Werk & Studie
alle pijlers
Opleiding zoon
dinsdag 2 oktober 2012 om 21:16
Hoi allemaal,
Geen idee of dit onderwerp in deze rubriek thuishoort, maar k wist niet waar dan wel en het heeft in elk geval wel met school te maken, vandaar.
Heb een zoon van bijna 20 jaar. Een sociale, gezellige, behulpzame knul. Je kunt met hem lachen, maar hij kan ook serieus zijn.
Toch zit ik ergens mee. Na zijn mavo-diploma heeft hij een jaartje MBO gedaan, maar hij wilde toch liever de Havo doen op vavo. Het eerste jaar heeft hij 4 deelcertificaten gehaald. Maar het tweede jaar heeft hij weinig gedaan en het ook niet gehaald, maar toch wil hij zijn diploma halen.
Nu merk ik dat hij niet helemaal eerlijk is over wat hij aan zijn werk doet en is al een aantal keren niet naar school geweest.
Als ik het er met hem over heb, dan heeft hij altijd wel een excuus wat heel geloofwaardig klinkt, maar mijn gevoel zegt dat het niet klopt. Hij zegt dat het goed komt, maar er gebeurd helemaal niets.
Ik weet dat het niet mag, maar ik had bevestiging nodig om mijn gevoel te veranderen en heb in zijn schoolspullen gekeken en gezien dat hij alleen maar in de les werkt. Verder heeft hij nooit een boek open. Ook vond ik een brief van ongeveer een jaar geleden, die aan mij als ouder gericht was en die hij achter gehouden heeft. (ik werk als de post binnen komt)
Ik heb geen idee hoe dit aan te pakken.
Geen idee of dit onderwerp in deze rubriek thuishoort, maar k wist niet waar dan wel en het heeft in elk geval wel met school te maken, vandaar.
Heb een zoon van bijna 20 jaar. Een sociale, gezellige, behulpzame knul. Je kunt met hem lachen, maar hij kan ook serieus zijn.
Toch zit ik ergens mee. Na zijn mavo-diploma heeft hij een jaartje MBO gedaan, maar hij wilde toch liever de Havo doen op vavo. Het eerste jaar heeft hij 4 deelcertificaten gehaald. Maar het tweede jaar heeft hij weinig gedaan en het ook niet gehaald, maar toch wil hij zijn diploma halen.
Nu merk ik dat hij niet helemaal eerlijk is over wat hij aan zijn werk doet en is al een aantal keren niet naar school geweest.
Als ik het er met hem over heb, dan heeft hij altijd wel een excuus wat heel geloofwaardig klinkt, maar mijn gevoel zegt dat het niet klopt. Hij zegt dat het goed komt, maar er gebeurd helemaal niets.
Ik weet dat het niet mag, maar ik had bevestiging nodig om mijn gevoel te veranderen en heb in zijn schoolspullen gekeken en gezien dat hij alleen maar in de les werkt. Verder heeft hij nooit een boek open. Ook vond ik een brief van ongeveer een jaar geleden, die aan mij als ouder gericht was en die hij achter gehouden heeft. (ik werk als de post binnen komt)
Ik heb geen idee hoe dit aan te pakken.
donderdag 4 oktober 2012 om 07:31
Hij is potdorie 20! Tijd voor eigen verantwoordelijkheden..
Stop met pamperen !
Niet naar school? Werken
Wel naar school maar k.t smoezen? Is alles zelf betalen.
Geen openheid in financiën ? Laat het hem zelf oplossen.. Hij is 20.. Kostgeld is iets wat ie al lang had kunnen betalen..
Je doet dit zelf lieve TO.. Door hem zo in de watten te leggen leert hij niets en blijft hij lekker zo doorgaan.. Er zijn nl. Geen consequenties ..
Stel orde op zaken, stel (hogere) eisen en pak door..
Succes
Stop met pamperen !
Niet naar school? Werken
Wel naar school maar k.t smoezen? Is alles zelf betalen.
Geen openheid in financiën ? Laat het hem zelf oplossen.. Hij is 20.. Kostgeld is iets wat ie al lang had kunnen betalen..
Je doet dit zelf lieve TO.. Door hem zo in de watten te leggen leert hij niets en blijft hij lekker zo doorgaan.. Er zijn nl. Geen consequenties ..
Stel orde op zaken, stel (hogere) eisen en pak door..
Succes
donderdag 4 oktober 2012 om 11:23
quote:nummerzoveel schreef op 03 oktober 2012 @ 08:54:
Wat is het slechts denkbare scenario? Ik denk dat hij dit jaar weer zakt, gaat werken, erachter komt dat werken zonder opleiding niet vanzelfsprekend is en - als hij al werk vind - alleen onzekere contracten voor rotbaantjes oplevert. En dat hij vervolgens zijn verstand hervindt en alsnog met veel meer motivatie zijn school af gaat maken!
