal zo ver was, haha, incl alle verdriet en pijn voelen.. maar hoe blij was ik ermee: ik voelde, dus ik leefde!
Alle gevoel was welkom, ik wou het per se herstellen in mezelf, en had zoiets van: "kom maar op, ik kan het hebben"..
Nooit heb ik in zo'n flow gezeten als toen ik alle gevoelens van de regenboog meemaakte (zelf om gevraagd, soort van).. van schaamte tot wroeging, van verdriet tot "extase", je kan het zo gek niet bedenken. Maar nooit heb ik zo gestraald als in die periode! En zoveel "echte" mensen & reacties ontmoet!
Ik heb gevraagd om die gevoeligheid en ook gekregen (gelukkig maar!).. en daarmee ook liefde voor mijzelf voelen, of verbondenheid in verdriet of onvermogen bijv, maar ook het aanvoelen van anderen, trouwens.
En dat wil ik nooit meer kwijtraken! Ondanks de "negatieve" kanten ervan, dat je ook moet leren loslaten en afschermen, waar nodig..Ook je onmacht voelen, om bepaalde mensen (nog) te bereiken, die je lief zijn..
En toch betaalt het zich dubbel en dwars terug. Ik wil noooooit meer terugkeren naar die staat van toen, dat lakonieke, of wel in mijn hoofd voelen van emoties, maar niet echt het voelen ervan toelaten. (meer analyseren, begrijpen met je ratio, met je ervaring).. hoeveel rijker ben je als je voelt?!
Liever (over)gevoelig dan niet gevoelig.
Het is niet rationaliseren als je er je sterke punt van maakt. Het is de voordelen ervan benutten. Want die zijn er, en die heb je voor op anderen!
Overigens ben ik van plan een meeting te organiseren. Er is behoefte aan, en ook al vinden sommigen dat eng, uit de anonimiteit stappen, die dit forum biedt, maar ik ken sommigen ook irl en heb daar heel fijne en goede ervaringen mee. Lijkt me super!
Voordeel is dat je al van elkaar weet dat je in soortgelijke processen zit en ook al zullen er veel verschillen zijn, dat het begrip alom aanwezig is!
Ben het daar totaal niet mee eens!
Misschien zo fel op, omdat ik jaren op de "automatische piloot" heb geleefd, totaal afgesloten geweest ben van mijn gevoel ook voelen.. dat ik voelen omarm juist en de kracht ervan heb leren kennen, als je je gevoelens aan blijkt te kunnen.
En op die automatische piloot kan je zoveel hebben, ja, ogenschijnlijk. Dan komt het gewoon niet binnen en glijdt lekker van je af, kan je heerlijk slapen en heel evenwichtig zijn..
Maar dat is een schijnevenwichtigheid, nep, en dat kan je heel lang volhouden. Dan kan je alles hebben. Niet omdat je ermee dealt, maar omdat het uitschakelt, onderdrukt, en dan is het er ook niet. Maar dat krijg je tiendubbel terug, als je eenmaal wel voelt! Het is pas sterk als je dat voelt en overeind blijft, mee leert te dealen. Verdriet kan voelen en daardoorheen stralend blijft!
Het is geen kunst om als er niks in je leven gebeurt overeind te blijven, he. In tegenslag kan je doen alsof er niks aan de hand is, en nog functioneren. Maar veel sterker is dingen inzien, aankijken, en dan vol vertrouwen blijven. Oplossingen zoeken, niet opgeven voor je antwoorden hebt, door tranen heen toch stralen, blijven geloven en volharden..
Het is niet sterk om nooit te vallen! Het is sterk om te vallen en weer op te staan. Het is makkelijk oordelen van mensen die nooit uitgedaagd worden, die alles voor elkaar lijken te hebben, waar alles "op rolletjes loopt".. (tot zich iets voordoet dan, he)..
Voelen is voor mij een doel geweest. En hoe lastig ook, toen het eenmaal zo ver was, haha, incl alle verdriet en pijn voelen.. maar hoe blij was ik ermee: ik voelde, dus ik leefde!
Alle gevoel was welkom, ik wou het per se herstellen in mezelf, en had zoiets van: "kom maar op, ik kan het hebben"..
Nooit heb ik in zo'n flow gezeten als toen ik alle gevoelens van de regenboog meemaakte (zelf om gevraagd, soort van).. van schaamte tot wroeging, van verdriet tot "extase", je kan het zo gek niet bedenken. Maar nooit heb ik zo gestraald als in die periode! En zoveel "echte" mensen & reacties ontmoet!
Ik heb gevraagd om die gevoeligheid en ook gekregen (gelukkig maar!).. en daarmee ook liefde voor mijzelf voelen, of verbondenheid in verdriet of onvermogen bijv, maar ook het aanvoelen van anderen, trouwens.
En dat wil ik nooit meer kwijtraken! Ondanks de "negatieve" kanten ervan, dat je ook moet leren loslaten en afschermen, waar nodig..Ook je onmacht voelen, om bepaalde mensen (nog) te bereiken, die je lief zijn..
En toch betaalt het zich dubbel en dwars terug. Ik wil noooooit meer terugkeren naar die staat van toen, dat lakonieke, of wel in mijn hoofd voelen van emoties, maar niet echt het voelen ervan toelaten. (meer analyseren, begrijpen met je ratio, met je ervaring).. hoeveel rijker ben je als je voelt?!
Liever (over)gevoelig dan niet gevoelig.
Het is niet rationaliseren als je er je sterke punt van maakt. Het is de voordelen ervan benutten. Want die zijn er, en die heb je voor op anderen!
Overigens ben ik van plan een meeting te organiseren. Er is behoefte aan, en ook al vinden sommigen dat eng, uit de anonimiteit stappen, die dit forum biedt, maar ik ken sommigen ook irl en heb daar heel fijne en goede ervaringen mee. Lijkt me super!
Voordeel is dat je al van elkaar weet dat je in soortgelijke processen zit en ook al zullen er veel verschillen zijn, dat het begrip alom aanwezig is!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 28 augustus 2012 om 11:29
quote:italy1983 schreef op 27 augustus 2012 @ 16:30:
[...]
Ben vandaag t moe om hier te schrijven maar wilde dit toch even nuanceren..
Italy,goed dat je dit even nuanceert. Ik ging lekker kort door de bocht af op jouw laatste postings over hsp. Maar natuurlijk heb jij ook een weg afgelegd om te komen waar je nu bent.
edit: ik heb je een mailtje gestuurd via viva. So you know.
[...]
Ben vandaag t moe om hier te schrijven maar wilde dit toch even nuanceren..
Italy,goed dat je dit even nuanceert. Ik ging lekker kort door de bocht af op jouw laatste postings over hsp. Maar natuurlijk heb jij ook een weg afgelegd om te komen waar je nu bent.
edit: ik heb je een mailtje gestuurd via viva. So you know.
dinsdag 28 augustus 2012 om 11:39
quote:Suzy65 schreef op 28 augustus 2012 @ 01:17:
Blijft dat ik vind dat jullie "sterk zijn" totaal loskoppelen van gevoelig zijn.. zelfs tegenover stellen: sterk=goed en gevoelig= slecht, maar moet ik accepteren..
Ben het daar totaal niet mee eens!
...
suzy, ik ben het daar ook niet mee eens. In mijn optiek is dat ook totaal niet wat we zeggen. Ik heb wel proberen uit te leggen dat ik wel zo opgevoed ben. En dat ik dus gedurende mijn hele proces aan het bouwen ben aan nieuwe opvattingen.
jij schrijft later:
Voelen is voor mij een doel geweest. En hoe lastig ook, toen het eenmaal zo ver was, haha, incl alle verdriet en pijn voelen.. maar hoe blij was ik ermee: ik voelde, dus ik leefde!
Alle gevoel was welkom, ik wou het per se herstellen in mezelf, en had zoiets van: "kom maar op, ik kan het hebben"..
Voelen is zeker ook mijn doel. Leven van uit mn gevoel, mn hart en niet langer meer uit het hoofd. Maar misschien is mijn weg wel anders dan die van jou. Zoals jij het hierboven schrijft, komt het op mij een beetje over alsof jouw proces heel lineair en snel is verlopen. Ik weet uit andere postings van je dat dit niet zo is. Een dergelijke transformatie waarin iemand de grond waarop hij staat, de manier waarop hij in het leven staat totaal opnieuw definieert en onderzoekt verloopt mijns insziens soms snel en met sprongen, maar zeker ook met vallen, opstaan, tijden van stilstaan en soms flinke omwegen.
Ik hoop dat je onze discussies, onderzoekingen, gesprekken kan zien in dat licht.
Oude opvattingen zijn niet opeens weg en waardeloos. bij mij niet in ieder geval. Ze zijn er soms. Soms heel duidelijk, waardoor je makkelijk een andere keuze kan maken. En soms kijk ik op iets terug, of zit ik midden in een situatie en denk ik: shit! Dit is dus oud! dit wil ik niet meer. Ik denk dat een normale manier is van leren en afscheid nemen van oude patronen.
Blijft dat ik vind dat jullie "sterk zijn" totaal loskoppelen van gevoelig zijn.. zelfs tegenover stellen: sterk=goed en gevoelig= slecht, maar moet ik accepteren..
