Relaties
alle pijlers
Moeder hertrouwt transgender, help.
zondag 7 oktober 2012 om 20:38
Nu ik het woord zo opschrijf, transgender, vind ik het nog moeilijker klinken. Maar zo noem je het nou eenmaal, als iemand van geslacht verandert. In dit geval werd de persoon geboren als vrouw, 10 jaar geleden een man.
Ik ben benieuwd hoe jullie mijn verhaal zouden ervaren, en het zouden aanpakken het in je omgeving ook te vertellen. Ik draag dit ''geheim'' nu al 1.5 jaar met mij mee en merk dat het me zo onderhand sloopt. Probeer het zo beknopt mogelijk te typen..
Mijn ouders zijn 10 jaar geleden gescheiden, mijn vader is 7 jaar geleden gelukkig hertrouwt. Mijn moeder daarentegen, heeft in die afgelopen 10 jaar verschillende relaties gehad waarvan ook eenmaal 5 jaar getrouwd geweest maar dus weer gescheiden. Ik vond mijn moeder in de laatste 10 jaar vrij naief, waarbij ze in mijn ogen nogal snel in relaties dook. Toen ze dus vertelde over deze man, had ik daar dus ook mijn bedenkingen bij. Ik heb mijn moeder toen gezegd dat ik het een aparte situatie vond, zij zei dat ze die reactie van mij ook wel had verwacht. Mijn zus is wat meer nuchter dan ik, en zei alleen dat ze er goed over na moest denken, omdat ze ook het plan had bij hem te gaan wonen aan de andere kant van het land. Dat gebeurde een halfjaar later dan ook.
Het moeilijkste is, dat we allemaal geen praters zijn. Het vertellen van mijn moeder dat het wat zou worden met die man, ging met een rood hoofd en heel vluchtig, de reactie van mij dat ik het een aparte situatie vond was met ''het is niet gek, want voor mij is het gewoon een man''. Met mijn zus heb ik het er eigenlijk ook nooit over, zij is vrij gesloten en zal niet snel praten over haar gevoelens.
Zo heb ik het dus de afgelopen 1.5 jaar een beetje weg gemoffeld, het er niet over hebben, doet het dan ook een beetje aan dat het er niet is. Heel stom, want dat is natuurlijk niet zo.
Mijn vriendinnen weten dat mijn moeder met een andere man aan de andere kant van het land woont, maar hoe de vork in de steel zit weten zij niet. Ik heb het, door een schaamtegevoel nog niet over mijn lippen kunnen krijgen. Hetzelfde geldt voor mijn vader en zijn vrouw, die trouwens nog niet eens weten dat zij is verhuisd..! Mijn vader kan, als het om mijn moeder gaat soms toch wat minachtend reageren, en als dit dan duidelijk wordt zal hij (ook begrijpelijk) perplex zijn.
Zo'n verhaal doen aan je ouders voelt als ''boodschapper'' zijn, ze hebben in principe niets met elkaar te maken want leven hun eigen leven, maar zien elkaar wel op verjaardagen wat ook prima gaat.
Ik merk de laatste tijd dat het me meer gaat opbreken, zeker nu duidelijk is dat ze in april zullen trouwen. Maar ik weet niet waar en hoe ik moet beginnen met het vertellen aan vriendinnen en ouders. Ik ben de schaamte nog niet voorbij.....
Ik ben benieuwd hoe jullie mijn verhaal zouden ervaren, en het zouden aanpakken het in je omgeving ook te vertellen. Ik draag dit ''geheim'' nu al 1.5 jaar met mij mee en merk dat het me zo onderhand sloopt. Probeer het zo beknopt mogelijk te typen..
Mijn ouders zijn 10 jaar geleden gescheiden, mijn vader is 7 jaar geleden gelukkig hertrouwt. Mijn moeder daarentegen, heeft in die afgelopen 10 jaar verschillende relaties gehad waarvan ook eenmaal 5 jaar getrouwd geweest maar dus weer gescheiden. Ik vond mijn moeder in de laatste 10 jaar vrij naief, waarbij ze in mijn ogen nogal snel in relaties dook. Toen ze dus vertelde over deze man, had ik daar dus ook mijn bedenkingen bij. Ik heb mijn moeder toen gezegd dat ik het een aparte situatie vond, zij zei dat ze die reactie van mij ook wel had verwacht. Mijn zus is wat meer nuchter dan ik, en zei alleen dat ze er goed over na moest denken, omdat ze ook het plan had bij hem te gaan wonen aan de andere kant van het land. Dat gebeurde een halfjaar later dan ook.
