Relaties
alle pijlers
Samenwonen en opeens: boem!
dinsdag 2 oktober 2012 om 12:43
Beste forummers,
Met dit topic hoop ik op wat herkenning en goede tips! Ik ben 28 en anderhalf jaar geleden kreeg ik een relatie met een geweldige man, die overigens 18 jaar ouder is. Na een half jaar besloten we samen te gaan wonen in zijn huis in Amsterdam. Naast dat ik dit heel erg leuk vond, paste dit ook prima bij mijn baan als freelancer. Mijn studentenkamer (inmiddels was ik wel afgestudeerd) in mijn 'eigen' stad hield ik nog ruim een half jaar aan in onderhuur, just in case. Daarna zegde ik de kamer op.
Alles ging prima, hij was zo lief voor mij, deden veel samen en wil mij graag thuis laten voelen. Toch kon ik nooit echt aarden in het huis en in de stad. Hij woont er al zo lang en het huis voelde niet van mij. Als hij wat leuks ging doen, had ik het gevoel dat ik op hem aan het wachten was. Als hij een avond ging stappen met vrienden, vond ik dat vreselijk. Als ik thuiskwam, had ik nooit het gevoel van 'zo lekker thuis!'. Zijn vrienden zijn mijn types niet, dus uitgaan met hen voelde niet goed. Ik werkte vanuit een werkplek met andere freelancers, maar ook dit voelde niet prettig. Had het gevoel zijn leven in te stappen. Natuurlijk, ik zag mijn vriendinnen heel vaak, gingen stappen en deden leuke dingen, daaraan ontbrak niks. Kortom: ik merkte dat ik mij telkens niet thuis voelde, ondanks dat wij het saampjes ontzettend fijn hebben en ik mijn eigen vriendinnen nog gewoon zag.
Ik heb dit bespeekbaar gemaakt en wij zochten samen naar oplossingen, zoals nieuwe meubels, een sportclub, nieuwe werkplek, etc. Het nare gevoel ging echter niet weg. Het kostte me zo veel energie om me thuis te voelen, was er zo veel mee bezig dat de boel op een gegeven moment klapte. Ik kreeg paniekaanvallen, voelde me heel onbehagelijk in Amsterdam en wilde weg. Diagnose was overspannen van het verhuizen, druk met werken, veel uitgaan, etc.
Ik ben twee maanden geleden naar mijn ouders gegaan om tot rust te komen. Hij komt regelmatig langs en ik slaap ook de halve week weer in Amsterdam. Alleen dit voelt niet goed. Ik probeer om stapje bij beetje terug te gaan en de draad op te pakken, maar dit lukt niet. Ik voel me iedere keer belabberd en nerveus.
Ik zit er nu sterk aan te denken om een stapje terug te nemen en op mezelf te gaan wonen. Latten dus. Dit voelt wel heel erg gek. Misschien was ik er nog niet aan toe om te gaan samenwonen. Hij is al helemaal gesetteld met zijn werk, het huis, de stad, etc. Ik ben nog zoekende. Samen iets nieuws zoeken zie ik als iets voor de toekomst.
Wie herkent dit, is dit het Dertigersdilemma en is een stapje terug misschien wel eens goed? Ik ben sinds het gebeuren met de paniekaanvallen ook continu licht in mijn hoofd/.dromerig gevoel, zou dat met deze spanning te maken hebben?
Met dit topic hoop ik op wat herkenning en goede tips! Ik ben 28 en anderhalf jaar geleden kreeg ik een relatie met een geweldige man, die overigens 18 jaar ouder is. Na een half jaar besloten we samen te gaan wonen in zijn huis in Amsterdam. Naast dat ik dit heel erg leuk vond, paste dit ook prima bij mijn baan als freelancer. Mijn studentenkamer (inmiddels was ik wel afgestudeerd) in mijn 'eigen' stad hield ik nog ruim een half jaar aan in onderhuur, just in case. Daarna zegde ik de kamer op.
Alles ging prima, hij was zo lief voor mij, deden veel samen en wil mij graag thuis laten voelen. Toch kon ik nooit echt aarden in het huis en in de stad. Hij woont er al zo lang en het huis voelde niet van mij. Als hij wat leuks ging doen, had ik het gevoel dat ik op hem aan het wachten was. Als hij een avond ging stappen met vrienden, vond ik dat vreselijk. Als ik thuiskwam, had ik nooit het gevoel van 'zo lekker thuis!'. Zijn vrienden zijn mijn types niet, dus uitgaan met hen voelde niet goed. Ik werkte vanuit een werkplek met andere freelancers, maar ook dit voelde niet prettig. Had het gevoel zijn leven in te stappen. Natuurlijk, ik zag mijn vriendinnen heel vaak, gingen stappen en deden leuke dingen, daaraan ontbrak niks. Kortom: ik merkte dat ik mij telkens niet thuis voelde, ondanks dat wij het saampjes ontzettend fijn hebben en ik mijn eigen vriendinnen nog gewoon zag.