Ben het daar totaal niet mee eens!
...
suzy, ik ben het daar ook niet mee eens. In mijn optiek is dat ook totaal niet wat we zeggen. Ik heb wel proberen uit te leggen dat ik wel zo opgevoed ben. En dat ik dus gedurende mijn hele proces aan het bouwen ben aan nieuwe opvattingen.
jij schrijft later:
Voelen is voor mij een doel geweest. En hoe lastig ook, toen het eenmaal zo ver was, haha, incl alle verdriet en pijn voelen.. maar hoe blij was ik ermee: ik voelde, dus ik leefde!
Alle gevoel was welkom, ik wou het per se herstellen in mezelf, en had zoiets van: "kom maar op, ik kan het hebben"..
Voelen is zeker ook mijn doel. Leven van uit mn gevoel, mn hart en niet langer meer uit het hoofd. Maar misschien is mijn weg wel anders dan die van jou. Zoals jij het hierboven schrijft, komt het op mij een beetje over alsof jouw proces heel lineair en snel is verlopen. Ik weet uit andere postings van je dat dit niet zo is. Een dergelijke transformatie waarin iemand de grond waarop hij staat, de manier waarop hij in het leven staat totaal opnieuw definieert en onderzoekt verloopt mijns insziens soms snel en met sprongen, maar zeker ook met vallen, opstaan, tijden van stilstaan en soms flinke omwegen.
Ik hoop dat je onze discussies, onderzoekingen, gesprekken kan zien in dat licht.
Oude opvattingen zijn niet opeens weg en waardeloos. bij mij niet in ieder geval. Ze zijn er soms. Soms heel duidelijk, waardoor je makkelijk een andere keuze kan maken. En soms kijk ik op iets terug, of zit ik midden in een situatie en denk ik: shit! Dit is dus oud! dit wil ik niet meer. Ik denk dat een normale manier is van leren en afscheid nemen van oude patronen.
dinsdag 28 augustus 2012 om 22:55
@Anahatha: nee, dat is zeker geen snelle lineaire weg geweest, hoor. Denk eerder aan alles bij elkaar meer dan 20 jaar..
En natuurlijk met vallen en opstaan, wat dacht je?
Ik ga misschien soms te snel door de bocht hier, omdat het achteraf soms zo simpel lijkt (zoals Aponi zei in "Alleen zijn en toch gelukkig met jezelf" vd week). Dat snapte ik ook niet: het was een lange weg, toch?
En dat is het ook, maar het gekke is, als het eenmaal anders voelt, lijkt het zo "simpel". Te vergelijken met kiespijn: die weken van pijn "vergeet" je al snel als je eenmaal pijnvrij bent. Terugkijkend "vergeet" je hoe het voelde toen je er nog middenin zat.. zoiets..
Ik wou alleen maar omdraaien (en dat probeer ik ook met andere "zwakheden": misschien blijken het (achteraf) wel sterke kanten te zijn juist, als nieuwe overtuigingen en patronen verankerd zijn..
Dus zeker niet bedoeld om commentaar te leveren, maar omdat het voor mij zo normaal is geworden om daar anders tegenaan te kijken.
Daar heb ik dus zelf jaren en jaren over gedaan en pas na veel pijn en moeite een veranderde kijk op het leven en mijn leven gekregen.. dat zijn idd meestal geen processen van maanden.
En dan nog, ik heb ook terugvallen gehad, recent nog, niet in mijn denken, maar in het toe kunnen passen.. of inpassen in de realiteit van alledag, dat gaat idd niet zonder slag of stoot soms. Klopt helemaal wat je zegt.
Sorry dat het kort door de bocht overkwam, ik vind sommige dingen normaler en niet voor in een hokje of als een tekortkoming. En dan ga ik teveel "overtuigen" denk ik, van het tegendeel. Goed dat je me daarop wijst. Ik ben zelf ook opgegroeid als ieder ander en zijn ook mijn "oude" opvattingen, waar ik ook zo over dacht in "oude leventje". Dus ik ken het wel.
Ik wou ermee vooral meegeven dat jullie sterker zijn dan jullie soms zelf doorhebben.. maar dat moet je zelf voelen en dat kost idd tijd, vallen en opstaan.
En natuurlijk met vallen en opstaan, wat dacht je?
Ik ga misschien soms te snel door de bocht hier, omdat het achteraf soms zo simpel lijkt (zoals Aponi zei in "Alleen zijn en toch gelukkig met jezelf" vd week). Dat snapte ik ook niet: het was een lange weg, toch?
En dat is het ook, maar het gekke is, als het eenmaal anders voelt, lijkt het zo "simpel". Te vergelijken met kiespijn: die weken van pijn "vergeet" je al snel als je eenmaal pijnvrij bent. Terugkijkend "vergeet" je hoe het voelde toen je er nog middenin zat.. zoiets..
Ik wou alleen maar omdraaien (en dat probeer ik ook met andere "zwakheden": misschien blijken het (achteraf) wel sterke kanten te zijn juist, als nieuwe overtuigingen en patronen verankerd zijn..
Dus zeker niet bedoeld om commentaar te leveren, maar omdat het voor mij zo normaal is geworden om daar anders tegenaan te kijken.
Daar heb ik dus zelf jaren en jaren over gedaan en pas na veel pijn en moeite een veranderde kijk op het leven en mijn leven gekregen.. dat zijn idd meestal geen processen van maanden.
En dan nog, ik heb ook terugvallen gehad, recent nog, niet in mijn denken, maar in het toe kunnen passen.. of inpassen in de realiteit van alledag, dat gaat idd niet zonder slag of stoot soms. Klopt helemaal wat je zegt.
Sorry dat het kort door de bocht overkwam, ik vind sommige dingen normaler en niet voor in een hokje of als een tekortkoming. En dan ga ik teveel "overtuigen" denk ik, van het tegendeel. Goed dat je me daarop wijst. Ik ben zelf ook opgegroeid als ieder ander en zijn ook mijn "oude" opvattingen, waar ik ook zo over dacht in "oude leventje". Dus ik ken het wel.
Ik wou ermee vooral meegeven dat jullie sterker zijn dan jullie soms zelf doorhebben.. maar dat moet je zelf voelen en dat kost idd tijd, vallen en opstaan.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
woensdag 29 augustus 2012 om 20:54
@Anahata: ach, ik merk ook wel dat ik in een "flow" zit en dan "sneller" ga of wil .. vol ideeen en inzichten, kan het zelf nauwelijks bijbenen, hahaha. Maar goed dat ik weer aan het werk ben, kan ik die energie in kwijt. Dus nu flink moe..
Lekker rustig voor anderen en ook voor jullie
Lekker rustig voor anderen en ook voor jullie
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zaterdag 8 september 2012 om 23:22
Hey ladies, hoe gaat het met jullie? Het is hier zo stilletjes, ik dacht ik haal ff dit topic naar boven, leef met jullie mee en ben benieuwd hoe het gaat met ieder van jullie..
Zelf weer aan het werk, na tijdje teveel vrije tijd en onzekerheid qua werk.. gelukkig is er weer/nog plek voor mij op het werk, waar ik het naar mijn zin heb. Ik was al allerlei andere dingen aan het aanboren inmiddels en dat zet ik ook maar door (behalve dan solliciteren)..
Afgelopen week ineens zoveel gewerkt, dat mijn lichaam me direct terugfluit.. grieperig, spierpijn overal, ben niks meer gewend, blijkbaar..
Van niks naar 4 dagen vrij intensief fysiek werk, dat sloopt je, hahaha!
Dit weekend gelukkig ff bijtanken, goddank is het lekker weer! Dus vandaag ff naar mijn strandje, even niksdoen, bijtanken in de zon. En dat helpt!! Daarna terrasje opgezocht, frisjes in de (vroege) avond, maar bedacht me dat ik beter een goed nachtje slaap kan gebruiken. Dus dat ga ik zo maar eens doen.
Laten jullie ook ff weten hoe het met jullie gaat?
Zelf weer aan het werk, na tijdje teveel vrije tijd en onzekerheid qua werk.. gelukkig is er weer/nog plek voor mij op het werk, waar ik het naar mijn zin heb. Ik was al allerlei andere dingen aan het aanboren inmiddels en dat zet ik ook maar door (behalve dan solliciteren)..
Afgelopen week ineens zoveel gewerkt, dat mijn lichaam me direct terugfluit.. grieperig, spierpijn overal, ben niks meer gewend, blijkbaar..
Van niks naar 4 dagen vrij intensief fysiek werk, dat sloopt je, hahaha!
Dit weekend gelukkig ff bijtanken, goddank is het lekker weer! Dus vandaag ff naar mijn strandje, even niksdoen, bijtanken in de zon. En dat helpt!! Daarna terrasje opgezocht, frisjes in de (vroege) avond, maar bedacht me dat ik beter een goed nachtje slaap kan gebruiken. Dus dat ga ik zo maar eens doen.
Laten jullie ook ff weten hoe het met jullie gaat?
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zondag 9 september 2012 om 09:46
Hey Suzy...
