Overig
alle pijlers
Schrijf je mee?
woensdag 17 oktober 2012 om 23:15
Ideetje en hoop dat het ook een goed ideetje is:
Laten we met z'n allen eens een doorlopend verhaal schrijven. En voor de leuk: doorschrijven dus geen commentaar op het verhaal tussendoor. Gewoon omdat wij samen óók een verhaal kunnen schrijven. Het mág doorspekt zijn met totale onzin zolang het verhaal maar een béétje doorloopt. Gooi je haar, wellicht je schrijftalent en je fantasie los en wees creatief.
Wie doet er mee?
Edit: ik kom af en toe even meelezen en kijken wat jullie er van maken. Enjoy
O ja, de TO moet altijd beginnen dus, ik ga even lós:
Sarah keek om zich heen, zoals altijd diep verscholen in de kraag van haar jas, onzeker als altijd en blij dat het herfst was zodat ze zich kón verschuilen in die kraag. Dat onzekere had ze van haar vader welke altijd ook al zich minder leek te voelen dan anderen.
Maar ze leek uiterlijk niet op haar vader want ze was een frisse jonge, zelfs knappe vrouw die om welke reden ook zo onzeker was over zichzelf en zichzelf altijd weg leek te cijferen.
Haar vormeloze zwarte jas, haar lompe zwarte schoenen en haar standaard spijkerbroek deden haar dan ook niet opvallen tussen al die vele gehaaste voeten die van hun werk via het station waar Sarah stond te wachten op haar trein ook naar huis wilden.
De trein had weer eens vertraging en het was koud met veel wind.
Ze huiverde in haar jas en om warm te blijven liep ze zonder te kijken een paar stappen naar voren. Iets te ver want...
Laten we met z'n allen eens een doorlopend verhaal schrijven. En voor de leuk: doorschrijven dus geen commentaar op het verhaal tussendoor. Gewoon omdat wij samen óók een verhaal kunnen schrijven. Het mág doorspekt zijn met totale onzin zolang het verhaal maar een béétje doorloopt. Gooi je haar, wellicht je schrijftalent en je fantasie los en wees creatief.
Wie doet er mee?
Edit: ik kom af en toe even meelezen en kijken wat jullie er van maken. Enjoy
O ja, de TO moet altijd beginnen dus, ik ga even lós:
Sarah keek om zich heen, zoals altijd diep verscholen in de kraag van haar jas, onzeker als altijd en blij dat het herfst was zodat ze zich kón verschuilen in die kraag. Dat onzekere had ze van haar vader welke altijd ook al zich minder leek te voelen dan anderen.
Maar ze leek uiterlijk niet op haar vader want ze was een frisse jonge, zelfs knappe vrouw die om welke reden ook zo onzeker was over zichzelf en zichzelf altijd weg leek te cijferen.
Haar vormeloze zwarte jas, haar lompe zwarte schoenen en haar standaard spijkerbroek deden haar dan ook niet opvallen tussen al die vele gehaaste voeten die van hun werk via het station waar Sarah stond te wachten op haar trein ook naar huis wilden.
De trein had weer eens vertraging en het was koud met veel wind.
Ze huiverde in haar jas en om warm te blijven liep ze zonder te kijken een paar stappen naar voren. Iets te ver want...
vrijdag 19 oktober 2012 om 17:07
vrijdag 19 oktober 2012 om 17:17
Sarah kreunde, haalde de pruik van haar hoofd en voelde voorzichtig of ze gewond was. Het drong tot haar door dat haar eigen haar verdwenen was. Droomde ze? Voorzichtig richtte ze zich op en bekeek zichzelf nog iets nauwkeuriger. "Waar zijn mijn kleren?' vroeg ze zich, nog enigzins versuft, af. Nogmaals voelde ze aan haar bonkende hoofd. Stekels, niks meer dan alleen maar onregelmatige stekels....
Langzaam draaide ze zich om en bij wat ze zag, sprongen de tranen haar in de ogen.
Langzaam draaide ze zich om en bij wat ze zag, sprongen de tranen haar in de ogen.
vrijdag 19 oktober 2012 om 18:35
Op die grote spiegel waarin ze zo pijnlijk geconfronteerd werd met haar afschuwelijke gehavende uiterlijk stond met grote zwarte letters geschreven: DIT DOEN WIJ MET VERRADERS.
