Relaties
alle pijlers
Moeder hertrouwt transgender, help.
zondag 7 oktober 2012 om 20:38
Nu ik het woord zo opschrijf, transgender, vind ik het nog moeilijker klinken. Maar zo noem je het nou eenmaal, als iemand van geslacht verandert. In dit geval werd de persoon geboren als vrouw, 10 jaar geleden een man.
Ik ben benieuwd hoe jullie mijn verhaal zouden ervaren, en het zouden aanpakken het in je omgeving ook te vertellen. Ik draag dit ''geheim'' nu al 1.5 jaar met mij mee en merk dat het me zo onderhand sloopt. Probeer het zo beknopt mogelijk te typen..
Mijn ouders zijn 10 jaar geleden gescheiden, mijn vader is 7 jaar geleden gelukkig hertrouwt. Mijn moeder daarentegen, heeft in die afgelopen 10 jaar verschillende relaties gehad waarvan ook eenmaal 5 jaar getrouwd geweest maar dus weer gescheiden. Ik vond mijn moeder in de laatste 10 jaar vrij naief, waarbij ze in mijn ogen nogal snel in relaties dook. Toen ze dus vertelde over deze man, had ik daar dus ook mijn bedenkingen bij. Ik heb mijn moeder toen gezegd dat ik het een aparte situatie vond, zij zei dat ze die reactie van mij ook wel had verwacht. Mijn zus is wat meer nuchter dan ik, en zei alleen dat ze er goed over na moest denken, omdat ze ook het plan had bij hem te gaan wonen aan de andere kant van het land. Dat gebeurde een halfjaar later dan ook.
Het moeilijkste is, dat we allemaal geen praters zijn. Het vertellen van mijn moeder dat het wat zou worden met die man, ging met een rood hoofd en heel vluchtig, de reactie van mij dat ik het een aparte situatie vond was met ''het is niet gek, want voor mij is het gewoon een man''. Met mijn zus heb ik het er eigenlijk ook nooit over, zij is vrij gesloten en zal niet snel praten over haar gevoelens.
Zo heb ik het dus de afgelopen 1.5 jaar een beetje weg gemoffeld, het er niet over hebben, doet het dan ook een beetje aan dat het er niet is. Heel stom, want dat is natuurlijk niet zo.
Mijn vriendinnen weten dat mijn moeder met een andere man aan de andere kant van het land woont, maar hoe de vork in de steel zit weten zij niet. Ik heb het, door een schaamtegevoel nog niet over mijn lippen kunnen krijgen. Hetzelfde geldt voor mijn vader en zijn vrouw, die trouwens nog niet eens weten dat zij is verhuisd..! Mijn vader kan, als het om mijn moeder gaat soms toch wat minachtend reageren, en als dit dan duidelijk wordt zal hij (ook begrijpelijk) perplex zijn.
Zo'n verhaal doen aan je ouders voelt als ''boodschapper'' zijn, ze hebben in principe niets met elkaar te maken want leven hun eigen leven, maar zien elkaar wel op verjaardagen wat ook prima gaat.
Ik merk de laatste tijd dat het me meer gaat opbreken, zeker nu duidelijk is dat ze in april zullen trouwen. Maar ik weet niet waar en hoe ik moet beginnen met het vertellen aan vriendinnen en ouders. Ik ben de schaamte nog niet voorbij.....
Ik ben benieuwd hoe jullie mijn verhaal zouden ervaren, en het zouden aanpakken het in je omgeving ook te vertellen. Ik draag dit ''geheim'' nu al 1.5 jaar met mij mee en merk dat het me zo onderhand sloopt. Probeer het zo beknopt mogelijk te typen..
Mijn ouders zijn 10 jaar geleden gescheiden, mijn vader is 7 jaar geleden gelukkig hertrouwt. Mijn moeder daarentegen, heeft in die afgelopen 10 jaar verschillende relaties gehad waarvan ook eenmaal 5 jaar getrouwd geweest maar dus weer gescheiden. Ik vond mijn moeder in de laatste 10 jaar vrij naief, waarbij ze in mijn ogen nogal snel in relaties dook. Toen ze dus vertelde over deze man, had ik daar dus ook mijn bedenkingen bij. Ik heb mijn moeder toen gezegd dat ik het een aparte situatie vond, zij zei dat ze die reactie van mij ook wel had verwacht. Mijn zus is wat meer nuchter dan ik, en zei alleen dat ze er goed over na moest denken, omdat ze ook het plan had bij hem te gaan wonen aan de andere kant van het land. Dat gebeurde een halfjaar later dan ook.
