Overig
alle pijlers
Schrijf je mee?
woensdag 17 oktober 2012 om 23:15
Ideetje en hoop dat het ook een goed ideetje is:
Laten we met z'n allen eens een doorlopend verhaal schrijven. En voor de leuk: doorschrijven dus geen commentaar op het verhaal tussendoor. Gewoon omdat wij samen óók een verhaal kunnen schrijven. Het mág doorspekt zijn met totale onzin zolang het verhaal maar een béétje doorloopt. Gooi je haar, wellicht je schrijftalent en je fantasie los en wees creatief.
Wie doet er mee?
Edit: ik kom af en toe even meelezen en kijken wat jullie er van maken. Enjoy
O ja, de TO moet altijd beginnen dus, ik ga even lós:
Sarah keek om zich heen, zoals altijd diep verscholen in de kraag van haar jas, onzeker als altijd en blij dat het herfst was zodat ze zich kón verschuilen in die kraag. Dat onzekere had ze van haar vader welke altijd ook al zich minder leek te voelen dan anderen.
Maar ze leek uiterlijk niet op haar vader want ze was een frisse jonge, zelfs knappe vrouw die om welke reden ook zo onzeker was over zichzelf en zichzelf altijd weg leek te cijferen.
Haar vormeloze zwarte jas, haar lompe zwarte schoenen en haar standaard spijkerbroek deden haar dan ook niet opvallen tussen al die vele gehaaste voeten die van hun werk via het station waar Sarah stond te wachten op haar trein ook naar huis wilden.
De trein had weer eens vertraging en het was koud met veel wind.
Ze huiverde in haar jas en om warm te blijven liep ze zonder te kijken een paar stappen naar voren. Iets te ver want...
Laten we met z'n allen eens een doorlopend verhaal schrijven. En voor de leuk: doorschrijven dus geen commentaar op het verhaal tussendoor. Gewoon omdat wij samen óók een verhaal kunnen schrijven. Het mág doorspekt zijn met totale onzin zolang het verhaal maar een béétje doorloopt. Gooi je haar, wellicht je schrijftalent en je fantasie los en wees creatief.
Wie doet er mee?
Edit: ik kom af en toe even meelezen en kijken wat jullie er van maken. Enjoy
O ja, de TO moet altijd beginnen dus, ik ga even lós:
Sarah keek om zich heen, zoals altijd diep verscholen in de kraag van haar jas, onzeker als altijd en blij dat het herfst was zodat ze zich kón verschuilen in die kraag. Dat onzekere had ze van haar vader welke altijd ook al zich minder leek te voelen dan anderen.
Maar ze leek uiterlijk niet op haar vader want ze was een frisse jonge, zelfs knappe vrouw die om welke reden ook zo onzeker was over zichzelf en zichzelf altijd weg leek te cijferen.
Haar vormeloze zwarte jas, haar lompe zwarte schoenen en haar standaard spijkerbroek deden haar dan ook niet opvallen tussen al die vele gehaaste voeten die van hun werk via het station waar Sarah stond te wachten op haar trein ook naar huis wilden.
De trein had weer eens vertraging en het was koud met veel wind.
Ze huiverde in haar jas en om warm te blijven liep ze zonder te kijken een paar stappen naar voren. Iets te ver want...
donderdag 18 oktober 2012 om 16:37
"Hé Sarah! Sorry dat ik ineens vandoor ging, het was echt en belangrijke afspraak, daar kon ik niet onderuit", zei Thomas. "Heb je vanavond iets te doen?" ging hij verder. "Zullen we anders ons mislukte etentje vanavond inhalen?"
Sarah dacht snel na. Wat moest ze hem nou zeggen? Ze was niet eens in de buurt van haar huis.
Sarah dacht snel na. Wat moest ze hem nou zeggen? Ze was niet eens in de buurt van haar huis.
donderdag 18 oktober 2012 om 16:45
"Vanavond kan ik niet" blafte Sarah in de telefoon. " rustig maar hoor" zei Thomas " ik vond het gewoon leuk je weer te zien en wilde graag verder praten"
Sarah voelde met haar hand in haar jaszak. Het mes zat er nog.
"Sorry" mompelde ze " vanavond gaat niet lukken, ik ben niet in de stad, maar morgen of later kan wel"
Sarah voelde zich stom voor deze verontschuldiging en haar toegeeflijkheid. Ze vond het weerzien ook leuk en voelde zich warm worden bij de gedachten aan zijn zoen op haar hoofd.... Maar in deze situatie kon ze toch niet afspreken? Het mes voelde glad en koud aan in haar hand..