Naast die spiegel lag een bundeltje stof van wat ooit haar kleren waren geweest totaal aan flarden met daar boven op die hele bos donkere krullen welke ooit haar haar was geweest. Er naast lag een zwarte overal met zwarte sneakers.
Bibberend en klappertandend van de kou trok ze snel de overal aan. Ze was te verdoofd van ellende om helder na te kunnen denken en intuïtief ging ze op zoek naar een uitgang, raam of wat dan ook, ze moest hier weg.
Plotseling hoorde ze vanuit een hoek een scherpe klik en daarna een stem welke duidelijk uit een soort luidspreker of zo kwam: "Bitch, je krijgt nog één kans en als je die verziekt vinden ze je in diezelfde gracht als vanavond maar dan in nog ergere staat dan nu. Je houdt je gemak en wacht tot wij je komen halen"
Weer een scherpe klik en tegelijkertijd ging het licht uit en zat ze verbijsterd en doodsbang in totale duisternis.
Naast die spiegel lag een bundeltje stof van wat ooit haar kleren waren geweest totaal aan flarden met daar boven op die hele bos donkere krullen welke ooit haar haar was geweest. Er naast lag een zwarte overal met zwarte sneakers.
Bibberend en klappertandend van de kou trok ze snel de overal aan. Ze was te verdoofd van ellende om helder na te kunnen denken en intuïtief ging ze op zoek naar een uitgang, raam of wat dan ook, ze moest hier weg.
Plotseling hoorde ze vanuit een hoek een scherpe klik en daarna een stem welke duidelijk uit een soort luidspreker of zo kwam: "Bitch, je krijgt nog één kans en als je die verziekt vinden ze je in diezelfde gracht als vanavond maar dan in nog ergere staat dan nu. Je houdt je gemak en wacht tot wij je komen halen"
Weer een scherpe klik en tegelijkertijd ging het licht uit en zat ze verbijsterd en doodsbang in totale duisternis.
vrijdag 19 oktober 2012 om 18:44
vrijdag 19 oktober 2012 om 19:27
Totaal gedesoriënteerd bleef Sarah zitten. "Denk na!", beet ze zich zelf toe. "Er was net wat licht, waar is wat, denk na!"
Ze deed haar uiterste best niet in paniek te raken, en schuifelde op haar kont naar rechts, de kant op waarvan ze eerder de deur gezien dacht te hebben. Plotseling raakte ze iets hards, was dat de muur? Voorzichtig begon ze het oppervlak af te tasten waarbij ze steeds een klein stukje verder langs de muur schoof. "Geen geluid maken", was haar mantra. Heel langzaam, stukje voor stukje, schoof ze verder. Ineens zag ze iets wat haar nog niet eerder was opgevallen. Was dat een streepje licht? Langzaam en uiterst behoedzaam schoof ze nog wat verder op. Toen voelde ze een verandering in het oppervlak, ze raakte een soort balk. "Oh, laat dat alsjeblieft de deur zijn", smeekte ze in stilte. Ze probeerde op te staan. Haar kniëen voelden als rubber, maar met al haar wilskracht lukte het Sarah om op te staan. Het streepje licht kwam steeds dichterbij, maar ze was zich ervan bewust dat ze heel voorzichtig moest blijven.
Ze deed haar uiterste best niet in paniek te raken, en schuifelde op haar kont naar rechts, de kant op waarvan ze eerder de deur gezien dacht te hebben. Plotseling raakte ze iets hards, was dat de muur? Voorzichtig begon ze het oppervlak af te tasten waarbij ze steeds een klein stukje verder langs de muur schoof. "Geen geluid maken", was haar mantra. Heel langzaam, stukje voor stukje, schoof ze verder. Ineens zag ze iets wat haar nog niet eerder was opgevallen. Was dat een streepje licht? Langzaam en uiterst behoedzaam schoof ze nog wat verder op. Toen voelde ze een verandering in het oppervlak, ze raakte een soort balk. "Oh, laat dat alsjeblieft de deur zijn", smeekte ze in stilte. Ze probeerde op te staan. Haar kniëen voelden als rubber, maar met al haar wilskracht lukte het Sarah om op te staan. Het streepje licht kwam steeds dichterbij, maar ze was zich ervan bewust dat ze heel voorzichtig moest blijven.
vrijdag 19 oktober 2012 om 19:42
Ze bleef doodstil zitten, hield haar adem in.
