Psyche
alle pijlers
Van sterke vrouw naar....?
vrijdag 30 maart 2012 om 12:35
Lang getwijfeld of ik nu wel of niet een topic wil openen. Ik herken soms stukjes van andere TO's maar het lijkt nooit helemaal de lading te dekken, vandaar dan toch maar een eigen topic.
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
donderdag 4 oktober 2012 om 19:39
...hmmm. Je hebt gelijk Italy. .
Ik zie in een keer ook dat voornamelijk status verkeerd kan overkomen. Zo'n snob ben ik niet hoor, ik ben namelijk helemaal niet gericht op maatschappelijke status.
Wel op comfort:-). Zo hebben wij onlangs ons droomhuis gekocht waar ik me helemaal lekker en op mijn gemak voel. Echter alleen te blijven behappen met een bepaald inkomen. Die nu onzeker wordt hierdoor. En buiten het feit dat ik het heel jammer zou vinden om daar afstand van te moeten doen, zie ik er ook wel op om dat soort keuzes uit te "moeten" leggen aan die buitenwereld. Niet uit statusverlies maar wel om toe te geven dat ik kennelijk boven mijn mentale kunnen heb geleefd.
Dus tsja, het voelt voor mij nog wel als keuzes die ik liever niet zou maken. Echter zie ik nu ook wat het me kost en hang ik mijn identiteit niet meer op mijn sterke BB. Daar zit die acceptatie, ook als niet super woman ben ik leuk:-)
Ik zie in een keer ook dat voornamelijk status verkeerd kan overkomen. Zo'n snob ben ik niet hoor, ik ben namelijk helemaal niet gericht op maatschappelijke status.
Wel op comfort:-). Zo hebben wij onlangs ons droomhuis gekocht waar ik me helemaal lekker en op mijn gemak voel. Echter alleen te blijven behappen met een bepaald inkomen. Die nu onzeker wordt hierdoor. En buiten het feit dat ik het heel jammer zou vinden om daar afstand van te moeten doen, zie ik er ook wel op om dat soort keuzes uit te "moeten" leggen aan die buitenwereld. Niet uit statusverlies maar wel om toe te geven dat ik kennelijk boven mijn mentale kunnen heb geleefd.
Dus tsja, het voelt voor mij nog wel als keuzes die ik liever niet zou maken. Echter zie ik nu ook wat het me kost en hang ik mijn identiteit niet meer op mijn sterke BB. Daar zit die acceptatie, ook als niet super woman ben ik leuk:-)
donderdag 4 oktober 2012 om 20:34
Er kwamen bij mij afgelopen tijd weer een aantal heftige herinneringen uit m`n jeugd terug met bijbehorende gevoelens. Pittig. Die spanning van de emoties in m`n lichaam, dat overheerst dan nog de dag. Heb ook een flinke stap terug gemaakt in activiteiten. Had er best moeite mee dat weer te accepteren, vooral omdat ik merk hoe fijn sociale contacten kunnen zijn maar t gewoon vaak nog te veel is. Maar nu is het ok.
Heel soms heb ik even heel korte heldere momenten. Een vriendin beschreef het als "Een soort helderheid en openheid en toch bij jezelf blijven." Ja, dat is zoals ik op m`n best ben.
Naast vooral steeds proberen te blijven voelen hoe het nu gaat, vroeg ik mezelf wat ik komende tijd nog graag zou willen. Ik heb een aantal mindfullness weekenden gepland. En ik heb t reizen afgelopen jaar gemist, vandaar mijn idee om een stad te kiezen om daar te verblijven zonder iets te moeten zien of doen. Als ik een fijne slaapplek heb waar ik me veilig voel, zie `k t wel zitten. (hmm, terwijl ik dit schrijf bedenk ik dat ik vergeten ben dat steden te lawaaiig kunnen zijn :p)
Zonder plan kleine stukjes door een stad of de omgeving te wandelen. Begin nu te bedenken dat als ik realistisch ben ik misschien toch beter pas in januari doe, maar dat geeft niet.).
Verder rustig zien wat er komt...nog een hoop oude verdriet te verwerken..
Heel soms heb ik even heel korte heldere momenten. Een vriendin beschreef het als "Een soort helderheid en openheid en toch bij jezelf blijven." Ja, dat is zoals ik op m`n best ben.
Naast vooral steeds proberen te blijven voelen hoe het nu gaat, vroeg ik mezelf wat ik komende tijd nog graag zou willen. Ik heb een aantal mindfullness weekenden gepland. En ik heb t reizen afgelopen jaar gemist, vandaar mijn idee om een stad te kiezen om daar te verblijven zonder iets te moeten zien of doen. Als ik een fijne slaapplek heb waar ik me veilig voel, zie `k t wel zitten. (hmm, terwijl ik dit schrijf bedenk ik dat ik vergeten ben dat steden te lawaaiig kunnen zijn :p)
Zonder plan kleine stukjes door een stad of de omgeving te wandelen. Begin nu te bedenken dat als ik realistisch ben ik misschien toch beter pas in januari doe, maar dat geeft niet.).
Verder rustig zien wat er komt...nog een hoop oude verdriet te verwerken..
donderdag 4 oktober 2012 om 21:43
Hee lieverds, ik ben hier ook niet vaak meer, ik schrijf veel op een ander topic momenteel (relatiepijlerT)..
En ja, ook sneller moe, nu het eerder donker en kouder is.
Ik ben daar ook gevoelig voor, hoor!
Begin nu een beetje over te geven aan dat het herfst is en binnen ook weer gezellig te maken is, kaarsjes aan enzo. Maar minder energiek, dat is een feit!