Ik heb dit bespeekbaar gemaakt en wij zochten samen naar oplossingen, zoals nieuwe meubels, een sportclub, nieuwe werkplek, etc. Het nare gevoel ging echter niet weg. Het kostte me zo veel energie om me thuis te voelen, was er zo veel mee bezig dat de boel op een gegeven moment klapte. Ik kreeg paniekaanvallen, voelde me heel onbehagelijk in Amsterdam en wilde weg. Diagnose was overspannen van het verhuizen, druk met werken, veel uitgaan, etc.
Ik ben twee maanden geleden naar mijn ouders gegaan om tot rust te komen. Hij komt regelmatig langs en ik slaap ook de halve week weer in Amsterdam. Alleen dit voelt niet goed. Ik probeer om stapje bij beetje terug te gaan en de draad op te pakken, maar dit lukt niet. Ik voel me iedere keer belabberd en nerveus.
Ik zit er nu sterk aan te denken om een stapje terug te nemen en op mezelf te gaan wonen. Latten dus. Dit voelt wel heel erg gek. Misschien was ik er nog niet aan toe om te gaan samenwonen. Hij is al helemaal gesetteld met zijn werk, het huis, de stad, etc. Ik ben nog zoekende. Samen iets nieuws zoeken zie ik als iets voor de toekomst.
Wie herkent dit, is dit het Dertigersdilemma en is een stapje terug misschien wel eens goed? Ik ben sinds het gebeuren met de paniekaanvallen ook continu licht in mijn hoofd/.dromerig gevoel, zou dat met deze spanning te maken hebben?
dinsdag 2 oktober 2012 om 12:52
Het lijkt me ook echt enorm moeilijk, bij iemand intrekken. En dan precies om de redenen die je hier noemt.
Dat je een ander zijn leven in stapt...
Ik zou het zeker weten niet kunnen.
En jij blijkbaar ook niet...
Denk dat het een zeer goed idee is een eigen woning te gaan zoeken en te gaan latten, of om samen een andere woning te gaan zoeken om in samen te wonen.
Sterkte.
Dat je een ander zijn leven in stapt...
Ik zou het zeker weten niet kunnen.
En jij blijkbaar ook niet...
Denk dat het een zeer goed idee is een eigen woning te gaan zoeken en te gaan latten, of om samen een andere woning te gaan zoeken om in samen te wonen.
Sterkte.
dinsdag 2 oktober 2012 om 12:54
Nja. Je zult toch eerst moeten weten of hij of de locatie het probleem is. De locatie kun je samen aan werken. Als je je benauwd voelt door hem echter...ander verhaal. Tijdelijk latten is alleen een optie als er in de tussentijd goed gewerkt wordt aan de relatie maar wat ik zie is dat in de praktijk van samenwonen naar latten meestal het begin van het einde is.
Wat me ook opvalt is dat je erbij vermeldt dat hij een kleine 20 jaar ouder is.
Zit je daar onbewust mee? Speelt dat in je hoofd? Anders zou je dat denk ik niet vermelden.
Wat me ook opvalt is dat je erbij vermeldt dat hij een kleine 20 jaar ouder is.
Zit je daar onbewust mee? Speelt dat in je hoofd? Anders zou je dat denk ik niet vermelden.
dinsdag 2 oktober 2012 om 12:55
Ik krijg het idee dat jij er moeite mee hebt dat je zo zijn leven binnenvalt. Normaal ga je na je afstuderen zelf of samen een leven opbouwen en groei je langzaam naar het volwassen leven toe. Ook neem je samen de beslissingen (bijvoorbeeld over waar je gaat wonen, heb je gezamenlijke vrienden en koop je samen de inrichting en zoek je een huis uit). In jouw geval hebben jullie samen niets opgebouwd. Hij heeft immers al een compleet leven en jij komt daarbij.
Daarbij komt dat hij ook ruim 18 jaar ouder is. Daar zou ik niet zo makkelijk overheen stappen. Hij zit in een totaal andere levensfase dan jij. Misschien dat het daarom ook niet klikt met zijn vrienden (het type vrienden zegt heel veel over iemand!). Ook zijn vrienden zijn waarschijnlijk ouder en met totaal andere dingen bezig dan jij (wonen misschien al jaren samen, koophuis, kinderen, gaan niet meer uit etc).