Wat grappig. Zat me gister en vanmorgen net te bedenken dat ik ook ook even wilde updaten hier. Het was idd stilletjes hier.
Goed om te lezen dat jij weer wat mentale rust hebt gevonden in je werk. Dat je dan direct weer lichamelijk voelt dat het veel was, herken ik wel. Pak die zonnestralen! Ik heb dan ook echt het gevoel dat ik aan de accu lig!
Hier gaat het op zich wel redelijk. Ik heb weer wat stappen gezet die goed voelen. Door dat programma heb ik mijn lol in sporten weer teruggevonden. Nu eens niet met doel om af te vallen, maar puur en alleen voor het lekkere gevoel dat sporten kan geven. Ik heb me zelfs ingeschreven voor een sportschool en vind het leuk!
Ook probeer ik goed voor mezelf te blijven zorgen door goed te eten en mijn rust te pakken. Ik gebruik inmiddels voedingssupplementen om sommige stoffen die ik tekort lijk te komen, aan te vullen.
Mijn therspieprogramma en mijn werk beginnen samen redelijk dagvullend te worden. En wat heerlijk is....ik heb de passie voor mijn werk weer gevoeld. Weer even dat besef waarom ik ook al weer gekozen had voor dit werk. Dat was ik kwijt namelijk! Ik kon het me nauwelijks meer voor de geest halen waarom ik mijn werk toch zo leuk vond.
Dat is het positieve gedeelte. Waar ik minder blij mee ben is dat alles wat ik lijk op te bouwen aan de ene kant (dus goed voor mezelf te zorgen en het opbouwen van het plezier in mijn werk) dit direct weer ten koste lijkt te gaan van hoe het thuis loopt. Relatie met mijn partner loopt moeizaam, ik ervaar de kinderen weer als "zwaar" en een aanslag op mijn behoefte aan rust en over het huishouden zal ik het nog maar niet eens hebben. Ook sociale contacten kosten weer meer.
Bovenstaande frustreert me. Gaat het aan de ene kant weer beter, zak ik direct weer in aan de andere kant. En dan moet de winter nog komen! Voor mij nog even te verwarrend om precies te omschrijven hoe ik er nu insta. Dat wisselt namelijk nogal eeens. Ik moet echt alle zeilen bijzetten om vertrouwen te blijven in het proces en daar geduld in blijven te houden. En hoe moeier ik ben, hoe lastiger dat is.
Ook heb ik aankomende week een intake voor lichttherapie. Medicatie ben ik nog steeds huiverig voor. Ik hoop dat dit me iig de winter een beetje door kan helpen. De winter stat nu echt weer als een spook voor de deur. Dat is trouwens niet burn out gerelateerd hoor, die afkeer van donker en kou en mijn complete gebrek aan energie dan, is iets dat me ieder jaar treft. Ik ben ook bang dat ik de dingen die ik nu opbouw met sporten en goed eten en bewust mijn rust pakken, dan niet volhou. Omdat überhaupt de dag beginnen al een gevecht van jewelste is. Maar goed, zo ver is het nog niet. Voorlopig is het nog en lekkerste weer van de wereld en daar ga ik zo ook heerlijk van genieten in de tuin.
Ik heb ook nog een aantal mailtjes niet beantwoord. Ik hoop dat jullie mijn post hier dan maar even als antwoord willen zien:-)
Dikke knuffel voor jullie allemaal. Ik hoop jullie ook weer te lezen!
Wat grappig. Zat me gister en vanmorgen net te bedenken dat ik ook ook even wilde updaten hier. Het was idd stilletjes hier.
Goed om te lezen dat jij weer wat mentale rust hebt gevonden in je werk. Dat je dan direct weer lichamelijk voelt dat het veel was, herken ik wel. Pak die zonnestralen! Ik heb dan ook echt het gevoel dat ik aan de accu lig!
Hier gaat het op zich wel redelijk. Ik heb weer wat stappen gezet die goed voelen. Door dat programma heb ik mijn lol in sporten weer teruggevonden. Nu eens niet met doel om af te vallen, maar puur en alleen voor het lekkere gevoel dat sporten kan geven. Ik heb me zelfs ingeschreven voor een sportschool en vind het leuk!
Ook probeer ik goed voor mezelf te blijven zorgen door goed te eten en mijn rust te pakken. Ik gebruik inmiddels voedingssupplementen om sommige stoffen die ik tekort lijk te komen, aan te vullen.
Mijn therspieprogramma en mijn werk beginnen samen redelijk dagvullend te worden. En wat heerlijk is....ik heb de passie voor mijn werk weer gevoeld. Weer even dat besef waarom ik ook al weer gekozen had voor dit werk. Dat was ik kwijt namelijk! Ik kon het me nauwelijks meer voor de geest halen waarom ik mijn werk toch zo leuk vond.
Dat is het positieve gedeelte. Waar ik minder blij mee ben is dat alles wat ik lijk op te bouwen aan de ene kant (dus goed voor mezelf te zorgen en het opbouwen van het plezier in mijn werk) dit direct weer ten koste lijkt te gaan van hoe het thuis loopt. Relatie met mijn partner loopt moeizaam, ik ervaar de kinderen weer als "zwaar" en een aanslag op mijn behoefte aan rust en over het huishouden zal ik het nog maar niet eens hebben. Ook sociale contacten kosten weer meer.
Bovenstaande frustreert me. Gaat het aan de ene kant weer beter, zak ik direct weer in aan de andere kant. En dan moet de winter nog komen! Voor mij nog even te verwarrend om precies te omschrijven hoe ik er nu insta. Dat wisselt namelijk nogal eeens. Ik moet echt alle zeilen bijzetten om vertrouwen te blijven in het proces en daar geduld in blijven te houden. En hoe moeier ik ben, hoe lastiger dat is.
Ook heb ik aankomende week een intake voor lichttherapie. Medicatie ben ik nog steeds huiverig voor. Ik hoop dat dit me iig de winter een beetje door kan helpen. De winter stat nu echt weer als een spook voor de deur. Dat is trouwens niet burn out gerelateerd hoor, die afkeer van donker en kou en mijn complete gebrek aan energie dan, is iets dat me ieder jaar treft. Ik ben ook bang dat ik de dingen die ik nu opbouw met sporten en goed eten en bewust mijn rust pakken, dan niet volhou. Omdat überhaupt de dag beginnen al een gevecht van jewelste is. Maar goed, zo ver is het nog niet. Voorlopig is het nog en lekkerste weer van de wereld en daar ga ik zo ook heerlijk van genieten in de tuin.
Ik heb ook nog een aantal mailtjes niet beantwoord. Ik hoop dat jullie mijn post hier dan maar even als antwoord willen zien:-)
Dikke knuffel voor jullie allemaal. Ik hoop jullie ook weer te lezen!
zondag 9 september 2012 om 10:56
Hoi BB, fijn even iets van je te horen!
Tja, ik vind het wel logisch, hoor, dat evenwicht is gewoon erg lastig als je zoveel te combineren hebt: werk, therapie, sport, relatie, gezin, huishouden, sociaal leven enz.
Ik vind dat ook veel, ook voor mensen met een goede gezondheid en "normaal"/hoog energielevel!
Ik roep dat al jaren overal. We lopen in die zin behoorlijk aan tegen de nadelen van de emancipatie. Als 1 radertje hapert, oppas ziek om maar wat te noemen, heb je meteen een dik probleem, als het leven zo strak en georganiseerd ingericht moet worden.. Ik denk dat we het onszelf knap moeilijk gemaakt hebben met zoveel te willen (kunnen) en dan te denken dat je daar happy van wordt.
Heb wel gemerkt dat het zo louterend kan zijn om een tijdje "niks" te doen, je idd op te laden aan de zonne-accu (heb ik ook!!), rust, stilte, het maakt je veel creatiever en vrijer. Vrijheid is zo'n fijn gevoel, dan denk je opeens veel meer in mogelijkheden ipv in "moeten"..
Eckhart Tolle deelt tijd in in "kloktijd" en "rustige tijd" (of zoiets). Indien mogelijk zo min mogelijk naar kloktijd leven, zegt hij. En ik kan het alleen maar met hem eens zijn!
Heb een vrij weekend, de kinderen zijn er niet. En ik laat thuis de boel de boel, goede "smoes" is mijn rug, ik wou vrijdag nog stofzuigen, maar heb het niet gedaan, omdat ik voelde dat het elk moment verkeerd kon schieten. En dan denk ik: dat doen we wel weer als het regent, ik pak lekker eens even deze mooie dagen mee!
Ik ben ook gevoelig voor zon en licht, hoor, qua energie! Moet echt niet denken aan kou als je uit de douche komt, je weer helemaal warm aan moeten kleden met sokken enzo. Ik bloei helemaal op bij lekkere temperatuur. Ik woon op 1 hoog, dan "vang" je veel meer licht dan begane grond. Alle muren wit, veel lampen in huis..
Merk dat het alweer later licht wordt: als ik opsta om te werken is het nog donker.. dat gaat na de vakanties altijd opeens heel snel, vind ik. Ik ben ook veel eerder moe als de dagen korter worden.