Meteen ook griepje meegenomen afgelopen weekend. En speelt die cyste op en had ik een zak stuc van 25 kg getild, stomtomstom. Dus ik ben ook weer aan alle kanten teruggefloten
Ik vind dat jullie (BB, Framboosjes en Jelly) een stuk verder zijn: acceptatie ipv tegen vechten.. en openstaan voor een veel reeler aantal uren, helemaal prima! Even voor de goede orde: volle werkweken zijn NIET de overheersende moraal volgens mij.
Gezonde vrouwen werken liefst 24 uur. Ben vd week nog geintervieuwd voor CBS hierover toevallig, haha. Tis dat vaak keuzes gemaakt zijn op bepaald aantal uren en inkomen, wat mensen klem zet, zoals BB. Vaak is er geen keuze (meer) en het feit dat je zo vastzit aan een bepaalde keuze/leven maakt het zwaarder. Zolang je het leuk en fijn vindt en vrije keuze is, is het makkelijker te doen.
@Framboosjes: ja, dat is nog lastiger, dat je er nu alleen voor staat. Dikke knuffel van mij, houd je taai!
Wens jullie allemaal iig heel veel sterkte. Ik lees wel bij hier, hoor. Succes!
En ja, ook sneller moe, nu het eerder donker en kouder is.
Ik ben daar ook gevoelig voor, hoor!
Begin nu een beetje over te geven aan dat het herfst is en binnen ook weer gezellig te maken is, kaarsjes aan enzo. Maar minder energiek, dat is een feit!
Meteen ook griepje meegenomen afgelopen weekend. En speelt die cyste op en had ik een zak stuc van 25 kg getild, stomtomstom. Dus ik ben ook weer aan alle kanten teruggefloten
Ik vind dat jullie (BB, Framboosjes en Jelly) een stuk verder zijn: acceptatie ipv tegen vechten.. en openstaan voor een veel reeler aantal uren, helemaal prima! Even voor de goede orde: volle werkweken zijn NIET de overheersende moraal volgens mij.
Gezonde vrouwen werken liefst 24 uur. Ben vd week nog geintervieuwd voor CBS hierover toevallig, haha. Tis dat vaak keuzes gemaakt zijn op bepaald aantal uren en inkomen, wat mensen klem zet, zoals BB. Vaak is er geen keuze (meer) en het feit dat je zo vastzit aan een bepaalde keuze/leven maakt het zwaarder. Zolang je het leuk en fijn vindt en vrije keuze is, is het makkelijker te doen.
@Framboosjes: ja, dat is nog lastiger, dat je er nu alleen voor staat. Dikke knuffel van mij, houd je taai!
Wens jullie allemaal iig heel veel sterkte. Ik lees wel bij hier, hoor. Succes!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
vrijdag 5 oktober 2012 om 08:45
Ik moet echt rennen hier want op weg naar de sportschool. yeah, het gaat de goede kant op met mij 
Maar ik wilde jou even beterschap wensen Suzy. Ik herken de "herfstachtige" verschijnselen, helemaal met dit weer nu.
Tandje terug dus en je lichaam het tempo laten bepalen. Ik kom er inderdaad steeds meer achter dat je daar simpelweg niet tegen vechten kunt. Go with the flow!
Maar ik wilde jou even beterschap wensen Suzy. Ik herken de "herfstachtige" verschijnselen, helemaal met dit weer nu.
Tandje terug dus en je lichaam het tempo laten bepalen. Ik kom er inderdaad steeds meer achter dat je daar simpelweg niet tegen vechten kunt. Go with the flow!
vrijdag 5 oktober 2012 om 11:08
Ben pas een uurtje wakker 
(hoewel andere dagen zorg ik voor strak ritme met de wekker om 7.45u...vandaag lekker uitgesoest)
Hmmm, meiden, herken het gevoel van de kortere dagen (vooral dat t s avonds zo kort licht is , dan liep ik juist vaak nog even door t bos...).
Ik probeer de voordelen te bedenken, maar dat lukt nog niet zo. Beter maar meegaan met de seizoenen? Niet dat dan het effect van de winter op je gestel er niet is....maar er zit niks anders op. En BB, mag je lichttherapie krijgen? En Suzy, inderdaad rustig aan, extra me-time nemen als je je lichaam overbelast..
Ik vind de prachtige kleuren herfstblaadjes wel echt mooi...wonderlijk!
En moet me misschien maar niet meer verzetten tegen de herfst. t Weekend kaarsjes aan, dekentje op de bank leggen, grote kop choco/thee, dikke sokken, warme kleren aan (lekker wol en zo), lekker koken van stevigere kost, een beetje knusheid creeeren...
(hoewel andere dagen zorg ik voor strak ritme met de wekker om 7.45u...vandaag lekker uitgesoest)
Hmmm, meiden, herken het gevoel van de kortere dagen (vooral dat t s avonds zo kort licht is , dan liep ik juist vaak nog even door t bos...).
Ik probeer de voordelen te bedenken, maar dat lukt nog niet zo. Beter maar meegaan met de seizoenen? Niet dat dan het effect van de winter op je gestel er niet is....maar er zit niks anders op. En BB, mag je lichttherapie krijgen? En Suzy, inderdaad rustig aan, extra me-time nemen als je je lichaam overbelast..
Ik vind de prachtige kleuren herfstblaadjes wel echt mooi...wonderlijk!
En moet me misschien maar niet meer verzetten tegen de herfst. t Weekend kaarsjes aan, dekentje op de bank leggen, grote kop choco/thee, dikke sokken, warme kleren aan (lekker wol en zo), lekker koken van stevigere kost, een beetje knusheid creeeren...
vrijdag 5 oktober 2012 om 11:38
hey lieve meiden!
drukte hier ineens! Ik schrijf hier niet meer zo veel, omdat ik niet te veel details meer hier op het internet zetten. En ik vind het moeilijk om zonder die details een update te geven.