Ineens hoorde ze gerommel.
Van schrik dook ze achteruit en op dat moment werd de lichtkier groter, het was dus een deur.
Ze kroop verder achteruit, het zweet droop langs haar gezicht toen iemand zei: "Sarah, pak mijn hand, ik haal je hier uit maar alsjeblieft, blijf stil."
Ze krabbelde verder achteruit tot haar rug strak tegen de harde muur zat, doodsbang.
"Sarah, schiet op, ze komen zo terug, verdomme, pak mijn hand!"
In een floers van tranen zag ze de uitgestoken hand en ondanks haar angst en paniek greep ze die hand.
Hij sleurde haar het donker uit, tijd om te kijken of na te denken had ze niet, er was nog iemand maar ineens boeide haar het allemaal niet meer en gelaten liet ze zich als een lappenpop optillen.
De twee mannen droegen haar snel weg en legden haar in een auto waarna ze vol gas wegreden.
Na een paar minuten draaide één van de mannen zich naar Sarah toe en zei : "Ben je oké meisje?"
Nee, dat kón niet, totaal niet, ze geloofde haar ogen niet, het was onmogelijk!
Ze likte haar droge lippen en zei zacht en moeizaam: "Pappa?"
Toen verloor ze het bewustzijn.
Ineens hoorde ze gerommel.
Van schrik dook ze achteruit en op dat moment werd de lichtkier groter, het was dus een deur.
Ze kroop verder achteruit, het zweet droop langs haar gezicht toen iemand zei: "Sarah, pak mijn hand, ik haal je hier uit maar alsjeblieft, blijf stil."
Ze krabbelde verder achteruit tot haar rug strak tegen de harde muur zat, doodsbang.
"Sarah, schiet op, ze komen zo terug, verdomme, pak mijn hand!"
In een floers van tranen zag ze de uitgestoken hand en ondanks haar angst en paniek greep ze die hand.
Hij sleurde haar het donker uit, tijd om te kijken of na te denken had ze niet, er was nog iemand maar ineens boeide haar het allemaal niet meer en gelaten liet ze zich als een lappenpop optillen.
De twee mannen droegen haar snel weg en legden haar in een auto waarna ze vol gas wegreden.
Na een paar minuten draaide één van de mannen zich naar Sarah toe en zei : "Ben je oké meisje?"
Nee, dat kón niet, totaal niet, ze geloofde haar ogen niet, het was onmogelijk!
Ze likte haar droge lippen en zei zacht en moeizaam: "Pappa?"
Toen verloor ze het bewustzijn.
vrijdag 19 oktober 2012 om 19:48
In de verte hoort Sarah een fluit, schel en hoog. Wat is dat, waar was ze? Het geluid komt dichterbij. Haar ogen gaan voorzichtig open, moeizaam wordt haar zicht lichter.
Door een waas ziet ze een rode kleed op een bank. Daar had iemand onder gelegen, dacht ze. Een haard. Ze hoort het vuur knetteren. Iemand had de haard aangestoken. Ze wist dat ze deze plek eerder had gezien, ze kende het. Maar waarvan ook alweer?
Ze voelt een pijnscheut als ze haar hoofd beweegt. Ze probeert overeind te komen.
"Blijf liggen meisje", hoort ze een bekende stem zeggen. Iemand loopt naar haar toe en drukt haar iets warms in haar handen. "Hier, drink dit, je zult je beter voelen".
Door een waas ziet ze een rode kleed op een bank. Daar had iemand onder gelegen, dacht ze. Een haard. Ze hoort het vuur knetteren. Iemand had de haard aangestoken. Ze wist dat ze deze plek eerder had gezien, ze kende het. Maar waarvan ook alweer?
Ze voelt een pijnscheut als ze haar hoofd beweegt. Ze probeert overeind te komen.
"Blijf liggen meisje", hoort ze een bekende stem zeggen. Iemand loopt naar haar toe en drukt haar iets warms in haar handen. "Hier, drink dit, je zult je beter voelen".
vrijdag 19 oktober 2012 om 19:52
Maar ze had de kracht niet, en zakte weer weg.