Het moeilijkste is, dat we allemaal geen praters zijn. Het vertellen van mijn moeder dat het wat zou worden met die man, ging met een rood hoofd en heel vluchtig, de reactie van mij dat ik het een aparte situatie vond was met ''het is niet gek, want voor mij is het gewoon een man''. Met mijn zus heb ik het er eigenlijk ook nooit over, zij is vrij gesloten en zal niet snel praten over haar gevoelens.
Zo heb ik het dus de afgelopen 1.5 jaar een beetje weg gemoffeld, het er niet over hebben, doet het dan ook een beetje aan dat het er niet is. Heel stom, want dat is natuurlijk niet zo.
Mijn vriendinnen weten dat mijn moeder met een andere man aan de andere kant van het land woont, maar hoe de vork in de steel zit weten zij niet. Ik heb het, door een schaamtegevoel nog niet over mijn lippen kunnen krijgen. Hetzelfde geldt voor mijn vader en zijn vrouw, die trouwens nog niet eens weten dat zij is verhuisd..! Mijn vader kan, als het om mijn moeder gaat soms toch wat minachtend reageren, en als dit dan duidelijk wordt zal hij (ook begrijpelijk) perplex zijn.
Zo'n verhaal doen aan je ouders voelt als ''boodschapper'' zijn, ze hebben in principe niets met elkaar te maken want leven hun eigen leven, maar zien elkaar wel op verjaardagen wat ook prima gaat.
Ik merk de laatste tijd dat het me meer gaat opbreken, zeker nu duidelijk is dat ze in april zullen trouwen. Maar ik weet niet waar en hoe ik moet beginnen met het vertellen aan vriendinnen en ouders. Ik ben de schaamte nog niet voorbij.....
zondag 7 oktober 2012 om 21:52
quote:taaaaaart schreef op 07 oktober 2012 @ 21:38:
Het zal ook meespelen dat ik hier moeilijk en nooit over praat met moeder en het daardoor mezelf alleen maar moeilijker maak.
Taaaaart het begint denk ik op dit punt voor je. Je hebt het "lef"gehad om jouw gevoelens bij zijn verleden op te schrijven. Dat is denk ik de start. Je weet ergens dat je veroordelend over zijn verleden denkt en ik vermoed dat dit juist door het stilzwijgen van zijn verleden komt. Dat hierdoor bij jou een 'gedachten demoon' gecreëerd is. Zo zonde. (Stom 'woord' ,ik weet het, kan even geen ander woord vinden)
Weet je dat in een transgender proces veel gesprekken gevoerd worden? Dat de man van jouw moeder wellicht heel open met jou kan en wil praten over wat jij ervaart als dat in vertrouwen en veiligheid gebeurt? Waarom ga je met hem niet een keer het gesprek aan meid? Gewoon vragen of je hem hier een keer een paar vragen over mag en kan stellen? Wie weet welke rust dat kan brengen voor je.
Het zal ook meespelen dat ik hier moeilijk en nooit over praat met moeder en het daardoor mezelf alleen maar moeilijker maak.
Taaaaart het begint denk ik op dit punt voor je. Je hebt het "lef"gehad om jouw gevoelens bij zijn verleden op te schrijven. Dat is denk ik de start. Je weet ergens dat je veroordelend over zijn verleden denkt en ik vermoed dat dit juist door het stilzwijgen van zijn verleden komt. Dat hierdoor bij jou een 'gedachten demoon' gecreëerd is. Zo zonde. (Stom 'woord' ,ik weet het, kan even geen ander woord vinden)
Weet je dat in een transgender proces veel gesprekken gevoerd worden? Dat de man van jouw moeder wellicht heel open met jou kan en wil praten over wat jij ervaart als dat in vertrouwen en veiligheid gebeurt? Waarom ga je met hem niet een keer het gesprek aan meid? Gewoon vragen of je hem hier een keer een paar vragen over mag en kan stellen? Wie weet welke rust dat kan brengen voor je.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 7 oktober 2012 om 21:52
Ik snap eigenlijk niet hoe het delen met andere mensen jouw ongemakkelijkheid kan wegnemen. Je geeft zelf aan dat het probleem bij jou ligt omdat je eigenlijk niet goed weet wat je ermee moet, een transgender. Als ik jou was zou ik dan eerst eens bij mezelf beginnen, bijvoorbeeld door me erin te verdiepen of door met de persoon in kwestie te praten. Daarna kan je het altijd nog eens bespreken met een vriendin.
zondag 7 oktober 2012 om 21:56
quote:Liquorice schreef op 07 oktober 2012 @ 21:52:
Ik snap eigenlijk niet hoe het delen met andere mensen jouw ongemakkelijkheid kan wegnemen. Je geeft zelf aan dat het probleem bij jou ligt omdat je eigenlijk niet goed weet wat je ermee moet, een transgender. Als ik jou was zou ik dan eerst eens bij mezelf beginnen, bijvoorbeeld door me erin te verdiepen of door met de persoon in kwestie te praten. Daarna kan je het altijd nog eens bespreken met een vriendin.