Het moeilijkste is, dat we allemaal geen praters zijn. Het vertellen van mijn moeder dat het wat zou worden met die man, ging met een rood hoofd en heel vluchtig, de reactie van mij dat ik het een aparte situatie vond was met ''het is niet gek, want voor mij is het gewoon een man''. Met mijn zus heb ik het er eigenlijk ook nooit over, zij is vrij gesloten en zal niet snel praten over haar gevoelens.
Zo heb ik het dus de afgelopen 1.5 jaar een beetje weg gemoffeld, het er niet over hebben, doet het dan ook een beetje aan dat het er niet is. Heel stom, want dat is natuurlijk niet zo.
Mijn vriendinnen weten dat mijn moeder met een andere man aan de andere kant van het land woont, maar hoe de vork in de steel zit weten zij niet. Ik heb het, door een schaamtegevoel nog niet over mijn lippen kunnen krijgen. Hetzelfde geldt voor mijn vader en zijn vrouw, die trouwens nog niet eens weten dat zij is verhuisd..! Mijn vader kan, als het om mijn moeder gaat soms toch wat minachtend reageren, en als dit dan duidelijk wordt zal hij (ook begrijpelijk) perplex zijn.
Zo'n verhaal doen aan je ouders voelt als ''boodschapper'' zijn, ze hebben in principe niets met elkaar te maken want leven hun eigen leven, maar zien elkaar wel op verjaardagen wat ook prima gaat.
Ik merk de laatste tijd dat het me meer gaat opbreken, zeker nu duidelijk is dat ze in april zullen trouwen. Maar ik weet niet waar en hoe ik moet beginnen met het vertellen aan vriendinnen en ouders. Ik ben de schaamte nog niet voorbij.....
zondag 7 oktober 2012 om 21:15
quote:taaaaaart schreef op 07 oktober 2012 @ 21:09:
Ik vind het fijn om te lezen dat vrijwel iedereen van jullie het als buitenstaander niet raar of gek oid vindt. Maar vraag me wel af of je ook echt zo zou reageren als het jezelf betrof. Ik denk dat het heel natuurlijk is om liever te zien dat je moeder met man hertrouwt die altijd man was. Ook al is hij nu man.
Ik ben ook verbaasd over alle positieve reacties, want lang niet iedereen reageert zo, maar wat maakt dat uit? Het gaat om de man van je moeder, dat verandert toch niets aan jou? Nogmaals, ik vermoed dat je er persoonlijk moeite mee hebt dat hij een transgender is, en dat je dat niet toegeeft.
Ze zijn gelukkig ja en hij is heel goed voor mn moeder. En ik gun het ze ook allebei, om dit geluk te hebben. Schaamte omdat het toch anders is dan anders en misschien bang voor reacties.
Je weet nog niet eens wat voor reacties je gaat krijgen, want je hebt het nog aan niemand verteld.
Ik vind het niet aan mn moeder om het mn vader te vertellen, zulk contact hebben ze niet. Maar omdat de vriend van mijn moeder zijn naam nu heeft omgevormd naar mannelijke naam en mijn vader zijn vrouwelijke naam wel kent zal hij dit toch een keer te weten komen, en kan ik het beter gewoon vertellen? Vrouw van mijn vader vraagt ook wel eens naar mijn moeder. Mn zus het laten opknappen vind ik niet fair, al laat zij het nu meer aan mij over. Wil wel van haar weten of we er samen iets mee moeten
Oké, ga dan met je moeder en je zus praten. Wederom: laad niet alle verantwoordelijkheid alleen op jouw schouders, want daar hoort ie niet.
Ook iets waar ik achterlijk veel over nadenk is hoe een toekomstige vriend (ik ben nu single) hier op zou reageren. Het daar niet aan vertellen (uiteraard niet direct) lijkt me toch iets achterhouden. Noem me gestoord dat ik daar over inzit, en ben geen 18 maar deze ongebruikelijke situatie brengt gewoon een hoop gedachtes met zich mee
Meid, meid, wat maak jij het jezelf moeilijk...