Plotseling voelde ze dat er iemand een plons water in haar gezicht gooide en verschrikt deed ze haar ogen open. Even zo snel sloot ze ze weer. Haar hoofd bonkte en haar oogleden voelden zwaar, alsof iemand ze dichtdrukte. Ze bleef stil liggen. Met al haar wilskracht deed ze een nieuwe poging haar ogen een klein stukje te openen. Het eerste wat ze zag waren lichtflitsen. Toen ze zich wat beter kon concentreren, dacht ze vlammen te zien, zo te voelen aan de warmte die van de vlammen afsloeg, was ze in de buurt van een haard of een kachel. In volle hevigheid kwamen de beelden van wat haar de afgelopen uren was overkomen bij haar binnen.
Plotseling voelde ze dat er iemand een plons water in haar gezicht gooide en verschrikt deed ze haar ogen open. Even zo snel sloot ze ze weer. Haar hoofd bonkte en haar oogleden voelden zwaar, alsof iemand ze dichtdrukte. Ze bleef stil liggen. Met al haar wilskracht deed ze een nieuwe poging haar ogen een klein stukje te openen. Het eerste wat ze zag waren lichtflitsen. Toen ze zich wat beter kon concentreren, dacht ze vlammen te zien, zo te voelen aan de warmte die van de vlammen afsloeg, was ze in de buurt van een haard of een kachel. In volle hevigheid kwamen de beelden van wat haar de afgelopen uren was overkomen bij haar binnen.
vrijdag 19 oktober 2012 om 20:57
De paniek sloeg in alle hevigheid toe.. De angst van vanmiddag kwam terug en de inhoud van haar maag kwam met een noodgang omhoog..
Ze veegde haar mond af met de rug van haar hand. Langzaam bracht ze haar vingers naar haar haar. Haar zwarte lange krullen waren afgeknipt in een paar piekerige plukken...
Ze hield haar adem in en beet op haar lip om niet te gaan huilen...
Ze veegde haar mond af met de rug van haar hand. Langzaam bracht ze haar vingers naar haar haar. Haar zwarte lange krullen waren afgeknipt in een paar piekerige plukken...
Ze hield haar adem in en beet op haar lip om niet te gaan huilen...
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
vrijdag 19 oktober 2012 om 21:29
Een hand tilde haar hoofd op en iemand bracht een lepel naar haar mond.
"Eet even wat, het is maar soep Sarah, je moet een beetje kracht krijgen Moppie".
Ineens kwam ze helder een beetje bij zinnen, ze had dus niet gedroomd net, in die auto? Er was in heel haar leven slechts één iemand geweest die haar "Moppie" genoemd had...
Moeizaam draaide ze haar hoofd een beetje omhoog en keek in twee vertrouwde maar zo lang niet geziene ogen. "Pappa, ben jij het écht"
"Ja meisje maar eerst even wat eten en op krachten komen, en slapen, dan praten we verder".
Te moe om te protesteren at ze gewillig een paar lepels soep en hoewel ze meteen wilde weten wat er aan de hand was viel ze uitgeput in een diepe slaap.
De twee mannen in de kamer keken elkaar aan, keken beiden naar Sarah en de oudste zei: "Laat haar maar even rustig slapen, ze heeft het nodig. Ik blijf vannacht bij haar, ga jij nu ook even een paar uur slapen, morgen zien we verder"
De andere man stond op, liep naar een schamele bank, ging liggen en zei:" Ik denk inderdaad dat ik wel wat slaap kan gebruiken".
"Doe dat dan, ik maak je op tijd weer wakker, welterusten Thomas".
........
"Eet even wat, het is maar soep Sarah, je moet een beetje kracht krijgen Moppie".
Ineens kwam ze helder een beetje bij zinnen, ze had dus niet gedroomd net, in die auto? Er was in heel haar leven slechts één iemand geweest die haar "Moppie" genoemd had...
Moeizaam draaide ze haar hoofd een beetje omhoog en keek in twee vertrouwde maar zo lang niet geziene ogen. "Pappa, ben jij het écht"
"Ja meisje maar eerst even wat eten en op krachten komen, en slapen, dan praten we verder".
Te moe om te protesteren at ze gewillig een paar lepels soep en hoewel ze meteen wilde weten wat er aan de hand was viel ze uitgeput in een diepe slaap.
De twee mannen in de kamer keken elkaar aan, keken beiden naar Sarah en de oudste zei: "Laat haar maar even rustig slapen, ze heeft het nodig. Ik blijf vannacht bij haar, ga jij nu ook even een paar uur slapen, morgen zien we verder"
De andere man stond op, liep naar een schamele bank, ging liggen en zei:" Ik denk inderdaad dat ik wel wat slaap kan gebruiken".