Anyhow, vind het wel fijn om hier wat te schrijven af en toe. Toch heel waardevol dat we zo met dezelfde dingen en de zelfde thema's bezig zijn. Zoals acceptatie. Hier ook een belangrijke. Een heel fijn boek daarover vind ik 'de helende kracht van acceptatie' van annemarie postma. Ik vind haar sowieso altijd fijn schrijven. En ze is echt wijs.
quote:Jellyfish schreef op 04 oktober 2012 @ 20:34:
Naast vooral steeds proberen te blijven voelen hoe het nu gaat, vroeg ik mezelf wat ik komende tijd nog graag zou willen. Ik heb een aantal mindfullness weekenden gepland. En ik heb t reizen afgelopen jaar gemist, vandaar mijn idee om een stad te kiezen om daar te verblijven zonder iets te moeten zien of doen. Als ik een fijne slaapplek heb waar ik me veilig voel, zie `k t wel zitten. (hmm, terwijl ik dit schrijf bedenk ik dat ik vergeten ben dat steden te lawaaiig kunnen zijn :p)
Zonder plan kleine stukjes door een stad of de omgeving te wandelen. Begin nu te bedenken dat als ik realistisch ben ik misschien toch beter pas in januari doe, maar dat geeft niet.).
Jelly, reageer hier even op: dit is zoooo herkenbaar voor mij. Ik was voorheen echt een reiziger. hoop plekken op de wereld gezien, en ging graag en veel op vakantie. HEt afgelopen jaar ging dit gewoon niet, had ik er ook niet zo veel behoefte aan. Maar ik miste het wel. Daarom ging ik toch weekenden weg plannen. Die heel burnoutproof leken. Want met veilige mensen, of op een rustige plek, of allebei. Het is tot nu toe nog niet zo succesvol geweest. Het ging dan wel, maar was daarna dan weer zooo moe en duurde weer zo lang voor ik in mn ritme was, dat het me meer kostte dan het me opleverde. Moeilijk te accepteren, want ik WILDE ZO GRAAAAAG!
Vanuit huis denk ik makkelijk: ik wil lekker weg, op een fijne plek zijn, energie krijgen van nieuwe dingen. Maar bij mij kwam dit tot nu toe vooral vanuit een plek van 'willen', en niet van kunnen, ruimte hebben voor.
Toch heb ik over een paar weken ook weer iets gepland. Op een zekere stilteplek die ik eens van iemand heb gehoord (wink wink!) (haal dit later even weg denk ik ivm herkenbaarheid). Toch weer proberen om te kijken of ik ook bij mezelf kan blijven op een andere plek. Of ik energie kan opdoen op een andere plek, o dat het me alleen maar wat kost.
Een stad zou voor mij echt een no-go zijn, al die prikkels.
nouja, wou je even vertellen dat ik je gevoel denk te herkennen. Dikke knuffel voor jou!
drukte hier ineens! Ik schrijf hier niet meer zo veel, omdat ik niet te veel details meer hier op het internet zetten. En ik vind het moeilijk om zonder die details een update te geven.
Anyhow, vind het wel fijn om hier wat te schrijven af en toe. Toch heel waardevol dat we zo met dezelfde dingen en de zelfde thema's bezig zijn. Zoals acceptatie. Hier ook een belangrijke. Een heel fijn boek daarover vind ik 'de helende kracht van acceptatie' van annemarie postma. Ik vind haar sowieso altijd fijn schrijven. En ze is echt wijs.
quote:Jellyfish schreef op 04 oktober 2012 @ 20:34:
Naast vooral steeds proberen te blijven voelen hoe het nu gaat, vroeg ik mezelf wat ik komende tijd nog graag zou willen. Ik heb een aantal mindfullness weekenden gepland. En ik heb t reizen afgelopen jaar gemist, vandaar mijn idee om een stad te kiezen om daar te verblijven zonder iets te moeten zien of doen. Als ik een fijne slaapplek heb waar ik me veilig voel, zie `k t wel zitten. (hmm, terwijl ik dit schrijf bedenk ik dat ik vergeten ben dat steden te lawaaiig kunnen zijn :p)
Zonder plan kleine stukjes door een stad of de omgeving te wandelen. Begin nu te bedenken dat als ik realistisch ben ik misschien toch beter pas in januari doe, maar dat geeft niet.).
Jelly, reageer hier even op: dit is zoooo herkenbaar voor mij. Ik was voorheen echt een reiziger. hoop plekken op de wereld gezien, en ging graag en veel op vakantie. HEt afgelopen jaar ging dit gewoon niet, had ik er ook niet zo veel behoefte aan. Maar ik miste het wel. Daarom ging ik toch weekenden weg plannen. Die heel burnoutproof leken. Want met veilige mensen, of op een rustige plek, of allebei. Het is tot nu toe nog niet zo succesvol geweest. Het ging dan wel, maar was daarna dan weer zooo moe en duurde weer zo lang voor ik in mn ritme was, dat het me meer kostte dan het me opleverde. Moeilijk te accepteren, want ik WILDE ZO GRAAAAAG!
Vanuit huis denk ik makkelijk: ik wil lekker weg, op een fijne plek zijn, energie krijgen van nieuwe dingen. Maar bij mij kwam dit tot nu toe vooral vanuit een plek van 'willen', en niet van kunnen, ruimte hebben voor.
Toch heb ik over een paar weken ook weer iets gepland. Op een zekere stilteplek die ik eens van iemand heb gehoord (wink wink!) (haal dit later even weg denk ik ivm herkenbaarheid). Toch weer proberen om te kijken of ik ook bij mezelf kan blijven op een andere plek. Of ik energie kan opdoen op een andere plek, o dat het me alleen maar wat kost.