Ik vind het fijn om te lezen dat vrijwel iedereen van jullie het als buitenstaander niet raar of gek oid vindt. Maar vraag me wel af of je ook echt zo zou reageren als het jezelf betrof. Ik denk dat het heel natuurlijk is om liever te zien dat je moeder met man hertrouwt die altijd man was. Ook al is hij nu man.
Ik ben ook verbaasd over alle positieve reacties, want lang niet iedereen reageert zo, maar wat maakt dat uit? Het gaat om de man van je moeder, dat verandert toch niets aan jou? Nogmaals, ik vermoed dat je er persoonlijk moeite mee hebt dat hij een transgender is, en dat je dat niet toegeeft.
Ze zijn gelukkig ja en hij is heel goed voor mn moeder. En ik gun het ze ook allebei, om dit geluk te hebben. Schaamte omdat het toch anders is dan anders en misschien bang voor reacties.
Je weet nog niet eens wat voor reacties je gaat krijgen, want je hebt het nog aan niemand verteld.
Ik vind het niet aan mn moeder om het mn vader te vertellen, zulk contact hebben ze niet. Maar omdat de vriend van mijn moeder zijn naam nu heeft omgevormd naar mannelijke naam en mijn vader zijn vrouwelijke naam wel kent zal hij dit toch een keer te weten komen, en kan ik het beter gewoon vertellen? Vrouw van mijn vader vraagt ook wel eens naar mijn moeder. Mn zus het laten opknappen vind ik niet fair, al laat zij het nu meer aan mij over. Wil wel van haar weten of we er samen iets mee moeten
Oké, ga dan met je moeder en je zus praten. Wederom: laad niet alle verantwoordelijkheid alleen op jouw schouders, want daar hoort ie niet.
Ook iets waar ik achterlijk veel over nadenk is hoe een toekomstige vriend (ik ben nu single) hier op zou reageren. Het daar niet aan vertellen (uiteraard niet direct) lijkt me toch iets achterhouden. Noem me gestoord dat ik daar over inzit, en ben geen 18 maar deze ongebruikelijke situatie brengt gewoon een hoop gedachtes met zich mee
Meid, meid, wat maak jij het jezelf moeilijk...
zondag 7 oktober 2012 om 21:15
quote:Enn schreef op 07 oktober 2012 @ 21:08:
[...]
Ok, dit lees ik nu al meerdere keren:
@TO: waar zit je nu dan mee? Dat hij een vrouw is geweest? Dat hij abnormaal zou zijn? Dat hij wel/geen piemel heeft? Dat hij borsten heeft gehad en nu niet meer? Waar komt je schaamte vandaan?
Ik vraag het me oprecht af.
En deze vragen
[...]
Ok, dit lees ik nu al meerdere keren:
@TO: waar zit je nu dan mee? Dat hij een vrouw is geweest? Dat hij abnormaal zou zijn? Dat hij wel/geen piemel heeft? Dat hij borsten heeft gehad en nu niet meer? Waar komt je schaamte vandaan?
Ik vraag het me oprecht af.
En deze vragen
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 7 oktober 2012 om 21:16
Je doet alsof het een big issue is, alleen is het dat niet maar dat maak je er zelf van.
Niemand hoeft toch te weten van mij als ze mij voor het eerst zien wat mijn geaardheid is? Of dat ik weleens een jointje rook? Misschien wel neppe borsten heb (heb ik niet maar bij wijze van)?
Iemand met een borstvergroting gaat toch ook niet zeggen bij een ontmoeting 'hoi ik ben Truus en heb neptieten'.
Niemand hoeft toch te weten van mij als ze mij voor het eerst zien wat mijn geaardheid is? Of dat ik weleens een jointje rook? Misschien wel neppe borsten heb (heb ik niet maar bij wijze van)?
Iemand met een borstvergroting gaat toch ook niet zeggen bij een ontmoeting 'hoi ik ben Truus en heb neptieten'.
zondag 7 oktober 2012 om 21:17
Waarom zou je toch alles zo nodig moeten vertellen aan mensen die eet niets mee te maken hebben? Omdat het een ex-klasgenoot is? Nee, vind ik nog steeds geen reden.
En een toekomstige vriend... Die ziet het misschien zelf wel, vraagt er dan wellicht naar en dat kan je bevestigen. Zo kan het ook nu met anderen.