En ik vind zoveeeeel dingen leuk om te doen, heb ik weer gemerkt door even zo weinig/niet te werken. Werk, hoe leuk ook, neemt al zoveel van je energie en tijd in beslag.. alle andere belangrijke en fijne dingen moeten dan in zo weinig overgebleven uurtjes gepropt. En in de winter in nog minder uren idd..
ik merkte dat afgelopen tijd, helemaal uit het stramien, ik echt zin had om bepaalde dingen aan te pakken, zoals verven en opknappen van mijn huis, andere plannen uitwerken, maar ook dagjes uittrekken om bepaalde mensen vaker te bezoeken, allemaal dingen waar ik normaal niet aan toe kom.
Weer terug in het werkende leven gaat dat naar de achtergrond, omdat ik echt de tijd nodig heb om bij te tanken en die neem ik ook. Dus huishouden maak ik dan ondergeschikt, terwijl ik echt wel van opgeruimd en schoon houd. Jammer dan, liever naar buiten nu het kan. Mijn kinderen hebben geen verzorging meer nodig, behalve dan dat ik boodschappen doe, kook, de was doe en het huis min of meer op orde moet houden.
Ik vind het eigenlijk gewoon niet zo'n leuk bestaan met teveel uren die naar werk gaan, ik vind zoveel dingen interessant en de moeite waard, waar ik dan geen energie of tijd voor heb. Tuurlijk ben ik blij dat ik het werk zelf leuk vind om te doen, maar dan nog staat het me soms in de weg bij persoonlijke ontwikkeling. (mensen doen altijd alsof werk het enige is waar je je in kan ontwikkelen, maar niks minder is waar!).
Fijn dat je weer hebt kunnen zien wat je ook alweer fijn vond aan je werk, dat is toch wel de belangrijkste motivator! En zo ook dat je sporten en bewegen zelf prettig vindt. Weet je, ik denk dat al die dingen op zich fijn zouden zijn, maar in de combinatie teveel kunnen zijn om plezier in al die afzonderlijke delen te houden. Plezier in je gezin en relatie, plezier in mailen en irl iets ondernemen met familie en vrienden, plezier houden in alles wat je daarbuiten wil doen aan sport en andere dingen die goed en belangrijk zijn voor je.
Helemaal niet werken is de oplossing ook niet (meer), maar ik denk wel dat we onszelf en elkaar gek maken met zoveel uur geacht worden te werken en anders als "lui" bestempelen. Ik vind het juist eenzijdig en nogal "leeg" bestaan als daar teveel tijd heen gaat. Ik wil de tijd hebben om te filosoferen, met andere mensen van gedachten te kunnen wisselen, ruimte en gelegenheid/ privacy voor intimiteit, lichamelijk welzijn (sport, ontspanning, genieten van tegen iemand aanliggen, je huid laten strelen door zon, wind en water, een warm bad nemen, niet hoeven haasten, maar de tijd kunnen nemen voor de dingen en voor contact, 1 voor 1 met alle aandacht, ipv multitasken)..
Op vakantie bijv heerlijk de tijd voor dochter en eindeloze gesprekken samen. Valt nooit een stilte, we houden allebei van filosoferen over het leven. Heel confronterend ook om te zien wat een paar dagen terug in de wereld van studie, werk en dagelijkse wereldje bij haar een opvallend verschil maakt in uitstraling en energie!
Eigenlijk schrikbarend.. zelf merk je het niet zo, als je midden in dat ritme zit.. je ziet het pas op afstand. Bijv op vakantie.
Dat hele zogenaamde voorgespiegelde "ideale leven" is denk ik voor heel veel mensen helemaal niet het ideaal.. de hoeveelheid van alles bij elkaar, ik blijf erbij, tast meer aan dan je denkt. De hele manier waarop je denkt, zin hebt in het leven te leven, ondernemend en creatief te zijn, te ontdekken, verwonderen, veranderen, ontwikkelen, gaat nogal onderuit door vaste ritmes en patronen.
We vinden het heel normaal om weinig vrijheid en vrije tijd te hebben, de nadruk ligt zo op levenslang dezelfde richting en dezelfde dingen, zelfde omgeving, zelfde kringetje.. Regelmaat kan nog zo goed zijn, het is ook saai en geestdodend, vind ik persoonlijk.. het wiegt je in slaap, helemaal in de regen of de winter, als je zo kort mogelijke afstanden buiten bent. Als je bedenkt hoeveel tijd je op je werk en in je huis bent, alsmaar zelfde omgeving waarin je leeft..
Eigenlijk zou het zo fijn zijn om elk weekend als mini-vakantietje te kunnen nemen. In warmere landen doen ze dat ook , grootste deel vd tijd kan je dan naar buiten, veel meer contact en mensen op straat, in het weekend leven zoals wij alleen op vakantie en bij de mooie dagen hier in het land: bbq-en met familie of vrienden, stuk wandelen, praatje hier en daar, terrasje, enz.
Misschien toch maar sparen voor vaker een weekendje weg, of nu en dan een dagje sauna of zo? Zoals ik nu mijn rust vind op dat strandje (en ook voor 2 uurtjes ff heen ga op dit soort dagen, na het werk bijv, en dan eten we dus maar wat later), zo zou het vaker moeten zijn, he!
Weten waar je vrolijk en energiek van wordt en daar ook echt de tijd voor uittrekken!
Geniet nog ff van dit heerlijke zomerweer, BB, je komt er wel. Blijf luisteren naar wat jij nodig hebt en fijn vindt en probeer daar tijd voor te maken en houden!
Tja, ik vind het wel logisch, hoor, dat evenwicht is gewoon erg lastig als je zoveel te combineren hebt: werk, therapie, sport, relatie, gezin, huishouden, sociaal leven enz.
Ik vind dat ook veel, ook voor mensen met een goede gezondheid en "normaal"/hoog energielevel!
Ik roep dat al jaren overal. We lopen in die zin behoorlijk aan tegen de nadelen van de emancipatie. Als 1 radertje hapert, oppas ziek om maar wat te noemen, heb je meteen een dik probleem, als het leven zo strak en georganiseerd ingericht moet worden.. Ik denk dat we het onszelf knap moeilijk gemaakt hebben met zoveel te willen (kunnen) en dan te denken dat je daar happy van wordt.
Heb wel gemerkt dat het zo louterend kan zijn om een tijdje "niks" te doen, je idd op te laden aan de zonne-accu (heb ik ook!!), rust, stilte, het maakt je veel creatiever en vrijer. Vrijheid is zo'n fijn gevoel, dan denk je opeens veel meer in mogelijkheden ipv in "moeten"..
Eckhart Tolle deelt tijd in in "kloktijd" en "rustige tijd" (of zoiets). Indien mogelijk zo min mogelijk naar kloktijd leven, zegt hij. En ik kan het alleen maar met hem eens zijn!
Heb een vrij weekend, de kinderen zijn er niet. En ik laat thuis de boel de boel, goede "smoes" is mijn rug, ik wou vrijdag nog stofzuigen, maar heb het niet gedaan, omdat ik voelde dat het elk moment verkeerd kon schieten. En dan denk ik: dat doen we wel weer als het regent, ik pak lekker eens even deze mooie dagen mee!
Ik ben ook gevoelig voor zon en licht, hoor, qua energie! Moet echt niet denken aan kou als je uit de douche komt, je weer helemaal warm aan moeten kleden met sokken enzo. Ik bloei helemaal op bij lekkere temperatuur. Ik woon op 1 hoog, dan "vang" je veel meer licht dan begane grond. Alle muren wit, veel lampen in huis..
Merk dat het alweer later licht wordt: als ik opsta om te werken is het nog donker.. dat gaat na de vakanties altijd opeens heel snel, vind ik. Ik ben ook veel eerder moe als de dagen korter worden.
En ik vind zoveeeeel dingen leuk om te doen, heb ik weer gemerkt door even zo weinig/niet te werken. Werk, hoe leuk ook, neemt al zoveel van je energie en tijd in beslag.. alle andere belangrijke en fijne dingen moeten dan in zo weinig overgebleven uurtjes gepropt. En in de winter in nog minder uren idd..
ik merkte dat afgelopen tijd, helemaal uit het stramien, ik echt zin had om bepaalde dingen aan te pakken, zoals verven en opknappen van mijn huis, andere plannen uitwerken, maar ook dagjes uittrekken om bepaalde mensen vaker te bezoeken, allemaal dingen waar ik normaal niet aan toe kom.
Weer terug in het werkende leven gaat dat naar de achtergrond, omdat ik echt de tijd nodig heb om bij te tanken en die neem ik ook. Dus huishouden maak ik dan ondergeschikt, terwijl ik echt wel van opgeruimd en schoon houd. Jammer dan, liever naar buiten nu het kan. Mijn kinderen hebben geen verzorging meer nodig, behalve dan dat ik boodschappen doe, kook, de was doe en het huis min of meer op orde moet houden.
Ik vind het eigenlijk gewoon niet zo'n leuk bestaan met teveel uren die naar werk gaan, ik vind zoveel dingen interessant en de moeite waard, waar ik dan geen energie of tijd voor heb. Tuurlijk ben ik blij dat ik het werk zelf leuk vind om te doen, maar dan nog staat het me soms in de weg bij persoonlijke ontwikkeling. (mensen doen altijd alsof werk het enige is waar je je in kan ontwikkelen, maar niks minder is waar!).