Aan de ene kant wil ze het bespreken met haar vriendinnen om te kijken of ze het net zo erg vinden als zij en aan de andere kant durft ze het niet aan om het met ze te bespreken omdat de vriendinnen het misschien wel net zo erg vinden als zij. En er is dan ook nog de kans dat ze er op aangekeken wordt.
Zoiets, denk ik.
Ik snap eigenlijk niet hoe het delen met andere mensen jouw ongemakkelijkheid kan wegnemen. Je geeft zelf aan dat het probleem bij jou ligt omdat je eigenlijk niet goed weet wat je ermee moet, een transgender. Als ik jou was zou ik dan eerst eens bij mezelf beginnen, bijvoorbeeld door me erin te verdiepen of door met de persoon in kwestie te praten. Daarna kan je het altijd nog eens bespreken met een vriendin.
Aan de ene kant wil ze het bespreken met haar vriendinnen om te kijken of ze het net zo erg vinden als zij en aan de andere kant durft ze het niet aan om het met ze te bespreken omdat de vriendinnen het misschien wel net zo erg vinden als zij. En er is dan ook nog de kans dat ze er op aangekeken wordt.
Zoiets, denk ik.
zondag 7 oktober 2012 om 21:59
quote:Cateautje schreef op 07 oktober 2012 @ 21:56:
[...]
Aan de ene kant wil ze het bespreken met haar vriendinnen om te kijken of ze het net zo erg vinden als zij en aan de andere kant durft ze het niet aan om het met ze te bespreken omdat de vriendinnen het misschien wel net zo erg vinden als zij. En er is dan ook nog de kans dat ze er op aangekeken wordt.
Zoiets, denk ik.Hm, tja. Als, als, als. Als ik mijn haar paars verf vinden mijn vrienden dat misschien niet mooi. Dus? Het gaat er toch om dat ik het mooi vind? En als het echte vrienden zijn zullen ze me niet in de steek laten om mijn rare haar. Ik wil maar zeggen: ik snap die bevestiging bij anderen zoeken nooit zo. Maar ik weet dat ik daar een beetje raar in ben .
[...]
Aan de ene kant wil ze het bespreken met haar vriendinnen om te kijken of ze het net zo erg vinden als zij en aan de andere kant durft ze het niet aan om het met ze te bespreken omdat de vriendinnen het misschien wel net zo erg vinden als zij. En er is dan ook nog de kans dat ze er op aangekeken wordt.
Zoiets, denk ik.Hm, tja. Als, als, als. Als ik mijn haar paars verf vinden mijn vrienden dat misschien niet mooi. Dus? Het gaat er toch om dat ik het mooi vind? En als het echte vrienden zijn zullen ze me niet in de steek laten om mijn rare haar. Ik wil maar zeggen: ik snap die bevestiging bij anderen zoeken nooit zo. Maar ik weet dat ik daar een beetje raar in ben .
zondag 7 oktober 2012 om 22:01
quote:Liquorice schreef op 07 oktober 2012 @ 21:59:
[...]
Hm, tja. Als, als, als. Als ik mijn haar paars verf vinden mijn vrienden dat misschien niet mooi. Dus? Het gaat er toch om dat ik het mooi vind? En als het echte vrienden zijn zullen ze me niet in de steek laten om mijn rare haar. Ik wil maar zeggen: ik snap die bevestiging bij anderen zoeken nooit zo. Maar ik weet dat ik daar een beetje raar in ben .Is dat raar? Het zal me allemaal roesten wat een ander denkt en vindt. Je moet met jezelf door één deur kunnen, is het allerbelangrijkste belang.
[...]