Jij hebt het gevoel iets achter te houden, maar je zou dus 'iets' in de openbaarheid willen brengen terwijl de partner van je moeder daar misschien niet op zit te wachten. Die is al jaren het onderwerp van gesprek bij genoeg mensen die 'het moeilijk' vinden. En dan stuit hij op jou - iemand die het ziet als verzwijgen als zij niet aan anderen laat weten wat zijn sekse eerst was...
Dat is toch eigenlijk heel erg inbreuk op zijn privacy?
En een toekomstige vriend... Die ziet het misschien zelf wel, vraagt er dan wellicht naar en dat kan je bevestigen. Zo kan het ook nu met anderen.
Jij hebt het gevoel iets achter te houden, maar je zou dus 'iets' in de openbaarheid willen brengen terwijl de partner van je moeder daar misschien niet op zit te wachten. Die is al jaren het onderwerp van gesprek bij genoeg mensen die 'het moeilijk' vinden. En dan stuit hij op jou - iemand die het ziet als verzwijgen als zij niet aan anderen laat weten wat zijn sekse eerst was...
Dat is toch eigenlijk heel erg inbreuk op zijn privacy?
zondag 7 oktober 2012 om 21:17
quote:Ster_ schreef op 07 oktober 2012 @ 21:16:
Je doet alsof het een big issue is, alleen is het dat niet maar dat maak je er zelf van.
Niemand hoeft toch te weten van mij als ze mij voor het eerst zien wat mijn geaardheid is? Of dat ik weleens een jointje rook? Misschien wel neppe borsten heb (heb ik niet maar bij wijze van)?
Iemand met een borstvergroting gaat toch ook niet zeggen bij een ontmoeting 'hoi ik ben Truus en heb neptieten'. Goed voorbeeld!
Je doet alsof het een big issue is, alleen is het dat niet maar dat maak je er zelf van.
Niemand hoeft toch te weten van mij als ze mij voor het eerst zien wat mijn geaardheid is? Of dat ik weleens een jointje rook? Misschien wel neppe borsten heb (heb ik niet maar bij wijze van)?
Iemand met een borstvergroting gaat toch ook niet zeggen bij een ontmoeting 'hoi ik ben Truus en heb neptieten'. Goed voorbeeld!
zondag 7 oktober 2012 om 21:18
Jij vult van alles in voor anderen. Als ik iemand ontmoet met een naam die me vaag bekend voorkomt dan ga ik echt niet bedenken dat die persioon on het verleden van het andere geslacht was. En het IS nu een MAN! Daar zal je je gewoon bij neer moeten leggen. Niet het was een vrouw, nee het IS een MAN!
Ruil hem in voor een ED! Veilig en warm. Dat is wat je nodig hebt!
zondag 7 oktober 2012 om 21:20
quote:taaaaaart schreef op 07 oktober 2012 @ 21:09:
Ik vind het fijn om te lezen dat vrijwel iedereen van jullie het als buitenstaander niet raar of gek oid vindt. Maar vraag me wel af of je ook echt zo zou reageren als het jezelf betrof. Ik denk dat het heel natuurlijk is om liever te zien dat je moeder met man hertrouwt die altijd man was. Ook al is hij nu man.
Je hoopt voor al je geliefden dat ze een makkelijk leven krijgen. Buiten de gebaande paden lopen is namelijk niet altijd makkelijk en daarom hoop ik bijv. dat mijn kinderen hetero zijn, een relatie krijgen met iemand die blij is met haar geslacht, etc. Omdat anders zijn, anders doen altijd net minder makkelijk is. Maar dat houdt totaal niet in dat ik me zou schamen of de ogen uit mijn kop zou janken als ze niet " doorsnee " zouden zijn/ doen.
Het ( anders zijn/ doen ) zou geen reden zijn om dingen te verzwijgen, maar ook niet om van de daken af te schreeuwen. Net zo min als dat ik aan de bakker vertel dat mijn vader een piemel heeft zou ik ook niet melden dat mijn (stief)vader pas later een piemel kreeg.
En het zou iets zijn wat ik wel met vrienden/ iets closere kennissen zou delen.
Ze zijn gelukkig ja en hij is heel goed voor mn moeder. En ik gun het ze ook allebei, om dit geluk te hebben. Schaamte omdat het toch anders is dan anders en misschien bang voor reacties.
