Psyche
alle pijlers
Losmaken van je ouders
vrijdag 14 december 2012 om 19:21
Hoi iedereen,
Ik heb even een andere nick genomen omdat ik bang ben voor herkenning.
Het zit zo: ik ben, zoals mijn nick zegt, een typische laatbloeier - ben 25 jaar. Heb niet zo mijn best gedaan op school en weet op heden vandaag nog steeds niet zo goed wat ik wil.
Mijn ouders hebben mij in het verleden alles gegeven wat ik nodig had: een jaar HAVO nadat ik gezakt ben voor mijn MBO opleiding die ik eigenlijk makkelijk aankon, een reis naar het buitenland. Daarna kreeg ik een leuke auto en een baan bij mijn vader en de verbouwde woning die mijn vader wilde verhuren ging naar mij (met huur, maar dan uiteraard weer tegen een zacht prijsje).
Het is zo dat ik faalangstig ben, weinig assertief en onzeker. Mijn ouders vonden dat ik hun begeleiding nodig had, en ik zei overal ja op omdat ik dacht dat zij het echt beter wisten en ik keek echt tegen hen op (en voornamelijk tegen mijn vader). Het huis heb ik met beiden handen aangegrepen om uit huis te kunnen, want hoewel ik hun advies aannam, was ik niet gelukkig. Ik heb mijn keuzes nooit zo hard kunnen maken dat ze mij begrepen of mij steunden. Toen ik voor de opleiding van mijn dromen wilde gaan, twijfelden zij aan mijn kunnen. En ik, stom genoeg, daardoor ook aan mijn eigen kunnen.
Onlangs heb ik overspannen thuis gezeten en ook dit werd niet gezien door mijn ouders. Ik gaf bij mijn vader aan dat dit werk niet bij mij past en ik graag wat anders zou willen doen.
Nu ben ik met vriend op een leuk koophuis gestuit en gaf dit aan bij mijn ouders. En wederom was dit weer niet goed. Ik woon nu een jaar in het huis dat, enigzins, naar mijn smaak is ingericht. Maar ik wil mij graag losmaken van alles dat met mijn ouders te maken heeft. Ik word met de dag mondiger in de hoop dat zij mij eens aanhoren, maar ik kan ze niet raken. Want als ik hen zou kunnen raken, moet ik zoveel stampij maken dat ik ze van mij afduw. Maar ik wil los van ze, geen ruzie maken en ze nooit meer zien.
Ik heb veel fouten gemaakt, ik had mijn eigen weg moeten gaan vanaf het begin en mij niet afhankelijk moeten opstellen naar hen. Ik ben blij dat ik dit op mijn leeftijd inzie en vind het jammer dat mijn ouders dit zien als een teken van ondankbaarheid. Ze zien niet in dat ik mijn eigen weg moet gaan.
Ik weet niet meer zo goed wat ik moet. Ik wil door acties laten zien dat ik het nu echt meen. Dat ik mijn eigen leven heb. Maar het is zo'n dunne lijn die ik, als ik het net verkeerd aanpak, overschrijd.
Wie heeft er tips voor mij? Ik kan verder goed door één deur door mijn ouders, maar die onafhankelijkheid, die lijken zij mij niet te gunnen.
Ik heb even een andere nick genomen omdat ik bang ben voor herkenning.
Het zit zo: ik ben, zoals mijn nick zegt, een typische laatbloeier - ben 25 jaar. Heb niet zo mijn best gedaan op school en weet op heden vandaag nog steeds niet zo goed wat ik wil.
Mijn ouders hebben mij in het verleden alles gegeven wat ik nodig had: een jaar HAVO nadat ik gezakt ben voor mijn MBO opleiding die ik eigenlijk makkelijk aankon, een reis naar het buitenland. Daarna kreeg ik een leuke auto en een baan bij mijn vader en de verbouwde woning die mijn vader wilde verhuren ging naar mij (met huur, maar dan uiteraard weer tegen een zacht prijsje).
Het is zo dat ik faalangstig ben, weinig assertief en onzeker. Mijn ouders vonden dat ik hun begeleiding nodig had, en ik zei overal ja op omdat ik dacht dat zij het echt beter wisten en ik keek echt tegen hen op (en voornamelijk tegen mijn vader). Het huis heb ik met beiden handen aangegrepen om uit huis te kunnen, want hoewel ik hun advies aannam, was ik niet gelukkig. Ik heb mijn keuzes nooit zo hard kunnen maken dat ze mij begrepen of mij steunden. Toen ik voor de opleiding van mijn dromen wilde gaan, twijfelden zij aan mijn kunnen. En ik, stom genoeg, daardoor ook aan mijn eigen kunnen.