Hm, tja. Als, als, als. Als ik mijn haar paars verf vinden mijn vrienden dat misschien niet mooi. Dus? Het gaat er toch om dat ik het mooi vind? En als het echte vrienden zijn zullen ze me niet in de steek laten om mijn rare haar. Ik wil maar zeggen: ik snap die bevestiging bij anderen zoeken nooit zo. Maar ik weet dat ik daar een beetje raar in ben .Is dat raar? Het zal me allemaal roesten wat een ander denkt en vindt. Je moet met jezelf door één deur kunnen, is het allerbelangrijkste belang.
zondag 7 oktober 2012 om 22:02
Het gesprek met mn moeder moet ik misschien wel aangaan, gewoon om goed te weten hoe zij in hun relatie staat zodat ik dat ook beter kan begrijpen. Omdat zij weet dat ik het vanaf het begin nooit echt heb geaccepteerd, maakt het ook dat zij daar niet vaak over praat (ook begrijpelijk als ik iets niet toe juich).
Ik ren niet weg voor de reacties, al vind ik ze niet allemaal even vriendelijk en open ik hier een topic om jullie gedachten hierbij te vragen, niet om dingen naar mn hoofd geslingerd te krijgen over hoe ik zou zijn.
De meeste reacties helpen me enorm (en kan om sommigen ook hard lachen), jullie laten me inzien dat ikzelf waarschijnlijk het grootste probleem ben. Ik ben blij dat mijn moeder gelukkig is, en ben ook blij dat ik nog een moeder heb!
Ik ren niet weg voor de reacties, al vind ik ze niet allemaal even vriendelijk en open ik hier een topic om jullie gedachten hierbij te vragen, niet om dingen naar mn hoofd geslingerd te krijgen over hoe ik zou zijn.
De meeste reacties helpen me enorm (en kan om sommigen ook hard lachen), jullie laten me inzien dat ikzelf waarschijnlijk het grootste probleem ben. Ik ben blij dat mijn moeder gelukkig is, en ben ook blij dat ik nog een moeder heb!
zondag 7 oktober 2012 om 22:03
quote:iris1969 schreef op 07 oktober 2012 @ 21:40:
Ook vind ik het logisch dat je niet precies weet wat je met je vader aan moet als ze elkaar straks wellicht op een verjaardag gaan ontmoeten, maar dat lijkt me meer een zaak voor je moeder en haar partner dan voor jou.
.
Ik zou niet weten waarom haar vader hiervan moet weten? Het enige dat haar vader hoeft te weten, is dat haar moeder een nieuwe man heeft. Nieuwe liefde, desnoods. Waarom steeds zijn vroegere ik erbij halen? De relatie is NU en het is NU een man.
Hij heeft geen crimineel verleden, waarvoor je je zou moeten schamen..
Ik vraag me af of je moeder het jouw wel had moeten vertellen, als je er zoveel problemen mee hebt.
Ook vind ik het logisch dat je niet precies weet wat je met je vader aan moet als ze elkaar straks wellicht op een verjaardag gaan ontmoeten, maar dat lijkt me meer een zaak voor je moeder en haar partner dan voor jou.
.
Ik zou niet weten waarom haar vader hiervan moet weten? Het enige dat haar vader hoeft te weten, is dat haar moeder een nieuwe man heeft. Nieuwe liefde, desnoods. Waarom steeds zijn vroegere ik erbij halen? De relatie is NU en het is NU een man.
Hij heeft geen crimineel verleden, waarvoor je je zou moeten schamen..
Ik vraag me af of je moeder het jouw wel had moeten vertellen, als je er zoveel problemen mee hebt.
Later is nu
zondag 7 oktober 2012 om 22:06
Toch kan ik me voorstellen dat TO er met haar vader over WIL praten (als ze een goede band met hem heeft). Dat hij het zou moeten weten, dat lijkt me ook niet echt. Maar als zij daar behoefte aan heeft, moet ze er toch over kunnen praten met hem.
TO, goed dat je ook de tips en adviezen nog meeneemt. Dat kan best lastig zijn als je ook harde reacties krijgt. Fijn dat je wat aan het topic hebt.
TO, goed dat je ook de tips en adviezen nog meeneemt. Dat kan best lastig zijn als je ook harde reacties krijgt. Fijn dat je wat aan het topic hebt.
zondag 7 oktober 2012 om 22:08
quote:taaaaaart schreef op 07 oktober 2012 @ 22:02:
jullie laten me inzien dat ikzelf waarschijnlijk het grootste probleem ben. Ik ben blij dat mijn moeder gelukkig is, en ben ook blij dat ik nog een moeder heb!Ik vind je een lieve dochter.
jullie laten me inzien dat ikzelf waarschijnlijk het grootste probleem ben. Ik ben blij dat mijn moeder gelukkig is, en ben ook blij dat ik nog een moeder heb!Ik vind je een lieve dochter.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 7 oktober 2012 om 22:09
quote:pastiche schreef op 07 oktober 2012 @ 22:07:
Dat kan heel goed, dat door jouw reactie je moeder er niet meer over praat. Des te meer reden om dit eerlijk aan te geven, dat je weet dat je afwijzend reageerde en graag een nieuwe kans zou willen om hier samen over te praten .Goede tip ik zou dit aankaarten.