Sarah voelde met haar hand in haar jaszak. Het mes zat er nog.
"Sorry" mompelde ze " vanavond gaat niet lukken, ik ben niet in de stad, maar morgen of later kan wel"
Sarah voelde zich stom voor deze verontschuldiging en haar toegeeflijkheid. Ze vond het weerzien ook leuk en voelde zich warm worden bij de gedachten aan zijn zoen op haar hoofd.... Maar in deze situatie kon ze toch niet afspreken? Het mes voelde glad en koud aan in haar hand..
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
donderdag 18 oktober 2012 om 16:49
Sarah stond even met zichzelf te overleggen en nam toen een besluit. Als ze deze klus snel kon doen, kon ze om uiterlijk 20.00 uur thuis zijn en kon ze ook nog met Thomas afspreken. Gehaast liep ze naar de Peperstraat. "Waar zat die muntenhandelaar ook alweer?" dacht ze "halverwege aan de linkerkant toch?". Na nog een paar meter de straat in te hebben gelopen stond ze plotseling voor de etalage van de muntenhandelaar. Ze keek nog een keer om zich heen. Het was betrekkelijk stil in de straat.
donderdag 18 oktober 2012 om 17:53
Ze liep nog even door om niet te veel op te vallen, haar handen waren zo klam dat haar handschoenen vochtig werden. Ze trok haar handschoenen uit, veegde haar handen aan haar jas af en trok de handschoenen weer aan.
Ze wilde zich omdraaien en weer naar de etalage lopen toen ze een hand op haar schouder voelde en een bekende stem vroeg: "Wat the fuck doe jij hier"
Geschrokken draaide ze zich om en tot haar totale verbijstering was het Thomas die achter haar stond.
Ze wilde zich omdraaien en weer naar de etalage lopen toen ze een hand op haar schouder voelde en een bekende stem vroeg: "Wat the fuck doe jij hier"
Geschrokken draaide ze zich om en tot haar totale verbijstering was het Thomas die achter haar stond.
donderdag 18 oktober 2012 om 19:19
(sorry)
Thomas schrok zich rot en keek verbijsterd toe. "Wat....waarom....wat dóe je in godsnaam?! Zwem naar dat trappetje en kom omhoog. Sjeses, spóór jij wel?"
Uit zijn rugzak haalde hij een dekentje. Hij wachtte tot ze het trappetje opgeklommen was en sloeg het dekentje om haar heen. "Wat was dat nou weer voor stomme actie?" riep hij geschrokken uit.
Sarah stond te blauwbekken en voelde zich zo vreselijk stom. Hoe moest ze dit nou weer verklaren?
Thomas schrok zich rot en keek verbijsterd toe. "Wat....waarom....wat dóe je in godsnaam?! Zwem naar dat trappetje en kom omhoog. Sjeses, spóór jij wel?"
Uit zijn rugzak haalde hij een dekentje. Hij wachtte tot ze het trappetje opgeklommen was en sloeg het dekentje om haar heen. "Wat was dat nou weer voor stomme actie?" riep hij geschrokken uit.
Sarah stond te blauwbekken en voelde zich zo vreselijk stom. Hoe moest ze dit nou weer verklaren?
donderdag 18 oktober 2012 om 20:19
een trappetje in een gracht?? hihihi, ik verzin ook maar wat, liet mijn fantasie de vrije loop.
ok back to ontopic:
euhhmmm...
Sarah wist niet meer hoe ze zich hieruit moest redden. De dealer wachtte op haar aan de achterkant van de muntenhandelaar, hij had niet veel geduld dus ze moest opschieten zodat ze de 'lading' op tijd af kon leveren. Ondertussen voelde ze aan haar jaszak, gelukkig, het mes zat er nog. Plotseling gaf ze Thomas een hard duw met de hoop dat hij in de gracht zou vallen. Echter Thomas viel enkel op de grond van schrik. Keihard rende ze weg naar het straatje achter de muntenhandelaar.
ok back to ontopic:
euhhmmm...