"Doe dat dan, ik maak je op tijd weer wakker, welterusten Thomas".
........
zaterdag 20 oktober 2012 om 14:49
Sarah begon langzaam wakker te worden. Ze opende haar ogen en keek om zich heen. In de kamer waarin ze lag zag ze niemand, maar ze hoorde wel geluiden en stemmen vanuit een ander vertrek komen, alsof er iemand in een keuken stond te rommelen en ondertussen een gesprek met iemand anders voerde. Ze probeerde zich te concentreren. Deze kamer kwam haar helemaal niet bekend voor, waarom was ze hier? Sarah richtte zich op en wilde gewoontegetrouw haar hand door haar lange haar halen. "What the......shit!" Als door een hond gebeten sprong ze overeind, om meteen daarna weer met een bonkend hoofd op de bank te zakken. Een seconde later ging de deur van de kamer open en kwam haar vader met een mok thee in z'n hand naar haar toe gelopen. "Hallo meisje van me, ben je weer een beetje bij je positieven?" vroeg hij bezorgd.
zaterdag 20 oktober 2012 om 17:00
Eh tja pap, voel me nog niet helemaal top maarre..hoe heb je me gevonden??? Ja kindje dat is een lastig verhaal en daar wil ik niet op antwoorden eigenlijk. Ik waarschuw je maar voor 1 ding vanaf nu: blijf uit de buurt van Thomas! Sara begreep er echt niets meer van en ging naar boven naar haar slaapkamer van vroeger, zal ze Thomas opbellen en vragen om verheldering?
zaterdag 20 oktober 2012 om 17:39
Hoezo uit de buurt van Thomas blijven? Ze was dan wel verward maar niet gek en ze wist toch heel erg zeker dat haar vader de man die die vorige avond en nacht bij hen was geweest Thomas had genoemd.
Op haar oude kamer zocht ze in al haar lades, alles van vroeger lag er nog. Het besef dat ze ineens weer, na 12 jaar in haar ouderlijk huis was beland was er wel maar gevoelsmatig deed het haar niks. Lade na lade haalde ze leeg, er zat niet veel meer in maar aangezien ze 12 jaar eerder plotseling en met veel haast door haar moeder weg was gehaald uit dit huis was dat niet zo verwonderlijk.
Ze trok de laatste lade open en het voorfront knapte af en de lade brak doormidden. En ze voelde ineens een stuk papier. Ze trok het uit de kast en had ineens een ietwat vergeelde en stoffige envelop in handen met daarop geschreven: Voor Sarah, hoop dat je deze brief ooit vindt, liefs, Thomas......
Op haar oude kamer zocht ze in al haar lades, alles van vroeger lag er nog. Het besef dat ze ineens weer, na 12 jaar in haar ouderlijk huis was beland was er wel maar gevoelsmatig deed het haar niks. Lade na lade haalde ze leeg, er zat niet veel meer in maar aangezien ze 12 jaar eerder plotseling en met veel haast door haar moeder weg was gehaald uit dit huis was dat niet zo verwonderlijk.
Ze trok de laatste lade open en het voorfront knapte af en de lade brak doormidden. En ze voelde ineens een stuk papier. Ze trok het uit de kast en had ineens een ietwat vergeelde en stoffige envelop in handen met daarop geschreven: Voor Sarah, hoop dat je deze brief ooit vindt, liefs, Thomas......
zaterdag 20 oktober 2012 om 19:00
Verbaasd staarde Sarah naar de brief. Weer Thomas. Sinds gisteren leek alles wel in het teken van hem te staan. Eerst zijn redding op het station, zijn plotselinge aftocht, hun onverwachte ontmoeting in Catweazle...Na alles wat er zich in de loods had afgespeeld, waar Thomas kennelijk dus ook bij betrokken was, begon ze steeds minder te begrijpen van wat er zich om haar heen afspeelde. En waarom had haar vader haar gewaarschuwd voor Thomas? Hij had haar toch samen met haar vader uit de loods gered en meegenomen naar haar ouderlijk huis? Ze kon zich nog vaag flarden van het gesprek tussen papa en Thomas herinneren, en daar kon ze niks vijandigs in ontdekken. Ze leken het juist goed te kunnen vinden. En nu dan die waarschuwing om bij Thomas uit de buurt te blijven.