Dat kan heel goed, dat door jouw reactie je moeder er niet meer over praat. Des te meer reden om dit eerlijk aan te geven, dat je weet dat je afwijzend reageerde en graag een nieuwe kans zou willen om hier samen over te praten .Goede tip ik zou dit aankaarten.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 7 oktober 2012 om 22:10
quote:taaaaaart schreef op 07 oktober 2012 @ 22:09:
De reden dat ik het mijn vader zou vertellen is dus omdat ze uit hetzelfde dorp komen en mijn vader na de reunie ook van mijn moeder hoordeeen van de verjaardagen) dat hij nu man is.
Tijdje later werd het moeder + nieuwe man.
Vandaar.
Jawel maar begin bij je moeder en haar man.
Jouw vader is nu niet jouw issue toch?
De reden dat ik het mijn vader zou vertellen is dus omdat ze uit hetzelfde dorp komen en mijn vader na de reunie ook van mijn moeder hoordeeen van de verjaardagen) dat hij nu man is.
Tijdje later werd het moeder + nieuwe man.
Vandaar.
Jawel maar begin bij je moeder en haar man.
Jouw vader is nu niet jouw issue toch?
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 7 oktober 2012 om 22:10
Wat iedereen al roept: Waarom zou je het vertellen? Dat is niet aan jou. Ik snap dat je een beetje het gevoel krijgt dat je dan een geheim moet bewaren. Praat er ook vooral met je moeder en haar partner over. Willen zij het geheim houden?
Probeer de partner va je moeder als man te zien, dan is er verder ook niets te melden. Vinden ze het geen probleem om het bekend te maken, en iemand vraagt op een feestje 'Goh, was de vriend van je moeder vroeger een vrouw?', dan kun je er alsnog eerlijk antwoord op geven.
Probeer de partner va je moeder als man te zien, dan is er verder ook niets te melden. Vinden ze het geen probleem om het bekend te maken, en iemand vraagt op een feestje 'Goh, was de vriend van je moeder vroeger een vrouw?', dan kun je er alsnog eerlijk antwoord op geven.
Im the root of all thats evil but you can call me cookie
zondag 7 oktober 2012 om 22:18
quote:taaaaaart schreef op 07 oktober 2012 @ 22:09:
De reden dat ik het mijn vader zou vertellen is dus omdat ze uit hetzelfde dorp komen en mijn vader na de reunie ook van mijn moeder hoordeeen van de verjaardagen) dat hij nu man is.
Tijdje later werd het moeder + nieuwe man.
Vandaar.
Ik zou eerst met je moeder praten. Misschien wil ze helemaal niet dat jij dit aankaart bij je vader of vindt ze het onnodig. Of doet ze het liever zelf of.. vul maar in. Maar los daarvan denk ik, dat als je het een keer zou willen bespreken met je vader, je er een stuk ontspannener instaat nadat je gepraat hebt met je moeder. Dan heb je je eigen ideeën erover en ben je minder gevoelig voor hoe je vader reageert. Dat lijkt mij prettiger voor je aangezien het oordelen en schamen je blijkbaar zo hoog zit en je vader er een oordeel over zal hebben van wat ik begrepen heb uit je woorden over hem.
Maar überhaupt, doe niet mee aan dat soort dingen. Het komt al snel in de buurt van een loyaliteitsconflict en dat is echt niet nodig. Dus laat je er ook niet toe verleiden, blijf bij jezelf .
De reden dat ik het mijn vader zou vertellen is dus omdat ze uit hetzelfde dorp komen en mijn vader na de reunie ook van mijn moeder hoordeeen van de verjaardagen) dat hij nu man is.
Tijdje later werd het moeder + nieuwe man.
Vandaar.
Ik zou eerst met je moeder praten. Misschien wil ze helemaal niet dat jij dit aankaart bij je vader of vindt ze het onnodig. Of doet ze het liever zelf of.. vul maar in. Maar los daarvan denk ik, dat als je het een keer zou willen bespreken met je vader, je er een stuk ontspannener instaat nadat je gepraat hebt met je moeder. Dan heb je je eigen ideeën erover en ben je minder gevoelig voor hoe je vader reageert. Dat lijkt mij prettiger voor je aangezien het oordelen en schamen je blijkbaar zo hoog zit en je vader er een oordeel over zal hebben van wat ik begrepen heb uit je woorden over hem.