Bang voor wat voor soort reacties? Walging? Lacherige reacties?
Ik vind het niet aan mn moeder om het mn vader te vertellen, zulk contact hebben ze niet. Maar omdat de vriend van mijn moeder zijn naam nu heeft omgevormd naar mannelijke naam en mijn vader zijn vrouwelijke naam wel kent zal hij dit toch een keer te weten komen, en kan ik het beter gewoon vertellen? Vrouw van mijn vader vraagt ook wel eens naar mijn moeder. Mn zus het laten opknappen vind ik niet fair, al laat zij het nu meer aan mij over. Wil wel van haar weten of we er samen iets mee moeten
Ik kan er al heel moeilijk over uit dat dit iets is wat bij je vader nooit ter sprake is gekomen. Heel moeilijk om me voor te stellen.
Ook iets waar ik achterlijk veel over nadenk is hoe een toekomstige vriend (ik ben nu single) hier op zou reageren. Het daar niet aan vertellen (uiteraard niet direct) lijkt me toch iets achterhouden. Noem me gestoord dat ik daar over inzit, en ben geen 18 maar deze ongebruikelijke situatie brengt gewoon een hoop gedachtes met zich meeZie je niets " anders " aan je stiefvader? Lijkt me dat je zoiets vertelt voor je iemand de eerste keer voor gaat stellen.
Ik vind het fijn om te lezen dat vrijwel iedereen van jullie het als buitenstaander niet raar of gek oid vindt. Maar vraag me wel af of je ook echt zo zou reageren als het jezelf betrof. Ik denk dat het heel natuurlijk is om liever te zien dat je moeder met man hertrouwt die altijd man was. Ook al is hij nu man.
Je hoopt voor al je geliefden dat ze een makkelijk leven krijgen. Buiten de gebaande paden lopen is namelijk niet altijd makkelijk en daarom hoop ik bijv. dat mijn kinderen hetero zijn, een relatie krijgen met iemand die blij is met haar geslacht, etc. Omdat anders zijn, anders doen altijd net minder makkelijk is. Maar dat houdt totaal niet in dat ik me zou schamen of de ogen uit mijn kop zou janken als ze niet " doorsnee " zouden zijn/ doen.
Het ( anders zijn/ doen ) zou geen reden zijn om dingen te verzwijgen, maar ook niet om van de daken af te schreeuwen. Net zo min als dat ik aan de bakker vertel dat mijn vader een piemel heeft zou ik ook niet melden dat mijn (stief)vader pas later een piemel kreeg.
En het zou iets zijn wat ik wel met vrienden/ iets closere kennissen zou delen.
Ze zijn gelukkig ja en hij is heel goed voor mn moeder. En ik gun het ze ook allebei, om dit geluk te hebben. Schaamte omdat het toch anders is dan anders en misschien bang voor reacties.
Bang voor wat voor soort reacties? Walging? Lacherige reacties?
Ik vind het niet aan mn moeder om het mn vader te vertellen, zulk contact hebben ze niet. Maar omdat de vriend van mijn moeder zijn naam nu heeft omgevormd naar mannelijke naam en mijn vader zijn vrouwelijke naam wel kent zal hij dit toch een keer te weten komen, en kan ik het beter gewoon vertellen? Vrouw van mijn vader vraagt ook wel eens naar mijn moeder. Mn zus het laten opknappen vind ik niet fair, al laat zij het nu meer aan mij over. Wil wel van haar weten of we er samen iets mee moeten
Ik kan er al heel moeilijk over uit dat dit iets is wat bij je vader nooit ter sprake is gekomen. Heel moeilijk om me voor te stellen.
Ook iets waar ik achterlijk veel over nadenk is hoe een toekomstige vriend (ik ben nu single) hier op zou reageren. Het daar niet aan vertellen (uiteraard niet direct) lijkt me toch iets achterhouden. Noem me gestoord dat ik daar over inzit, en ben geen 18 maar deze ongebruikelijke situatie brengt gewoon een hoop gedachtes met zich meeZie je niets " anders " aan je stiefvader? Lijkt me dat je zoiets vertelt voor je iemand de eerste keer voor gaat stellen.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 7 oktober 2012 om 21:20
Ik denk trouwens ook hieraan: hoe zit het met zijn privacy? Wil hij eigenlijk wel dat iedereen dit weet? De transgenders die ik ken (twee, niet representatief, maar toch) vinden het best als anderen het weten, maar vertellen het wel graag zelf.