Fijn dat je weer hebt kunnen zien wat je ook alweer fijn vond aan je werk, dat is toch wel de belangrijkste motivator! En zo ook dat je sporten en bewegen zelf prettig vindt. Weet je, ik denk dat al die dingen op zich fijn zouden zijn, maar in de combinatie teveel kunnen zijn om plezier in al die afzonderlijke delen te houden. Plezier in je gezin en relatie, plezier in mailen en irl iets ondernemen met familie en vrienden, plezier houden in alles wat je daarbuiten wil doen aan sport en andere dingen die goed en belangrijk zijn voor je.
Helemaal niet werken is de oplossing ook niet (meer), maar ik denk wel dat we onszelf en elkaar gek maken met zoveel uur geacht worden te werken en anders als "lui" bestempelen. Ik vind het juist eenzijdig en nogal "leeg" bestaan als daar teveel tijd heen gaat. Ik wil de tijd hebben om te filosoferen, met andere mensen van gedachten te kunnen wisselen, ruimte en gelegenheid/ privacy voor intimiteit, lichamelijk welzijn (sport, ontspanning, genieten van tegen iemand aanliggen, je huid laten strelen door zon, wind en water, een warm bad nemen, niet hoeven haasten, maar de tijd kunnen nemen voor de dingen en voor contact, 1 voor 1 met alle aandacht, ipv multitasken)..
Op vakantie bijv heerlijk de tijd voor dochter en eindeloze gesprekken samen. Valt nooit een stilte, we houden allebei van filosoferen over het leven. Heel confronterend ook om te zien wat een paar dagen terug in de wereld van studie, werk en dagelijkse wereldje bij haar een opvallend verschil maakt in uitstraling en energie!
Eigenlijk schrikbarend.. zelf merk je het niet zo, als je midden in dat ritme zit.. je ziet het pas op afstand. Bijv op vakantie.
Dat hele zogenaamde voorgespiegelde "ideale leven" is denk ik voor heel veel mensen helemaal niet het ideaal.. de hoeveelheid van alles bij elkaar, ik blijf erbij, tast meer aan dan je denkt. De hele manier waarop je denkt, zin hebt in het leven te leven, ondernemend en creatief te zijn, te ontdekken, verwonderen, veranderen, ontwikkelen, gaat nogal onderuit door vaste ritmes en patronen.
We vinden het heel normaal om weinig vrijheid en vrije tijd te hebben, de nadruk ligt zo op levenslang dezelfde richting en dezelfde dingen, zelfde omgeving, zelfde kringetje.. Regelmaat kan nog zo goed zijn, het is ook saai en geestdodend, vind ik persoonlijk.. het wiegt je in slaap, helemaal in de regen of de winter, als je zo kort mogelijke afstanden buiten bent. Als je bedenkt hoeveel tijd je op je werk en in je huis bent, alsmaar zelfde omgeving waarin je leeft..
Eigenlijk zou het zo fijn zijn om elk weekend als mini-vakantietje te kunnen nemen. In warmere landen doen ze dat ook , grootste deel vd tijd kan je dan naar buiten, veel meer contact en mensen op straat, in het weekend leven zoals wij alleen op vakantie en bij de mooie dagen hier in het land: bbq-en met familie of vrienden, stuk wandelen, praatje hier en daar, terrasje, enz.
Misschien toch maar sparen voor vaker een weekendje weg, of nu en dan een dagje sauna of zo? Zoals ik nu mijn rust vind op dat strandje (en ook voor 2 uurtjes ff heen ga op dit soort dagen, na het werk bijv, en dan eten we dus maar wat later), zo zou het vaker moeten zijn, he!
Weten waar je vrolijk en energiek van wordt en daar ook echt de tijd voor uittrekken!
Geniet nog ff van dit heerlijke zomerweer, BB, je komt er wel. Blijf luisteren naar wat jij nodig hebt en fijn vindt en probeer daar tijd voor te maken en houden!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zondag 9 september 2012 om 12:38
Ha lieve meiden,
@Suzy, jaa je idee van de mini-vakantie klinkt goed. En een pauze is ook een mini-minivakantie hè
Ik merk dat afgelopen tijd dat wat je beschrijft ook hetgeen was wat me het meeste goed deed in t weekend, echt weggaan en naar buiten. Maar ja, dat kan niet elk weekend hè.
Als je trouwens goedkoop naar de sauna wilt, er staan op marktplaats vaak kortingsbonnen (al ben je dan wel weer wat tijd bezig met zoeken daarnaar).
Ik maakte laatst een lijstje welke mogelijkheden werken me allemaal geeft, en was echt verbaasd hoeveel ik kon opschrijven. Leuk om te doen. Het was bijna allemaal niet gerelateerd aan mijn specifieke werkveld trouwens, wat wel weer zegt dat daar bij mij nu niet mn drijfveer ligt.
@BB, het klinkt positief. Ook dat je plezier in het sporten hebt gevonden. Dat levert weer zo`n andere goede energie op hè ? En ook de passie in `t werken weer hebt gevoelt. Dat is ook belangrijk!
Gebruik je voedingssupplementen op advies van een arts? Ben wel benieuwd welke..
Als ik het zo lees, dan klinkt het alsof je voor jezelf aan het onderzoeken bent wat voor jou werkt en wat je nodig hebt. Dat dat lekker doorgaat. En ik kan me voorstellen dat dat tegelijkertijd ook veel energie kost, en daardoor je gezin en relatie heel zwaar voelen (of onbewust als een verstoring van je eigen wordt ervaren). Dat is hoe ik het ken van mezelf van afgelopen periode. Wanneer je jezelf weer wat meer op orde hebt (goed voor jezelf zorgen, dingen doen waar je plezier aan beleefd, etc) zal er weer ruimte voor je gezin ontstaan, zou dat kunne? Blijft dat het dan nu lastig is!
Hoop voor je dat de lichttherapie voor de winter een oplossing biedt.
@All: Met mij gaat het goed. Vooral het niet-overspoeld raken door indrukken gaat wat beter. Ben vorige week voor t eerst weer `s avonds met een vriend in de grote stad hier in de buurt geweest, echt genieten! De terrasjes en gezelligheid, straatmuziek
En ja, dan liepen/zaten we alleen nog maar buiten en na 1,5 uur duizelt het me al en is t tijd om naar huis te gaan, maar dat is ok. En dit weekend zelfs 2x kort aan t begin vd avond erop uit geweest. Al was de tweede keer net wat te veel voor me. Misschien klinkt het een beetje gek, maar ja, dat zijn voor mij de stapjes vooruit
{Edit: hapje eruit i.v.m. privacy}
Realiseer me dat ik eenzaamheid nooit zo heb ervaren als nu, omdat ik steeds graag alleen wilde zijn. En nu ben ik te moe om af te spreken, maar vergeet ik opeens wat ik ook al weer graag doe als ik alleen ben. En hoe dat fijn kon zijn. Misschien mag ik mezelf wel de ruimte geven om het te voelen...
@Suzy, jaa je idee van de mini-vakantie klinkt goed. En een pauze is ook een mini-minivakantie hè
Ik merk dat afgelopen tijd dat wat je beschrijft ook hetgeen was wat me het meeste goed deed in t weekend, echt weggaan en naar buiten. Maar ja, dat kan niet elk weekend hè.
Als je trouwens goedkoop naar de sauna wilt, er staan op marktplaats vaak kortingsbonnen (al ben je dan wel weer wat tijd bezig met zoeken daarnaar).
Ik maakte laatst een lijstje welke mogelijkheden werken me allemaal geeft, en was echt verbaasd hoeveel ik kon opschrijven. Leuk om te doen. Het was bijna allemaal niet gerelateerd aan mijn specifieke werkveld trouwens, wat wel weer zegt dat daar bij mij nu niet mn drijfveer ligt.
@BB, het klinkt positief. Ook dat je plezier in het sporten hebt gevonden. Dat levert weer zo`n andere goede energie op hè ? En ook de passie in `t werken weer hebt gevoelt. Dat is ook belangrijk!
Gebruik je voedingssupplementen op advies van een arts? Ben wel benieuwd welke..
Als ik het zo lees, dan klinkt het alsof je voor jezelf aan het onderzoeken bent wat voor jou werkt en wat je nodig hebt. Dat dat lekker doorgaat. En ik kan me voorstellen dat dat tegelijkertijd ook veel energie kost, en daardoor je gezin en relatie heel zwaar voelen (of onbewust als een verstoring van je eigen wordt ervaren). Dat is hoe ik het ken van mezelf van afgelopen periode. Wanneer je jezelf weer wat meer op orde hebt (goed voor jezelf zorgen, dingen doen waar je plezier aan beleefd, etc) zal er weer ruimte voor je gezin ontstaan, zou dat kunne? Blijft dat het dan nu lastig is!
Hoop voor je dat de lichttherapie voor de winter een oplossing biedt.