Maar überhaupt, doe niet mee aan dat soort dingen. Het komt al snel in de buurt van een loyaliteitsconflict en dat is echt niet nodig. Dus laat je er ook niet toe verleiden, blijf bij jezelf .
zondag 7 oktober 2012 om 22:27
zondag 7 oktober 2012 om 23:21
quote:taaaaaart schreef op 07 oktober 2012 @ 22:02:
Het gesprek met mn moeder moet ik misschien wel aangaan, gewoon om goed te weten hoe zij in hun relatie staat zodat ik dat ook beter kan begrijpen. Omdat zij weet dat ik het vanaf het begin nooit echt heb geaccepteerd, maakt het ook dat zij daar niet vaak over praat (ook begrijpelijk als ik iets niet toe juich).
De meeste reacties helpen me enorm (en kan om sommigen ook hard lachen), jullie laten me inzien dat ikzelf waarschijnlijk het grootste probleem ben. Ik ben blij dat mijn moeder gelukkig is, en ben ook blij dat ik nog een moeder heb!Goed begin, en jij zou ook blij zijn als jouw moeder jouw keuze respecteert, al staat ze er niet achter.
Het gesprek met mn moeder moet ik misschien wel aangaan, gewoon om goed te weten hoe zij in hun relatie staat zodat ik dat ook beter kan begrijpen. Omdat zij weet dat ik het vanaf het begin nooit echt heb geaccepteerd, maakt het ook dat zij daar niet vaak over praat (ook begrijpelijk als ik iets niet toe juich).
De meeste reacties helpen me enorm (en kan om sommigen ook hard lachen), jullie laten me inzien dat ikzelf waarschijnlijk het grootste probleem ben. Ik ben blij dat mijn moeder gelukkig is, en ben ook blij dat ik nog een moeder heb!Goed begin, en jij zou ook blij zijn als jouw moeder jouw keuze respecteert, al staat ze er niet achter.
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
zondag 7 oktober 2012 om 23:31
Mensen reageren vaak op je eigen reactie op situaties. Als jij het heel normaal vindt dat hij een zij was en je zou dat moeten vertellen dan interesseert het je geen moer wat de rest van de wereld daar van vindt. Die overtuiging in je stem maakt dat 80% van zichzelf vindt dat ie het ook normaal moet vinden en 20% vraagt door of snapt het niet. Als je dan je schouders ophaalt omdat jij het het probleem niet ziet durven die vaak niet door te gaan. Ik zou trots zijn op deze 2 mensen omdat ze wars van alle conventies voor hun geluk gaan.
zondag 7 oktober 2012 om 23:31
Pff.. jij zou een cursusje moeten doen in "dingen van je af laten glijden"
Of en hoe je vader het te weten komt: niet jouw probleem.
Wat je vader er vervolgens van vindt: niet jouw probleem.
Vinden je vriendinnen het verschrikkelijk: heeft niets met jou te maken dus hoef jij je niet voor te schamen.
JIJ hebt geen relatie met een transgender, het is niet jouw leven, het zijn niet jouw keuzes. Jij hoeft je dus nergens verantwoordelijk voor te voelen.
Dat je het een beetje vreemd vindt snap ik. Dat je jouw gevoelens even wil bespreken met vriendinnen snap ik ook. Maar dat je je verder alles persoonlijk aantrekt terwijl het feitelijk niets met jou te maken heeft snap ik niet. Je kan alles af doen met je schouders ophalen en zeggen: vraag maar aan m'n moeder.
Overigens zou ik het een stuk eerlijker en volwassener vinden om dat stukje wat je vreemd vindt op te lossen door met HEM te praten, door die man te leren kennen die eerst een vrouw was. Dan zal waarschijnlijk dat hele transgender-ding snel naar de achtergrond verdwijnen omdat je hem dan als mens/man gaat zien.
Of en hoe je vader het te weten komt: niet jouw probleem.
Wat je vader er vervolgens van vindt: niet jouw probleem.
Vinden je vriendinnen het verschrikkelijk: heeft niets met jou te maken dus hoef jij je niet voor te schamen.
JIJ hebt geen relatie met een transgender, het is niet jouw leven, het zijn niet jouw keuzes. Jij hoeft je dus nergens verantwoordelijk voor te voelen.