Heb ik ook ervaren! Mijn dochter stopte met haar opleiding, omdat dat echt niks voor haar was (klopte ook, het paste echt niet bij haar). Maar ze dacht er wel makkelijk over: ga ik even een jaartje of 2 'lekker werken' en dan kijk ik wel verder. Na heel veel zoeken en alle uitzendbureaus af te zijn geweest, kon ze aan de slag als postsorteerder/ bezorger. Lange dagen, weinig betaald (ze hield minder over dan in haar studietijd!), door weer en wind op 'n brakke fiets post lopen. En om haar heen zag ze talloze gesjeesde studenten, die daar na 5 jaar nog hetzelfde werk deden. Was 'n enorme eyeopener. Binnen een half jaar had ze een studie gevonden die ze dolgraag wilde doen. Ze heeft zelf alles geregeld, met inschrijving, beurs opnieuw aanvragen etc. En dit jaar studeert ze af.
Soms helpt het om je jongvolwasen kind zelf te laten ervaren wat de consequenties van bepaalde keuzes zijn. Maakt meer indruk dan jij als ouder, met al je goedbedoelde adviezen en open gesprekken voor elkaar kunt krijgen. Het is moeilijk, af en toe op je handen gaan zitten en toekijken, maar uiteindelijk moeten ze het zelf doen en helpt het niet als ze steeds weer aan het handje worden meegenomen....
Wat is het slechts denkbare scenario? Ik denk dat hij dit jaar weer zakt, gaat werken, erachter komt dat werken zonder opleiding niet vanzelfsprekend is en - als hij al werk vind - alleen onzekere contracten voor rotbaantjes oplevert. En dat hij vervolgens zijn verstand hervindt en alsnog met veel meer motivatie zijn school af gaat maken!
Heb ik ook ervaren! Mijn dochter stopte met haar opleiding, omdat dat echt niks voor haar was (klopte ook, het paste echt niet bij haar). Maar ze dacht er wel makkelijk over: ga ik even een jaartje of 2 'lekker werken' en dan kijk ik wel verder. Na heel veel zoeken en alle uitzendbureaus af te zijn geweest, kon ze aan de slag als postsorteerder/ bezorger. Lange dagen, weinig betaald (ze hield minder over dan in haar studietijd!), door weer en wind op 'n brakke fiets post lopen. En om haar heen zag ze talloze gesjeesde studenten, die daar na 5 jaar nog hetzelfde werk deden. Was 'n enorme eyeopener. Binnen een half jaar had ze een studie gevonden die ze dolgraag wilde doen. Ze heeft zelf alles geregeld, met inschrijving, beurs opnieuw aanvragen etc. En dit jaar studeert ze af.
Soms helpt het om je jongvolwasen kind zelf te laten ervaren wat de consequenties van bepaalde keuzes zijn. Maakt meer indruk dan jij als ouder, met al je goedbedoelde adviezen en open gesprekken voor elkaar kunt krijgen. Het is moeilijk, af en toe op je handen gaan zitten en toekijken, maar uiteindelijk moeten ze het zelf doen en helpt het niet als ze steeds weer aan het handje worden meegenomen....
vrijdag 5 oktober 2012 om 11:12
Ja, jullie hebben gelijk. Hij moet zijn verantwoordelijkheden kennen en ik zie ook dat ik het hem veel te gemakkelijk gemaakt heb.
Wat ik heel erg vind is dat hij niet open en eerlijk is en vooral dat hij liegt en dingen verdraait. Het doet heel erg veel pijn om dit gedrag onder ogen te moeten zien. Terwijl hij buiten deze dingen om een heel aardige knul is.
Het is moeilijk om met hem te praten, want dan zegt hij dat ik hem niet vertrouw. Als ik hem de feiten noem waarom, dan ontkent hij alles, wordt boos en loopt weg. Ik kom zo niets verder.
Ook zegt hij dat hij niets doet omdat ik hem niet vertrouw.
Maar ik heb alle reden om hem niet te vertrouwen, want vanochtend moest hij naar school en omdat ik voelde dat er iets niet klopte ben ik hem achterna gegaan. Ik had het goed gevoeld, want zijn fiets stond bij een vriend en op het tijdstip dat ik dat zag kon hij nooit eerst naar school zijn gefietst en bij eventuele uitval van een les nog eens naar die vriend.
Straks komt hij thuis en dan ga ik met hem praten.
Hij krijgt in elk geval de auto niet neer mee, hij fietst maar.
Voor wat betreft werken heeft hij iedere dag school en 's avonds heeft hij een aantal avonden in de week sportaktiveiten. Hij wilde een baantje op de dagen die hij beschikbaar had, maar toen zijn de lesuren ongunstig veranderd.