@All: Met mij gaat het goed. Vooral het niet-overspoeld raken door indrukken gaat wat beter. Ben vorige week voor t eerst weer `s avonds met een vriend in de grote stad hier in de buurt geweest, echt genieten! De terrasjes en gezelligheid, straatmuziek
En ja, dan liepen/zaten we alleen nog maar buiten en na 1,5 uur duizelt het me al en is t tijd om naar huis te gaan, maar dat is ok. En dit weekend zelfs 2x kort aan t begin vd avond erop uit geweest. Al was de tweede keer net wat te veel voor me. Misschien klinkt het een beetje gek, maar ja, dat zijn voor mij de stapjes vooruit
{Edit: hapje eruit i.v.m. privacy}
Realiseer me dat ik eenzaamheid nooit zo heb ervaren als nu, omdat ik steeds graag alleen wilde zijn. En nu ben ik te moe om af te spreken, maar vergeet ik opeens wat ik ook al weer graag doe als ik alleen ben. En hoe dat fijn kon zijn. Misschien mag ik mezelf wel de ruimte geven om het te voelen...
dinsdag 11 september 2012 om 11:07
ha lieve mooie gevoelige moedige sterke vrouwen!
Fijn om te lezen dat het goed gaat met jullie.
Jelly, las je al even in het alleen zijn en gelukkig met jezelf. KAn me voorstellen dat je in dat topic ook net even de steun vind nu die je nodig hebt. Wij zijn niet meer zo fanatiek hier he...
Maar ben trots op je, het leest alsof je het allemaal aangaat. Wat er ook komt. En dat is best moedig.
Er gebeurt nu ook wel heul veel in je leven he. JE gaat echt door een flink proces. Maar je doet dat maar wel even. go girl!
en wat je schrijft:
En ja, dan liepen/zaten we alleen nog maar buiten en na 1,5 uur duizelt het me al en is t tijd om naar huis te gaan, maar dat is ok. En dit weekend zelfs 2x kort aan t begin vd avond erop uit geweest. Al was de tweede keer net wat te veel voor me. Misschien klinkt het een beetje gek, maar ja, dat zijn voor mij de stapjes vooruit
zeeerrrr herkenbaar voor mij. Dat soort ministapjes. Daar kan ik ook zo blij mee zijn! Alleen komt er bij mij dan telkens ok weer een moment dat het even niet lukt en dan ben ik weer zo teleurgesteld. Ik probeer mezelf te leren om niet alleen mn vooruitgang in energie en dus activiteit te zien als stappen vooruit maar vooral juist ook mijn groeiende acceptatie dat de dingen gaan zoals ze gaan. snappie? vind ik soms nog knap lastig.
Ik ben met het warme weer een paar weken terug weer even flink op mn bek gegaan. Tijdens het mooie weer ging het nog en was ik trots dat ik allemaal leuke dingen 'kon' doen. En ja ik heb ook ontzettend genoten. Alleen kwam daarna toch weer even een hele fklinke klap. ONgelofelijk moe, wat heel veel verdriet en toch ook weer wat angst naar boven brengt. En daar dan weer teleurgesteld over zijn. Want toen moest ik weer even ruimte maken voor rust en dus weer dingen afzeggen waar ik me zo op verheugde.
Same old, maar toch probeer ik mn focus te houden op de dingen die veranderen, hoe minimaal ook.
liefs!
Fijn om te lezen dat het goed gaat met jullie.
Jelly, las je al even in het alleen zijn en gelukkig met jezelf. KAn me voorstellen dat je in dat topic ook net even de steun vind nu die je nodig hebt. Wij zijn niet meer zo fanatiek hier he...
Maar ben trots op je, het leest alsof je het allemaal aangaat. Wat er ook komt. En dat is best moedig.
Er gebeurt nu ook wel heul veel in je leven he. JE gaat echt door een flink proces. Maar je doet dat maar wel even. go girl!
en wat je schrijft:
En ja, dan liepen/zaten we alleen nog maar buiten en na 1,5 uur duizelt het me al en is t tijd om naar huis te gaan, maar dat is ok. En dit weekend zelfs 2x kort aan t begin vd avond erop uit geweest. Al was de tweede keer net wat te veel voor me. Misschien klinkt het een beetje gek, maar ja, dat zijn voor mij de stapjes vooruit
zeeerrrr herkenbaar voor mij. Dat soort ministapjes. Daar kan ik ook zo blij mee zijn! Alleen komt er bij mij dan telkens ok weer een moment dat het even niet lukt en dan ben ik weer zo teleurgesteld. Ik probeer mezelf te leren om niet alleen mn vooruitgang in energie en dus activiteit te zien als stappen vooruit maar vooral juist ook mijn groeiende acceptatie dat de dingen gaan zoals ze gaan. snappie? vind ik soms nog knap lastig.
Ik ben met het warme weer een paar weken terug weer even flink op mn bek gegaan. Tijdens het mooie weer ging het nog en was ik trots dat ik allemaal leuke dingen 'kon' doen. En ja ik heb ook ontzettend genoten. Alleen kwam daarna toch weer even een hele fklinke klap. ONgelofelijk moe, wat heel veel verdriet en toch ook weer wat angst naar boven brengt. En daar dan weer teleurgesteld over zijn. Want toen moest ik weer even ruimte maken voor rust en dus weer dingen afzeggen waar ik me zo op verheugde.
Same old, maar toch probeer ik mn focus te houden op de dingen die veranderen, hoe minimaal ook.
liefs!
dinsdag 11 september 2012 om 14:56
@Jelly: waarom kan dat niet iedere weekend, naar buiten, fijn plekje opzoeken? Hoeft niets te kosten hoor. Hoeft geen terras te zijn of betaalde strandjes. Ben zondag nog lowbudget met de kinderen aan het begin vd avond naar zo'n onbetaald strand gegaan, eigen eten en drinken meegenomen..
Nu dat seizoen ten einde loopt, zin ik op dit soort plekjes, toch ff de natuur in, dat wordt wat lastiger dan (want regen en geen mens die je dan tegenkomt bij dat buitenzijn).. ik zin ook nog op iets wat erop lijkt (en toch weinig geld kost). Zo'n welness-gebeuren, sauna enzo, kost toch aardig wat, meestal. Maar sportscholen hebben vaak ook zoiets, misschien is dat wat, al kost dat wel geld..
Maar een half uur/ uur wandelen per dag is ook een optie, frisse neus halen..
en Anahatha: ja, soms word je idd overmoedig door even een dosis energie te voelen.. die is er op dat moment ook en zou je altijd willen hebben, voelt dan weer zo fijn. Maar heb het zelf ook, hoor, een terugslag.
Toch merk ik dat die energie (bij mij) toch met name komt doordat ik dan ff rust neem van allerlei bezigheden: ik ga ook gewoon zitten in de zon, en doe weinig, ben ff niet bereikbaar enz. En energie die je niet "opmaakt", doordat je "niks doet", voel je..
De dagen daarna (doordeweeks) "moet" er weer van alles, als van alles en iedereen aan je "trekt". Dan heb je waarschijnlijk evenveel energie als die andere dag, alleen stroomt het weg, naar aktiviteiten en contacten, door het "doen", snap je?
Aan het eind van een dagje "opladen aan de zon" ben ik trouwens ook moe, als ik dan nog iets zou moeten.. Ik word er (heerlijk) lui van, hahaha.
Maar ik weet nu wel weer de invloed van een tijdje afstand en zon en niks doen. Afstand van je dagelijkse ritme en beslommeringen (en zorgen maken!). Door vakantie en ff weinig werk zie je toch weer wat echt belangrijk is en daar moet je blijvend tijd voor blijven maken..
Net als allerlei mensen zich zo voornemen op vakantie om het heel anders te gaan doen: zodra je weer middenin de hectiek zit, lukt het maar weinigen om idd op dagelijkse basis die "rust" in te bouwen.. Maar ik blijf erbij dat we onszelf zo volbouwen en daarop ook bepaalde keuzes gemaakt hebben (eerder) en dan proberen dat allemaal in die 24 uur per dag te proppen, omdat je sommige dingen niet opeens kan "skippen" uit je leven.
Of dan onszelf wijsmaken dat als we maar efficienter organiseren, we dat wel voor elkaar krijgen (of moeten krijgen?).. zoals time-management voorschrijft. De vraag is of het goed is om al die dingen toch maar te willen proppen in die 24 uur. Of dat mensen gelukkig maakt? Een heleboel mensen niet, ben ik van overtuigd!!
Dat is niet voor iedereen een ideaal leven. Maar het leven versimpelen is nog niet altijd eenvoudig. En hangt vaak inmiddels meer aan vast.. Dat is het lastige, denk ik, oorzaken die je eerder moet zoeken vanuit oude keuzes en waar je nu min of meer aan vast zit. Maar de oorzaak nu bij jezelf zoeken, waarom je dat niet kon "volhouden" qua energie. En dan de oorzaak bij jezelf zoeken, ipv het ooit gekozen leven, dat dat laatste teveel is. Anderen doen en kunnen het toch ook?