Misschien wil hij wel gewoon als man leven zonder steeds te worden gezien als iemand die "vroeger vrouw was". Heb je daar als eens aan gedacht?
Misschien wil hij wel gewoon als man leven zonder steeds te worden gezien als iemand die "vroeger vrouw was". Heb je daar als eens aan gedacht?
zondag 7 oktober 2012 om 21:21
En jij bepaalt nu voor iemand die waarschijnlijk zijn hele leven al worstelt hiermee en die nu eindelijk gelukkig kan zijn en zijn leven op orde heeft, en notabene een leuke nieuwe liefde heeft gevonden dat diegene zich moet schamen? Wie ben jij om je te schamen voor iemand die zelf compleet gelukkig is? Als er al iemand zich moet schamen ben jij het zeker, maar dan voor jezelf.
zondag 7 oktober 2012 om 21:23
De broer van mijn ex is getrouwd met een transgender, inmiddels al 20 jaar zeer gelukkig.
Ik heb haar altijd gewoon gezien als MENS mijn schoonzus niks meer en niks minder.
Kon enorm met haar lachen en zij maakte er soms ook grappen over , met mij.
Zij gaf mij overigens tips toendertijd over het epileren van mijn wenkbrauwen ( was nog jong )en ik hielp haar soms met haar ietwat onbeholpen lees nogal opzichtige kledingkeuze.
Ik snap dat je even slikken moest maar neem de man van je moeder zoals hij is....een MENS!!
Ik heb haar altijd gewoon gezien als MENS mijn schoonzus niks meer en niks minder.
Kon enorm met haar lachen en zij maakte er soms ook grappen over , met mij.
Zij gaf mij overigens tips toendertijd over het epileren van mijn wenkbrauwen ( was nog jong )en ik hielp haar soms met haar ietwat onbeholpen lees nogal opzichtige kledingkeuze.
Ik snap dat je even slikken moest maar neem de man van je moeder zoals hij is....een MENS!!
zondag 7 oktober 2012 om 21:23
quote:Lizzl schreef op 07 oktober 2012 @ 21:17:
Waarom zou je toch alles zo nodig moeten vertellen aan mensen die eet niets mee te maken hebben? Omdat het een ex-klasgenoot is? Nee, vind ik nog steeds geen reden.
En een toekomstige vriend... Die ziet het misschien zelf wel, vraagt er dan wellicht naar en dat kan je bevestigen. Zo kan het ook nu met anderen.
Jij hebt het gevoel iets achter te houden, maar je zou dus 'iets' in de openbaarheid willen brengen terwijl de partner van je moeder daar misschien niet op zit te wachten. Die is al jaren het onderwerp van gesprek bij genoeg mensen die 'het moeilijk' vinden. En dan stuit hij op jou - iemand die het ziet als verzwijgen als zij niet aan anderen laat weten wat zijn sekse eerst was...
Dat is toch eigenlijk heel erg inbreuk op zijn privacy?Ja, heel erg.
Waarom zou je toch alles zo nodig moeten vertellen aan mensen die eet niets mee te maken hebben? Omdat het een ex-klasgenoot is? Nee, vind ik nog steeds geen reden.
En een toekomstige vriend... Die ziet het misschien zelf wel, vraagt er dan wellicht naar en dat kan je bevestigen. Zo kan het ook nu met anderen.
Jij hebt het gevoel iets achter te houden, maar je zou dus 'iets' in de openbaarheid willen brengen terwijl de partner van je moeder daar misschien niet op zit te wachten. Die is al jaren het onderwerp van gesprek bij genoeg mensen die 'het moeilijk' vinden. En dan stuit hij op jou - iemand die het ziet als verzwijgen als zij niet aan anderen laat weten wat zijn sekse eerst was...
Dat is toch eigenlijk heel erg inbreuk op zijn privacy?Ja, heel erg.
zondag 7 oktober 2012 om 21:24
Als een toekomstige vriend dit een reden vindt om jou niet leuk te vinden, dan was hij niet de ware. Lijkt me wel een fijne test, is mijn toekomstige vriend open-minded of niet? En houdt mijn toekomstige vriend van mij of vindt hij het belangrijk dat de ouders van zijn vriendin voldoen aan het burgerlijke plaatje dat mensen van relaties hebben?