Een stad zou voor mij echt een no-go zijn, al die prikkels.
nouja, wou je even vertellen dat ik je gevoel denk te herkennen. Dikke knuffel voor jou!
vrijdag 5 oktober 2012 om 12:21
Ik vind jullie allemaal super goed bezig!!
BB, fijn dat er een stukje acceptatie/vrede lijkt te ontstaan bij het volgen van je hart; een stapje terug in activiteiten maar een stap dichterbij jezelf
Anahata, ik hoop voor je dat je daar je rust kan behouden, maar denk t wel! Veel plezier alvast!
Jelly, wat goed dat je voelt dat je t reizen mist, dat is al de eerste stap! Je komt er wel!!
Wat betreft de herfst/winter.. ik had daar ook altijd problemen mee, zat altijd minder lekker in mn vel, had nergens zin in enz. Maar sinds vorig jaar is dat eigenlijk zo goed als weg, vind t heerlijk om lekker thuis te zitten met kaarsjes aan na een wandeling in de wind! Het vroege donker zijn 's avonds geeft me ook wel een soort van rust, voel dan niet de behoefte om nog weg te gaan maar kan gewoon lekker onder mn dekentje op de bank blijven! Het kan dus veranderen, al vind ik zomer nog steeds veel fijner!
BB, fijn dat er een stukje acceptatie/vrede lijkt te ontstaan bij het volgen van je hart; een stapje terug in activiteiten maar een stap dichterbij jezelf
Anahata, ik hoop voor je dat je daar je rust kan behouden, maar denk t wel! Veel plezier alvast!
Jelly, wat goed dat je voelt dat je t reizen mist, dat is al de eerste stap! Je komt er wel!!
Wat betreft de herfst/winter.. ik had daar ook altijd problemen mee, zat altijd minder lekker in mn vel, had nergens zin in enz. Maar sinds vorig jaar is dat eigenlijk zo goed als weg, vind t heerlijk om lekker thuis te zitten met kaarsjes aan na een wandeling in de wind! Het vroege donker zijn 's avonds geeft me ook wel een soort van rust, voel dan niet de behoefte om nog weg te gaan maar kan gewoon lekker onder mn dekentje op de bank blijven! Het kan dus veranderen, al vind ik zomer nog steeds veel fijner!
woensdag 10 oktober 2012 om 14:27
Hee lieve meiden,
Hoe is t met jullie?
Ik schreef gisteravond voor t eerst in m`n dagboek dat ik langzaam begin te erkennen dat er echt ernstige emotionele mishandeling heeft plaatsgevonden...het voelt nog alsof ik het over iemand anders zeg, maar er komt enig besef. Voel nu dat er zoveel verdriet zit en sinds vandaag voel ik gelukkig ook wat boosheid. (boosheid zet me wat meer in m`n kracht). Merk dat ik me weer ontzettend naar andere mensen aan het afsluiten ben, soms weet ik echt niet meer hoe ik me anders staande moet houden...Moet ongesteld worden, dat zal schelen.
Kortom, een beetje zelfde gezeur als een tijdje terug...het voelt even als ploeteren...
Hebben jullie nog tips voor uitlaatkleppen? Was ook gestopt met schrijven, dus dat gister weer opgepakt als uitlaatklep...
Ga a.s. weekend wel weg naar rustige plek, wordt vast niet makkelijk, maar daar kijk ik wel naar uit.
Hoe is t met jullie?
Ik schreef gisteravond voor t eerst in m`n dagboek dat ik langzaam begin te erkennen dat er echt ernstige emotionele mishandeling heeft plaatsgevonden...het voelt nog alsof ik het over iemand anders zeg, maar er komt enig besef. Voel nu dat er zoveel verdriet zit en sinds vandaag voel ik gelukkig ook wat boosheid. (boosheid zet me wat meer in m`n kracht). Merk dat ik me weer ontzettend naar andere mensen aan het afsluiten ben, soms weet ik echt niet meer hoe ik me anders staande moet houden...Moet ongesteld worden, dat zal schelen
.Kortom, een beetje zelfde gezeur als een tijdje terug...het voelt even als ploeteren...
Hebben jullie nog tips voor uitlaatkleppen? Was ook gestopt met schrijven, dus dat gister weer opgepakt als uitlaatklep...
Ga a.s. weekend wel weg naar rustige plek, wordt vast niet makkelijk, maar daar kijk ik wel naar uit.
woensdag 10 oktober 2012 om 17:46
Hai lieve Laila,
Wat een prachtige nick heb je gekozen. Fijn dat je er, getransformeerd en wel, nog bent.
Oef, wat je schrijft over emotionele verwaarlozing vind ik confronterend. In mijn hele traject is daar zo weinig aandacht aan besteed. Met de instelling: gebeurd is gebeurd. Leer het accepteren en maak het beste van het hier en nu.
En hoewel helemaal waar merk ik aan mezelf dat die behoefte voor die erkenning er nog wel is. Strenge stemmetje vindt dat nog steeds belachelijk; kom op, je moet toch DOOR. Kleine meisje in mij wil echter gewoon heel veel steun en begrip. Wat goed, Laila, dat dit proces van erkenning op gang komt bij jou. En ik geloof dat boosheid goed is idd. Daar ben ik nog echt niet. Mijn traject is bijna over en ben aan het nadenken hoe nu verder. Nu ik jou zo lees voel ik: als die behoefte bij mij ook nog steeds zo aanwezig is, dan kan dat toch niet fout zijn? Zo bang om slachtoffergedrag te vertonen, terwijl de behoefte toch legitiem is.