Feit is dat het nu klaar is met de pret. Alleen moet ik erg oppassen, want als hij blijft verdraaien kan ik boos worden en dat helpt niet om tot een oplossing te komen.
Wat ik heel erg vind is dat hij niet open en eerlijk is en vooral dat hij liegt en dingen verdraait. Het doet heel erg veel pijn om dit gedrag onder ogen te moeten zien. Terwijl hij buiten deze dingen om een heel aardige knul is.
Het is moeilijk om met hem te praten, want dan zegt hij dat ik hem niet vertrouw. Als ik hem de feiten noem waarom, dan ontkent hij alles, wordt boos en loopt weg. Ik kom zo niets verder.
Ook zegt hij dat hij niets doet omdat ik hem niet vertrouw.
Maar ik heb alle reden om hem niet te vertrouwen, want vanochtend moest hij naar school en omdat ik voelde dat er iets niet klopte ben ik hem achterna gegaan. Ik had het goed gevoeld, want zijn fiets stond bij een vriend en op het tijdstip dat ik dat zag kon hij nooit eerst naar school zijn gefietst en bij eventuele uitval van een les nog eens naar die vriend.
Straks komt hij thuis en dan ga ik met hem praten.
Hij krijgt in elk geval de auto niet neer mee, hij fietst maar.
Voor wat betreft werken heeft hij iedere dag school en 's avonds heeft hij een aantal avonden in de week sportaktiveiten. Hij wilde een baantje op de dagen die hij beschikbaar had, maar toen zijn de lesuren ongunstig veranderd.
Feit is dat het nu klaar is met de pret. Alleen moet ik erg oppassen, want als hij blijft verdraaien kan ik boos worden en dat helpt niet om tot een oplossing te komen.
vrijdag 5 oktober 2012 om 12:01
Feit is dat jij hem eerst wél vertrouwd hebt en dat hij toen ook niets deed...
Ik denk dat als je met hem praat, het niet een welles-niets moet worden over wel of niet vertrouwen, wel of niets iets doen etc. maar gewoon over wat jij voor eisen gaat stellen aan hem, onafhankelijk van zijn inzet en succes op school. HIj is volwassen en daar horen bepaalde verantwoordelijkheden bij. Wil hij volwassen vrijheden en volwassen behandeling, dan moet hij dat waarmaken en laten zien dat hij dat aankan.
Ik denk dat als je met hem praat, het niet een welles-niets moet worden over wel of niet vertrouwen, wel of niets iets doen etc. maar gewoon over wat jij voor eisen gaat stellen aan hem, onafhankelijk van zijn inzet en succes op school. HIj is volwassen en daar horen bepaalde verantwoordelijkheden bij. Wil hij volwassen vrijheden en volwassen behandeling, dan moet hij dat waarmaken en laten zien dat hij dat aankan.
vrijdag 5 oktober 2012 om 13:56
Hij vindt MBO te laag, maar hij gedraagt zich niet eens als iemand die echt gemotiveerd is. Dus dan is MBO eigenlijk simpelweg te veel gevraagd en dus niet te laag, maar eerder te hoog (en dan heb ik het niet over intelligentie maar motivatie). De vavo is zo ver ik weet een dure grap.
Hij is 20 jaar en dan kun je je als moeder zijnde niet echt meer met van alles bemoeien. Maar aangezien hij nog thuis woont, snap ik wel dat je dat dus nog wel doet. Ik ben op mijn 20ste op mezelf gaan wonen, omdat ik wilde dat mijn moeder zich niet meer met mijn zaken zou bemoeien. Uiteraard werd het niet heel veel minder toen ik op mezelf ging, maar als ik een dag thuis wilde blijven (wat nooit voorkwam), kon ik dat gewoon doen zonder een zeurende moeder op mijn dag te krijgen.
Wil hij thuis blijven wonen en op deze manier blijven aanmodderen? Laat hem dan maar 'voelen'. Vraag kostgeld (al is het maar 50 euro per maand). En wat je dan zou kunnen doen: dat geld voor hem sparen en het hem geven zodra hij op zichzelf gaat wonen (of iets dergelijks). Dan heeft hij ondertussen toch gespaard (zonder dat hij het wist).
De optelsom is een goed begin. Ik zou zo'n lijst ook maken met dingen die hij wel en niet leuk vindt, wat zijn doel is met de vavo of het mbo. Wat wil hij met zijn toekomst? Waar moet zijn toekomstige baan aan voldoen?
Er is tegenwoordig zo veel keus aan opleidingen waardoor het een ramp kan zijn om de juiste opleiding te vinden.