Daarbij komt dat hij ook ruim 18 jaar ouder is. Daar zou ik niet zo makkelijk overheen stappen. Hij zit in een totaal andere levensfase dan jij. Misschien dat het daarom ook niet klikt met zijn vrienden (het type vrienden zegt heel veel over iemand!). Ook zijn vrienden zijn waarschijnlijk ouder en met totaal andere dingen bezig dan jij (wonen misschien al jaren samen, koophuis, kinderen, gaan niet meer uit etc).
dinsdag 2 oktober 2012 om 13:01
Mee eens, gewoon latten en voor jezelf een huisje zoeken waar jij je prettig voelt, als hij geen problemen maakt over het latten is er toch niks aan de hand? Ik wil ook niet uit mjn eigen huisje, dus snap je gevoel helemaal, en dat hoeft echt niet aan hem te liggen.
Wie zon brengt in het leven van anderen, kan de stralen niet weghouden van zichzelf.
dinsdag 2 oktober 2012 om 13:01
dinsdag 2 oktober 2012 om 13:17
Ja, het is idd zijn huis. Althans, zo voelt het! Ik heb er van alles aan gedaan om het geprobeerd ook mijn huis te maken, maar het gevoel ontbreekt gewoon. Thuis hoor je niet nerveus te zijn en je wel relaxed te voele, en dat heb ik niet 
Denk dat het leeftijdsverschil misschen wel een rol speelt. Hij heeft zijn leven al op de rit, ik ben nog bezig met dingen uitzoeken.
Ik had hier nooit bij stilgestaan, ik vond het al geweldig om samen te gaan wonen en een leven te delen...nu zit ik met de gebakken peren
Denk dat het leeftijdsverschil misschen wel een rol speelt. Hij heeft zijn leven al op de rit, ik ben nog bezig met dingen uitzoeken.
Ik had hier nooit bij stilgestaan, ik vond het al geweldig om samen te gaan wonen en een leven te delen...nu zit ik met de gebakken peren
dinsdag 2 oktober 2012 om 13:17
Vind je (ondanks dat je zijn vrienden niet leuk vindt) zijn levensstijl wél leuk?
Ik ben ook gaan samenwonen met mijn (oudere) vriend. We hebben een half jaar met z'n tweetjes in een studio gewoond. Waar hij ook al een tijd woonde en dus 'geschiedenis' had. Ik heb me altijd thuis gevoeld. En nu zijn we opnieuw verhuisd, naar een gemeubileerd huis, dus opnieuw weinig van mijzelf.
Ik voel het juist zo dat ik me thuis voel als ik bij mijn vriend ben. Dus het maakt mij niet uit waar we wonen.
We hebben wel strubbelingen gehad maar die waren niet gerelateerd aan het samenwonen. Daar moesten we gewoon even doorheen.
Wel vind ik het jammer voor jullie dat je zo wordt beïnvloed door de locatie. Waarom is je vriend niet in staat jou comfortable te laten voelen?
Ik ben ook gaan samenwonen met mijn (oudere) vriend. We hebben een half jaar met z'n tweetjes in een studio gewoond. Waar hij ook al een tijd woonde en dus 'geschiedenis' had. Ik heb me altijd thuis gevoeld. En nu zijn we opnieuw verhuisd, naar een gemeubileerd huis, dus opnieuw weinig van mijzelf.
Ik voel het juist zo dat ik me thuis voel als ik bij mijn vriend ben. Dus het maakt mij niet uit waar we wonen.
We hebben wel strubbelingen gehad maar die waren niet gerelateerd aan het samenwonen. Daar moesten we gewoon even doorheen.
Wel vind ik het jammer voor jullie dat je zo wordt beïnvloed door de locatie. Waarom is je vriend niet in staat jou comfortable te laten voelen?
'It's better to be absolutely ridiculous, than absolutely boring'
dinsdag 2 oktober 2012 om 13:26
Dat zou het probleem niet moeten zijn. Mijn vriend is 29 en heeft ook alles op de rit (huis, vaste baan etc) en ik nog niet. Ik studeer nog. Zoveel stelletjes die zo in elkaar zitten. En "zijn huis" is ondertussen na 6 maanden ook echt "ons huis". Over dit soort dingen valt in zijn algemeenheid wijnig te zeggen.
Wel zou je kunnen kijken naar je relatie en idd wat jou dat beklemmende gevoel geeft. Jij bent 28 hij 46. Over 10 jaar ben jij een dertiger e loopt hoj al richting de 60.
Ga eens goed bij jezelf na wat je nu echt dwars zit. Wees eerlijk tegen jezelf. Pijnlijk en confronterend soms. Maar op de lange termijn wel het beste.
Wel zou je kunnen kijken naar je relatie en idd wat jou dat beklemmende gevoel geeft. Jij bent 28 hij 46. Over 10 jaar ben jij een dertiger e loopt hoj al richting de 60.