Vind je stoer dat je die erkenning (langzaam) bij jezelf vindt.
Wat een prachtige nick heb je gekozen. Fijn dat je er, getransformeerd en wel, nog bent.
Oef, wat je schrijft over emotionele verwaarlozing vind ik confronterend. In mijn hele traject is daar zo weinig aandacht aan besteed. Met de instelling: gebeurd is gebeurd. Leer het accepteren en maak het beste van het hier en nu.
En hoewel helemaal waar merk ik aan mezelf dat die behoefte voor die erkenning er nog wel is. Strenge stemmetje vindt dat nog steeds belachelijk; kom op, je moet toch DOOR. Kleine meisje in mij wil echter gewoon heel veel steun en begrip. Wat goed, Laila, dat dit proces van erkenning op gang komt bij jou. En ik geloof dat boosheid goed is idd. Daar ben ik nog echt niet. Mijn traject is bijna over en ben aan het nadenken hoe nu verder. Nu ik jou zo lees voel ik: als die behoefte bij mij ook nog steeds zo aanwezig is, dan kan dat toch niet fout zijn? Zo bang om slachtoffergedrag te vertonen, terwijl de behoefte toch legitiem is.
Vind je stoer dat je die erkenning (langzaam) bij jezelf vindt.
woensdag 10 oktober 2012 om 17:53
quote:anahata4 schreef op 05 oktober 2012 @ 11:38:
hey lieve meiden!
drukte hier ineens! Ik schrijf hier niet meer zo veel, omdat ik niet te veel details meer hier op het internet zetten. En ik vind het moeilijk om zonder die details een update te geven.
Anyhow, vind het wel fijn om hier wat te schrijven af en toe. Toch heel waardevol dat we zo met dezelfde dingen en de zelfde thema's bezig zijn. Zoals acceptatie. Hier ook een belangrijke. Een heel fijn boek daarover vind ik 'de helende kracht van acceptatie' van annemarie postma. Ik vind haar sowieso altijd fijn schrijven. En ze is echt wijs.
Dit boek heb ik ook. Zou ik je nog over mailen bedenk ik me net. Ik moet altijd een beetje door haar heen. Ergens zit ze in mijn allergie, al vind ik de dingen die ze schrijft wel heel treffend.
Ik heb dit boek heel erg aan het begin van mijn BO gelezen, ik denk dat ik m nog een keer lees.
Ik heb ook het boek "introvert door het leven" gelezen onlangs. Daar vond ik ook veel herkenning. Hoewel ik absoluut geen introvert pur sang ben, kon ik erg veel dingen plakken op hoe ik gebouwd lijk te zijn. Erg prettig!
hey lieve meiden!
drukte hier ineens! Ik schrijf hier niet meer zo veel, omdat ik niet te veel details meer hier op het internet zetten. En ik vind het moeilijk om zonder die details een update te geven.
Anyhow, vind het wel fijn om hier wat te schrijven af en toe. Toch heel waardevol dat we zo met dezelfde dingen en de zelfde thema's bezig zijn. Zoals acceptatie. Hier ook een belangrijke. Een heel fijn boek daarover vind ik 'de helende kracht van acceptatie' van annemarie postma. Ik vind haar sowieso altijd fijn schrijven. En ze is echt wijs.
Dit boek heb ik ook. Zou ik je nog over mailen bedenk ik me net. Ik moet altijd een beetje door haar heen. Ergens zit ze in mijn allergie, al vind ik de dingen die ze schrijft wel heel treffend.
Ik heb dit boek heel erg aan het begin van mijn BO gelezen, ik denk dat ik m nog een keer lees.
Ik heb ook het boek "introvert door het leven" gelezen onlangs. Daar vond ik ook veel herkenning. Hoewel ik absoluut geen introvert pur sang ben, kon ik erg veel dingen plakken op hoe ik gebouwd lijk te zijn. Erg prettig!
woensdag 10 oktober 2012 om 18:33
@BB: Dankjewel voor je reactie... Dit is de eerst plek waar ik het uitspreek, ik heb geen ´diagnose´, er is bij mij verder ook geen aandacht aan besteed. Heb een paar keer een spotje op de radio gehoord over kindermishandeling en werd er steeds zo door geraakt. (Ik werd bijna boos dat ze van die pakkende spotjes maakten, omdat het bij mij zoveel los kan maken!). Gisteren durfde ik die term eindelijk te googlen, al haak ik dan 10 minuten af omdat ik zoveel herkenbaars tegenkom.
BB schrijft: "Kleine meisje in mij wil echter gewoon heel veel steun en begrip." vind ik mooi gezegd.
Je hebt dat kleine meisje in je, en je voelt haar behoefte. Dat is al heel wat! Misschien kan je je zelfs inbeelden dat je haar omarmt?
Je kan er inderdaad na je traject nog iets mee doen. Er zijn inderdaad veel manieren voor. Ik zou vooral zeggen, neem je tijd, niet overhaasten en voel/vraag eens rond wat voor manier bij je past.
Mijn klein meisje ook wil ook heel veel steun. Ze wil ook zo graag vertrouwen dat het weer goed komt, ze is soms zo wanhopig. En iemand die naar haar luistert. Ze durft nog nauwelijks een arm om haar heen.
Ik voel dat ik er nog lang niet ben dat te erkennen. Maar kan al denken "ja, het was gewoon zo!" Er zit ontzettend veel schaamte en inderdaad angst voor slachtoffer-zijn. Heel veel angst om te voelen wat er werkelijk is gebeurd, daarom heb ik het zo lang weggedrukt. Heel langzaam begin ik meer bij de feiten te komen en te voelen dat het echt allemaal niet normaal was, en (edit).