Maar kunnen en willen is toch iets anders, vind ik. Wat eerst een keuze was (bijv zoveel uur werken) kan een opgaaf worden, maar kan je dan qua instanties niet onderuit: je wordt vastgehouden aan wat je ooit deed/ kon/ koos/ accepteerde (onder andere omstandigheden misschien wel, nog geen gezin of minder andere (voor je energie belastende) dingen aan je hoofd..
Gisteren meteen zo'n dag dat ik mezelf voorbij hol, overal opstoppingen (letterlijke, op de weg), maar ook meerdere mensen die ik mijn (volle) aandacht wou geven, maar eigenlijk te weinig tijd om dit alles op 1 dag te doen, dan komt er van alles in de knel (aan planning). Als je dit constant hebt, holt dat je snel uit! Ik heb dan vandaag weer de luxe dat ik vrije dag heb en weer kan bijtanken. Moet er niet aan denken dit dagelijks en altijd zo te hebben (dat gehaast, oa).
Ik schift dan wat ik belangrijk vind, maar dat betekent wel dat ik geen boodschappen heb gedaan en hier thuis niet op orde is (dat doe ik dan vandaag maar). Als je leven er zo zou uitzien, snap ik helemaal dat dat niet werkt.. altijd moet kiezen & prioriteiten stellen, er altijd wel iets afvalt of niet aan bod komt, wat je ook nog had kunnen of moeten doen. Zo stel je jezelf ook steeds teleur, als je dan stilstaat bij wat je niet gedaan hebt/ niet aan toe kwam en je dat als "falen" ziet..
Nu dat seizoen ten einde loopt, zin ik op dit soort plekjes, toch ff de natuur in, dat wordt wat lastiger dan (want regen en geen mens die je dan tegenkomt bij dat buitenzijn).. ik zin ook nog op iets wat erop lijkt (en toch weinig geld kost). Zo'n welness-gebeuren, sauna enzo, kost toch aardig wat, meestal. Maar sportscholen hebben vaak ook zoiets, misschien is dat wat, al kost dat wel geld..
Maar een half uur/ uur wandelen per dag is ook een optie, frisse neus halen..
en Anahatha: ja, soms word je idd overmoedig door even een dosis energie te voelen.. die is er op dat moment ook en zou je altijd willen hebben, voelt dan weer zo fijn. Maar heb het zelf ook, hoor, een terugslag.
Toch merk ik dat die energie (bij mij) toch met name komt doordat ik dan ff rust neem van allerlei bezigheden: ik ga ook gewoon zitten in de zon, en doe weinig, ben ff niet bereikbaar enz. En energie die je niet "opmaakt", doordat je "niks doet", voel je..
De dagen daarna (doordeweeks) "moet" er weer van alles, als van alles en iedereen aan je "trekt". Dan heb je waarschijnlijk evenveel energie als die andere dag, alleen stroomt het weg, naar aktiviteiten en contacten, door het "doen", snap je?
Aan het eind van een dagje "opladen aan de zon" ben ik trouwens ook moe, als ik dan nog iets zou moeten.. Ik word er (heerlijk) lui van, hahaha.
Maar ik weet nu wel weer de invloed van een tijdje afstand en zon en niks doen. Afstand van je dagelijkse ritme en beslommeringen (en zorgen maken!). Door vakantie en ff weinig werk zie je toch weer wat echt belangrijk is en daar moet je blijvend tijd voor blijven maken..
Net als allerlei mensen zich zo voornemen op vakantie om het heel anders te gaan doen: zodra je weer middenin de hectiek zit, lukt het maar weinigen om idd op dagelijkse basis die "rust" in te bouwen.. Maar ik blijf erbij dat we onszelf zo volbouwen en daarop ook bepaalde keuzes gemaakt hebben (eerder) en dan proberen dat allemaal in die 24 uur per dag te proppen, omdat je sommige dingen niet opeens kan "skippen" uit je leven.
Of dan onszelf wijsmaken dat als we maar efficienter organiseren, we dat wel voor elkaar krijgen (of moeten krijgen?).. zoals time-management voorschrijft. De vraag is of het goed is om al die dingen toch maar te willen proppen in die 24 uur. Of dat mensen gelukkig maakt? Een heleboel mensen niet, ben ik van overtuigd!!
Dat is niet voor iedereen een ideaal leven. Maar het leven versimpelen is nog niet altijd eenvoudig. En hangt vaak inmiddels meer aan vast.. Dat is het lastige, denk ik, oorzaken die je eerder moet zoeken vanuit oude keuzes en waar je nu min of meer aan vast zit. Maar de oorzaak nu bij jezelf zoeken, waarom je dat niet kon "volhouden" qua energie. En dan de oorzaak bij jezelf zoeken, ipv het ooit gekozen leven, dat dat laatste teveel is. Anderen doen en kunnen het toch ook?
Maar kunnen en willen is toch iets anders, vind ik. Wat eerst een keuze was (bijv zoveel uur werken) kan een opgaaf worden, maar kan je dan qua instanties niet onderuit: je wordt vastgehouden aan wat je ooit deed/ kon/ koos/ accepteerde (onder andere omstandigheden misschien wel, nog geen gezin of minder andere (voor je energie belastende) dingen aan je hoofd..
Gisteren meteen zo'n dag dat ik mezelf voorbij hol, overal opstoppingen (letterlijke, op de weg), maar ook meerdere mensen die ik mijn (volle) aandacht wou geven, maar eigenlijk te weinig tijd om dit alles op 1 dag te doen, dan komt er van alles in de knel (aan planning). Als je dit constant hebt, holt dat je snel uit! Ik heb dan vandaag weer de luxe dat ik vrije dag heb en weer kan bijtanken. Moet er niet aan denken dit dagelijks en altijd zo te hebben (dat gehaast, oa).
Ik schift dan wat ik belangrijk vind, maar dat betekent wel dat ik geen boodschappen heb gedaan en hier thuis niet op orde is (dat doe ik dan vandaag maar). Als je leven er zo zou uitzien, snap ik helemaal dat dat niet werkt.. altijd moet kiezen & prioriteiten stellen, er altijd wel iets afvalt of niet aan bod komt, wat je ook nog had kunnen of moeten doen. Zo stel je jezelf ook steeds teleur, als je dan stilstaat bij wat je niet gedaan hebt/ niet aan toe kwam en je dat als "falen" ziet..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 11 september 2012 om 16:18
quote:anahata4 schreef op 11 september 2012 @ 11:07:
zeeerrrr herkenbaar voor mij. Dat soort ministapjes. Daar kan ik ook zo blij mee zijn! Alleen komt er bij mij dan telkens ok weer een moment dat het even niet lukt en dan ben ik weer zo teleurgesteld. Ik probeer mezelf te leren om niet alleen mn vooruitgang in energie en dus activiteit te zien als stappen vooruit maar vooral juist ook mijn groeiende acceptatie dat de dingen gaan zoals ze gaan. snappie? vind ik soms nog knap lastig.
And that Makes three.....
Het is de kunst om die ministapjes ook echt als kleine (of juist hele grote for that matter) succesjes te zien en die niet direct te willen koppelen aan meer willen en dus niet tevreden kunnen in met wat je dan toch hebt bereikt. Want dan zijn die ministapjes meteen ook weer minder waard. Acceptatie lijkt idd het toverwoord daarin. En geduld!
zeeerrrr herkenbaar voor mij. Dat soort ministapjes. Daar kan ik ook zo blij mee zijn! Alleen komt er bij mij dan telkens ok weer een moment dat het even niet lukt en dan ben ik weer zo teleurgesteld. Ik probeer mezelf te leren om niet alleen mn vooruitgang in energie en dus activiteit te zien als stappen vooruit maar vooral juist ook mijn groeiende acceptatie dat de dingen gaan zoals ze gaan. snappie? vind ik soms nog knap lastig.
And that Makes three.....
Het is de kunst om die ministapjes ook echt als kleine (of juist hele grote for that matter) succesjes te zien en die niet direct te willen koppelen aan meer willen en dus niet tevreden kunnen in met wat je dan toch hebt bereikt. Want dan zijn die ministapjes meteen ook weer minder waard. Acceptatie lijkt idd het toverwoord daarin. En geduld!
dinsdag 11 september 2012 om 16:49
Suzy; zit ik daar even helemaal te reageren op jouw post, druk ik weer net verkeerd op de IPad. Alles weg...grrrrr
Bottomline, ik herken veel in wat je schrijft. Ook hier zijn (voor mij dan) de sleutelwoorden: acceptatie en geduld. En vertrouwen in het proces!
Ik ben wel eens heel benieuwd hoe wij er allemaal over een jaar bijzitten. Ik ga er toch van uit, dat als je dan terugkijkt op deze periode, je toch je eigen vooruitgang kunt herkennen als een grote stap. Want al die kleine ministapjes (met incidenteel een stapje achteruit) is uiteindelijk toch een enorme stap vooruit!!
Bottomline, ik herken veel in wat je schrijft. Ook hier zijn (voor mij dan) de sleutelwoorden: acceptatie en geduld. En vertrouwen in het proces!
Ik ben wel eens heel benieuwd hoe wij er allemaal over een jaar bijzitten. Ik ga er toch van uit, dat als je dan terugkijkt op deze periode, je toch je eigen vooruitgang kunt herkennen als een grote stap. Want al die kleine ministapjes (met incidenteel een stapje achteruit) is uiteindelijk toch een enorme stap vooruit!!
woensdag 12 september 2012 om 17:37
Even check, check...dubbelcheck.