Sarah wist niet meer hoe ze zich hieruit moest redden. De dealer wachtte op haar aan de achterkant van de muntenhandelaar, hij had niet veel geduld dus ze moest opschieten zodat ze de 'lading' op tijd af kon leveren. Ondertussen voelde ze aan haar jaszak, gelukkig, het mes zat er nog. Plotseling gaf ze Thomas een hard duw met de hoop dat hij in de gracht zou vallen. Echter Thomas viel enkel op de grond van schrik. Keihard rende ze weg naar het straatje achter de muntenhandelaar.
donderdag 18 oktober 2012 om 20:28
*Hahaha, weet ik veel, anders komt ze er zo lastig uit*
Maar hoe moest ze nou bij Thomas wegkomen? Die zou een verklaring willen hebben. En ze kon natuurlijk niet in haar natte kloffie bij de muntenhandelaar naar binnen. Ze zou de klus moeten uitstellen, maar dan moest ze ook een verklaring hebben voor de handelaar die in het pakhuis op haar wachtte.
"Thomas, ik weet echt niet wat me bezielde, ik denk dat ik gewoon geschrokken ben en toen maffe bokkesprongen maakte, dat deed ik op het station toch ook al?". "Oei", dacht ze "zou hij dit pikken?" Thomas keek haar bevreemd aan en schudde zijn hoofd. Hij besloot voorlopig maar even niet verder te vragen.
"Ehm...Thomas, mag ik even jouw telefoon gebruiken? Ik moet even iemand bellen." Ze moest die handelaar maar zien uit te leggen dat er iets was tussen gekomen waardoor ze nu echt die klus niet kon doen. Ze voelde zich angstig. Wat moest ze zeggen, en vooral hoe? Want Thomas stond nog steeds met zijn arm om haar heen.
Maar hoe moest ze nou bij Thomas wegkomen? Die zou een verklaring willen hebben. En ze kon natuurlijk niet in haar natte kloffie bij de muntenhandelaar naar binnen. Ze zou de klus moeten uitstellen, maar dan moest ze ook een verklaring hebben voor de handelaar die in het pakhuis op haar wachtte.
"Thomas, ik weet echt niet wat me bezielde, ik denk dat ik gewoon geschrokken ben en toen maffe bokkesprongen maakte, dat deed ik op het station toch ook al?". "Oei", dacht ze "zou hij dit pikken?" Thomas keek haar bevreemd aan en schudde zijn hoofd. Hij besloot voorlopig maar even niet verder te vragen.
"Ehm...Thomas, mag ik even jouw telefoon gebruiken? Ik moet even iemand bellen." Ze moest die handelaar maar zien uit te leggen dat er iets was tussen gekomen waardoor ze nu echt die klus niet kon doen. Ze voelde zich angstig. Wat moest ze zeggen, en vooral hoe? Want Thomas stond nog steeds met zijn arm om haar heen.
donderdag 18 oktober 2012 om 20:38
ja idd, das wel handig...
Ineens besefde ze wat ze aan het doen was, weer die eeuwige strijd tussen haar gevoel in verstand. Ze liep weer richting gracht, pakte het mes, haar bivakmuts en de hele geripte lading, en gooide het in de gracht. Vervolgens liep ze weer naar Thomas, ging op haar tenen staan (hij was nogal lang), deed haar armen om Thomas heen en zoende hem vol op zijn mond.
(weer ff de romantici onder ons tegemoed komen, alleen maar misdaad wordt ook saai . wat is dit trouwens een leuk topic! ik ga helemaal los, hihihi...)
Ineens besefde ze wat ze aan het doen was, weer die eeuwige strijd tussen haar gevoel in verstand. Ze liep weer richting gracht, pakte het mes, haar bivakmuts en de hele geripte lading, en gooide het in de gracht. Vervolgens liep ze weer naar Thomas, ging op haar tenen staan (hij was nogal lang), deed haar armen om Thomas heen en zoende hem vol op zijn mond.
(weer ff de romantici onder ons tegemoed komen, alleen maar misdaad wordt ook saai . wat is dit trouwens een leuk topic! ik ga helemaal los, hihihi...)
donderdag 18 oktober 2012 om 21:07
Pffff, wat ging haar fantasie toch weer met haar op de loop. Ze leek wel weer die puber op de middelbare school. Met haar fantasietjes. Sarah was nu volwassen, natuurlijk zou ze haar afspraak wel nakomen. Er hing nogal wat van af. Nee, dit moest doorgaan. Thomas raakte ze wel kwijt, met een smoes. Maar welke?
Ze kneep haar ogen tot spleetjes en drukte de gedachte weg die ze net in haar fanatasie had. Thomas kussen? De kou op haar wangen verbloemde haar roodaangelopen gezicht. Of toch wel kussen? Ineens schoot het haar te binnen. Opeens wist ze hoe ze Thomas om de tuin kon leiden. Maar ze moest wel haast maken. Haar lijf begon al te schokken van de kou. Ook wist ze niet hoe lang de munthandelaar zou wachten. Hij zou wel boos zijn...