Ik zie nu dat ik altijd te positief er over dacht, het weg-dacht. En dat dat niet realistisch is. Ik vind het echt moeilijk dit te schrijven, ik durk gauw op versturen
ook voor onze kleine meiden!
BB schrijft: "Kleine meisje in mij wil echter gewoon heel veel steun en begrip." vind ik mooi gezegd.
Je hebt dat kleine meisje in je, en je voelt haar behoefte. Dat is al heel wat! Misschien kan je je zelfs inbeelden dat je haar omarmt?
Je kan er inderdaad na je traject nog iets mee doen. Er zijn inderdaad veel manieren voor. Ik zou vooral zeggen, neem je tijd, niet overhaasten en voel/vraag eens rond wat voor manier bij je past.
Mijn klein meisje ook wil ook heel veel steun. Ze wil ook zo graag vertrouwen dat het weer goed komt, ze is soms zo wanhopig. En iemand die naar haar luistert. Ze durft nog nauwelijks een arm om haar heen.
Ik voel dat ik er nog lang niet ben dat te erkennen. Maar kan al denken "ja, het was gewoon zo!" Er zit ontzettend veel schaamte en inderdaad angst voor slachtoffer-zijn. Heel veel angst om te voelen wat er werkelijk is gebeurd, daarom heb ik het zo lang weggedrukt. Heel langzaam begin ik meer bij de feiten te komen en te voelen dat het echt allemaal niet normaal was, en (edit).
Ik zie nu dat ik altijd te positief er over dacht, het weg-dacht. En dat dat niet realistisch is. Ik vind het echt moeilijk dit te schrijven, ik durk gauw op versturen
ook voor onze kleine meiden!
woensdag 10 oktober 2012 om 19:43
http://www.anzwers.org/fr ... onele%20verwaarlozing.htm
Jeetje zeg. Vooral dat stuk over parentificatie Zo stom, heb hier wel vaker over gelezen en dingen van herkend, maar hij komt weer even binnen.
(geen zin om dit topic helemaal terug te lezen, maar ik krijg zo'n deja vu terwijl ik deze post typ)
Jeetje zeg. Vooral dat stuk over parentificatie Zo stom, heb hier wel vaker over gelezen en dingen van herkend, maar hij komt weer even binnen.
(geen zin om dit topic helemaal terug te lezen, maar ik krijg zo'n deja vu terwijl ik deze post typ)
donderdag 11 oktober 2012 om 09:47
BB, Kan me je reactie helemaal voorstellen. Dat t tranen losmaakt! Heel dikke knuffel !!
En geen zorgen, t is oké dat je het keer op keer geraakt wordt en een stukje inzicht krijgt, ook al lijkt het soms weer t zelfde.. je bent afgelopen jaar ook een heel stuk zachter en steviger geworden waarbij je innige verdriet omhoog kan komen en waarmee je dat kan dragen. Zo komt dat van een afstandje over
(moet nu gaan, kan maar kort antwoorden)
En geen zorgen, t is oké dat je het keer op keer geraakt wordt en een stukje inzicht krijgt, ook al lijkt het soms weer t zelfde.. je bent afgelopen jaar ook een heel stuk zachter en steviger geworden waarbij je innige verdriet omhoog kan komen en waarmee je dat kan dragen. Zo komt dat van een afstandje over
(moet nu gaan, kan maar kort antwoorden)
donderdag 11 oktober 2012 om 17:55
Ow lieve BB, het is zó belangrijk dat je dat stukje gaat erkennen, dat meisje troost, maar vooral HOORT en aandacht aan dr geeft wanneer ze moeite heeft met die emotionele verwaarlozing.. Met de houding 'gebeurd is gebeurd' geef je haar weer de boodschap dat ze er niet mag zijn.. en doe je dus eigenlijk je ouders na. Ik heb er een jaar of 2 ook veel over gelezen en veel herkenning in gevonden, afgelopen maanden ben ik eigenlijk pas begonnen met het verwerken ervan en heb er echt zoveel baat bij gehad toen ik eraan toegaf, mn pijn diep van binnen voelde en doorleefde (nu nog steeds op bepaalde momenten). Het is heftig, maar ja, t is wel de realiteit helaas...
Laila, fijn dat je er stapje voor stapje aan toegeeft zo herkenbaar je proces!
Laila, fijn dat je er stapje voor stapje aan toegeeft zo herkenbaar je proces!
zaterdag 13 oktober 2012 om 20:49
Hey BB en de rest natuurlijk ook:) (Ben blij dat je alleen veranderd en niet weg bent Laila), ik wilde al dagen reageren op je post van 10-10-12 17.46 maar kon even de tijd niet vinden ofzo. Wat ik erover wilde zeggen is dat ik het echt heel erg vreemd vind dat er in jou traject zo weinig aandacht wordt besteed aan emotionele verwaarlozing. Voor mij is dat ik dat in mijn jeugd zo ervaren heb zo iets essentieels, iets wat zo erg ten grondslag ligt aan mijn gedrag/problemen, dat ik niet denk dat het verstandig is om daar zomaar overheen te stappen. In jou therapie BB gebeurt er dan trouwens in feite weer hetzelfde als vroeger; je wordt niet in je emoties en geestelijke behoeftes erkend, er wordt over heen gestapt onder het mom van 'je moet door en verder', sterk zijn dus in feite weer:S.