Dat je het een beetje vreemd vindt snap ik. Dat je jouw gevoelens even wil bespreken met vriendinnen snap ik ook. Maar dat je je verder alles persoonlijk aantrekt terwijl het feitelijk niets met jou te maken heeft snap ik niet. Je kan alles af doen met je schouders ophalen en zeggen: vraag maar aan m'n moeder.
Overigens zou ik het een stuk eerlijker en volwassener vinden om dat stukje wat je vreemd vindt op te lossen door met HEM te praten, door die man te leren kennen die eerst een vrouw was. Dan zal waarschijnlijk dat hele transgender-ding snel naar de achtergrond verdwijnen omdat je hem dan als mens/man gaat zien.
maandag 8 oktober 2012 om 00:37
Schaamte is echt een verschrikkelijke klote-emotie. Volgens mij is het inderdaad heel vaak, zoals jij omschrijft, een uitvloeisel van het idee dat je een geheim met je meedraagt. Dit kan zo'n zware last op je schouders zijn, dat je het gevoel krijgt dat je er letterlijk onder bezwijkt.
Ikzelf heb dat in ieder wel zo meegemaakt met betrekking tot mijn ouders. Mijn moeder is geestesziek, ze is onder andere psychotisch en daarnaast speelt er nog veel meer, maar dat doet er even niet toe nu. In mijn gehele jeugd totdat ik jaar of twintig (minstens) was heb ik me ten eerste heel erg over geschaamd en dat ten tweede aan niemand verteld. Deze combinatie is echt dodelijk, want je maakt eigenlijk jezelf helemaal gek. En omdat je zo alleen met dat 'geheim' rondloopt ga je je ook eenzaam voelen. Zo gaat het dus van kwaad tot erger.
Ik had altijd het idee dat mensen mij erop aankijken dat mijn moeder zo was: "Kijk, daar heb je Lupine met d'r gekke moeder. ze is vast zelf ook zo." Omdat je zo alleen met je gedachten blijft, ga je heel erg in cirkels denken en daar kom je gewoon niet uit. Pas op het moment dat ik hierover met een psycholoog en later met mijn vriendinnen over ging praten, veranderde dat. Sowieso viel er toen een last van mijn schouders, maar ik merkte ook heel erg dat mijn gedachten irreëel waren. Ik ben mijn moeder niet, ik ben de ziekte van mijn moeder niet en ik ben net zoveel mens als ieder ander.
Ik denk dat een zelfde soort gedachtegang bij jou ook speelt. Je bent bang om veroordeeld te worden, dus stop je het maar weg. Maar dat wegstoppen hou je niet voor eeuwig vol, en de energie die dat kost is slopend en waarschijnlijk ook nergens voor nodig. Ik denk dus wel dat je hierover moet praten met je moeder, zus of vriendinnen, want dan zal je zien dat het meevalt met de oordelen. Daarnaast kun je het ook allemaal wat meer in perspectief plaatsen, want laten we wel wezen: is het nou echt zo erg dat je moeder met een transgender trouwt? Hier is als het nodige over geschreven, dus dat laat ik verder.
Tenslotte hangt dit allemaal samen met onzekerheid, daar komt dit allemaal uit voort. Bij mij was dat wel zo in ieder geval. Inmiddels heb ik dat veel minder, en mocht er toch iemand die mij op mijn moeder veroordeelt, dan heb ik daar echt geen boodschap meer aan. Dat zegt meer over die ander dan over mij.
Ikzelf heb dat in ieder wel zo meegemaakt met betrekking tot mijn ouders. Mijn moeder is geestesziek, ze is onder andere psychotisch en daarnaast speelt er nog veel meer, maar dat doet er even niet toe nu. In mijn gehele jeugd totdat ik jaar of twintig (minstens) was heb ik me ten eerste heel erg over geschaamd en dat ten tweede aan niemand verteld. Deze combinatie is echt dodelijk, want je maakt eigenlijk jezelf helemaal gek. En omdat je zo alleen met dat 'geheim' rondloopt ga je je ook eenzaam voelen. Zo gaat het dus van kwaad tot erger.
Ik had altijd het idee dat mensen mij erop aankijken dat mijn moeder zo was: "Kijk, daar heb je Lupine met d'r gekke moeder. ze is vast zelf ook zo." Omdat je zo alleen met je gedachten blijft, ga je heel erg in cirkels denken en daar kom je gewoon niet uit. Pas op het moment dat ik hierover met een psycholoog en later met mijn vriendinnen over ging praten, veranderde dat. Sowieso viel er toen een last van mijn schouders, maar ik merkte ook heel erg dat mijn gedachten irreëel waren. Ik ben mijn moeder niet, ik ben de ziekte van mijn moeder niet en ik ben net zoveel mens als ieder ander.