Ga eens goed bij jezelf na wat je nu echt dwars zit. Wees eerlijk tegen jezelf. Pijnlijk en confronterend soms. Maar op de lange termijn wel het beste.
dinsdag 2 oktober 2012 om 13:34
Wat ik typisch vind aan je verhaal is dat het lijkt te gaan over de keuze samenwonen of niet, maar je er tegelijkertijd een heleboel dingen bij haalt die niks met samenwonen te maken hebben, of die je op zijn minst had kunnen voorzien.
Hij heeft zijn leven al op de rails. Had je kunnen weten, voordat je ging samenwonen. Je hebt het niet op zijn vrienden. Dat wist je al voordat je samen ging wonen. En zo nog wel een paar dingen.
Komt het er niet gewoon op neer dat je door het samenwonen hebt ontdekt wat het betekent om een serieuze relatie met deze man te hebben?
Daar lijkt het wel een beetje op namelijk. Je geeft al aan dat LATen een vreemd gevoel geeft, maar dat komt volgens mij vooral omdat je je door deze stap hebt beseft waar je aan begonnen bent.
Niet om je een kutgevoel te geven hoor, maar als de oplossing was geweest om te gaan LATen had je er denk ik anders in gestaan.
Hij heeft zijn leven al op de rails. Had je kunnen weten, voordat je ging samenwonen. Je hebt het niet op zijn vrienden. Dat wist je al voordat je samen ging wonen. En zo nog wel een paar dingen.
Komt het er niet gewoon op neer dat je door het samenwonen hebt ontdekt wat het betekent om een serieuze relatie met deze man te hebben?
Daar lijkt het wel een beetje op namelijk. Je geeft al aan dat LATen een vreemd gevoel geeft, maar dat komt volgens mij vooral omdat je je door deze stap hebt beseft waar je aan begonnen bent.
Niet om je een kutgevoel te geven hoor, maar als de oplossing was geweest om te gaan LATen had je er denk ik anders in gestaan.
dinsdag 2 oktober 2012 om 13:37
dinsdag 2 oktober 2012 om 13:38
Ik vraag me altijd af waarom samenwonen als iets "vanzelfsprekends" wordt gezien of als een "logisch" vervolg in een relatie. Ja, heel veel mensen doen dit na een bepaalde tijd relatie hebben, maar he hóeft toch niet? Je kan toch gewoon lekker latten?
Ik ben na twee keer samenwonen tot de conclusie gekomen dat ik er gewoon het type niet voor ben. Ik vind er niks aan, hoe dol ik ook was op de personen met wie ik samenwoonde.
Sterker nog, ik ben ervan overtuigd dat één van mijn relaties kapot gelopen is op het samenwonen. Dat had ik gewoon niet moeten doen. Ik had gewoon lekker moeten blijven latten met die man, waren we allebei veel gelukkiger door geworden.
En als ik jouw verhaal lees, zou ik dat ook gewoon doen. Ga lekker een huisje voor jezelf zoeken, waar dat dan ook is. En aard daar eens lekker en ga eens nadenken wat je nou zelf wilt en of die man eigenlijk wel is wat je zoekt.
Ik ben na twee keer samenwonen tot de conclusie gekomen dat ik er gewoon het type niet voor ben. Ik vind er niks aan, hoe dol ik ook was op de personen met wie ik samenwoonde.
Sterker nog, ik ben ervan overtuigd dat één van mijn relaties kapot gelopen is op het samenwonen. Dat had ik gewoon niet moeten doen. Ik had gewoon lekker moeten blijven latten met die man, waren we allebei veel gelukkiger door geworden.
En als ik jouw verhaal lees, zou ik dat ook gewoon doen. Ga lekker een huisje voor jezelf zoeken, waar dat dan ook is. En aard daar eens lekker en ga eens nadenken wat je nou zelf wilt en of die man eigenlijk wel is wat je zoekt.
dinsdag 2 oktober 2012 om 13:42
Pixiemorgan: de meeste mensen willen later een gezinnetje. Dan is in een huis wonen met zijn allen de ideale situatie voor iedereen.
Als je dat graag wilt dan is samenwonen idd een logische stap. Je hebt eerst gesnuffeld aan deze persoon, vervolgens ga je kijken of echt samen leven ook een goed plan is en daarna plant je je samen voort.
Nu loopt dat vaak anders, maar in dat opzicht is samenwonen wel een logische stap.
Als je dat graag wilt dan is samenwonen idd een logische stap. Je hebt eerst gesnuffeld aan deze persoon, vervolgens ga je kijken of echt samen leven ook een goed plan is en daarna plant je je samen voort.
Nu loopt dat vaak anders, maar in dat opzicht is samenwonen wel een logische stap.