Bij mij zorgt mijn emtionele verwaarlozing achtergrond ervoor dat ik terwijl ik eigenlijk heel graag liefde en aandacht en nog veel meer liefde wil, eigenlijk niet zo goed weet hoe dat te geven en ontvangen, hoe daar aandacht voor te vragen en dat toe te laten. In de relatie met mijn ex kon ik door mijn achtergrond ook echt enorm getriggerd worden als hij naar mijn mening niet goed genoeg naar mij luisterde, ik voelde me dan niet gezien, afgewezen, onbelangrijk. Door die emotionele verwaarlozing ben ik daar sowieso best gevoelig voor, voor afwijzing, het gevoel hebben dat er geen plek mag zijn voor mijn emoties, het moeilijk vinden om daar ruimte voor te vragen. Ik ben - of wij zijn misschien - in feite in onze jeugd ook zo vaak afgewezen. Iedere keer als ik me wilde uiten over iets wat echt belangrijk voor me was - dat ik niet werd gehoord, niet werd begrepen er simpelweg niet werd geluisterd of ik toch weg werd gezet als die 'sterle/boze/zelfstandige' binnenvetter. Sterk zijn en zelfstandig zijn om die vreselijke eenzaamheid en dat keer op keer afgewezen en in de steek gelaten worden te kunnen overleven. Wiehoe.
Sorry, ik denk dat ik een beetje carried away raak in hoe zeer dit ook bij mij doet. Ik weet al een paar jaar dat ik emotioneel verwaarloosd ben geweest (en nog steeds wordt door mij ma, in feite) en dat dat stempel bestond heeft mij ook echt de ogen geopend. Dat het vroeger niet normaal was, dat mijn gevoelens niet raar waren, dat het niet vreemd is dat ik problemen heb ontwikkeld en bovenal was het belangrijk voor mij dat ik blijkbaar niet de enige ben. Ik tijdens mijn vorige therapie (groepstherapie) een soort verbondenheid en een gedeeld begrip gevonden met de andere patienten in de eenzaamheid en verlating die ik tijdens mijn jeugd heb ervaren. En die erkenning en herkenning is ZO fijn. Weten dat het niet aan jou ligt.
Sorry voor mijn lange en misschien warrige verhaal. Ik ben net begonnen met nieuwe therapie en heb het ook een beetje hierover en mijn jeugd enzo gehad, dus laat me een beetje meeslepen ofzo denk ik.
Bij mij zorgt mijn emtionele verwaarlozing achtergrond ervoor dat ik terwijl ik eigenlijk heel graag liefde en aandacht en nog veel meer liefde wil, eigenlijk niet zo goed weet hoe dat te geven en ontvangen, hoe daar aandacht voor te vragen en dat toe te laten. In de relatie met mijn ex kon ik door mijn achtergrond ook echt enorm getriggerd worden als hij naar mijn mening niet goed genoeg naar mij luisterde, ik voelde me dan niet gezien, afgewezen, onbelangrijk. Door die emotionele verwaarlozing ben ik daar sowieso best gevoelig voor, voor afwijzing, het gevoel hebben dat er geen plek mag zijn voor mijn emoties, het moeilijk vinden om daar ruimte voor te vragen. Ik ben - of wij zijn misschien - in feite in onze jeugd ook zo vaak afgewezen. Iedere keer als ik me wilde uiten over iets wat echt belangrijk voor me was - dat ik niet werd gehoord, niet werd begrepen er simpelweg niet werd geluisterd of ik toch weg werd gezet als die 'sterle/boze/zelfstandige' binnenvetter. Sterk zijn en zelfstandig zijn om die vreselijke eenzaamheid en dat keer op keer afgewezen en in de steek gelaten worden te kunnen overleven. Wiehoe.
Sorry, ik denk dat ik een beetje carried away raak in hoe zeer dit ook bij mij doet. Ik weet al een paar jaar dat ik emotioneel verwaarloosd ben geweest (en nog steeds wordt door mij ma, in feite) en dat dat stempel bestond heeft mij ook echt de ogen geopend. Dat het vroeger niet normaal was, dat mijn gevoelens niet raar waren, dat het niet vreemd is dat ik problemen heb ontwikkeld en bovenal was het belangrijk voor mij dat ik blijkbaar niet de enige ben. Ik tijdens mijn vorige therapie (groepstherapie) een soort verbondenheid en een gedeeld begrip gevonden met de andere patienten in de eenzaamheid en verlating die ik tijdens mijn jeugd heb ervaren. En die erkenning en herkenning is ZO fijn. Weten dat het niet aan jou ligt.
Sorry voor mijn lange en misschien warrige verhaal. Ik ben net begonnen met nieuwe therapie en heb het ook een beetje hierover en mijn jeugd enzo gehad, dus laat me een beetje meeslepen ofzo denk ik.
zondag 14 oktober 2012 om 18:38
Framboosje:
Fijn dat je begonnen bent aan je therapie. Het is duidelijk dat je er flink mee bezig bent. Helemaal goed toch. Kom maar lekker hier vertellen hoor. Jij mag jou visie ook geven, misschien dat bb er wat aan heeft.
Ik ben weer eens ziek. Mijn imuunsysteem werkt een stukje anders dan eerder, griepjes zijn niet meer zo mild als ze waren, wat me even best bang heeft gemaakt. Daarnaast heb ik even flink geworsteld met het zwak zijn en anderen voor me laten zorgen. Kortom: hartstikke leerzaam allemaal
voor wie hem hebben wil (en niet bang is aangestoken te worden )
Fijn dat je begonnen bent aan je therapie. Het is duidelijk dat je er flink mee bezig bent. Helemaal goed toch. Kom maar lekker hier vertellen hoor. Jij mag jou visie ook geven, misschien dat bb er wat aan heeft.