Onlangs heb ik overspannen thuis gezeten en ook dit werd niet gezien door mijn ouders. Ik gaf bij mijn vader aan dat dit werk niet bij mij past en ik graag wat anders zou willen doen.
Nu ben ik met vriend op een leuk koophuis gestuit en gaf dit aan bij mijn ouders. En wederom was dit weer niet goed. Ik woon nu een jaar in het huis dat, enigzins, naar mijn smaak is ingericht. Maar ik wil mij graag losmaken van alles dat met mijn ouders te maken heeft. Ik word met de dag mondiger in de hoop dat zij mij eens aanhoren, maar ik kan ze niet raken. Want als ik hen zou kunnen raken, moet ik zoveel stampij maken dat ik ze van mij afduw. Maar ik wil los van ze, geen ruzie maken en ze nooit meer zien.
Ik heb veel fouten gemaakt, ik had mijn eigen weg moeten gaan vanaf het begin en mij niet afhankelijk moeten opstellen naar hen. Ik ben blij dat ik dit op mijn leeftijd inzie en vind het jammer dat mijn ouders dit zien als een teken van ondankbaarheid. Ze zien niet in dat ik mijn eigen weg moet gaan.
Ik weet niet meer zo goed wat ik moet. Ik wil door acties laten zien dat ik het nu echt meen. Dat ik mijn eigen leven heb. Maar het is zo'n dunne lijn die ik, als ik het net verkeerd aanpak, overschrijd.
Wie heeft er tips voor mij? Ik kan verder goed door één deur door mijn ouders, maar die onafhankelijkheid, die lijken zij mij niet te gunnen.
vrijdag 14 december 2012 om 20:02
quote:lilyrose2012 schreef op 14 december 2012 @ 19:59:
Merk ook dat ik me best wil beinvloeden door wat ze zeggen ( onbewust) en ook als ik t niet wil..Ik word ook beinvloed door mensen. Ik kies wel de personen uit met goede en wijze raad. Wat ouders of mensen om je heen zeggen hoeft niet perse verkeerd te zijn. Belangrijk is echter wel dat iets een eigen mening wordt- of niet. Je moet er achter kunnen staan. Als iemand je erg poogt te beinvloeden dan is de neiging daar om bijvoorbaat niets van diegene aan te nemen. Betekent niet altijd dat het advies slecht is, maar de manier waarop wel.
Merk ook dat ik me best wil beinvloeden door wat ze zeggen ( onbewust) en ook als ik t niet wil..Ik word ook beinvloed door mensen. Ik kies wel de personen uit met goede en wijze raad. Wat ouders of mensen om je heen zeggen hoeft niet perse verkeerd te zijn. Belangrijk is echter wel dat iets een eigen mening wordt- of niet. Je moet er achter kunnen staan. Als iemand je erg poogt te beinvloeden dan is de neiging daar om bijvoorbaat niets van diegene aan te nemen. Betekent niet altijd dat het advies slecht is, maar de manier waarop wel.
vrijdag 14 december 2012 om 20:04
quote:lilyrose2012 schreef op 14 december 2012 @ 20:00:
Net ook.. Neem ik paar x niet op, krijg ik sms.. Hallo respecteer eens dat ik even afstand wil..Als zij het niet doen, dan moet je het zelf doen. Laat die sms voor wat het is. Je kunt je omgeving niet beheersen. Als zij geen respect hebben dan is dat hun probleem. Het is pas van jou als je het aanneemt.
Net ook.. Neem ik paar x niet op, krijg ik sms.. Hallo respecteer eens dat ik even afstand wil..Als zij het niet doen, dan moet je het zelf doen. Laat die sms voor wat het is. Je kunt je omgeving niet beheersen. Als zij geen respect hebben dan is dat hun probleem. Het is pas van jou als je het aanneemt.
vrijdag 14 december 2012 om 20:07
vrijdag 14 december 2012 om 20:07
quote:rozenstruikje schreef op 14 december 2012 @ 19:57:
[...]
Wat je moet leren is niet meer luisteren naar je ouders zoals je deed, maar het is niet erg en weldegelijk beschermend om hun raad af te wegen. Ze zeggen iets...
Koophuis. Hier hebben ze gelijk. Dit risico is erg groot. Zeker omdat je erg afhankelijk bent emotioneel van anderen en het zelf nog niet kunt dragen. In deze tijd is het heel erg realistisch om in de problemen te komen. Verstand versus romantiek. Romantiek kan hier beter niet doorslaggevend zijn.