En natuurlijk mag je tijd nodig hebben om hieraan te wennen. En ik zou het in het begin ook gek vinden. Maar dat betekent niet dat je het moet veroordelen of dat je je ervoor moet schamen of dat je het rond moet bazuinen aan je vrienden.
Ik zou er proberen aan te wennen en desnoods nog met je moeder of de vriend zelf over praten of een vriendin in vertrouwen nemen, zoals ik al eerder zei.
En natuurlijk mag je tijd nodig hebben om hieraan te wennen. En ik zou het in het begin ook gek vinden. Maar dat betekent niet dat je het moet veroordelen of dat je je ervoor moet schamen of dat je het rond moet bazuinen aan je vrienden.
Ik zou er proberen aan te wennen en desnoods nog met je moeder of de vriend zelf over praten of een vriendin in vertrouwen nemen, zoals ik al eerder zei.
zondag 7 oktober 2012 om 21:27
http://www.transvisie.net/doelgroepen/p ... -naasten-x
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 7 oktober 2012 om 21:27
Wat ik trouwens opvallend vond en vind is je oordeel over haar, je oordeel over de onverstandige dingen die ze gedaan heeft, de lichte minachting die je vader voor haar heeft.. ik zou proberen dat los te laten. Je moeder is een grote meid, jíj bent een grote meid, laat haar doen wat goed voor haar voelt. En beschouw deze keuze niet als "wederom een onverstandige". Misschien is het een heel verstandige keuze en heeft ze nu de partner met wie ze een geweldig leven kan delen en wellicht wel niet. Maar dan nog, wat voegt je oordeel toe?
zondag 7 oktober 2012 om 21:28
Ik kan iedereen die geinteresseerd is in dit soort dingen trouwens het boek Gender Outlaw van Kate Bornstein van harte aanraden. Helaas voor zover ik weet niet in het Nederlands vertaald, maar toegankelijk geschreven. Het is haar levensverhaal (een vrouw geboren in het lichaam van een man) en en passant haalt ze een heleboel vooroordelen onderuit. Daarnaast is ze ook ontzettend grappig. Het heeft een diepe indruk op mij gemaakt en de manier waarop ik tegen dit soort dingen aankijk voor altijd veranderd.
zondag 7 oktober 2012 om 21:28
quote:fieietje schreef op 07 oktober 2012 @ 21:24:
Als een toekomstige vriend dit een reden vindt om jou niet leuk te vinden, dan was hij niet de ware. Lijkt me wel een fijne test, is mijn toekomstige vriend open-minded of niet? En houdt mijn toekomstige vriend van mij of vindt hij het belangrijk dat de ouders van zijn vriendin voldoen aan het burgerlijke plaatje dat mensen van relaties hebben?
Ja, hier denk ik ook wel eens over na. Zou ik een relatie kunnen hebben met iemand die vindt dat homo's geen kinderen mogen krijgen? Of dat transgenders onnatuurlijk zijn? Ik weet dat mensen aan dit soort dingen moeten wennen, maar meestal wel bijdraaien zodra ze bijvoorbeeld iemand leren kennen die homo of transgender is. Ik zou denk ik alleen een relatie kunnen opbouwen als mijn vriend dat uiteindelijk ook normaal zou vinden.
Als een toekomstige vriend dit een reden vindt om jou niet leuk te vinden, dan was hij niet de ware. Lijkt me wel een fijne test, is mijn toekomstige vriend open-minded of niet? En houdt mijn toekomstige vriend van mij of vindt hij het belangrijk dat de ouders van zijn vriendin voldoen aan het burgerlijke plaatje dat mensen van relaties hebben?
Ja, hier denk ik ook wel eens over na. Zou ik een relatie kunnen hebben met iemand die vindt dat homo's geen kinderen mogen krijgen? Of dat transgenders onnatuurlijk zijn? Ik weet dat mensen aan dit soort dingen moeten wennen, maar meestal wel bijdraaien zodra ze bijvoorbeeld iemand leren kennen die homo of transgender is. Ik zou denk ik alleen een relatie kunnen opbouwen als mijn vriend dat uiteindelijk ook normaal zou vinden.