Maar uit je woorden maak ik op dat hij eigenlijk helemaal geen zin meer heeft in school, ook al weet hij wel wat hij wil (veel denken het te weten, maar dat blijkt vaak toch niet zo te zijn, dus visualiseer zijn ideeën door het te tekenen en lijstjes te maken). Mijn advies zou zijn: laat hem lekker een tijdje werken. Dat gaat over een jaar of 2 ook vervelen en dan wil hij graag weer terug naar school, omdat hij dan merkt dat hij écht op een hoger niveau zijn diploma wil halen. Ik ben er zelf 5 jaar tussenuit geweest. Ben op mijn 22ste gestopt en op mijn 27ste weer begonnen. Heel veel mensen vonden dat opvallend of vreemd (sommigen zelfs onverstandig), maar ik ben ongelooflijk blij met deze beslissing!
Hij is 20 jaar en dan kun je je als moeder zijnde niet echt meer met van alles bemoeien. Maar aangezien hij nog thuis woont, snap ik wel dat je dat dus nog wel doet. Ik ben op mijn 20ste op mezelf gaan wonen, omdat ik wilde dat mijn moeder zich niet meer met mijn zaken zou bemoeien. Uiteraard werd het niet heel veel minder toen ik op mezelf ging, maar als ik een dag thuis wilde blijven (wat nooit voorkwam), kon ik dat gewoon doen zonder een zeurende moeder op mijn dag te krijgen.
Wil hij thuis blijven wonen en op deze manier blijven aanmodderen? Laat hem dan maar 'voelen'. Vraag kostgeld (al is het maar 50 euro per maand). En wat je dan zou kunnen doen: dat geld voor hem sparen en het hem geven zodra hij op zichzelf gaat wonen (of iets dergelijks). Dan heeft hij ondertussen toch gespaard (zonder dat hij het wist).
De optelsom is een goed begin. Ik zou zo'n lijst ook maken met dingen die hij wel en niet leuk vindt, wat zijn doel is met de vavo of het mbo. Wat wil hij met zijn toekomst? Waar moet zijn toekomstige baan aan voldoen?
Er is tegenwoordig zo veel keus aan opleidingen waardoor het een ramp kan zijn om de juiste opleiding te vinden.
Maar uit je woorden maak ik op dat hij eigenlijk helemaal geen zin meer heeft in school, ook al weet hij wel wat hij wil (veel denken het te weten, maar dat blijkt vaak toch niet zo te zijn, dus visualiseer zijn ideeën door het te tekenen en lijstjes te maken). Mijn advies zou zijn: laat hem lekker een tijdje werken. Dat gaat over een jaar of 2 ook vervelen en dan wil hij graag weer terug naar school, omdat hij dan merkt dat hij écht op een hoger niveau zijn diploma wil halen. Ik ben er zelf 5 jaar tussenuit geweest. Ben op mijn 22ste gestopt en op mijn 27ste weer begonnen. Heel veel mensen vonden dat opvallend of vreemd (sommigen zelfs onverstandig), maar ik ben ongelooflijk blij met deze beslissing!
zaterdag 6 oktober 2012 om 12:55
Denk dat het hem er bij mijn zoon ook in zit, dat hij dingen moet leren waar hij zich niet voor interesseert, maar je hebt altijd dingen die je leuk vindt en dingen die wat minder zijn. Dat hoort er nu eenmaal bij.
Hij kiest voor de luie makkelijke weg.
Alleen geeft hij dat niet toe. Het lijkt er ook op dat hij zich om dat te verbergen in allerlei bochten wringt.
Inderdaad tijd voor eigen boontjes laten doppen. Maar dan uiteraard wel met de mogelijkheid om ondersteuning te krijgen op vlakken die hem verder helpen op zijn pad.
Hij kiest voor de luie makkelijke weg.
Alleen geeft hij dat niet toe. Het lijkt er ook op dat hij zich om dat te verbergen in allerlei bochten wringt.
Inderdaad tijd voor eigen boontjes laten doppen. Maar dan uiteraard wel met de mogelijkheid om ondersteuning te krijgen op vlakken die hem verder helpen op zijn pad.
zaterdag 6 oktober 2012 om 13:10
Tuurlijk zou je hem daarbij moeten begeleiden. Al is het alleen al omdat hij dat duidelijk nog nodig heeft. Probeer het op een luchtige manier te doen, zodat je niet weer voor een bemoeial wordt aangezien en voor iemand die haar zoon niet vertrouwt. Maak lijstjes en afspraken en kom daar eens per maand op terug. Niet (veel) vaker, anders gaat hij jou weer een zeur vinden en zal hij ook minder moeite doen. Begin sowieso met 50 euro kostgeld! Dan denkt hij: fuckkk, maar ik wil niet voor mijn eigen boterhammen betalen!