Sarah voelde zich alsof ze in een slechte B-film meespeelde, waarbij de regisseur ook nog eens tegenstrijdige aanwijzingen gaf.
Ze keek nog eens naar de brief in haar hand. "Hoelang heeft die tegen de la geplakt gezeten?" vroeg ze zich af. Toen kreeg haar nieuwsgierigheid de overhand en scheurde ze de envelop met haar nagel open.
"Lieve Sarah,
Sarah voelde zich alsof ze in een slechte B-film meespeelde, waarbij de regisseur ook nog eens tegenstrijdige aanwijzingen gaf.
Ze keek nog eens naar de brief in haar hand. "Hoelang heeft die tegen de la geplakt gezeten?" vroeg ze zich af. Toen kreeg haar nieuwsgierigheid de overhand en scheurde ze de envelop met haar nagel open.
"Lieve Sarah,
zaterdag 20 oktober 2012 om 20:23
Als je deze brief vindt ben je waarschijnlijk in gevaar, Vergeef ons maar we hadden geen keus. Het is moeilijk je nu uit te leggen wat er al jarenlang in jouw familie speelt en dat is nogal een lastig verhaal. Je vader en ik zijn al erg lang bang dat het ooit zal escaleren. Vanaf dat jij klein was Sarah spelen er een aantal zaken waar jij, aangezien jij nu deze brief hebt gevonden nu dus blijkbaar mede in betrokken bent geraakt. We waren er al bang voor dat jij, als je ouder werd in deze hele langdurende kwestie betrokken zou raken. Het spijt me dat we dit, zoals nu je deze brief blijkbaar gevonden hebt in alles betrokken bent geraakt en we je dit niet konden besparen maar het is onderdeel van een al hele lange en oude deal. Weet dat ik het beter met je voor had maar weet ook dat jouw hele achtergrond verder gaat dan jij denkt.
Weet ook dat ik, al weet jij dat niet, heel jouw leven altijd jouw pad zal volgen dan wel kruisen en dat altijd zal doen totdat er een einde komt aan een gruwelijke situatie, Ik zal er altijd voor je zijn en zal altijd proberen je te helpen, wat er ook gebeurd met ons allemaal.
Weet ook dat ik van je hou.
Liefs, je broer Thomas. "
Sarah keek naar de brief, las hem nog eens over maar de woorden drongen niet door, behalve dat laatste. Broer? Thomas haar broer? Allerlei beelden spookten door haar hoofd, Thomas was eigenlijk altijd ergens in haar leven geweest besefte ze. Op de basisschool zat hij twee klassen hoger en ze vond hem obeduidend en later dus op de middelbare waar ze hem voor het eerst eigenlijk écht gezien had en zijn gezicht haar aantrok. Maar haar broer?
Ze hád helemaal geen broer. Voorzichtig stond ze op maar haar benen wilden niet en ze zakte weer op de grond met haar rug tegen haar oude bed van vroeger, totaal verbijsterd . Wat was er toch allemaal aan de hand? Ze wilde maar dat ze nooit
Weet ook dat ik, al weet jij dat niet, heel jouw leven altijd jouw pad zal volgen dan wel kruisen en dat altijd zal doen totdat er een einde komt aan een gruwelijke situatie, Ik zal er altijd voor je zijn en zal altijd proberen je te helpen, wat er ook gebeurd met ons allemaal.
Weet ook dat ik van je hou.
Liefs, je broer Thomas. "
Sarah keek naar de brief, las hem nog eens over maar de woorden drongen niet door, behalve dat laatste. Broer? Thomas haar broer? Allerlei beelden spookten door haar hoofd, Thomas was eigenlijk altijd ergens in haar leven geweest besefte ze. Op de basisschool zat hij twee klassen hoger en ze vond hem obeduidend en later dus op de middelbare waar ze hem voor het eerst eigenlijk écht gezien had en zijn gezicht haar aantrok. Maar haar broer?
Ze hád helemaal geen broer. Voorzichtig stond ze op maar haar benen wilden niet en ze zakte weer op de grond met haar rug tegen haar oude bed van vroeger, totaal verbijsterd . Wat was er toch allemaal aan de hand? Ze wilde maar dat ze nooit