Ze kneep haar ogen tot spleetjes en drukte de gedachte weg die ze net in haar fanatasie had. Thomas kussen? De kou op haar wangen verbloemde haar roodaangelopen gezicht. Of toch wel kussen? Ineens schoot het haar te binnen. Opeens wist ze hoe ze Thomas om de tuin kon leiden. Maar ze moest wel haast maken. Haar lijf begon al te schokken van de kou. Ook wist ze niet hoe lang de munthandelaar zou wachten. Hij zou wel boos zijn...
vrijdag 19 oktober 2012 om 16:17
vrijdag 19 oktober 2012 om 16:25
(Off topic: ghèhèhè, stelletje rotzakken! )
...gisteren kreeg ik een anoniem telefoontje, van een man die vanalles over me scheen te weten. Hij vertelde me naar Catweazle te komen omdat hij iets in zijn bezit had dat voor mij nogal belangrijk is."
"Oh? En wat is dat dan?" vroeg Thomas.
"Nou, ehm....dat is nogal persoonlijk eigenlijk, en laten we eerlijk zijn, zó goed kennen wij elkaar nou ook weer niet."
"Hmmm...", humde Thomas. "Zo wordt het er niet duidelijker op, kan ik je ermee helpen?"
Sarah dacht na. Aan de ene kant wilde ze graag bij Thomas blijven, aan de andere kant zou haar geheimpje dan uitkomen en ze wist niet goed hoe ze dat allemaal moest verklaren.
"Weet je wat?" vroeg Thomas. "Als je.....".
...gisteren kreeg ik een anoniem telefoontje, van een man die vanalles over me scheen te weten. Hij vertelde me naar Catweazle te komen omdat hij iets in zijn bezit had dat voor mij nogal belangrijk is."
"Oh? En wat is dat dan?" vroeg Thomas.
"Nou, ehm....dat is nogal persoonlijk eigenlijk, en laten we eerlijk zijn, zó goed kennen wij elkaar nou ook weer niet."
"Hmmm...", humde Thomas. "Zo wordt het er niet duidelijker op, kan ik je ermee helpen?"
Sarah dacht na. Aan de ene kant wilde ze graag bij Thomas blijven, aan de andere kant zou haar geheimpje dan uitkomen en ze wist niet goed hoe ze dat allemaal moest verklaren.
"Weet je wat?" vroeg Thomas. "Als je.....".
vrijdag 19 oktober 2012 om 16:28
Ineens had Sarah er genoeg van. Ze was koud en moe. Ze liet Thomas niet uitspreken.
"Hoor eens Thomas, ik heb nu gewoon even geen tijd voor je, oké?. Haar stem klonk zelfverzekerder dan dat ze het voelde. Thomas zag het ook, hij fronsde bijna onopvallend.
"Laten we voor vanavond afspreken zoals eerder het plan was. Ik bel je hoe laat, oké? Ik moet nu echt weg. Sorry".
Voordat Thomas de kans kreeg een woord te zeggen was Sarah al aan de overkant van de straat. Ze draaide nog heel even om en hij zag haar lippen een tot vanavond vormen. 5 stappen verder en Sarah was uit zijn zicht verdwenen, de hoek om.
vrijdag 19 oktober 2012 om 16:36
Snel liep ze door, de Kerkhofstraat in. Aan het einde zou ze naar links moeten en dan zou ze recht op de oude loods aflopen waar de opdrachtgever op haar wachtte. Sarah kreeg ineens het gevoel alsof er een grote steen in haar maag lag. Bij het idee dicht bij de man in de buurt te moeten komen, maakte ze bijna rechtsomkeer. Ze had hem nog nooit gezien, maar wel gesproken over de telefoon. Dat maakte haar er niet geruster op.
"Nee Sarah", sprak ze zichzelf vermanend toe. "Je gaat nu de confrontatie aan, en als beloning mag je vanavond met Thomas uit."
Langzaam, moed verzamelend liep ze verder. Bij de deur aangekomen aarzelde ze weer.
"Nee Sarah", sprak ze zichzelf vermanend toe. "Je gaat nu de confrontatie aan, en als beloning mag je vanavond met Thomas uit."
Langzaam, moed verzamelend liep ze verder. Bij de deur aangekomen aarzelde ze weer.
vrijdag 19 oktober 2012 om 16:48