Ik heb een nieuw motto, maar het lijkt nog niet aangepast:-(
Lieve meiden, alles goed met jullie? Ik moet erg uitkijken niet in mijn grootste valkuil ever te vallen. Namelijk, dat ik me eigenlijk best heel goed voel en daardoor overmoedig word. Die overmoedigheid heeft me wel vaker genekt, omdat ik dan in mijn energie en enthousiasme nieuwe dingen op mijn bordje leg die later dan toch teveel blijken. En dat dan keihard de waarschuwingssignalen ontkennen en negeren totdat ik weer tegen een muur aan loop.
Grootste verandering is nu wel dat ik mijn valkuil doorzie. Ik blijf mijn energie dus rustig aan gebruiken. Morgen een afspraak bij de GGZ om de lichttherapie te bespreken. Ben benieuwd wat daar uitkomt.
Jelly en Suzy, ik lees jullie ook in het andere topic. Wat worden daar een mooie en wijze dingen geschreven.
Anahata, ik las vandaag trouwens een tekst over jezelf sterk of zwak voelen en moest heel erg aan jou (en aan mezelf
) denken. Ik Google m en als ik het vind, deel ik het met jou/jullie.
Knuffel voor all.....
Ik heb een nieuw motto, maar het lijkt nog niet aangepast:-(
Lieve meiden, alles goed met jullie? Ik moet erg uitkijken niet in mijn grootste valkuil ever te vallen. Namelijk, dat ik me eigenlijk best heel goed voel en daardoor overmoedig word. Die overmoedigheid heeft me wel vaker genekt, omdat ik dan in mijn energie en enthousiasme nieuwe dingen op mijn bordje leg die later dan toch teveel blijken. En dat dan keihard de waarschuwingssignalen ontkennen en negeren totdat ik weer tegen een muur aan loop.
Grootste verandering is nu wel dat ik mijn valkuil doorzie. Ik blijf mijn energie dus rustig aan gebruiken. Morgen een afspraak bij de GGZ om de lichttherapie te bespreken. Ben benieuwd wat daar uitkomt.
Jelly en Suzy, ik lees jullie ook in het andere topic. Wat worden daar een mooie en wijze dingen geschreven.
Anahata, ik las vandaag trouwens een tekst over jezelf sterk of zwak voelen en moest heel erg aan jou (en aan mezelf
) denken. Ik Google m en als ik het vind, deel ik het met jou/jullie.Knuffel voor all.....
woensdag 12 september 2012 om 17:47
Ben ik sterk
als ik leeg ben en moe en ik geef er niet aan toe?
Ben ik sterk als ik door loop tot ik val,
in een diep en donker dal?
Ben ik sterk als ik mijn schaduw bedek,
houd ik dan niemand voor de gek?
Ben ik sterk als ik voor mijzelf vlucht,
maakt dat mij vrij en opgelucht?
Ben ik zwak als ik kan luisteren,
naar wat ik mijn lichaam hoor fluisteren?
Ben ik zwak als ik door het diepe moet gaan,
tot ik weer opnieuw door kan gaan?
Ben ik zwak als ik durf toe te geven,
dat ik fouten maak in mijn leven?
Ben ik zwak als ik even wil leunen.
en aan jou vraag mij te steunen?
Ben ik zwak als ik mij in al mijn kwetsbaarheid laat zien,
of is dat juist wel heel dapper misschien?
Zwak en sterk het hoort bij elkaar.
zonder zwakte is sterk zijn nooit daar.
Ik ben sterk, ik ben groot en klein.
IK BEN STERK,
omdat ik zwak kan zijn!
als ik leeg ben en moe en ik geef er niet aan toe?
Ben ik sterk als ik door loop tot ik val,
in een diep en donker dal?
Ben ik sterk als ik mijn schaduw bedek,
houd ik dan niemand voor de gek?
Ben ik sterk als ik voor mijzelf vlucht,
maakt dat mij vrij en opgelucht?
Ben ik zwak als ik kan luisteren,
naar wat ik mijn lichaam hoor fluisteren?
Ben ik zwak als ik door het diepe moet gaan,
tot ik weer opnieuw door kan gaan?
Ben ik zwak als ik durf toe te geven,
dat ik fouten maak in mijn leven?
Ben ik zwak als ik even wil leunen.
en aan jou vraag mij te steunen?
Ben ik zwak als ik mij in al mijn kwetsbaarheid laat zien,
of is dat juist wel heel dapper misschien?
Zwak en sterk het hoort bij elkaar.
zonder zwakte is sterk zijn nooit daar.
Ik ben sterk, ik ben groot en klein.
IK BEN STERK,
omdat ik zwak kan zijn!
woensdag 12 september 2012 om 18:54
BB ik vind je motto echt geweldig en je gedicht is zó toepasselijk voor dit topic!!
Goed dat je lichttherapie gaat proberen, heeft die vriendin van mij (waar ik t eerder over had; HSP & winterdepressie) wel baat bij gehad! Hoop dat t voor jou ook iets doet
Ik vind t super goed van je dat je je valkuil herkent en daarmee kan voorkomen dat je tever gaat! Vind jullie sowieso allemaal goed bezig hier
Goed dat je lichttherapie gaat proberen, heeft die vriendin van mij (waar ik t eerder over had; HSP & winterdepressie) wel baat bij gehad! Hoop dat t voor jou ook iets doet
Ik vind t super goed van je dat je je valkuil herkent en daarmee kan voorkomen dat je tever gaat! Vind jullie sowieso allemaal goed bezig hier
vrijdag 14 september 2012 om 13:06
hee meiden, heb zin om te reageren en vanalles te vertellen maar merk dat het niet echt lukt. Echt te veel gebeurd en heb een klein stapje teruggedaan maar dat was niet genoeg... nu heel moe, voelt n beetje alsof ik de gans ben die op t ganzenbord in de doornenstruik is getrapt. Geen ontkomen aan. Rust nodig.
Even stilstaan en terug gaan naar waar ik echt ben, en niet waar ik wil zijn.
BB:
Even stilstaan en terug gaan naar waar ik echt ben, en niet waar ik wil zijn.
BB:
vrijdag 14 september 2012 om 13:31
lieve jelly
Ik herken je gevoel. Heb zelf het gevoel dat ik de afgelopen weken even heel wat beurten heb mogen overslaan in die zelfde doornenstruik. Jammer dat ik er net uitgekrabbeld ben, anders hadden we er samen gezeten .
Het komt goed meis. Ik weet hoe het het is. ik weet ook hoe het is om dan vlak voor je 'val' een stap terug te doen en dat dat dan net even niet genoeg is. Kwestie van languit gaan liggen, en wachtend tot je weer een beetje op krachten bent.
had al eerder een keer een liedje van bertolf gedeeld volgens mij? Deze is namelijk ook heel goed. http://www.youtube.com/watch?v=dVYb_sk1MYc
I know it will pass
Same old moon
And the falling of the tide
It’s been so long
Since I have felt alright
But I’m gonna find my way out of this mess
Cause I’ve felt this bad before
And I know it will pass
Yes, I know it will pass
Well, I’m so tired
Of the beating of the rain
Still I know
Season’s gonna change again
Already see myself through the looking glass
Cause I’ve felt this bad before
And I know it will pass
It will pass like the dawn
It will pass just like a storm
And everything that’s going wrong
It will pass like the tide
It will pass just like a night
I know I’m bound to see the morning light
Everything runs in circles of time
And I got used to the fall and to the climb
I will get through this with dignity and class
Cause I’ve felt this bad before
And I know it will pass
Yes, I know it will pass...
Ik herken je gevoel. Heb zelf het gevoel dat ik de afgelopen weken even heel wat beurten heb mogen overslaan in die zelfde doornenstruik. Jammer dat ik er net uitgekrabbeld ben, anders hadden we er samen gezeten .
Het komt goed meis. Ik weet hoe het het is. ik weet ook hoe het is om dan vlak voor je 'val' een stap terug te doen en dat dat dan net even niet genoeg is. Kwestie van languit gaan liggen, en wachtend tot je weer een beetje op krachten bent.
had al eerder een keer een liedje van bertolf gedeeld volgens mij? Deze is namelijk ook heel goed. http://www.youtube.com/watch?v=dVYb_sk1MYc
I know it will pass
Same old moon
And the falling of the tide
It’s been so long
Since I have felt alright
But I’m gonna find my way out of this mess
Cause I’ve felt this bad before
And I know it will pass
Yes, I know it will pass
Well, I’m so tired
Of the beating of the rain
Still I know
Season’s gonna change again
Already see myself through the looking glass
Cause I’ve felt this bad before
And I know it will pass
It will pass like the dawn
It will pass just like a storm
And everything that’s going wrong
It will pass like the tide
It will pass just like a night
I know I’m bound to see the morning light
Everything runs in circles of time
And I got used to the fall and to the climb
I will get through this with dignity and class
Cause I’ve felt this bad before
And I know it will pass
Yes, I know it will pass...