Ik ben weer eens ziek. Mijn imuunsysteem werkt een stukje anders dan eerder, griepjes zijn niet meer zo mild als ze waren, wat me even best bang heeft gemaakt. Daarnaast heb ik even flink geworsteld met het zwak zijn en anderen voor me laten zorgen. Kortom: hartstikke leerzaam allemaal
voor wie hem hebben wil (en niet bang is aangestoken te worden )
woensdag 17 oktober 2012 om 16:23
@Anahatha: ik knuffel met je mee Anahata! Hoe is het nu met je? Weer wat opgeknapt?
@Framboosjes: hoi! Duidelijk verhaal hoor. Sluit me aan bij Ana, klinkt goed dat je er zo mee aan de slag bent.
Over waar je op reageerde. Ik denk dat ik niet duidelijk heb verwoord.
Ik ben wel met m`n jeugd en relatie met m`n ouders bezig in therapie, maar m`n therapeut gebruikt geen diagnoses. Nu, na een tijd lang therapie, kan ik langzaam de weggedrukte herinneringen die weer terugkomen zien. En begin langzaam te zien dat het totaal erg ernstig was. Ik herken mij in het beeld van die diagnose wanneer ik iets over opzoek.
@All: Ik ploeter door... Vandaag maar even een fontijn aan tranen laten gaan...dat kleine verdrietige Laila om aandacht schreeuwt. En zo`n behoefte aan intiem contact de laatste tijd, maar ik durf niet af te spreken als ik me zo emotioneel voel, en terwijl ik al moe ben en alles te veel indrukken zijn. Wat ik ook lees in jouw post Ana, dat zwak zijn erkennen (waar ik afgelopen weken weer aan voorbij wilde lopen). Dat uit ik het weer als 'sterk zijn in goed op mezelf passen' maar durfde m`n zwakte/gevoeligheid verder nauwelijks te erkennen, realiseer ik me nu.
Bij mij speelt de rol van/omgang met broers/zussen op. Is dat al eerder aan de orde gekomen? Hebben jullie eigenlijk broers/zussen? (je mag t antwoord voor privacy wat verdraaien hoor
@Framboosjes: hoi! Duidelijk verhaal hoor
. Sluit me aan bij Ana, klinkt goed dat je er zo mee aan de slag bent.Over waar je op reageerde. Ik denk dat ik niet duidelijk heb verwoord.
Ik ben wel met m`n jeugd en relatie met m`n ouders bezig in therapie, maar m`n therapeut gebruikt geen diagnoses. Nu, na een tijd lang therapie, kan ik langzaam de weggedrukte herinneringen die weer terugkomen zien. En begin langzaam te zien dat het totaal erg ernstig was. Ik herken mij in het beeld van die diagnose wanneer ik iets over opzoek.
@All: Ik ploeter door... Vandaag maar even een fontijn aan tranen laten gaan...dat kleine verdrietige Laila om aandacht schreeuwt. En zo`n behoefte aan intiem contact de laatste tijd, maar ik durf niet af te spreken als ik me zo emotioneel voel, en terwijl ik al moe ben en alles te veel indrukken zijn. Wat ik ook lees in jouw post Ana, dat zwak zijn erkennen (waar ik afgelopen weken weer aan voorbij wilde lopen). Dat uit ik het weer als 'sterk zijn in goed op mezelf passen' maar durfde m`n zwakte/gevoeligheid verder nauwelijks te erkennen, realiseer ik me nu.
Bij mij speelt de rol van/omgang met broers/zussen op. Is dat al eerder aan de orde gekomen? Hebben jullie eigenlijk broers/zussen? (je mag t antwoord voor privacy wat verdraaien hoor
woensdag 17 oktober 2012 om 17:58
wiehoe, ik forum voor het eerst mobiel, hoop dat t werkt...ik denk dat ik niet helemaal duidelijk ben geweest ipv jij laila, ik doelde in mijn eerdere post op bb die schreef dat bij haar therapie niet zo veel aandacht besteed werd aan vroeger en verwaarlozing, dat ik dat raar vond. Ik ben blij dat ze bij jou niet met diagnoses werken laila, heb vandaag weer de mijne gehoord en blijf t moeilijk/pijnlijk/lastig vinden, zelfs tegen beter weten in. Wat bedoel je precies met het hebben ovet broers en zussen Laila? In therapie? Ik heb het wel eens met mijn zus over vroeger en vind het dan altijd verhelderend (maar oook verdrietig natuurlijk) dat we op een bepaalde manier precies dezelfde klachten hebben. Verschil zit hem alleen in wie de oudste/jongste was (en dus wie welke "klappen" moest vangen) en door onze persoonlijkheid gaan we anders met onze problemen om. Bovendien heb ik altijd t gevoel dat ik al iets verder ben in t proces dan mn zus. Maar het gevoel van herkenning, en ook het bewijs dat het echt niet aan mij ligt maar aan onze opvoeding, is fijn.
woensdag 17 oktober 2012 om 23:09
Lieve meiden,
Ik heb morgen een lekkere dag voor mezelf. Dan wil ik (eindelijk) weer eens op mijn gemak updaten en reageren op jullie verhalen.
Het "gewone" leven neemt weer steeds meer zijn plek in, waardoor de momenten die echt voor mezelf zijn minder worden. Maar weet dat ik veel aan jullie en het forum denk.
Slaap lekker voor nu en een dikke knuffel. Ik hoop echt morgen meer tijd te kunnen maken.
Ik heb morgen een lekkere dag voor mezelf. Dan wil ik (eindelijk) weer eens op mijn gemak updaten en reageren op jullie verhalen.
Het "gewone" leven neemt weer steeds meer zijn plek in, waardoor de momenten die echt voor mezelf zijn minder worden. Maar weet dat ik veel aan jullie en het forum denk.
Slaap lekker voor nu en een dikke knuffel. Ik hoop echt morgen meer tijd te kunnen maken.