Een relatie is OOK een zakelijke transactie op het moment dat je contracten aan gaat. Het is logisch voor je ouders om hun wenkbrauwen op te trekken. Hier over goed nadenken zou je enorme blauwe plekken kunnen besparen. Maar ook dan he, stel je zet door en je relatie gaat uit en komt met een restschuld van 50000 euro, dan zou je moeten beknibbelen en hard moeten werken, maar zelfs dat overleef je wel. Desalnietemin is het wijs om wel ZELF goed na te denken.Als ze het zo zouden brengen, dan was ik er misschien ook volwassener mee omgegaan. Maar je hebt gelijk. Het is wel zo dat mijn ouders dat al zeggen al vóórdat wij uberhaupt zijn gaan kijken, een financiele schets hebben laten opmaken. We zijn nog niet weg en ze voelen zich al zo beledigd dat wij uit dat huis willen na één jaar. En dat is dat stukje ondankbaarheid wat ik blijkbaar uitstraal als ik zeg dat dat niet zo is. En dat vind ik zo jammer.
[...]
Wat je moet leren is niet meer luisteren naar je ouders zoals je deed, maar het is niet erg en weldegelijk beschermend om hun raad af te wegen. Ze zeggen iets...
Koophuis. Hier hebben ze gelijk. Dit risico is erg groot. Zeker omdat je erg afhankelijk bent emotioneel van anderen en het zelf nog niet kunt dragen. In deze tijd is het heel erg realistisch om in de problemen te komen. Verstand versus romantiek. Romantiek kan hier beter niet doorslaggevend zijn.
Een relatie is OOK een zakelijke transactie op het moment dat je contracten aan gaat. Het is logisch voor je ouders om hun wenkbrauwen op te trekken. Hier over goed nadenken zou je enorme blauwe plekken kunnen besparen. Maar ook dan he, stel je zet door en je relatie gaat uit en komt met een restschuld van 50000 euro, dan zou je moeten beknibbelen en hard moeten werken, maar zelfs dat overleef je wel. Desalnietemin is het wijs om wel ZELF goed na te denken.Als ze het zo zouden brengen, dan was ik er misschien ook volwassener mee omgegaan. Maar je hebt gelijk. Het is wel zo dat mijn ouders dat al zeggen al vóórdat wij uberhaupt zijn gaan kijken, een financiele schets hebben laten opmaken. We zijn nog niet weg en ze voelen zich al zo beledigd dat wij uit dat huis willen na één jaar. En dat is dat stukje ondankbaarheid wat ik blijkbaar uitstraal als ik zeg dat dat niet zo is. En dat vind ik zo jammer.
vrijdag 14 december 2012 om 20:09
quote:laatbloeiertje schreef op 14 december 2012 @ 20:07:
[...]
Als ze het zo zouden brengen, dan was ik er misschien ook volwassener mee omgegaan. Maar je hebt gelijk. Het is wel zo dat mijn ouders dat al zeggen al vóórdat wij uberhaupt zijn gaan kijken, een financiele schets hebben laten opmaken. We zijn nog niet weg en ze voelen zich al zo beledigd dat wij uit dat huis willen na één jaar. En dat is dat stukje ondankbaarheid wat ik blijkbaar uitstraal als ik zeg dat dat niet zo is. En dat vind ik zo jammer.Zij zijn ook gewend aan de situatie zoals hij nu is. Losmaken is inderdaad belangrijk. Het zou kunnen voorkomen dat je daardoor een periode slecht door 1 deur kunt omdat een ander niet meteen mee veranderd. Maar dat komt vanzelf. Ga eerst uit van jezelf en zeg tegen je ouders dat je graag je eigen fouten wil maken.
[...]
Als ze het zo zouden brengen, dan was ik er misschien ook volwassener mee omgegaan. Maar je hebt gelijk. Het is wel zo dat mijn ouders dat al zeggen al vóórdat wij uberhaupt zijn gaan kijken, een financiele schets hebben laten opmaken. We zijn nog niet weg en ze voelen zich al zo beledigd dat wij uit dat huis willen na één jaar. En dat is dat stukje ondankbaarheid wat ik blijkbaar uitstraal als ik zeg dat dat niet zo is. En dat vind ik zo jammer.Zij zijn ook gewend aan de situatie zoals hij nu is. Losmaken is inderdaad belangrijk. Het zou kunnen voorkomen dat je daardoor een periode slecht door 1 deur kunt omdat een ander niet meteen mee veranderd. Maar dat komt vanzelf. Ga eerst uit van jezelf en zeg tegen je ouders dat je graag je eigen fouten wil maken.
vrijdag 14 december 2012 om 20:10
vrijdag 14 december 2012 om 20:32
Maar ik probeer het ook zo te bekijken... Ik ben ik, ze hebben er voor gekozen om een kind te nemen en dat kind heeft niet altijd dezelfde principes en meningen als zijn ouders. Je leert gaanderweg andere mensen kennen met andere ideeën over het leven of je leert van andere dingen te houden. En als je ouders je dan nog op hun weg wilt houden... tja, dat kan gewoon niet.