Ik denk dat een zelfde soort gedachtegang bij jou ook speelt. Je bent bang om veroordeeld te worden, dus stop je het maar weg. Maar dat wegstoppen hou je niet voor eeuwig vol, en de energie die dat kost is slopend en waarschijnlijk ook nergens voor nodig. Ik denk dus wel dat je hierover moet praten met je moeder, zus of vriendinnen, want dan zal je zien dat het meevalt met de oordelen. Daarnaast kun je het ook allemaal wat meer in perspectief plaatsen, want laten we wel wezen: is het nou echt zo erg dat je moeder met een transgender trouwt? Hier is als het nodige over geschreven, dus dat laat ik verder.
Tenslotte hangt dit allemaal samen met onzekerheid, daar komt dit allemaal uit voort. Bij mij was dat wel zo in ieder geval. Inmiddels heb ik dat veel minder, en mocht er toch iemand die mij op mijn moeder veroordeelt, dan heb ik daar echt geen boodschap meer aan. Dat zegt meer over die ander dan over mij.
maandag 8 oktober 2012 om 00:59
Even voor de goede orde: je moeder is niet samen met een transgender, maar met een man.
Er is veel verwarring over: de term 'transgender' wordt structureel verkeerd gebruikt.
Het is heel simpel: een transgender is iemand die tussen seksen laveert.
Dat kan op allerlei manieren: of iemand twijfelt nog zeer en heeft wat betreft een conflict met de identiteit; iemand worstelt nog erg met zijn of haar seksuele identiteit, of, iemand is bezig te veranderen. Iemand krijgt al hormonen toegediend, doorloopt momenteel de real life-experience (mensen moeten ergens in hun traject, voordat ze volledig door operaties zijn omgebouwd hun andere sekse in het echte leven gaan uitdragen. Vaak een jaar lang) maar zijn nog niet volledig 'om'.
Dat soort mensen zijn transgender.
Iemand die volledig omgebouwd is gaat als het nieuwe geslacht door het leven. In dit geval als man. Zowel psychologisch, gevoelsmatig, lichamelijk, qua hormoonhuishouding als juridisch.
Iemand is dan geen transgender meer, maar aangekomen in de andere identiteit.
Dus: de man waar je moeder bij is is helemaal geen transgender, maar man!
Misschien help dat?
En ja. Je kunt zeggen: "Ooit geweest". Ik denk dat dat te makkelijk is gezegd. Juist iemand die een geslachtsverandering heeft ondergaan zal zeer vaak zeggen: "Nee, ik was vroeger geen vrouw. Ik ben niet geboren als vrouw. Ik wist dat er iets niet klopt."
Daarom is het allemaal geen bigdeal. Feitelijk maakt het niets uit.
Er is veel verwarring over: de term 'transgender' wordt structureel verkeerd gebruikt.
Het is heel simpel: een transgender is iemand die tussen seksen laveert.
Dat kan op allerlei manieren: of iemand twijfelt nog zeer en heeft wat betreft een conflict met de identiteit; iemand worstelt nog erg met zijn of haar seksuele identiteit, of, iemand is bezig te veranderen. Iemand krijgt al hormonen toegediend, doorloopt momenteel de real life-experience (mensen moeten ergens in hun traject, voordat ze volledig door operaties zijn omgebouwd hun andere sekse in het echte leven gaan uitdragen. Vaak een jaar lang) maar zijn nog niet volledig 'om'.
Dat soort mensen zijn transgender.
Iemand die volledig omgebouwd is gaat als het nieuwe geslacht door het leven. In dit geval als man. Zowel psychologisch, gevoelsmatig, lichamelijk, qua hormoonhuishouding als juridisch.
Iemand is dan geen transgender meer, maar aangekomen in de andere identiteit.
Dus: de man waar je moeder bij is is helemaal geen transgender, maar man!
Misschien help dat?
En ja. Je kunt zeggen: "Ooit geweest". Ik denk dat dat te makkelijk is gezegd. Juist iemand die een geslachtsverandering heeft ondergaan zal zeer vaak zeggen: "Nee, ik was vroeger geen vrouw. Ik ben niet geboren als vrouw. Ik wist dat er iets niet klopt."
Daarom is het allemaal geen bigdeal. Feitelijk maakt het niets uit.